Чарнобыль не толькі забяспечваў плутоніем атамныя бомбы, але і сам быў часткай гіганцкай зброі.
"У нас ёсць новая зброя – у партфоліа нашых навукоўцаў, так бы мовіць."
Такая магутная, што, калі б яе выкарыстоўваць без абмежаванняў, яна б знішчыла ўсё жыццё на Зямлі.
"HAARP – зброевая сістэма, якая ўплывае на клімат"
"якім яны змяняюць клімат, выклікаюць землятрусы і адкрываюць вулканы з дапамогай электрамагнітных хваль.
«Фактар высокай рызыкі»
Яны адкрылі агонь 25 красавіка 1986 года.
Потым, 26 красавіка 1986 года, сістэмы бяспекі нарэшце адмовілі. вырваўся з кантэйнернай
структуры і выплюнуў радыеактыўны матэрыял.
Радыеактыўныя асадкі распаўсюдзіліся па ўсёй Еўропе.
Вернер Альтнікель, майстар-інжынер па тэлебачанні, які працуе самастойна з 1974 года, з'яўляецца лаўрэатам
прэміі EUROSOLAR 1997 года і іншых экалагічных узнагарод.
У 2008 годзе ён выступіў з лекцыяй перад больш чым 1000 наведвальнікаў на «Канферэнцыі супраць цэнзуры» на тэму хімічнай
зброі для маніпулявання надвор'ем, вядомай як хімтраілы.
Ён таксама абмяркоўваў электрамагнітныя «тэхнікі маніпулявання надвор'ем» з выкарыстаннем аб'ектаў HAARP.
Як эколаг, ён быў членам Партыі Зялёных і ў 1987 годзе стаў актывістам Greenpeace.
Альтнікель актыўна займаўся наступствамі Чарнобыльскай катастрофы 26 красавіка 1986 года.
Паводле афіцыйных звестак, гэта была самая сур'ёзная аварыя ў гісторыі мірнага выкарыстання ядзернай энергіі.
Паведамляецца, што катастрофа адбылася падчас эксперыменту, закліканага сімуляваць поўную адмову
знешняга крыніцы сілкавання ядзернага рэактара.
Вэрнер Альтнікель ніколі не быў задаволены гэтым тлумачэннем.
Пасля публікацыі сваіх інтэнсіўных даследаванняў адносна Чарнобыльскай катастрофы ў 2005 годзе ён быў звольнены з
Грынпісу паводле паведамлення аб спыненні працоўных адносін.
Было заяўлена, што яго публікацыі на тэмы Чарнобыля, маніпуляцый над пагодай і скалярных
сістэм узбраення не адпавядалі інтарэсам Greenpeace.
Сёння Kla.TV трансліруе дакументальны фільм Вернера Альтнікеля.
У ім ён пераканаўча даводзіць, што Чарнобыльская катастрофа насамрэч не магла быць «няшчасным выпадкам»!
З-за шматлікіх відавочных супярэчнасцей Альтнікель інтэнсіўна вывучаў кнігу «ФЕР ДЭ ЛАНС», апублікаваную ў
2002 годзе спецыялістам па скалярных хвалях і амерыканскім падпалкоўнікам Томам Бірдан.
Гэта прывяло яго да высновы, што гэту катастрофу насамрэч выклікаў ваяўнічы скалярны
электрамагнітны абмен ударамі паміж КДБ Савецкага Саюза і ЗША.
У той час Чарнобыльская атамная электрастанцыя знаходзілася на тэрыторыі Савецкага Саюза.
Ні Расія, ні Злучаныя Штаты не маюць ніякай зацікаўленасці ў выкрыцці сапраўдных абставін гэтай меркаванай аварыі!
Вось чаму даследаванні Вернера Альтнікеля настолькі спрэчныя!
Гэты дакументальны фільм — не проста пра пераасэнсаванне гісторыі.
Збройныя сістэмы, якія выкарыстоўваліся ў той час, уяўляюць яшчэ большую пагрозу для нас
у цяперашняй драматычнай глабальнай сітуацыі.
Мы вернемся да гэтай тэмы ў канцы праграмы.
І. Спрэчныя сцвярджэнні прафесара доктара Эдмунда Ленгфельdera
Падчас сваіх даследаванняў Вернер Альтнікель наткнуўся на артыкул Марціна Эбнера ад 31 жніўня 2003 года пра экскурсію з журналістамі
ў выключную зону Чарнобыльскай АЭС з прафесарам доктарам Эдмундам Ленгфельдерам з Інстытута радыяцыі імя Отта Хюга ў Мюнхене.
