Tsjernobil het nie net plutonium vir atoombomme verskaf nie, maar was self deel van 'n reuse wapen.
"Ons het 'n nuwe wapen – in ons wetenskaplikes se portefeulje, so om te sê."
So kragtig dat dit, as dit sonder beperking gebruik word, alle lewe op aarde sou uitwis.
"HAARP – 'n wapenstelsel wat die klimaat beïnvloed"
"waarmee hulle die klimaat verander, aardbewings veroorsaak en vulkane oopmaak deur die gebruik van elektromagnetiese golwe."
Die "hoë-risiko-faktor"
Hulle het op 25 April 1986 geskiet.
Toe, op 26 April 1986, het die veiligheidsisteme uiteindelik versuim. het uit die
houerstruktuur geskiet en radioaktiewe materiaal uitgespuug.
Kernval het oor heel Europa versprei.
Werner Altnickel, 'n meester-televisie-ingenieur wat sedert 1974 selfstandig is, is die ontvanger
van die 1997 EUROSOLAR-prys en ander omgewingspryse.
In 2008 het hy 'n lesing gegee aan meer as 1 000 besoekers by die "Anti-Sensuurkonferensie" oor
chemiese weermanipulasie-wapens bekend as chemtrails.
Hy het ook elektromagnetiese "weermanipulasietegnieke" bespreek deur gebruik te maak van HAARP-fasiliteite.
As 'n omgewingsaktivis was hy 'n lid van die Groen Party en het hy in 1987 'n Greenpeace-aktivis geword.
Altnickel het uitvoerig besig gehou met die Tsjernobil-kernramp van 26 April 1986.
Volgens amptelike verslae was dit die ernstigste ongeluk in die geskiedenis van die vreedsame gebruik van kernenergie.
Daar word gesê dat die ramp tydens 'n eksperiment plaasgevind het wat ontwerp is om 'n volledige uitval van
die eksterne kragtoevoer na die kernreaktor na te boots.
Werner Altnickel was nooit tevrede met hierdie verklaring nie.
Nadat hy sy intensiewe navorsing oor die Tsjernobil-kernramp gepubliseer het, is hy in 2005
deur Greenpeace met 'n ontslagbrief ontslaan.
Daar is verklaar dat sy publikasies oor Tsjernobil, weermanipulasie en
skalaarwapenstelsels nie in Greenpeace se belang was nie.
Kla.TV uitsaai vandag 'n dokumentêr deur Werner Altnickel.
Daarin demonstreer hy afdoend dat die Tsjernobil-ramp in werklikheid nie 'n ongeluk kon wees nie!
Vanweë baie voor die hand liggende inkonsekwenthede het Altnickel die boek "FER DE LANCE", wat in 2002 deur die
skalaarvagdespesialis en Amerikaanse luitenant-kolonel Tom Bearden gepubliseer is, intensief bestudeer.
Dit het hom daartoe gebring om te konkludeer dat hierdie ramp in werklikheid veroorsaak is deur 'n
oorlogsugtige skalar-elektromagnetiese uitruiling van houe tussen die KGB van die Sowjetunie en die VSA.
Op daardie tydstip was die Tsjernobil-kernkragstasie geleë op die gebied van die Sowjetunie.
Nie Rusland noch die VSA het enige belang by die onthulling van die ware omstandighede agter hierdie beweerde ongeluk nie!
Dit is waarom Werner Altnickel se navorsing so hoogs kontroversieel is!
Hierdie dokumentêr gaan nie net oor historiese heroorweging nie.
Die wapenstelsels wat destyds gebruik is, vorm 'n selfs groter bedreiging vir ons in die huidige dramatiese wêreldwye situasie.
Ons sal aan die einde van die program na hierdie onderwerp terugkeer.
I. Kontroversiële stellings deur Prof. Dr. Edmund Lengfelder
Tydens sy navorsing het Werner Altnickel 'n artikel deur Martin Ebner van 31 Augustus 2003 raakgeloop oor 'n uitstappie saam met
joernaliste na die uitsluitingsone van die Tsjernobil-kernkragstasie met Prof. Dr. Edmund
Lengfelder van die Otto Hug-stralingsinstituut in München.
Hy en sy span het gereeld mense wat deur radioaktiewe besmetting geraak is, gehelp, insluitend deur mediese bystand te verleen.
Prof. Dr. Lengfelder het die volgende kontroversiële stellings gemaak: Ons haal aan uit die verslag "Country outing with
Geiger counter" deur Martin Ebner, gedateer 31 Augustus 2003:
"Ek kan nou Tsjernobil sien! Die sarkofaag en alles!"
. Langs die kernkragstasie is Pripyat, die verbysterend groot spookdorp vir die voormalige werknemers van die kragstasie.
En wat is daardie enorme antennas, wat nie in enige foto's van Tsjernobil sigbaar is nie, maar
nou met die blote oog bo Pripyat gesien kan word?
Lengfelder se verduideliking:
Dit is die onvoltooide reaksie op die Amerikaanse "Star Wars-program", naamlik twee
antennewande van 150 meter hoog en 600 meter lank.
Tien hiervan moes in 'n sirkel met 'n deursnee van 35 km opgestel word om hoëfrekwensiestralings in die ionosfeer te stuur.
Met spieëling daar sou dit moontlik gewees het om enige punt op aarde met uiters intense strale te bereik
en byvoorbeeld Westerse kommunikasiesisteme te verlam.
Die kernkragstasie was bedoel om enorme hoeveelhede energie te verskaf, met 16 reaktorblokke beplan.
"Dit sou gewerk het," is Lengfelder seker:
Tsjernobil het nie net plutonium vir bomme voorsien nie, maar was self deel van 'n reuse wapen.
