Dr. Pfeil, panjenengan pengacara, ilmuwan, lan panjenengan wis dadi ahli ing Dewan Éropa.
Saiki sampeyan wis ngirim petisi menyang Bundestag bebarengan karo asosiasi medis sing dijenengi
"Hippocratic Oath" tanggal 26 Juni taun iki, 2024.
Iki babagan panolakan amandemen marang Peraturan Kesehatan Internasional, utawa disingkat IHR.
Apa isi petisi iki?
Ya, poin sing paling penting – sing sampeyan sebutake barusan – yaiku nolak amandemen Peraturan Kesehatan
Internasional sing disahake dening Majelis Kesehatan Dunia ing Jenewa tanggal 1 Juni.
IGV iku perjanjian internasional sing wis berlaku.
Lan saiki kita pengin nyegah amandemen IGV iki, sing bakal nggawe kahanan malah luwih parah, supaya ora ditrapake.
Mula saka iku, kita ngajak Bundestag supaya nuntut supaya Pamaréntah Federal nolak usulan iki.
Pamaréntah Federal kudu kanthi resmi ngumumaké panolakané marang Direktur Jenderal WHO sajrone sepuluh wulan sawisé kabar, yèn
ora, amandemen IGT iki bakal mlebu berlaku sawisé rolas wulan.
Apa tegese kabar saiki?
Proseduré prasaja kaya ing ngisor iki: disahaké kanthi mayoritas prasaja ing Majelis Kesehatan Donya, banjur Direktur Jenderal kudu
kanthi resmi ngandhani marang Negara Anggota yèn wis disahaké.
Nganti saiki aku nganggep yèn kabar resmi iki wis diterbitaké tanggal 1 Juni nalika resolusi kuwi disahaké, amarga
wis cetha marang kabèh wong yèn Tedros pancèn nggeber gas.
Dheweke kesusu banget supaya kabeh bisa rampung.
Nanging, dheweke sejatine ora ngetokake kabar resmi iki marang saben Negara Anggota nganti tanggal 19 September.
Iki ateges yèn periode setaun kanggo wiwitan berlaku mung bakal diwiwiti tanggal 19 September, uga periode sepuluh wulan.
Iki ateges kita isih duwe wektu – nganti tanggal 18 Juli kalebu – kanggo meyakaké
Pamaréntah Federal supaya nolak owah-owahan IGV iki.
Sampeyan saiki wis ngirim petisi-petisi iki menyang Bundestag lan mesthine bakal diterbitake ing platform internet Bundestag
Jerman ing sawetara minggu ngarep. Nanging, iki durung kelakon.
Apa alesané Komite Petisi njupuk keputusan kaya ngono, amarga iki ateges warga ora bakal bisa mlebu tandha tangan
online, nanging kudu mlebu tandha tangan ing kertas maneh?
Tepat. Sejujure, kita ora nyana kuwi ing wiwitan.
Dr Sonja Reitz, direktur pelaksana Hippocratic Oath, uga ngumumake kanthi lumayan cepet – ing saluran
Telegramé ing kaca ngarep – yèn kita wis ngirim petisi iki.
Amarga kita wis ngarep-arep iki: kanca-kanca, siyapna, kowe bakal enggal bisa nggambar online.
Apa sing kelakon? Ing wiwitan ora ana apa-apa.
Banjur Sonja Reitz lan aku nelpon Komite Petisi pirang-pirang kaping, lan padha kandha: Ya,
iki bakal mbutuhake wektu, bakal mbutuhake wektu.
Lan banjur, sawisé telung wulan, surat iku pungkasane teka, sing wis kanthi ramah dikirim marang kita luwih dhisik liwat email –
tanggal 12 September, nanging ora ditampa nganti 30 September – sing nyatakake yèn layanan komite Bundestag, sing
dadi badan awal lan mriksa petisi-petisi iki, saiki nyaranake supaya Komite Petisi ora nerbitake petisi kita.
