Dr. Pfeil, ikaw ay isang abogado, isang siyentipiko, at naging eksperto at tagapayo sa Konseho ng Europa.
Ngayon ay nagsumite ka na ng petisyon sa Bundestag kasama ang isang medikal na samahan na tinatawag na
"Hippocratic Oath" noong ika-26 ng Hunyo ngayong taon, 2024.
Ito ay tungkol sa pagtanggi sa mga amyenda sa International Health Regulations, o IHR para sa maiikli.
Ano ang nilalaman ng petisyong ito?
Oo, ang pinakamahalagang punto – na kakasabi mo lang – ay tanggihan ang mga amyenda sa International
Health Regulations na inaprubahan ng World Health Assembly sa Geneva noong ika-1 ng Hunyo.
Ang IGV ay isang pandaigdigang kasunduan na may bisa na.
At ngayon ay nais naming pigilan ang pagpasok sa bisa ng mga amyenda sa IGV na ito, na lalo pang magpapalala sa sitwasyon.
Kaya't nanawagan kami sa Bundestag na igiit na tanggihan ng Pederal na Pamahalaan ang panukalang ito.
Kinakailangan ng Pederal na Pamahalaan na pormal na ipahayag ang pagtanggi nito sa Direktor-Heneral ng WHO sa loob ng
sampung buwan mula sa abiso; kung hindi, magkakabisa ang mga amyendang IGT makalipas ang labindalawang buwan.
Ano ang ibig sabihin ng abiso ngayon?
Ang pamamaraan ay simple lamang: inaprubahan ito sa pamamagitan ng simpleng mayorya sa Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan ng
Mundo, at pagkatapos ay kailangang pormal na ipaalam ng Direktor-Heneral sa mga
estadong kasapi na naganap ang pag-aampon.
Hanggang ngayon, inakala ko na ang pormal na abiso ay ibibigay sa ika-1 ng Hunyo, nang maipasa ang resolusyon, dahil malinaw
sa lahat na talagang pinapabilis ni Tedros ang mga hakbang.
Nagmamadali siya nang husto para mapasa ang lahat.
Gayunpaman, hindi niya talaga inilabas ang pormal na paunawang ito sa mga indibidwal na
estadong kasapi hanggang ika-19 ng Setyembre.
Ibig sabihin nito, ang isang taong panahon para sa pagkabisa ay magsisimula lamang sa ika-19 ng
Setyembre, gayundin ang sampung buwang panahon.
Ibig sabihin nito ay mayroon pa tayong oras – hanggang ika-18 ng Hulyo kasama na – upang hikayatin ang Pederal
na Pamahalaan na tanggihan ang mga amyendang IGV na ito.
Naipasa na ninyo ang mga petisyong ito sa Bundestag at inaasahan ninyong mailalathala ang mga ito sa internet
platform ng German Bundestag sa mga darating na linggo. Gayunpaman, hindi ito nangyari.
Ano ang dahilan sa likod ng desisyon ng Komite ng mga Petisyon, dahil ibig sabihin nito ay hindi rin makapipirma ang mga
mamamayan online, kundi kailangang muling pumirma sa papel?
Tama. Sa totoo lang, hindi namin iyon inasahan sa simula.
Si Dr. Sonja Reitz, managing director ng Hippocratic Oath, ay nag-anunsyo rin nang medyo mabilis – sa kanyang mga Telegram
channel sa homepage – na naisumite na namin ang petisyong ito.
Dahil inasahan na namin ito: mga kaibigan, maghanda kayo, malapit na kayong makapag-drawing online.
Ano ang nangyari? Wala pa sa simula.
Pagkatapos, tinawagan namin ni Sonja Reitz nang ilang beses ang Komite ng mga Petisyon, at sinabi nila:
Oo, aabutin ng ilang sandali, aabutin ng ilang sandali.
At pagkatapos ng tatlong buwan, sa wakas ay dumating ang isang liham na mabait nilang ipinadala sa amin nang maaga sa
pamamagitan ng email – na may petsang 12 Setyembre, ngunit natanggap lamang noong 30 Setyembre – na nagsasaad na ang
serbisyong pangkomite ng Bundestag, na responsable sa pagsusuri ng mga petisyong ito, ay ngayon ay inirerekomenda
na huwag ilathala ng Komite ng Petisyon ang aming petisyon.