Prof. Dr. Lengfelder se stellings word ook bevestig deur opnames wat in 'n dokumentêr
van Bavarese Omroep uit 2006 gesien kan word:
Die natuur herwin die land, boom vir boom.
Die versperring van die beperkte area word slegs opgetel om deurgang na die volgende beperkte area toe te laat.
Die vinnig groeiende woud is besmet, net soos die woud van kragpale, wat nie gesmelt kan
word nie omdat die staal radioaktief sou bly.
In die verlede het elektrisiteit deur die pylons na huishoudings en nywerhede gevloei, maar ook na die
hoëfrekwensie-missielverdedigingsstelsel waarmee die Sowjets Amerikaanse en NAVO-missiele wou uitroei.
Die elektronika daarvan is deur die ramp vernietig; soos alles hier is dit in 'n grafsteen gevries.
Volgens Professor Dr. Lengfelder was die hoofdoel van die Tsjernobil-kernkragstasie om enorme hoeveelhede energie aan
'n nabygeleë militêre superwapen naby Pripyat te voorsien!
In die finale fase moes 16 kernkragstasies gebou word.
Hierdie was bedoel om 'n totaal van tien sulke superwapens met ondenkbare hoeveelhede energie te voorsien.
Hierdie plan het beslis nie onopgemerk gebly by die Amerikaanse inligtingsdienste nie!
II. Ontwikkeling van 'n militêre superwapen in die Sowjetunie
Aangesien die Sowjets nie daarin geslaag het om die Verenigde State in die ontwikkeling van atoombomme in te haal nie, het
hulle gebruik gemaak van die kennis van Duitse hoëfrekwensie-ingenieurs wat
hulle ná 1945 na Rusland gedeporteer het.
Hulle het reeds 'n nuwe tipe langafstand-verkenningsradar ontwikkel en voer nou verdere
navorsing in Rusland uit oor "oor-die-horison-antennes".
Dit het toe gelei tot die ontwikkeling van skalar elektromagnetiese "radar-missieldeteksie-antennes"
kompleet met die ooreenstemmende elektronika!
Ontwikkelings ná die oorlog het toe gekulmineer in tegnologieë met dubbele gebruike:
Benewens vreedsame gebruik is hierdie ontwikkelde wapens ook deur die militêre magte gebruik vir aanval en vernietiging, bv.
om missiele af te vuur, aardbewings te veroorsaak, die weer te manipuleer of selfs vir geestelike beïnvloeding, ens.
Die Russe se nuwe tegnologie het bekend geword as "Woodpecker".
Die term "houtkapper" het ontstaan uit die radio-interferensie-geraas wat klink soos die hamerwerk van 'n
houtkapper, wat eers deur amateur-radio-operateurs ontdek is.
Die Amerikaanse koerant Miami Herald het ook hierdie term in sy artikel "Slag met die Russiese Speelklopper" gebruik.
Hierdie superwapen is 'n tipe straalwapen wat enorme hoeveelhede energie benodig.
In 1957 het navorsing na hierdie militêre skalar-superwapen in die voormalige Sowjetunie tot 'n groot ramp gelei.
Naby Kyshtym, naby Mayak, was daar 'n geheime kern-"militêre navorsingsfasiliteit".
Hierdie ramp het streekstralingsvlakke veroorsaak wat honderd keer hoër was as in Tsjernobil!
Voormalige Amerikaanse leër-luitenant-kolonel Tom Bearden was 'n ontleder by die Pentagon.
Hy was 'n bekende "skalaartegnologie-spesialis" en het die Duitse taalboek "Skalartechnolgie" (Skalaartegnologie) gepubliseer.
Hy verduidelik hierdie ramp soos volg: "Die Sowjets het 'n energie-oorstroming in hul vroeë Kyshtym-gebrek veroorsaak."
Dit het 'n kernontploffing by 'n nabygeleë kernafvalbergingsfasiliteit veroorsaak!
Die radioaktiewe neerslag het 'n gebied van ongeveer 1 200 km² besmet, wat tot vandag uiters besmet bly.
Ek het ook geweet dat die Sowjets veiligheidsinrigtings op al hul skalaruitsenders geïnstalleer het
om te beskerm teen noodgevalle soos dié in Kyshtym .
Hierdie veiligheidsisteme is ontwerp om energie oor 'n verlengde tydperk stadig en veilig in die grond af te
voer in die geval van 'n kortsluiting in die senders.
In sy boek "FER DE LANCE" gaan Bearden voort om te verduidelik:
"Die nuwe superwapens is ontwikkel, vervaardig en ontplooi onder leiding van die KGB.
Aangesien hulle uiters geheim was, is hulle nooit aan die gewone Russiese leër oorhandig nie!
In 1960 het die voormalige hoof van die regering van die Sowjetunie, Nikita Chroesjtsjov, die volgende
verklaring aan sy presidium oor toekomstige skalarwapens gemaak:
"Ons het 'n nuwe wapen – in ons wetenskaplikes se portefeulje, so om te sê."
So kragtig dat dit, as dit sonder beperking gebruik word, alle lewe op aarde sou uitwis.
Die nuwe skalar-superwapen was egter nie operasioneel tot April 1963 nie.
Te laat vir Khrushchev om die Amerikaanse konfrontasie in die Kubaanse Raketkrisis in Oktober 1962 te beveg.
Die superwapen is eers op 10 April 1963 gebruik om die Amerikaanse duikboot "U.S.S. TRESHER" onder
water buite die Amerikaanse ooskus tydens 'n oefening te vernietig as 'n demonstrasie van mag!
Egter beweer amptelike geskiedenis steeds dat die kernkrag-aangedrewe duikboot weens 'n tegniese fout gesink het.
