Пазіцыя заходніх СМІ ў канфлікце паміж Украінай і Расіяй адназначная.
Урад Расіі, які ўзначальвае прэзідэнт Пуцін, з'яўляецца агрэсарам.
Украінскі ўрад — гэта ахвяра, якая павінна абараняць сябе.
Паведамленні пра Расію амаль выключна негатыўныя, сцвярджаецца, што «няма свабоды прэсы» і г.д.
Вы амаль ніколі не чуеце нічога негатыўнага пра Украіну.
Украінская журналістка і тэлевядучая Дзіяна Панчэнка малюе зусім іншую карціну.
Яна дасягае мільёнаў гледачоў на YouTube і мае 300 000 падпісчыкаў у Telegram-канале.
Саша А. Росмулер, рэдактар нямецкага часопіса і партала DEUTSCHE STIMME, правёў інтэрв'ю з
Панчанкам, якое было апублікавана 11 кастрычніка 2024 года.
Заснаваная ў 1976 годзе, «ДОЙЧЭ Штыме» ставіць «нацыянальны інтарэс на першае месца» і
спрыяе фарміраванню збалансаваных меркаванняў.
А цяпер паслухайце ўрывак з інтэрв'ю.
Гэта ўяўляе сабой важны контрпункт аднабокаму асвятленню падзей у заходніх СМІ.
І гэта таксама паказвае выйсце з абвастранага канфлікту паміж Расіяй, Украінай і Еўропай.
Панчанка пра дыскрымінацыю і пераслед, якія яна перажыла як украінская журналістка
Быць журналістам ва Украіне — гэта праца без удзячнасці.
За мае 15 гадоў у гэтай прафесіі на мяне тры разы напалі.
Я кожны дзень атрымліваю пагрозы.
(Прэзідэнт Украіны) Зеленскі ўвёў супраць мяне асабістыя санкцыі.
Супраць мяне распачалі крымінальную справу, і мне пагражае пажыццёвае зняволенне — усё з-за допісу ў
Telegram, у якім я заявіў, што нам патрэбныя мірныя перамовы, каб выратаваць Украіну.
Гэта не жарт, усё гэта ў маіх файлах.
Калі я чую, што Украіна змагаецца за сваю свабоду ў гэтай вайне, мне гэта некамфортна, бо я ведаю, што там няма свабоды.
Мае праграмы мелі самыя высокія рэйтынгі сярод усіх украінскіх СМІ.
Я атрымаў узнагароду «Журналіст года».
І калі пачалася вайна, я быў у Кіеве. (...) Я ведаю, пра што кажу. (...)
Але ўрад робіць усё магчымае, каб мяне заглушыць.
Панчанка паведамляе пра падзеі ва Украіне з часоў Майдана ў 2014 годзе.
Але давайце пачнём з пачатку:
Я быў рэпарцёрам падчас падзей на Майдане.
Я быў там кожны дзень і бачыў, як натоўп кідаў камяні і кактэйлі Молотава ў паліцыю.
Я бачыў, як людзям плацілі за тое, каб правакаваць іншых.
Але пра гэта вы не пачуеце ў заходніх СМІ.
Пасля поспеху Майдана ўрад увёў жорсткую цэнзуру.
Меншасць узяла пад кантроль большасць.
Сказаць, што ты быў супраць Майдана і не падтрымліваў пераварот, было смяротным прысудам.
У той час ва Украіне былі забітыя некалькі вядомых журналістаў.
Як забойства Аляксандра Бузіны.
Расследаванне ўсё яшчэ працягваецца, хоць усе і ведаюць, хто гэта зрабіў.
Пасля Майдана я працаваў на тэлеканале NewsOne.
Наш падыход быў сумленным і бесстароннім.
Мы паведамілі пра карупцыю Зяленскага і яго каманды.
Мы забяспечылі платформу для прыхільнікаў Менскага пагаднення і нейтральнага статусу Украіны.
Мы працавалі дзеля міру.
З гэтай мэтай Зеленскі заблакіраваў наш канал – разам з двума іншымі – у лютым 2021 года.
Гэта адбылося за год да вайны – яшчэ адзін доказ таго, што ён ужо тады ведаў, што адбудзецца.
Ён паспрабаваў выдаліць усе альтэрнатыўныя крыніцы інфармацыі.
Панчанка паведамляе пра падзеі ва Украіне пасля пачатку вайны 24 лютага 2022 года.
Калі пачалася вайна, я быў у Кіеве.
Мяне неадкладна абвясцілі ворагам дзяржавы: паляванне пачалося. На мяне было зроблена некалькі нападак.
З пачатку вайны дыктатура ва Украіне ўзмацнілася. Усе тэлестанцыі былі закрытыя.
Застаўся толькі адзін, які знаходзіцца пад кантролем Зяленскага.
Усе вядомыя журналісты атрымалі візіт ад СБУ (украінскай службы ўнутранай разведкі).
Ён нават пагражаў бяспецы членаў маёй сям'і.
Любая крытыка ўладаў лічыцца здрадай.
З пачатку вайны СБУ распачала больш за 2500 крымінальных спраў па палітычных абвінавачваннях.
Некаторыя з маіх калег зніклі. Іншых катавалі. Многія з іх у турме.
Толькі дзякуючы маёй славе я выжыў і змог пакінуць краіну – працаваць журналістам і
таксама захаваць сваю маральную цэласнасць. (...)
Панчанка пра прычыны расійска-ўкраінскай вайны
Расійска-ўкраінская вайна не была выпадковасцю.