Alesan resmi kanggo layanan panitia iki yaiku:
Petisi kita ngemot anggapan lan pernyataan tanpa bukti, mula ora ana diskusi objektif lan
produktif sing bisa diarep-arep adhedhasar petisi iki.
Wiwitané, iki nggumunaké kita banget lan uga ngagetké kita sethithik.
Saiki kuwi artiné apa? Iku ora ateges yèn petisi sakabèhé wis ditolak.
Iki mung ateges – nanging mesthi wae iki prakara gedhe – yèn petisi iki ora bakal dipasang ing kaca ngarep,
ora bisa ditandatangani sacara online, lan kita isih kudu nglumpukaké tandha tangan ing kertas.
Ora ana tenggat wektu kanggo iki, sing dadi kauntungan.
Ing Quorum, kita durung yakin apa saiki kita butuh 30.000 tandha tangan utawa ora.
Kasunyatane, pangumpulan iki wis lumaku lan akèh wong wis mlebu tandha tangan.
Luwih saka 6.000 tandha tangan wis diklumpukake kanggo "Sumpah Hipokrates" tanpa kita ngiklanake kanthi wiyar.
Sonja Reitz lan aku wis mutusaké nulis layang sing luwih dawa marang Panitia Petisi, ing ngendi kita nerangaké yèn
petisi kita ora adhedhasar spekulasi lan pratelan, nanging saben argumen sing kita ajokaké bisa dibuktekaké kanthi tuntas.
Sing rada aneh babagan prakara iki yaiku kasunyatan manawa ana watesan karakter sing ketat kanggo alesan petisi –
yaiku mung 3.000 karakter sing bisa digunakake – lan referensi marang pranala internet uga dilarang.
Lan kuwi pancen nyegah kita saka mlebu luwih jero, utamane amarga topik iki rumit banget, saéngga yen pancen arep nerangake kanthi
tuntas, sampeyan kudu sepisanan nerangake kanthi ringkes peraturan sing ditrapake ing WHO supaya para sing kena
pengaruh bisa miwiti mangerteni pentinge owah-owahan iki.
Iku ora bisa karo 3.000 karakter, kuwi cetha banget.
Lan saiki kita bakal nyajikake iki, lan Komite Petisi iki bakal nampa paling ora limang kaca A4 utawa luwih, ditambah
dhaptar referensi dawa kalebu pranala internet, supaya padha bisa mangertos kenapa kita wis ngirimake petisi iki.
Lan kenapa iki ana ing kapentingan umum kanggo dilebokake ing kaca ngarep Komite Petisi.
Sampeyan nganggep manawa WHO dhéwé wis kabuktèn dadi organisasi sing ora bisa dikendhalèkaké, ora transparan, lan
kebak konflik kapentingan – organisasi sing malah ngancam kanthi parah kaséhatan lan kabebasan dhasar wong.
Bisa sampeyan ringkes maneh masalah-masalah utama?
Tepat. Dadi kita duwe telung bidang utama sing wis nyebabake masalah gedhe ing WHO.
Kita kabeh wis padha ngalami iki saiki ing konteks sing diarani pandemi coronavirus wiwit taun 2020.
Iku gumantungé gedhé bangeté WHO marang sumbangan.
Iki uga nuduhake kurang transparansi sing cetha ing peraturan WHO.
Lan katelu, ana kekuwatan sing ora bisa dikendhaleni saka Direktur Jenderal WHO.
Ing babagan ketergantungan sumbangan, saiki kita wis tekan titik ing taun anggaran 2022/2023 ing ngendi luwih
saka 85% saka anggaran gumantung marang sumbangan sukarela.
Para panyumbang kalebu pamaréntah, nanging uga pihak swasta, sing diarani yayasan filantropi kaya Gates Foundation
utawa aliansi vaksin GAVI – kabèh mau mesthi raket gandhèngané karo industri farmasi. Kita wis ngerti kuwi.
Iki nyebabake risiko gedhe saka kontrol eksternal, ngendi WHO dikontrol minimal dening kapentingan bathi.