III. Militêre superwapen kan die weer manipuleer!
So vroeg as 1962 het die voormalige Amerikaanse president Lyndon B. Johnson gesê: "Wie die weer beheer, sal die wêreld beheer."
Aangesien hierdie nuwe skalar-tegnologie bewys is dat dit die weer beïnvloed, beteken enige vordering in die
navorsing van hierdie wapens enorme politieke en militêre mag!
So vroeg as die 1970's is grootskaalse weermanipulasie deur die Sowjets, onder andere,
uitgevoer, en later ook deur ander militêre magte.
Die Sowjet- "Woodpecker-uitsenders" is in beide die Verenigde State en Europa gerapporteer.
Dit word byvoorbeeld geïllustreer deur 'n spotprent oor weerbeheer in die uitgawe van WELT am SONNTAG van 8 Augustus 1974:
Elektromagnetiese beheer van aardbewings, beheer van hittegolwe en uiterste droogte, sowel as sneeuvallinggenerasie, is hier
op 'n wyse bespreek wat vir die algemene publiek toeganklik is.
Die Europese Parlement bevestig ook die bestaan van sulke gevaarlike weerwapens in 'n verslag gedateer 14 Januarie 1999 met
die titel "HAARP – 'n wapenstelsel wat die klimaat beïnvloed"!
IV. Pogings om die militêre superwapen te beheer
Op 16 Junie 1972 het die VN-konferensie en -resolusie oor die voorkoming van omgewingskade deur
vernietigende wapens en ander stelsels in Stockholm plaasgevind!
In 1975 het die Sowjets verskeie voorstelle vir kernontwapening en die ontwapening van skalar-elektromagnetiese wapens ingedien.
Hierdie is egter destyds deur die VSA geïgnoreer.
In 1976/77 is die VN-ENMOD-konvensie aangeneem om die gebruik van omgewingswapenstelsels te voorkom.
Hierdie was egter slegs gedeeltelik bindend en is in 1997 weer verslap.
Hier is 'n uittreksel uit die "ENMOD-konvensie", Bylae 2:
"Die volgende voorbeelde illustreer die moontlikhede wat geskep kan word deur omgewingsmanipulasietegnieke te gebruik:
Aardbewings, tsunami's, ontwrigting van 'n streek se ekologiese balans, veranderinge in weerpatrone (wolke, neerslae, siklone
en tornado's), veranderinge in klimaatpatrone en oseaanstroom, veranderinge in die toestand van die osoonlaag en die ionosfeer.
Voormalige Amerikaanse Minister van Verdediging, Dr William Cohen, het op 28 April 1997 by 'n "terrorisme-konferensie" in
Athene die bestaan van hierdie massavernietigingswapens bevestig:
"Ander is selfs betrokke by 'n soort ekoterrorisme, verander die klimaat, veroorsaak aardbewings, open
vulkane deur die gebruik van elektromagnetiese golwe."
Dit is werklik, en daarom moet ons ons "anti-terrorisme-pogings" verskerp!
Cohen het nie genoem dat hierdie wapens hoofsaaklik in die vorm van staatsterrorisme deur kernmoondhede gebruik
word nie, maar het hierdie staatsmisdade eerder onder die algemene skyn van terrorisme verberg.
V. Die uiters geheime agtergrond van die Tsjernobil-reaktorongeluk
Na verdere navorsing het Werner Altnickel meer ontploffende stellings gevind op die webwerf van skalaargolfspesialis en
voormalige Amerikaanse luitenant-kolonel Tom Bearden oor die werklike gebeure, wat deur die KGB
geheimgehou is en min bekend is, wat gelei het tot die ontploffing van die Tsjernobil-kernreaktor.
Luitenant-kolonel Bearden het in sy boek "FER DE LANCE", wat in 2002 in sy tweede uitgawe gepubliseer is, geskryf dat hy
terselfdertyd direk betrokke was by die kernkragstasie-ramp!
Vanuit 'n Amerikaanse militêre perspektief beskryf hy in hierdie boek in groot detail die skalar-elektromagnetiese
oorlogvoeringtegnologie wat die kernramp veroorsaak het.
Ons haal uittreksels uit sy boek aan, wat op bladsy 129 begin, met in gedagte dat hierdie skalar-superwapen selfs
gebruik kan word om aardbewings te ontlok, onder andere:
"In April 1986 het die 'KGB-interferometruitsenders' begin om elektromagnetiese energie op te bou, wat sterk in die
kante van die 'San Andreas-breuk' geïnduseer is, wat deur Los Angeles loop en tot by San Francisco strek."
Hulle het die "interieur" van die Woodpecker-strale as "supersnelweë" vir hul
longitudinale golwe en interferometrie gebruik.
Die Sowjets het twee straalpaaie gebruik.
Een het vanaf die noorde via die Noordpoolstreek en die ysberge na die teiken gekom – en een het
vanaf die ooste omheen gekom na die teikengebied.
Die Sowjets het 'n baie groot aardbewing veroorsaak – in werklikheid het hulle 'n hele reeks sulke bewings langs die
hele San Andreas-breuklyn veroorsaak, met sterk naskokke nadat die hoofbewing verskriklike verwoesting aangerig het.
Kortliks: hulle het die "een groot aardbewing" voorberei wat almal so lank verwag en gevrees het.
VI. Die Amerikaanse reaksie op die Russiese Specht-aanval
Ons gaan voort om aanhalings uit Tom Bearden se boek te maak:
"'n privaat groep het my gekontak."
Hulle het verklaar dat hulle een van die senders kon afskakel deur 'n kragtige, enorme "fase-konjugate
replika-seinspuls" te genereer wat direk terug in die sender sou loop en dit katastrofies sou "uitbrand".