Ён і яго каманда рэгулярна дапамагалі людзям, пацярпелым ад радыеактыўнага
забруджвання, у тым ліку аказвалі медыцынскую дапамогу.
Прафесар доктар Ленгфельдер зрабіў наступныя спрэчныя заявы: Мы цытуем з справаздачы «Паездка ў поле з
прыборам Гейзера» Марціна Эбнера ад 31 жніўня 2003 года:
"Я цяпер бачу Чарнобыль! І саркофаг, і ўсё!"
. Побач з атамнай электрастанцыяй знаходзіцца Прыпяць, надзвычай вялікі прывідны горад для былых супрацоўнікаў электрастанцыі.
А што гэта за велізарныя антэны, якія не бачныя ні на адной фатаграфіі Чарнобыля, але цяпер
можна ўбачыць неўзброеным вокам над Прыпяццю?
Тлумачэнне Ленгфельда:
Гэта незавершаная адказнасць на амерыканскую праграму «Зорныя войны», а менавіта два сцены з
антэн вышынёй 150 метраў і даўжынёй 600 метраў.
Дзесяць з іх павінны былі быць размешчаны па крузе дыяметрам 35 км для адпраўкі высокачастотных промняў у іёнасферу.
З дапамогай тамтэйшага люстравання можна было б ахапіць любы пункт на Зямлі надзвычай інтэнсіўнымі
промнямі і, напрыклад, паралізаваць заходнія сістэмы сувязі.
Атамная электрастанцыя была прызначана для выпрацоўкі велізарнай колькасці энергіі, з
планаваным будаўніцтвам 16 рэактарных блокаў.
«Гэта б спрацавала», — упэўнены Ленгфельдер:
Чарнобыль не толькі пастаўляў плутоній для бомбаў, але і сам быў часткай гіганцкай зброі.
Сцвярджэнні прафесара доктара Ленгфельдара таксама пацвярджаюцца запісамі, якія можна ўбачыць у
дакументальным фільме Баварскага тэлебачання 2006 года:
Прырода вяртае сабе зямлю, дрэва за дрэвам.
Бар'ер абмежаванай зоны падымаецца толькі для праходу ў наступную абмежаваную зону.
Хуткімі тэмпамі расце заражэнне лясоў, як і заражэнне лясоў электрычных слупоў, якія нельга
пераплавіць, бо сталь застанецца радыеактыўнай.
У мінулым электрычнасць працякала праз апорныя слупы ў дамавыя гаспадаркі і прамысловасць, але таксама і ў
высокачастотную сістэму супрацьракетнай абароны, якой савецкія хацелі знішчыць ракеты ЗША і НАТА.
Яго электроніка была знішчана катастрофай; як і ўсё астатняе тут, яна застыла ў камені, ператварыўшыся ў надмагільны камень.
Паводле прафесара доктара Ленгфельдара, галоўнай мэтай Чарнобыльскай АЭС было забеспячэнне велізарнай колькасці энергіі
для блізкага ваеннага суперзброевага комплексу каля Прыпяці!
На заключным этапе планавалася пабудаваць 16 атамных электрастанцый.
Яны прызначаліся для забеспячэння дзесяці такіх суперзбраёў неверагоднымі колькасцямі энергіі.
Гэты план, безумоўна, не застаўся па-за ўвагай разведвальных службаў ЗША!
II. Распрацоўка ваеннага суперзброевага сродку ў Савецкім Саюзе
Паколькі саветы не змаглі дагнаць Злучаныя Штаты ў распрацоўцы атамных бомбаў, яны скарысталіся ведамі нямецкіх інжынераў у
галіне высокіх частот, якіх дэпартавалі ў Расію пасля 1945 года.
Яны ўжо распрацавалі новы тып радыёлакацыйнага радара далёкага разведвання і цяпер праводзілі ў
Расіі далейшыя даследаванні «загарызонтных антэн».
Гэта, у сваю чаргу, прывяло да распрацоўкі скалярных электрамагнітных «радарных антэн для
выяўлення ракет» з адпаведнай электронікай!