Kita nduwé benturan kapentingan sing gedhé banget lan ana sing diarani "personnel merry-go-round", ing ngendi, contoné, karyawan
WHO sawatara wektu pindhah menyang Gates, banjur pindhah menyang GAVI, banjur bali manèh menyang WHO.
Iki wis kabukten déning para ahli ing bidang iki.
Kita bubar nganakake konferensi donor gedhe, bisa diomongake, ing sangisoré pangayoman Menteri Kesehatan kita sing
kinurmatan, Lauterbach, ing ngendi kabeh padha sorak-sorai: Wah, saiki kita wis ngrampungake masalah.
Saiki jumlah sumbangan kanggo WHO wis ditambahake.
Masalahe, nanging saiki kita duwe keterkaitan sing gedhe banget antarane negara-negara lan industri farmasi, contone liwat
"kemitraan publik-swasta" iki, ing ngendi negara-negara, WHO, lan industri farmasi padha kaiket sacara kelembagaan
kanggo majokake agenda obat-obatan, vaksin, lan sapiturute.
Ora cukup mung ngomong: Ya, saiki kita bakal nambah maneh sumbangan pamaréntah.
Ana soko sing wis nduwé urip dhéwé, lan bakal terus kaya ngono karo owah-owahan IGV iki – aku bakal nerangaké maneh mengko.
Banjur kita ngalami kekurangan transparansi sing gedhe banget, sing banjur nguwatake kemungkinan kontrol saka njaba.
Konflik kapentingan pribadi sing melu anggota staf ahli WHO ora perlu diungkapake lan bisa tetep dirahasiake.
Banjur ana perjanjian donor sing nemtokake tujuan kanggo apa sumbangan kasebut digawe –
dana sing ditemtokake iku ora diungkapake.
Banjur ana persetujuan antarane WHO lan industri panyuwunan digital.
Kita kelingan sensor masif sing ana gandhengane karo, umpama, kritik vaksinasi mRNA.
Ing media sosial?
Persis, gedhé banget.
Apa sing ana ing mburi iki? Luwih saka 40 kontrak antara WHO lan industri digital Bitteck.
Kontrak-kontrak iki uga dikunci rapet.
Banjur ana prosedur pendaftaran panggunaan darurat.
– Aku kira bakal saka taun 2022 – aku kudu mriksa maneh.
Kanthi "daftar panggunaan darurat" iki, WHO, sing sejatine ora nduwé wewenang kanggo nyetujoni obat lan vaksin, wis
nyiapake dhisik kanggo kamungkinan yèn perusahaan farmasi bakal ngajokaké persetujuan cepet kanggo produké ing kahanan darurat.
Iki ateges yen padha wis ngirimake aplikasi marang WHO.
Akèh wis disiapaké nganti yèn ana kahanan darurat, sing isih kudu ditindakake mung ngrampungaké rincian sadurungé ngajukaké zat
eksperimen sing akèh durung dites marang panguwasa regulasi ing saindenging donya supaya kabèh bisa
rampung sakcepete lan zat-zat mau bisa disetujoni.
Lan saiki teka jebakané, jebakan gedhé ing crita iki:
Para ahli melu ing prosedur dhaptar panggunaan darurat iki.
Nanging, miturut prosedur pendaftaran iki, asil saka pemeriksaan teknis iki ana ing sangisore kendali penuh WHO.
Iku mutusaké apa sing kudu ditindakake karo iku. Lan iku mutusaké apa nerbitaké temuan saka para ahli iki utawa
ora, sing ateges – sacara murni teoretis, miturut bayanganku – sawijining panel ahli bisa ngomong:
Produk iki banget mbebayani; kita ora nyaranake panggunaané.
Kita ora nyaranake supaya panguwasa regulasi ing saindenging jagad – ing kasus kita, EMA – nyetujoni.
Nanging WHO isih nyimpen rahasia lan kandha: Ya, kita isih bisa nyaranake.
Iki pancen absurditas mutlak amarga kurang transparansi.