In werklikheid het dit gelyk of die hele "Andreas Graben-sone" langs sy hele lengte deur die
afsetting van oortollige energie gestimuleer sou word.
In hierdie geval het die induksie van 'n toegewyde Kalifornië-aardbewing pas begin en was
dit van 'n omvang sonder vergelykbare precedent.
As hierdie gebeurtenis of hierdie gebeurtenisse sou plaasvind, sou die verlies aan
Amerikaanse lewens en eiendom verstommend wees.
"Die hoërisikofaktor"
Die vraag wat deur die groep aan my gestel is, het 'n baie moeilike besluitnemingsituasie voorgestel.
Sulke groot Sowjet-interferometer-strale, sodra hulle gevestig is, bevat enorme longitudinale elektromagnetiese golfenergie.
As 'n Sowjet-uitsender naby kernfasiliteite geleë was en onmiddellik deur smelting kortsluit is, sou al
die "potensiële energie" direk in die aarde vloei.
In die geval van so 'n katastrofiese senderfaling sou 'n uiters kragtige longitudinale
golfpuls in alle rigtings rondom die aarde versprei.
Die eerste kernmateriaal wat deur die puls getref word, sou skielik en baie gewelddadig verdeel word.
As die sender net 'n paar kilometer van een of meer interkontinentale missielwerwe af geleë was, kon die volle
ontploffing van sowat 30 of 40 megaton kernkoppe plaasvind.
Vuil en vuiler... Die gevolglike neerslag en radioaktiewe besmetting sou massief wees, regoor die wêreld versprei
en moontlik miljoene mense oor die komende jare doodmaak.
Kernreaktors sou onder soortgelyke risiko verkeer.
Onmiddellike kernsplijting van al die splijtbare materiaal in een daarvan sou 'n reuse kernontploffing ontketen.
Dit sou 'n nuwe precedent stel.
Dit was die "hoë-risiko-faktor".
Die "lae-risiko-faktor"
Die "lae-risiko-faktor" sou wees dat min of niks hiervan sou gebeur nie, moontlik 'n
aardbewing in 'n nabygeleë foutson sou ontlok, ens.
Ek het geweet dat ná hul vroeë "Kyshtym-uitsaaistoestel-fout" die Sowjets 'n EMP-flits op 'n baie kleiner skaal
veroorsaak het, en dat hierdie flits 'n kernontploffing by 'n nabygeleë kernafvalbergingsfasiliteit veroorsaak het.
Ek het ook geweet dat die Sowjets in Kyshtym veiligheidsinrigtings geïnstalleer het vir die geval van sulke
mislukkings in al hul skalar "interferometerstuurtoestelle".
As die veiligheidsapparaat in die geval van 'n skielike kortsluiting in die sender standhou, kan hulle die
"lengtegolf-EM-straalbundels" en potensiaalverskille lank genoeg behou om die energie oor 'n verlengde
tydperk stadig en veilig in die aarde te laat versprei.
Dit was die "lae-risiko-faktor".
VII. Die werklike oorsaak van die Tsjernobil-ramp
In sy boek beskryf Bearden in detail hoe die kernreaktor-ramp eintlik veroorsaak is:
"Die groep het my bedank, gesê dat hulle sou skiet, en hulle het die telefoon opgeraak."
Hulle het op 25 April 1986 geskiet, net soos hulle belowe het, en een van die KGB-uitsenders vernietig –
blykbaar 'n paar kilometer van die Tsjernobil-kernreaktors af.
Op die oomblik toe die sender getref en vernietig is, het ingenieur Bill Bise, wat buite in die veld die Woodpecker-strale
met magnetiese velddetektore gemeet het, die skielike uitval van die Woodpecker-straal wat
van die ooste om die Aarde gekom het, waargeneem.
Wat hy tans gemeet het, was die suksesvolle vernietiging van die afgeleë interferometer-uitsender.
Onbewustelik het hy die uitkoms van 'n groot teenaanval in 'n baie gevaarlike geveg bepaal.
Toe die oordragfasiliteit vernietig is, het die veiligheidsinrigtings in werking getree, die hoë
bestralingspotensiaal opgevang en dit vir ongeveer 24 uur behou deur die intense bestralingsenergie geleidelik en
stadig in die grond vry te stel – gedurende die hele tydperk.
'n wanhopige boodskap oor die Tsjernobil-reaktors het die kontrolepersoneel van die kernkragstasie in alarm
geplaas en hulle aangespoor om hierdie reaktors onmiddellik af te skakel (deur die kadmium-beheerstoëls te laat sak).
Maar die uraan in die brandstofstange was natuurlik nog steeds daar.
Tsjernobil het toe met aangehoude asem gewag om te sien of die veiligheidsmaatreëls sou standhou.
Toe, op 26 April 1986, het die veiligheidsisteme uiteindelik misluk en het 'n baie swakker longitudinale
golf-omkanteling plaasgevind as wat vroeër sonder die veiligheidsisteme sou gebeur het.
Die in die aarde verspreidende longitudinale golwe het die kernreaktor in Tsjernobil, wat die naaste aan die longitudinale
golwe was, getref sekondes voordat 'n aardbewing in die aarde geïnduseer is toe die longitudinale golwe aangekom het.
'n Deel van die uraniumbom in die kernreaktor het onmiddellik gespalteer, is uit die houerstruktuur
geskiet en het radioaktiewe materiaal uitgespuug.
Kernvalreën het oor byna die hele Europa versprei.
Benewens die Bearden-verslag is daar nog 'n baie aanvullende verslag deur Dr. Peter Beter.
Hy was voorheen deur president J. F. Kennedy aangestel as toesighouer van die Amerikaanse Buitenlandse Handelsbank.