Ang opisyal na dahilan na ibinigay para sa serbisyong ito sa komite ay:
Ang aming petisyon ay naglalaman ng mga palagay at pahayag na walang ebidensya, kaya hindi maaaring asahan ang anumang
obhetibo at produktibong talakayan batay sa petisyong ito.
Sa una, labis kaming nagulat at bahagya ring natulala.
Ano ang ibig sabihin niyan ngayon? Hindi nito ibig sabihin na ang petisyon sa kabuuan ay tinanggihan.
Ibig sabihin nito ay – ngunit siyempre malaking bagay ito – hindi mailalagay ang petisyon sa homepage, hindi ito
mapipirmahan online, at patuloy pa rin kaming kailangang mangolekta ng mga pirma sa papel.
Walang takdang oras para dito, na isang kalamangan.
Sa Quorum, hindi kami sigurado kung kailangan na namin ng 30,000 na pirma ngayon o hindi.
Ang katotohanan ay nagsimula na ang pangangalap at napakaraming tao na ang pumirma.
Mahigit 6,000 na pirma na ang nakalap para sa "Hippocratic Oath" nang hindi pa namin ito malawakan na inia-anunsyo.
Nagpasya kami ni Sonja Reitz na magsulat ng mas mahabang liham sa Komite ng Petisyon, kung saan ipapaliwanag namin na ang aming
petisyon ay hindi nakabatay sa haka-haka at mga pahayag, kundi ang bawat isa naming argumento ay ganap na mapapatunayan.
Ang medyo kakaiba sa usaping ito ay ang mahigpit na limitasyon sa bilang ng karakter para sa mga pangangatwiran sa
petisyon – 3,000 karakter lamang ang maaaring gamitin – at ipinagbabawal din ang pagbanggit ng mga link sa internet.
At iyon nga ang pumigil sa amin na maghukay nang mas malalim, lalo na't napakakumplikado ng paksang ito na kung talagang nais
mo itong ipaliwanag nang komprehensibo, kailangan mo munang maikling ilarawan ang mga naaangkop na
regulasyon sa WHO upang kahit papaano'y maunawaan ng mga apektado ang kahalagahan ng mga pagbabagong ito.
Hindi iyon posible sa 3,000 na karakter, malinaw na malinaw iyon.
At ngayon ay ipinapakita na namin ito, at tatanggap ang Komite sa mga Petisyon ng hindi bababa sa limang pahina ng A4 o higit pa,
pati na rin ng mahabang listahan ng mga sanggunian kabilang ang mga link sa internet, upang maunawaan
nila kung bakit namin isinumite ang petisyong ito.
At kung bakit ito ay nasa pampublikong interes na isama sa website ng Komite ng mga Petisyon.
Sa iyong palagay, napatunayan na ng WHO mismo na ito ay isang hindi makokontrol at hindi transparent na organisasyon na may mga
salungatan sa interes – isa pa nga na nagdudulot ng matinding banta sa kalusugan ng
tao at sa kanilang mga pangunahing kalayaan.
Maaari mo bang buodin muli nang maikli ang mga pangunahing isyu?
Tama. Kaya mayroon tayong tatlong pangunahing larangan na nagdudulot na ng malaking problema sa loob ng WHO.
Naranasan na nating lahat ito ngayon sa konteksto ng tinatawag na pandemya ng coronavirus mula pa noong 2020.
Iyon ang malaking pag-asa ng WHO sa mga donasyon.
Ito rin ay isang kitang-kitang kakulangan sa transparency sa mga regulasyon ng WHO.
At panghuli, nariyan ang hindi mapigilang kapangyarihan ng Direktor-Heneral ng WHO.
Sa usapin ng pagdepende sa donasyon, nasa puntong ito na tayo sa taong badyet ng 2022/2023 kung saan mahigit
85% ng badyet ay nakasalalay sa boluntaryong donasyon.
Kasama sa mga nagbibigay ang mga pamahalaan, ngunit pati na rin ang mga pribadong tinatawag na pilantropikong pundasyon gaya ng
Gates Foundation o ng GAVI vaccine alliance – na siyempre ay may malapit na ugnayan sa
industriya ng parmasyutiko. Alam natin iyan.
Nagbubunsod ito ng malaking panganib ng panlabas na kontrol, kung saan ang WHO ay halos kontrolado ng mga interes sa kita.
Mayroon tayong malalaking salungatan ng interes at tinatawag na 'merry-go-round' ng mga tauhan, kung saan, halimbawa,
pansamantalang lumilipat ang mga empleyado ng WHO kay Gates, pagkatapos ay sa GAVI, at saka bumabalik
sa WHO. Napatunayan ito ng mga eksperto sa larangan.