Lan iku bab katelu sing wis kita alami ing taun 2020, kaya ing ngisor iki:
Direktur Jenderal piyambak sing mutusake apa bakal ngumumake darurat kesehatan internasional.
Basa Inggris, dipendhekake kanthi absurd dadi "PHEIC" – "Kejadian Darurat Kesehatan
Masyarakat sing Dadi Keprihatinan Internasional".
Miturut kertas, ana kriteria sing kuduné matesi negosiasi, sing bakal dadi banget penting
kanggo kita para pengacara, lan sapituruté.
Yen dhèwèké saiki ngumumaké kahanan darurat kesehatan, apa kuwi adhedhasar bukti ilmiah?
Lan nalika, ing langkah kapindho, dhèwèké maringi rekomendasi adhedhasar iki, lan rekomendasi kasebut banjur disampèkaké marang
negara-negara, iku nyebabaké watesan gedhé marang kabebasan.
Syarat vaksinasi sing bisa ditrapake ing saben negara bisa diilhami saka iki, nanging rekomendasi iki kudu
ditliti kanthi teliti kanggo efektivitas lan potensi mbebayani.
Lan ora ana siji wae saka iki sing bisa diverifikasi sacara mandhiri nalika Pak Tedros kandha: Aku
ngumumake PHEIC lan menehi rekomendasi sing matesi kabebasan.
Ora ana wewenang kanggo ngawasi. Para ahli mung bisa menehi saran.
Rekomendasi para ahli ora ngiket, lan saliyane iku ora ana wewenang pangawasan.
Lan pancen nggumunake banget yen siji wong bisa nggunakake kekuwatan kaya ngono.
Para negara bisa uga ngomong mengko: Mandheg! Kita bakal mriksa dhisik maneh iki kanggo
nyocokake karo katalog hak-hak dhasar kita.
Nanging kita kabeh wis ngrasakake yen kuwi ora kelakon.
Kapercayan marang WHO isih tetep dhuwur banget, sanajan iku sawijining wewenang sewenang-wenang sing
pungkasane mung nglilani langkah-langkah sing banget mbebayani lan mungsuh hak asasi manungsa.
Ya. Dadi kuwi kahanan saiki, status quo WHO sing sampeyan wis nuduhake.
Lan saiki, sampeyan kandha, iki bakal dikuatake maneh karo owah-owahan ing IGV.
Apa sing ana – apa maneh sing bakal nambah saka kuwi?
Ya, "on top" iku cara sing pas kanggo nyebutake; pancen kaya ngono.
Dadi kita nduwé kekuwatan sing luar biasa saka Direktur Jenderal WHO kanggo nyatakake 'PHEIC'.
Saiki padha wis ngetokake wujud tambahan sing luwih dikuatake saka 'PHEIC' iki ing IHR.
Yaiku sing diarani "kahanan darurat pandemi".
Iki kanthi cetha diartèkaké minangka wangun sing saya intensif.
Iki babagan panyebaran sing luwih cepet – nyabrang wates – saka sawetara penyakit menular.
Iki babagan beban ing layanan kesehatan lan bab-bab liyane.
Nanging, intine yaiku risiko dhuwur saka bebaya iki wis cukup. Iki ateges bisa uga ora ana apa-apa.
Nanging darurat pandemi iki, sing ana gandhèngané karo tembung 'pandemi', mula uga nyambung karo kemungkinan
perjanjian pandemi ing mangsa ngarep, sing isih durung cetha.
Iki diformulasikaké kanthi cara sing ngandhakake yèn negara-negara kudu campur tangan luwih
cepet, kudu tumindak luwih cepet, lan sapituruté.
Iki ateges yen kahanan darurat pandemi saiki nambah tekanan luwih abot.
Lan iki nuduhake risiko sing luwih gedhe saka pelanggaran hak-hak dhasar lan, umpama, pelepasan
zat eksperimen sing durung dites marang manungsa.
Iku poin kapisan.
Titik kapindho uga negesake yen kita wis suwe banget melu jebak lan kolusi karo WHO lan lobi farmasi.