Hy het verduidelik dat die Amerikaanse motivering vir hierdie skalar-teëaanval nie uitsluitlik verdedigend van aard was nie, en
het bevestig dat die VSA nie meer bereid was om Rusland se bestaande tegnologiese voordeel te verdra nie en
daarom die Russiese skalarwapenfasiliteit vernietig het.
VIII. Russiese wetenskaplikes weerlê die amptelike Tsjernobil-narratief!
Selfs ná meer as 38 jaar het die sogenaamde hoofstroommedia min bygedra tot die
onthulling van die waarheid oor die Tsjernobil-ramp.
In plaas daarvan het hulle byna uitsluitlik die amptelike verklarings van die regerings versprei.
Is dit nie uiters skaamtevol nie, veral aangesien hulle ook deur regerings befonds word?
Tog is selfs die sogenaamde hoofstroommedia van tyd tot tyd gedwing om gedeeltelike waarhede bekend te maak.
Een so 'n voorbeeld is 'n NDR-ARTE-dokumentêr uit 1998 met die titel: "Die werklike rede vir Tsjernobil?"
Hierdie dokumentasie is die ontbrekende stukkie van die legkaart in die "US Bearden-verslag".
Volgens die Russiese perspektief weerlê Russiese wetenskaplikes die amptelike verklarings van die Russiese regering.
Aangesien Russiese wetenskaplikes duidelik nie bewus was van die direkte elektromagnetiese energie-insette in die kernkragstasie
se uraan weens die geheimhouding wat deur die KGB opgelê is nie, kon hulle nie sommige van die fisiese
prosesse wat destyds plaasgevind het, verklaar nie.
Aangesien hierdie dokumentêr waardevolle oorspronklike beeldmateriaal van die ruïnes in Tsjernobil bevat, wat 'n
belangrike bydrae kan lewer tot die onthulling van die waarheid, sal ons nou uittreksels uit hierdie dokumentêr wys.
Die agtergrondnavorsingsinligting wat deur Werner Altnickel verskaf is, verduidelik die werklike
gebeure in Tsjernobil op 'n baie geloofwaardige wyse:
ARTE-aanbieder: In Julie 1986, twee maande ná die verskriklike ramp by die Tsjernobil-kernkragstasie, het
die KGB 'n lys van uiters geheime instruksies uitgereik.
Bo-aan die lys was: "Die werklike oorsaak van die ergste-geval-scenario mag nooit bekendgemaak word nie."
Maar een man wou tog die waarheid uitvind.
Die kernfisikus Konstantin Pavlovitsj Checherov.
Daarom het hy aanhou klim in die ruïnes, selfs onder die sarkofaag wat nou die vernietigde reaktor nr. 4 omring.
Deur dit te doen, het hy vreemde spore van die ongeluk gevind wat nie ooreenstem met die
verklarings wat destyds aan die wêreldpubliek gegee is nie.
Checherov, kernfisikus, Moskou: Ons het in die reaktorskag geklim en verder gekruip in die betrokke beheerkamer
bo die reaktor, selfs in die kamers onder die reaktor.
Ons het foto's en video's geneem, honderde monsters versamel en, sou ek sê, duisende metings uitgevoer.
Eers toe het ons stadig begin besef wat eintlik met Blok 4 gebeur het.
En skielik het dit vir ons duidelik geword dat die amptelike verduidelikings van 1986 glad nie
ooreenstem met wat ons voor ons gesien het nie.
ARTE-aanbieder: Terselfdertyd, in Julie 1986, het die KGB 'n geheime lys met duidelike instruksies aan
hooggeplaaste politici en staatsamptenare oorhandig.
Checherov: Hierdie lys is eintlik op 'n tamelik eienaardige wyse geskep, heel eenvoudig deur die geheime diens, die KGB.
Dit was ongewoon. 'n Politieke besluit.
Die lys is gepubliseer en alle bestuurspersoneel moes daaraan voldoen.
Item 1 op die lys:
Alle inligting wat die ware oorsake van die kernreaktorongeval openbaar, is streng vertroulik.
So was al die amptelike verklarings tog onwaar, omdat hulle nie geheim was nie. Baie vreemd.
ARTE-aanbieder: Volgens die amptelike verklaring is die nagreaktorongeluk veroorsaak deur menslike fout, deur
'n onverantwoorde poging om te bepaal wat gedoen moet word in die geval van 'n skielike turbine-afsluiting.
Teen die tyd dat hulle na die noodskakelaar gegryp het, was dit reeds te laat.
Om 1:23 vm. en 59 sekondes het 'n reuse-ontploffing die dak van die reaktorhal afgeblase.
Gloeiende grafietrommelval het op naburige geboue neergesak en 'n wolk van radioaktiewe
deeltjies het kilometers hoog in die naghemel opgestyg.
Die studie is deur die Europese Gemeenskap befonds.
Die Allianz-groepverslag is in 1995 voltooi.
Daar word berig dat dit meer materiaal bevat as wat ooit tevore versamel is.
Daar is egter aanduidings dat die verslag meer op amptelike syfers van die owerhede berus as op sy eie navorsing.
Daar word beraam dat nog enkele honderdduisend kubieke meter radioaktiewe materiaal in die kernreaktor
oorbly, insluitend 40 000 kubieke meter hoogs radioaktiewe afval gemeng met 200 ton kernbrandstof.
Maar as dit die geval was, sou die sarkofaag tot bo toe met radioaktiewe materiaal gevul moes word.
En Checherov en sy mense kon daaronder skaars rondklim, ten minste nie sonder uitgebreide spesiale beskerming nie.
Hulle sou beslis op die plek ernstige bestralingsskade ly.
Checherov: Die meeste algemene persepsies oor Tsjernobil het min met die werklikheid te doen.