Kakatapos lang namin ng malaking kumperensya ng mga donor, gaya ng sinasabi, sa pamumuno ng ating kagalang-galang na
Ministro ng Kalusugan na si Lauterbach, kung saan lahat ay sumigaw: Wow, naresolba na natin ang problema ngayon.
Ngayon, pinalaki na ang halaga ng mga donasyon para sa WHO.
Ang problema, gayunpaman, ay napakalawak na ngayon ang pagkakaugnay ng mga estado at ng industriya ng parmasyutiko,
halimbawa sa pamamagitan ng tinatawag na "public-private partnership," kung saan ang mga estado, ang WHO, at ang
industriya ng parmasyutiko ay institusyonal na magkakaugnay upang isulong ang adyenda ng mga gamot, bakuna, atbp.
Hindi sapat na basta na lang nating sabihin: Oo, ngayon ay muling tataasin natin ang mga donasyon ng pamahalaan.
May isang bagay na nagkaroon ng sarili nitong buhay, at magpapatuloy ito sa mga pagbabagong
ito sa IGV – ipapaliwanag ko ito muli mamaya.
Pagkatapos ay mayroon tayong malaking kakulangan sa transparency, na sa turn ay
nagpapatibay sa posibilidad ng panlabas na kontrol.
Ang mga personal na salungatan ng interes na kinasasangkutan ng mga eksperto ng WHO ay hindi
kailangang ihayag at maaaring manatiling kumpidensyal.
Mayroon ding mga kasunduan sa donor na naglalahad ng layunin kung bakit ginawa ang donasyon
– hindi inilalantad ang mga pondo na nakalaan.
Pagkatapos, may mga kasunduan sa pagitan ng WHO at ng industriya ng digital na pagmamakaawa.
Naalala natin ang malawakang sensura kaugnay, halimbawa, ng pagsusuri sa mga bakunang mRNA.
Sa social media?
Eksakto, napakalaki.
Ano ang nasa likod nito? Mahigit 40 kontrata sa pagitan ng WHO at ng industriya ng digital Bitteck.
Ang mga kontratang ito ay nakasusi rin.
Pagkatapos ay mayroong "prosedura para sa listahan ng emerhensiyang paggamit".
– Sa tingin ko ay mula pa noong 2022 – kailangan kong suriin muli.
Sa pamamagitan ng "emergency use listing" na ito, ang WHO, na hindi naman talaga awtorisado na aprubahan ang mga gamot at
bakuna, ay naghahanda nang maaga para sa posibilidad na ang mga kumpanyang parmasyutiko ay mag-aplay para sa mabilisang
pag-apruba ng kanilang mga produkto sa isang emerhensiya.
Ibig sabihin nito ay isinusumite na nila ang kanilang mga aplikasyon sa WHO.
Marami na ang naihanda kaya, sa isang emerhensiya, kailangan na lamang itong tapusin nang maigsi bago maipasa ang mga
eksperimento at karamihang hindi pa nasubok na mga substansiya sa mga awtoridad na regulatori sa buong mundo, upang mabilis
na maayos ang lahat at maaprubahan ang mga substansiyang ito.
At ngayon, narito na ang bitag, ang malaking bitag sa kuwentong ito:
Kasangkot ang mga eksperto sa pamamaraang ito ng emergency use listing.
Gayunpaman, ayon sa pamamaraang ito ng paglista, ang mga resulta ng mga teknikal na pagsusuri ay nasa buong kontrol ng WHO.
Ito ang nagpapasya kung ano ang gagawin dito. At ito rin ang nagpapasya kung ilalathala o hindi ang mga natuklasan ng mga
eksperto, na nangangahulugang – sa purong teorya, sa aking pag-iisip – maaaring sabihin ng isang panel ng mga eksperto:
Ang produktong ito ay napakapanganib; hindi namin inirerekomenda ang paggamit nito.
Hindi namin inirerekomenda na aprubahan ito ng mga awtoridad sa regulasyon sa buong mundo – sa aming kaso, ang EMA.
Ngunit tinatago ito ng WHO at sinasabing: Oo, maaari pa rin naming itong irekomenda.
Ito ay isang ganap na kalokohan pagdating sa kakulangan ng transparency.
At iyan ang ikatlong bagay na naranasan na natin noong 2020, gaya ng sumusunod:
Ang Direktor-Heneral lamang ang nagpapasya kung ideklara ang isang pandaigdigang emerhensiyang pangkalusugan.