Titik kapindho saiki nyatakake manawa produk kesehatan sing relevan – kalebu vaksin lan obat-obatan, lan sapiturute –
kudu dibiayai lan diprodhuksi kanthi skala sing luwih gedhe.
Panlitèn lan pangembangan produk-produk iki bakal luwih dipromosikaké ing kerangka WHO, nanging
pungkasané kuwi ateges apa kanggo kita minangka warga?
Iki ateges, contone, nalika kita nimbang vaksin, sing banjur uga bisa dadi subyek rekomendasi Direktur Jenderal.
Banjur, saiki, model bisnis sing pancen gedhé yaiku vaksinasi mRNA, sing dikenal minangka vaksinasi.
Panlitèn babagan vaksin mRNA kalebu ngowahi sacara buatan patogen potensial ing laboratorium, supaya dadi luwih mbebayani lan
vaksin bisa gampang kasedhiya kanggo nglawan virus tartamtu iki.
Modifikasi buatan iki ing laboratorium uga dikenal minangka "penelitian gain-of-function" lan sacara prinsip
dilarang minangka riset senjata biologis, nanging saiki sacara de facto dipromosikake dening WHO.
Ana uga cetak biru sing nyantumake kabeh, kalebu dhaptar patogen sing bisa nyebabake pandemi ing mangsa ngarep.
Panlitèn lagi dipromosikaké, apa sing bisa kelakon?
Bisa waé kapan waé virus sing mbebayani kaya ngono – sing wis digawe mbebayani sacara buatan – metu saka
laboratorium lan nyebabake pandemi sing diklaim déning WHO lagi diperangi. Poin siji.
Lan poin kapindho – kaya sing wis tak terangake – yaiku yèn promosi produk kesehatan sing relevan iki kanthi cetha nggawa
risiko yèn zat-zat sing durung dites bakal disebarake marang masyarakat minangka vaksin nalika isih ana ing tahap eksperimen.
Ya, lan amarga kuwi, manungsa pungkasane uga bakal kena eksperimen iki, kanthi risiko gedhe marang nyawa lan badan.
Lan banjur kita duwe titik katelu, sing saiki kalebu ing amandemen IGV.
Mula saka iku, kita para pengacara krasa banget wedi nalika kita kasengsem marang hak asasi manungsa.
Masalah misinformasi lan disinformasi saiki wis dianggep kanthi cetha.
Nglawan sing diarani misinformasi lan disinformasi, ing ngendi isih durung cetha sapa sing nemtokake iki.
Pungkasané, mung WHO sing bisa nemtokake apa sing bener lan apa sing salah, kanthi mangkono njupuk monopoli marang kabeneran.
Mula saka iku, kita bisa ngarep-arep yèn panyensoran bakal luwih ketat ing mangsa ngarep.
Akibate, kabebasan panemu, informasi lan ilmu pengetahuan, uga media, saiki ana ing tekanan gedhe lan resiko dirusak sakabehe.
Lan kanthi kuwi, kita wis ngrusak dhasar-dhasar sing paling dhasar, kalebu Undhang-Undhang Dasar.
Mesthi wae, mesthi ana kamungkinan Jerman pungkasane mutusake ora melu ing kabeh iki.
Nanging masalahé sejatine yaiku piranti kuwasa iki, WHO, sing meh kabèh negara ing donya dadi anggotané.
Kayane iki marakake daya tarik sing gedhe marang akèh Negara Anggota.
Jerman mesthi lagi main peran sing banget aktif kanggo ndhukung rencana WHO.
Mulane kita ora bisa ngarep-arep negara kaya Jerman ngomong, "Mandheg, kuwi saktenane nglanggar Pasal
5 Undhang-Undhang Dasar yen kita mung ngetrapake."
Ing kahanan darurat iki
Ing njero? Tepat, ing kahanan darurat iki.
Nanging uga ing njaba kahanan darurat. Dadi saiki mung dadi kamungkinan.