Die mense wat in Tsjernobil werk, ken natuurlik die waarheid.
Maar hulle verwerp die pogings om bewustheid te skep en hou die waarheid vir hulself.
ARTE-aanbieder: ...die Tsjernobil-kernkragstasie is in 'n gebied gebou wat oor die algemeen as geologies stabiel beskou is.
Feliks Aptekajew, seismoloog, Oekraïne: Teenstanders van die aardbewingteorie het beweer dat aardbewings hier nie kon
plaasvind nie omdat so 'n ou geologiese plaatstruktuur, soos in hierdie gebied aangetref, eenvoudig nie aardbewings toelaat nie.
ARTE-aanbieder: Die seismologiese stasie het eintlik net 'n swak, gelokaliseerde bewing geregistreer.
So kon daar dus so 'n aardbewing in Tsjernobil gewees het?
Wat sê ooggetuienisverslae hieroor?
Checherov: Toe die ongeluk gebeur het, was al die nagskofwerknemers natuurlik op
een of ander manier by die voorval betrokke.
Ongeag of hulle in die beheerlokaal of in die turbinehal diens gehad het, het almal berig dat hulle op een of ander
manier gevoel het dat die ongeluk op die punt was om te gebeur.
Die meeste mense onthou 'n dof gebrom; so het dit alles begin.
'n Lae-frekwensie geraas het die vloer laat skud, die mure geswaai en pleister het van die plafon af gedruip. Almal onthou dit.
Die aarde het gelyk of dit onder hulle oopgaan.
Sommiges het selfs gesê dit het vir hulle gevoel soos 'n aardbewing.
ARTE-aanbieder: 1990: 'n dokument uit Kiev bevat 20 ooggetuienisverslae, verslae van
kragstasiepersoneel wat daardie nag aan diens was.
Hulle het getuig: "Die aarde het gebewe voordat die ramp toegeslaan het."
Die magnitude 2-aardbewing, wat deur seismoloë opgespoor en deur talle ooggetuies bevestig
is, het net sekondes voor die ramp plaasgevind.
Die NDR-ARTE-dokumentêr bied nie 'n bevredigende antwoord op hierdie aardbewing nie.
Echter, luitenant-kolonel Bearden se verduidelikings bied nou 'n afdoende verklaring.
Vanweë die geologiese toestande kon dit nie 'n natuurlike aardbewing gewees het nie, maar is dit veroorsaak deur die gebruik
van die hierbo beskryfde geheime elektromagnetiese wapens!
Dit is ontlok op die oomblik toe die veiligheidsmaatreëls misluk het, wat veroorsaak het dat die enorme oorblywende
energie skielik en onbeheersbaar in die aarde ontlaai is.
Net sekondes later was daar 'n ontploffing by die kernkragstasie.
Die indruk wat die Arte-dokumentêr gee dat die aardbewing die ramp kon veroorsaak het, is bewysbaar vals.
Duitse wetenskaplikes het in die BIBLIS-B kernkragstasie-studie wetenskaplike bewyse verskaf dat dit minstens sowat
30 minute neem voordat 'n kern-uranium-smeltdown plaasvind.
Daarom kan die Arte-dokumentêr uiteindelik slegs verklaar word deur Tom Bearden se stellings dat die Tsjernobil-kernramp
veroorsaak is deur 'n oorlogsagtige skalaar-elektromagnetiese uitruiling van houe tussen die KGB van die Sowjetunie en die VSA.
ARTE: Aanbieder: Maar hierdie interessante stellings is nooit in ag geneem nie:
Checherov: Ek het 'n donderende geraas gehoor, 'n plaat het van die plafon afgeval.
Die vloer het gebewe, die ligte het uitgegaan en die noodbeligting het aangeskakel.
Na 30 tot 40 sekondes het ons skril geluide bo ons gehoor wat uit die rigting van . Die dak het in ry B ingestort.
Eerstens het een rekord geval, toe een rekord ná die ander.
Toe het die ligte uitgegaan. Eerstens die bewing, die skokke en vibrasies, toe gaan die ligte uit.
Wanneer die ligte weer aangaan, word die besluit geneem om die kernreaktor af te skakel.
Dit was presies so. Eerstens die skokke en houe, en toe die besluit om die kernreaktor af te skakel.
Dit is die deurslaggewende punt.
Deur die gat in die dak kon ek 'n glans sien, nie vuur nie, iets anders.
Die mure in die beheerkamer het begin skud, net soos die plafon en die vloer.
Na 'n paar sekondes 'n tweede ontploffing.
'n bietjie swakker, maar dit was vreemd hoe alles uitmekaar geval het.
'n Kleurvolle gloed wat na bo geskiet het tot 'n hoogte van honderd meter.
ARTE-aanbieder: Die ooggetuienisverslae en Checherov se bevindinge maak een ding duidelik:
Die verduideliking wat deur die Sowjetowerhede in 1986 gepubliseer is, was onjuist.
Oor en oor word heeltemal verrassende waarnemings gemaak.
Checherov: So, byvoorbeeld, is daar gehoop dat die grafietomhulsel en die kernreaktor intact sou bly – maar
niks van daardie soort nie, daar was net 'n gapende gat.
Daar is aangeneem dat die ringvormige bioveiligheidskontener rondom die kernreaktor vernietig of ten
minste ernstig beskadig is – maar dit was ook onjuist.
Dit was amper ongeskonde, met net geringe skade.
Baie van sy oppervlak, veral aan die binnekant, het nog steeds sy verf behou.
Werner Altnickel: Dit het alles binne 'n paar sekondes gebeur. Toe die EMP-energie-inset
skielik die uraan geaktiveer en dit uitgeskiet het.
In 'n normale ineenstorting sou dit baie stadiger gewees het en die verf binne-in die houer sou beslis afgebrand het.