Ingles, labis na pinaikling "PHEIC" – "Pambihirang Emerhensiya sa Kalusugan ng Publiko na May Pandaigdigang Pagkabahala"
Sa papel, may mga pamantayan na dapat magtakda ng hangganan sa mga negosasyon, na lubos na
mahalaga para sa amin bilang mga abogado, at iba pa.
Kung ideklara niya ngayon ang isang emerhensiyang pangkalusugan, nakabatay ba ito sa siyentipikong ebidensya?
At kapag, sa ikalawang hakbang, gumawa siya ng mga rekomendasyon batay dito, at kapag ang mga rekomendasyong ito
ay sa huli ay naiparating sa mga estado, nagdudulot ito ng malawakang paghihigpit sa kalayaan.
Maaaring magsilbing inspirasyon para sa mga posibleng kinakailangan sa pagbabakuna sa bawat bansa ang
ito, ngunit ang mga rekomendasyong ito ay dapat masusing suriin para sa bisa at posibleng panganib.
At hindi ito maaaring beripikahin nang malaya kapag sinabi ni G. Tedros: Ipinapahayag ko ang isang PHEIC at naglalabas
ako ng mga rekomendasyon na may mga paghihigpit sa kalayaan.
Walang awtoridad na magbantay dito. Ang mga eksperto nito ay maaari lamang magpayo.
Ang mga rekomendasyon ng mga eksperto ay hindi sapilitan, at kung wala'y iba, WALANG awtoridad na nangangasiwa.
At talagang kamangha-mangha na ang isang tao lamang ay kayang magamit ang ganoong kapangyarihan.
Maaaring sabihin ng mga estado pagkatapos: Huminto! Una naming susuriin muna ito upang matiyak na naaayon
ito sa aming katalogo ng mga pangunahing karapatan.
Ngunit naranasan na nating lahat na hindi ito nangyayari.
Nananatiling napakataas ang tiwala sa WHO, kahit na ito ay isang arbitraryong awtoridad na sa huli ay basta na
lang pinapayagan ang mga hakbang na lubhang nakasasama at mapanlaban sa karapatang pantao.
Oo. Kaya iyan ang kasalukuyang sitwasyon, ang status quo ng WHO, gaya ng iyong ipinakita.
At ngayon, sinabi mong muli itong palalakasin sa pamamagitan ng mga pagbabago sa IGV.
Ano ang naroon – ano pa ang darating bukod pa rito?
Oo, ang "sa ibabaw" ay magandang paraan para ilarawan ito, ganoon nga talaga.
Kaya mayroon tayong kamangha-manghang kapangyarihan ng Direktor-Heneral ng WHO na ideklara ang isang 'PHEIC'.
Ngayon ay nakabuo sila ng karagdagang pagpapalakas ng 'PHEIC' na ito sa IHR.
Ibig sabihin, ang tinatawag na "emergenyang pandemyang".
Malinaw itong tinutukoy bilang isang nagpapalakas na anyo.
Ito ay tungkol sa mas mabilis pang paglaganap – sa iba't ibang hangganan – ng ilang nakakahawang sakit.
Tungkol ito sa pasanin sa serbisyong pangkalusugan at iba pang mga bagay.
Ang pangunahing punto, gayunpaman, ay sapat na ang mataas na panganib ng panganib na
ito. Ibig sabihin nito, maaaring wala talaga.
At gayon pa man, ang emerhensiyang pandemyang ito, na kaugnay ng salitang "pandemic," at sa gayon ay may kaugnayan sa
posibleng hinaharap na kasunduan sa pandemya, na hindi pa tiyak.
Ito ay nakasulat sa paraang nagsasaad na dapat pang mabilis na manghimasok ang mga
estado, dapat pang mabilis na kumilos, at iba pa.
Ibig sabihin nito, lalo pang pinapahigpit ng pandemyang emerhensiya ang sitwasyon.
At ipinahihiwatig nito ang mas malaking panganib ng paglabag sa mga pangunahing karapatan at, sabihin nating, ang pagpapalabas ng
hindi nasubok na mga eksperimentong substansiya sa sangkatauhan.
Iyon ang unang punto.
Pinapatunayan din ng ikalawang punto na matagal na tayong nalalabit at
nakikipagsabwatan sa WHO at sa loby ng mga parmasyutiko.