WHO lan negara anggota nemtokake apa sing bener lan apa sing salah.
Lan kanthi kuciwa banget, saiki kita uga wis weruh pengadilan Jerman mutusake yèn sawijining kasus
sensor internet iku pantes amarga manut pedoman WHO.
Saka sing tak ngerti, sawijining tulisan sing ngritik vaksinasi wis dibusak ing LinkedIn, lan pengadilan mung mutusake:
Ya, nanging kuwi manut pedoman WHO, lan katoné kuwi banget kredibel nganti kita ora nate mangu-mangu.
Iku motto anyar – kita ora diijini maneh kanggo pitakon bab apa wae.
Lan poin kaping papat, amandemen IHR iki uga nyakup konsolidasi administratif saka kewajiban WHO
iki lan palaksanaane ing negara-negara anggota.
Negara-negara kudu nguwatake kapasitas inti ing tingkat administratif supaya kewajiban WHO bisa ditindakake luwih cepet
lan luwih efektif; lan, kanggo ngrampungake kabeh, saben negara saiki wajib mbentuk otoritas nasional IHR sing
tanggung jawab njamin negara-negara kasebut nerapake kewajibané miturut IHR sing wis diowahi kanthi bener.
Mesthi wae ana uga risiko de facto manawa panguwasa IHR nasional iki bakal nampa instruksi langsung saka WHO, sing mesthi
wae bisa ditolak sacara resmi dening sawijining negara, nanging kita ora tau ngerti apa sing bakal kelakon ing praktik.
Mula saiki kita ngadhepi bebaya rejim kesehatan global sing duwé unsur otoriter lan totaliter sing wis ngakar, sing terus-terusan
ngetokake tekanan, umpama marang konstitusi kita – kepiye ngomongé – utawa saka ngendi tekanan terus-terusan diparingake
marang konstitusi lan uga marang konstitusi liberal liyane; kanthi tembung liya, kita ngadhepi bebaya pelanggaran hak asasi
manungsa sing masif, sing saya parah amarga owah-owahan ing IGT.
Ya, matur nuwun wis ngomong kaya ngono, wis nerangake marang kita kanthi luwih rinci.
Apa sing bisa kita lakoni saiki kanggo ndhukung sampeyan ing petisi iki? Apa sing
bisa ditindakake para pamirsa Kla.TV ing kana?
Dadi, ing konteks iki, sepisanan, matur nuwun sanget wis maringi kita kesempatan iki kanggo nyebarake petisi iki maneh, uga atas
jeneng Dr Sonja Reitz saka Asosiasi Medis Sumpah Hipokrates.
Sampeyan wis sarujuk kanggo nyantumake petisi ing ngisor video iki lan, yen bisa, uga nyantumake dhaptar tandha tangan ing
ngisoré. Bakale apik tenan yen para pamirsa bisa langsung nyetak dhaptar tandha tangan iki, luwih becik kaca penuh, amarga
aku yakin sepuluh tandha tangan bisa diklumpukake saben kaca.
Banjur kirim saben siji menyang "Sumpah Hipokrates".
Alamaté uga wis disedhiyakaké ing kana, bisa di-scan liwat email utawa faks, lan mengko kita bakal mutusaké nalika wis nglumpukaké
cukup tandha tangan lan ngirim kabèh mau sakaligus, kanthi pangarep-arep Komite Petisi bakal
kapengaruh supaya uga nyedhiyakaké kabèh mau online.
Yen kuwi kedadeyan, mesthi wae kita bakal ngandhani sampeyan.
Sing mesthi luwih apik maneh yaiku yen para pamirsa ngubungi anggota parlemené ing konstituéné
masing-masing lan rembugan babagan masalah iki karo dheweke sacara pribadi. Kuwi bakal fantastis.
Nanging ing wektu iki, kita kepengin ngaturake panuwun sing tulus marang Klagemauer TV kanggo dhukungané.
Inggih, matur nuwun sanget kanggo karya wiwitan panjenengan ing petisi iki, matur nuwun.
Matur nuwun uga.