Dit het so vinnig gebeur dat die termiese traagheid van die bioveiligheidskontainer waarskynlik selfs die verf
aan die binnekant daarvan teen verbranding beskerm het.
Checherov: Hulle het verwag dat 'n ontploffing in die reaktorput alles sou uitmekaar skeur – maar niks is uitmekaar geskeur nie.
Om hierdie rede het baie van die ondersteunings wat gebruik is om die grafietkap te stabiliseer, eenvoudig gesmelt en weggebrand.
En toe jy hierdie gesmelte dele noukeuriger bekyk het, het dit duidelik geword dat 'n baie
eienaardige hitte-effek hier aan die werk was.
Alsof dit uit 'n lasergloed kom wat deur die pype gebrand het.
Ja, die pype lyk asof hulle met 'n soort lasmasjien of plasmasnyer afgesny is.
Werner Altnickel Die pype, wat blykbaar deur 'n plasma-vlam vernietig is, kan slegs afdoende verklaar word deur die plasma
wat geskep is, deur die enorme skalar-elektromagnetiese energie wat nie meer deur die
mislukte veiligheids-aardingstelsels opgevang is nie.
ARTE-aanbieder: Dit is middernag, ongeveer 'n uur en 'n half voor die ongeluk, wanneer vissers 'n dof gerommel hoor.
1:10 vm.: 'n uiters ongewone voorval met 'n wag by die ingang van die sentrale saal.
Daar word gesê dat die epitsentrum van die dreigende aardbewing direk onder hierdie plek geleë was.
1:21 vm.: Tydens sy rondes sien die hoof van die rekenaarsentrum 'n blouerige gloed in die sentrale hal.
1:23:35: Die aardbewing begin. Daar is 'n luide gekraak en blok vier skud.
1:23:40: Die werknemer op diens merk die bewing op en druk die noodskakelaar.
Die vibrasies neem toe.
Die eerste kragtige hou veroorsaak dat die vertikale steunpale heen en weer swaai.
Plafonplankies val af. Weer die glinster van lig.
Vensters bars in die masjienhal. 'n Geweldige bewing en die kernreaktor ontplof.
Sewentien minute later registreer 'n kollega in die beheerkamer nog 'n ontploffing.
Die aardbewing is verby.
Die seismograaf het nie die tweede ontploffing geregistreer nie.
Checherov: Die aanskoue van die verwoesting in die boonste kamers het ons laat stilstaan en nadink.
Daar moes 'n soort skokgolwe daar bo woed het; miskien is hulle selfs daar ontketen.
Daar was 'n hele klomp inkonsekwenthede daar bo wat ons aanvanklik nie kon verklaar nie.
Werner Altnickel: Dr. Sebastian Pflugbeil van die Vereniging vir Stralingsbeskerming, aanhalings uit
Strahlentelex, nommer 3623632002, beskikbaar by IPPNW.
Pflugbeil sê: Checherov was drie keer in die kernreaktor-as, waar die brandstofelemente gewoonlik geleë is.
Sy video-opnames wys egter duidelik dat daar in werklikheid geen kernbrandstof daar is nie.
Waarheen het dit gegaan? 'n Deel daarvan het gesmelt, maar net 'n bietjie.
Checherov se hipotese: Die hele kern van die kernreaktor, 'n reuse blok grafiet wat soos Switserse kaas lyk, waarin
die buise met brandstofelemente en beheerstokke ingevoeg is, het soos 'n raket uit die kernreaktor-as na bo geskiet.
In die proses het dit die 2 500-ton deksel van die reaktoras afgeblaas.
Die kernreaktor het verby dit gevlieg op 'n hoogte van ongeveer 40–50 meter en het onderweg gedeeltelik verdamp.
Toe het 'n kernontploffing alles uitmekaar geruk en byna al die kernbrandstof in die omgewing uitgeblaas.
Die swaar deksel het weer neergestort en staan nou skuins bo die kernreaktor-as.
Vladimir Strachov, Instituut vir Geofisika, Moskou: Maar daar is een struikelblok:
Volgens Checherov se weergawe sou die situasie in die kernreaktor binne 15–20 sekondes
tot by die punt van ontploffing moes eskaleer.
Checherov: Blok 4 toon die volgende prentjie:
Die gesmelte metaal het oor die vloer gestroom, 'n hindernis getref, opgeskiet en in 'n druiwvorm verhard.
Jy kan dit vandag nog sien, en natuurlik het ons dit gefilm.
Daar kan beraam word dat die gesmelte metaal teen 'n spoed van ongeveer 5 m/s gevloei het.
So nie stadig of visgeus nie.
Vyf meter per sekonde, dit is baie vinnig.
Die gesmelte metaal het 'n maksimum van 50 meter vanaf die kernreaktor gereis.
Die metaal het ongeveer tien sekondes gevloei. Toe het dit verhard.
Dikwels in 'n vertikale posisie, d.w.s. terwyl dit afgestroom het.
Daar was nie eens genoeg tyd daarvoor om op die vloer te vloei en daar te verhard nie.
W. Strachow: Daarby kom nog die feit dat mense in die vernietigde kernreaktor rondgeklouter het.
Natuurlik is daar gedink dat die bestralingsintensiteit daar enorm moes wees, omdat die radioaktiewe
materiaal uit die kernreaktor gekom en daarheen gevloei het.
Nou blyk dit dat die straling daar eintlik nie so sterk is nie.
Natuurlik het die mense beskermende pakke aangetrek vir die ekspedisie na die reaktorruïnes.
Maar dit is nog steeds baie verbasend dat geen van hulle gesterf het nie.
Skynbaar het niemand selfs ernstig siek geword nie.