Ang ikalawang punto ngayon ay nagsasaad na ang mga kaugnay na produktong pangkalusugan – kabilang ang mga bakuna at gamot,
at iba pa – ay dapat pondohan at gawin sa mas malaking sukat.
Ang pananaliksik at pagpapaunlad ng mga produktong ito ay higit pang isusulong sa loob ng balangkas ng WHO, ngunit ano
ang huling ibig sabihin nito para sa atin bilang mga mamamayan?
Ibig sabihin nito, halimbawa, kapag iniisip natin ang mga bakuna, na maaaring maging paksa
rin ng mga rekomendasyon ng Direktor-Heneral.
Sa kasalukuyan, ang talagang malaking modelo ng negosyo ay ang pagbabakuna gamit ang mRNA, na kilala bilang pagbabakuna.
Ang pananaliksik sa mga bakunang mRNA ay kinapapalooban ng artipisyal na pagbabago sa mga posibleng pathogen sa laboratoryo,
na ginagawang mas mapanganib ang mga ito upang agad na magkaroon ng bakuna na makalaban sa partikular na virus na ito.
Ang artipisyal na pagbabagong ito sa laboratoryo ay kilala rin bilang "gain-of-function research" at, sa prinsipyo, ay
ipinagbabawal bilang pananaliksik sa mga sandatang biyolohikal, ngunit ngayon ay de facto na itinataguyod ng WHO.
Mayroon ding katugmang plano na naglalahad ng lahat, kabilang ang listahan ng mga posibleng pathogen
na maaaring magdulot ng mga pandemya sa hinaharap.
Ipinopromote ang pananaliksik, ano ang maaaring mangyari?
Maaaring mangyari anumang oras na ang ganoong mapanganib na virus – na artipisyal na ginawang mapanganib – ay
makalabas sa laboratoryo at mag-udyok ng pandemya na sinasabing nilalabanan ng WHO. Unang punto.
At ang pangalawang punto – gaya ng naipaliwanag ko na – ay ang pagsusulong ng mga kaugnay na produktong pangkalusugan ay malinaw
na nagdadala ng panganib na ang mga hindi pa nasubok na sangkap ay maipalabas sa populasyon bilang
mga bakuna habang nasa yugto pa ng eksperimento.
Oo, at bilang resulta, sa huli ay sasailalim din ang sangkatauhan sa eksperimentong ito, na
may napakalaking panganib sa buhay at katawan.
At saka mayroon tayong ikatlong punto, na ngayon ay kasama na sa mga amyenda ng IGV.
Kaya lalo itong nakakatakot para sa amin bilang mga abogado kapag kami ay interesado sa karapatang pantao.
Ang isyu ng maling impormasyon at panlilinlang sa impormasyon ay ngayon tahasang tinutugunan.
Paglaban sa tinatawag na maling impormasyon at panlilinlang na impormasyon, kung saan
hindi malinaw kung sino ang nagtatakda nito.
Sa huli, tanging ang WHO lamang ang maaaring magtakda kung ano ang totoo at kung ano ang hindi,
kaya't inaangkin nito ang monopolyo sa katotohanan.
Bilang resulta, maaari nating asahan ang mas mahigpit pang sensura.
Bilang resulta, ang kalayaan sa opinyon, impormasyon at agham, pati na rin ang media, ay nasa ilalim ng
napakalaking presyon at nanganganib na tuluyang mapahina.
At sa ganoong paraan, winasak natin ang mismong pundasyon ng ating konstitusyon.
Siyempre, palagi namang posible na sa huli ay magpasya ang Alemanya na huwag makilahok sa alinman dito.
Ngunit ang problema ay ang makapangyarihang aparatong ito, ang WHO, na kinabibilangan ng halos lahat ng mga bansa sa mundo.
Mukhang nagkakaroon ng ganoong pang-akit sa karamihan ng mga Miyembrong Estado.
Malinaw na gumaganap ang Alemanya ng napaka-aktibong papel sa pagsuporta sa mga plano ng WHO.
Kaya hindi natin maaaring asahan na sasabihin ng isang bansang tulad ng Alemanya, "Tumigil, dahil talagang nilalabag nito ang
Artikulo 5 ng Batas Pundamental kung ipatutupad lang natin ito."
Sa sitwasyong ito ng emerhensiya
Sa loob? Tama, sa ganitong sitwasyong pang-emergency.
Ngunit pati na rin sa labas ng mga emerhensiya. Kaya ngayon, isa na lamang itong posibilidad.