Падрыхтоўка да ахвяравання Украіны вялася не толькі на працягу апошніх 30 гадоў.
Яны працуюць з канца Другой сусветнай вайны.
Каб зразумець, куды можа рухацца Украіна, дастаткова зірнуць на карту.
Нам проста трэба было заставацца нейтральнымі – не прарасійскімі, а проста
нейтральнымі, іншымі словамі: «Не лезь у непрыемнасці».
Замест гэтага НАТА дазволілі разбураць сваю інфраструктуру ва Украіне. Усё гэта пачалося яшчэ да 1991 года.
Яшчэ да заканчэння Другой сусветнай вайны брытанскія і амерыканскія разведвальныя службы
супрацоўнічалі з украінскімі нацыяналістамі супраць СССР. (...)
Украіна мела два варыянты.
Варыянт першы: нейтралітэт і добрыя адносіны з Расіяй.
Варыянт другі: буферная зона і вайна – да апошняга чалавека.
Украіна абрала другі варыянт – ці, дакладней, гэты варыянт быў абраны для Украіны.
Я не буду пералічваць рэсурсы, якія Захад патраціў, каб раз'яднаць украінцаў і рускіх. Пра гэта ўжо дастаткова вядома.
Як чалавек, які старэйшы за сучасную Украіну, я павінен сказаць, што мы — частка вялікага эксперыменту.
Прапаганда ператварыла членаў сям'і ў ворагаў.
Гэта пачынаецца ў школе, дзе Расію паказваюць як прычыну ўсіх нашых праблем.
Усіх, хто заклікаў да міру і папярэджваў нас, пазбавілі ўлады, забілі або кінулі ў турму. (...)
Панчанка паведамляе пра ролю Зяленскага
Я крыху ведаю Зеленскага. Я ведаю яго каманду.
Ён залежны ад славы і ненавідзіць любую крытыку.
Для акцёра гэта не абавязкова дрэнна, але для палітыка — абсалютна непрымальна, не кажучы ўжо пра прэзідэнта.
Аднак на дадзены момант Зяленскі практычна не прымае ніякіх рашэнняў.
Дзярждэп ЗША прымае за яго гэтыя рашэнні, а Джэйк Саліван (нацыянальны саветнік па
бяспецы Байдэна) з'яўляецца яго начальнікам. (...)
Панчанка пра тое, хто ў Белым доме – Дональд Трамп ці Камала Харыс?
Я лічу, што гэта грубае спрашчэнне казаць, што спадар Трамп спыніць вайну.
Але я быў бы шчаслівы, калі б памыляўся.
Украіна, безумоўна, падтрымлівае адміністрацыю Байдэна ў гэтай выбарчай кампаніі. (...)
Панчанка пра развіццё росту напружанасці і ці можа яна перарасці ў шырокамаштабную катастрофу
Я ненавіджу быць пераносчыкам дрэнных навін.
Але я не бачу перспектыў для дээскалацыі.
Мы жывём у свеце, дзе нельга называць рэчы іх сапраўднымі імёнамі.
Прасцей кажучы: ваяўнікі не дазволяць.
Светам кіруе агрэсіўная меншасць.
Яны падаўляюць, знішчаюць або забіваюць усіх, хто не падзяляе іх меркаванне.
Яны таксама маскіруюць свае злачынствы нібыта прагрэсіўнымі ідэямі і дэмакратычным лібералізмам.
Падзеі на Майдане фактычна распаўсюдзіліся па ўсім свеце (...).
Тры стагоддзі таму Імануэль Кант у сваім філасофскім эсэ «Да вечнага міру» заявіў, што чалавецтва можа
дасягнуць усеагульнага міру альбо праз усеагульнае прасвятленне, альбо праз разбуральны канфлікт.
На жаль, здаецца, што людзей можа прымусіць задумацца толькі нешта жахлівае.
І гэта азначае, што паміраць будзе больш людзей.
Мне б хацелася памыляцца, але здаецца, што наступны этап эскалацыі будзе поўнамаштабнай вайной
паміж Расіяй і НАТА. На Украіне і ў Еўропе. (...)
Мне балюча гэта казаць, але сёння Еўропа ідзе па слядах Украіны, прымаючы рашэнні, якія шкодзяць яе ўласным людзям.
Я люблю Германію і ўжо быў там.
Я паважаю яе цудоўную культуру і захапляюся руплівасцю яе народа, і я магу толькі
пажадаць Германіі вярнуць сабе свой суверэнітэт.
Не можа быць Еўропы без моцнай Германіі.
І каб быць моцнай, яна павінна прасоўваць свае нацыянальныя інтарэсы.
Панчанка пра сваю асабістую будучыню
Мая галоўная мэта — дапамагчы людзям разумець адзін аднаго.
Карань усяго зла — у няведанні.
Гадамі паміж рускімі і ўкраінцамі ўзводзілася сцяна з мэтай таго, каб яны практычна нічога не ведалі адно пра аднаго.
І цяпер яны будуюць падобны сцянак паміж Расіяй і Еўропай.
Сёння я засяроджваюся на тым, каб расказваць людзям праўду пра вайну ва Украіне, каб прадухіліць яшчэ большы канфлікт.
Я публікую відэа на сваім акаўнце ў X.
Мая кніга («Непазбежнасць») неўзабаве выйдзе ў Еўропе і Злучаных Штатах, а таксама я планую яе экранізацыю.
– Я малюся за мір для ўсіх нас і спадзяюся, што пераможа розум.