Dis interessant.
Skynbaar het byna geen radioaktiewe materiaal uit die kernreaktor sy weg in die gebou gevind nie.
Nie eens in vryval na onder nie.
Alles het net te vinnig gebeur.
Nota van Werner Altnickel: Die vinnige, kortstondige vloei-beweging en skielike verharding van die gesmeltes wat
hierbo beskryf is, maak sin wanneer mens besef dat die eksterne EMP-energie-inset in die uraan
gewelddadig was en net 'n paar sekondes geduur het.
Dit beteken: geweldadige en vinnige aktivering van die uranium-atoomkerns en 'n warm, dun smelt met 'n hoë vloei­spoed
en vinnige verharding in die middel van die vloei wanneer die geïnduseerde EMP-energie afbreek en die
eksterne aangevuurde elektromagnetiese vuur geblus word.
Volgens amptelike KGB-lyste word gesê dat slegs 4% van die reaktorinhoud ontsnap het,
met 96% wat steeds in die ruïnes agterbly.
In werklikheid is dit waarskynlik andersom.
Byna alles het uitgevlieg en die kernreaktor is byna leeg.
Dit word ook deur wetenskaplikes bevestig.
Die gesmelte materiaal wat uitgelek het en vir 'n kort tydperk onder die reaktorvat uiters warm geword het, moes hoofsaaklik
uit die omhulselmetaal bestaan het, bv. zirkonium vir die uraan.
Die uraan, geaktiveer deur eksterne energie-inset, het soos 'n kanonskoot in die oop lug opgeskiet.
Omdat byna geen geaktiveerde uraan op die bodem uitgelek het nie en byna geen straling meetbaar
was nie, kon mense daar afklim sonder om te sterf.
Toe die Sowjets besef het dat hul fasiliteit vanaf die Amerikaanse kant bestook is, het hulle dit tog reggekry om
die energie vir 24 uur na die grond terug te weerkaats.
Maar ná 24 uur het hierdie baie aardingstelsels met bergingsfasiliteite daarin
misluk om hierdie enorme energieë in te hou.
En as jy in ag neem dat slegs die oorblywende gedeelte wat oor was, selfs al het hulle dit reeds vir 24 uur omgelei, daarin
geslaag het om 'n kernkragstasie op te blaas, kan jy jou voorstel wat sou gebeur het as hulle byvoorbeeld nie so 'n
inperkingsstelsel gehad het nie – dit wil sê 'n afleidingsstelsel in die grond vir volle energieë,
wat dan terugkeer. Dan sou hulle almal opgegaan het.
IX. Die betekenis van die Tsjernobil-openbaring in die lig van die huidige dramatiese wêreldsituasie
Werner Altnickel se navorsing laat die amptelike verklarings van regerings en alle sogenaamde
hoofstroommedia soos 'n kaarthuis ineenstort.
Die skalar-superwapens wat hierbo beskryf is, is sedert die Tsjernobil-ramp byna 40 jaar gelede verder
deur die weermag en geheime dienste ontwikkel en is daarom vandag beslis selfs meer gevaarlik.
Die VSA het veral hierdie geheime tegnologie duidelik gebruik om, onder andere, "klimaat- en weermanipulasie"
te bevorder, deur 'n reuse HAARP-antenne-fasiliteit in Alaska en sy opvolgende tegnologieë.
Hierdie openbaring oor Tsjernobil werp dus baie ernstige vrae op, veral in die lig van die huidige dramatiese wêreldwye situasie:
1. Is die huidige klimaatsveranderinge en weersverskynsels, soos uiterste droogtes, oorstromings, tornado's en selfs aardbewings,
ensovoorts, soos bevestig in die VN ENMOD-konvensie, direk verwant aan hierdie geheime militêre superwapenstelsels?
2. Is die huidige CO2-skrik net 'n wêreldwyd georganiseerde afleidings taktiek om hierdie weerwapenstelsels toe te
laat om ongemerk deur die publiek voort te gaan word gebruik?
3. Is kernkragstasies 'n tikkende tydbom omdat hulle te eniger tyd deur hierdie geheime wapenstelsels aangeval kan word?
4. Gegewe die eskalasie van huidige krisisbrandpunte regoor die wêreld, vorm hierdie geheime
wapentegnologieë 'n selfs groter bedreiging as kernwapens?
Liefde kykers, die afgelope paar dekades het getoon dat nie die VSA en sy bondgenote nie, en ook nie Rusland en die kommunistiese
state nie, enige belangstelling het om hierdie skalaarwapenstelsels te ondersoek, wat 'n
eksistensiële bedreiging vir die hele mensdom inhou.
Die openbare media het heeltemal in hul plig versuim en het ook opregte klokkenluiders as samenzweringsteoretici vervolg.
Hierdie belangrike dokumentasie is bedoel om uiteindelik 'n openbare debat oor hierdie wapenstelsels te
bevorder, wat 'n eksistensiële bedreiging vir die mensdom inhou.
Die Tsjernobil-ramp van 26 April 1986, wat tot vandag toe onverklaarbaar bly, leer ons
dat dit slegs deur die mense bereik kan word.
Die tyd vir verligting deur waarheidsliefde mense het aangebreek!
Daarom, help asseblief om die woord oor hierdie dokumentasie op elke moontlike manier te versprei.
Deel hierdie gedagteprikkelende video op sosiale media-platforms soos Facebook, TikTok,
Twitter, Telegram, Instagram, of selfs per e-pos.
Ons verskaf ook kort uittreksels uit die program vir aflaai in ons blou inligtingsboks by www.kla.tv.
Slegs deur jou aktiewe verspreiding kan misdadigers wat hierdie wapens nog steeds geheim en onopgemerk gebruik, gestop word!