Ang WHO at ang mga bansang kasapi nito ang nagtatakda kung ano ang tama at kung ano ang mali.
At sa aking matinding pagkadismaya, nakita na rin natin na nagpasiya ang isang hukuman sa Alemanya na
makatwiran ang isang kaso ng sensura sa internet dahil sumunod ito sa mga alituntunin ng WHO.
Sa pagkakaalam ko, isang bagay na kritikal sa pagbabakuna ang tinanggal sa LinkedIn, at ang hukuman ay simpleng nagpasya:
Oo, pero iyon ay alinsunod sa mga patnubay ng WHO, at tila napakakredible nila kaya hindi natin sila kinukwestiyon.
Iyon ang bagong motto – hindi na tayo pinapayagang magtanong tungkol sa mga bagay.
At ang ikaapat na punto, ang mga amyendang ito sa IHR ay tumutukoy din sa administratibong pagsasanib ng mga obligasyong
ito ng WHO at sa kanilang pagpapatupad sa mga bansang kasapi.
Dapat palakasin ng mga bansa ang kanilang pangunahing kakayahan sa antas ng administrasyon upang mas mabilis at mas epektibong
maisakatuparan ang mga obligasyon ng WHO; at higit sa lahat, kinakailangan na ngayong magtatag ang bawat bansa ng isang
pambansang awtoridad sa IHR na responsable sa pagtiyak na wasto nilang maisasakatuparan ang
kanilang mga obligasyon sa ilalim ng binagong IHR.
Siyempre, mayroon ding de facto na panganib na makakatanggap ang mga pambansang awtoridad ng IHR ng direktang tagubilin mula sa
WHO, na maaaring pormal na tanggihan ng isang bansa, siyempre, ngunit hindi natin alam kung
ano ang mangyayari sa aktwal na pagsasagawa.
At ngayon ay hinaharap natin ang panganib na ang isang pandaigdigang rehimen sa kalusugan na may ganap na awtoritaryan
at totalitaryan na mga elemento ay mag-ugat, na permanente at tuloy-tuloy na nagpapatupad ng isang uri ng presyur, halimbawa sa
ating konstitusyon – paano nga ba ito sasabihin – o mula sa tuloy-tuloy na presyur na ipinapataw sa konstitusyon at pati na
rin sa iba pang mga liberal na konstitusyon; sa madaling salita, nahaharap tayo sa panganib ng malawakang paglabag sa karapatang
pantao, na lalo pang pinalalala ng mga pagbabago sa IGT.
Oo, salamat sa pagsasabi niyan, sa pagpapaliwanag nito sa amin nang mas detalyado.
Anong mga tiyak na hakbang ang maaari nating gawin ngayon upang suportahan ka sa petisyong ito? Ano ang
maaaring gawin ng mga manonood ng Kla.TV upang tumulong?
Kaya, sa kontekstong ito, una sa lahat, maraming salamat sa pagbibigay sa amin ng pagkakataong ito na muling
ipalaganap ang petisyong ito, pati na rin sa ngalan ni Dr Sonja Reitz mula sa Hippocratic Oath Medical Association.
Nakasang-ayon ka na na i-link ang petisyon sa ilalim ng video na ito at, kung maaari, i-link din ang listahan ng mga pirma sa
ilalim nito. Magiging kahanga-hanga kung maaari lamang ng mga manonood na i-print ang listahang ito ng mga pirma,
mas mabuting buong pahina, dahil naniniwala akong maaaring makalikom ng sampung pirma sa bawat pahina.
Pagkatapos, ipadala ang bawat isa sa "Hippocratic Oath".
Nasa doon din ang address, na maaaring i-scan at ipadala sa pamamagitan ng email o fax, at magpapasya kami sa isang punto
kapag nakalikom na kami ng sapat na mga pirma at isusumite namin ang lahat nang sabay-sabay, sa pag-asang mapapaniwala
namin ang Komite ng mga Petisyon na ialok din ang lahat online.
Kung mangyari ito, siyempre ipapaalam namin sa iyo.
Mas maganda pa nga, siyempre, kung makikipag-ugnayan ang mga manonood sa kanilang mga mambabatas sa
kani-kanilang konstitwensiya at personal na pag-uusapan ang isyung ito. Ang ganda niyan.
Ngunit sa puntong ito, nais naming iparating ang aming taos-pusong pasasalamat sa Klagemauer TV para sa kanilang suporta.
Oo, maraming salamat sa inyong paunang gawain sa petisyong ito, salamat.
Salamat din.