Далейшыя пасляваенныя падзеі завяршыліся з'яўленнем тэхналогій з двайным прызначэннем:
У дадатак да мірнага выкарыстання, гэтая распрацаваная зброя таксама выкарыстоўвалася вайскоўцамі для нападу і
знішчэння, напрыклад, для запуску ракет, выклікання землятрусаў, маніпулявання надвор'ем ці нават для ўздзеяння на розум і г.д.
Новая тэхналогія рускіх стала вядомая як «Дзятлік».
Тэрмін «дзятлік» паходзіць ад радыёінтэрферэнцыйных шумаў, якія нагадваюць стукан дзятліка, і
якія ўпершыню заўважылі аматарскія радыёаператары.
Амерыканская газета «Маямі Герэльд» таксама выкарыстала гэты тэрмін у сваім артыкуле «Бітва з рускім дзятлам».
Гэтае суперзброю — від промнявой зброі, які патрабуе велізарных колькасцей энергіі.
У 1957 годзе даследаванні гэтага ваеннага скалярнага суперзброевага сродку ў былым СССР прывялі да буйной катастрофы.
Блізу Кыштыма, непадалёк ад Маяка, знаходзілася сакрэтны ядзерны «ваенна-навуковы цэнтр».
Гэтая катастрофа выклікала ўзровень радыяцыі ў рэгіёне, у сто разоў вышэйшы, чым у Чарнобылі!
Былы падпалкоўнік арміі ЗША Том Бэрдан быў аналітыкам у Пентагоне.
Ён быў вядомым «спецыялістам па скалярнай тэхналогіі» і апублікаваў нямецкамоўную кнігу
«Skalartechnolgie» (Скалярная тэхналогія).
Ён тлумачыць гэтую катастрофу наступным чынам: «Саветы выклікалі перагрузку энергіяй падчас свайго ранняга кіштымскага аварыі».
Гэта выклікала ядзерны выбух на суседнім сховішчы радыеактыўных адходаў!
Радыеактыўныя асадкі забрудзілі тэрыторыю плошчай каля 1200 км², якая застаецца надзвычай забруджанай і па сённяшні дзень.
Я таксама ведаў, што саветы ўсталявалі прылады бяспекі на ўсе свае скалярныя перадатчыкі для абароны ад надзвычайных
сітуацый, падобных той, што адбылася пазней у Кіштымie.
Гэтыя сістэмы бяспекі былі распрацаваны для павольнага і бяспечнага разраду энергіі ў зямлю на працягу працяглага
перыяду часу ў выпадку кароткага замыкання ў перадатчыках.
У сваёй кнізе «Фер дэ Ланс» Бірдан далей тлумачыць:
"Новыя суперзброі былі распрацаваны, выраблены і разгорнуты пад кіраўніцтвам КДБ.
Паколькі яны былі самай строгай сакрэтнасцю, іх так і не перадалі ў звычайную рускую армію!
У 1960 годзе былы кіраўнік урада Савецкага Саюза, Нікіта Хрушчоў, зрабіў наступную заяву
яго прэзідыуму наконт будучай скалярнай зброі:
"У нас ёсць новая зброя – у партфоліа нашых навукоўцаў, так бы мовіць."
Такая магутная, што, калі б яе выкарыстоўваць без абмежаванняў, яна б знішчыла ўсё жыццё на Зямлі.
Аднак новае скалярнае суперзброю не было баягатова да красавіка 1963 года.
Занадта позна Хрушчову было супрацьстаяць ЗША падчас Карыбскага крызісу ў кастрычніку 1962 года.
Суперзброею ўпершыню скарысталіся 10 красавіка 1963 года, каб знішчыць амерыканскую падводную лодку «U.S.S. TRESHER» пад вадой
ля ўсходняга ўзбярэжжа ЗША падчас вучэнняў як дэманстрацыю сілы!
Аднак афіцыйная гісторыя ўсё яшчэ сцвярджае, што атамная падводная лодка патанула з-за тэхнічнага дэфекту.
III. Ваеннае суперзброю можа маніпуляваць надвор'ем!
Ужо ў 1962 годзе былы прэзідэнт ЗША Ліндан Б. Джонсан сказаў: «Хто кантралюе надвор'е, той будзе валодаць светам».
Паколькі было даказана, што гэтая новая скалярная тэхналогія ўплывае на надвор'е, любы прагрэс у даследаванні
гэтай зброі азначае велізарную палітычную і ваенную моц!
Ужо ў 1970-х гадах буйныя маштабы маніпулявання надвор'ем праводзіліся, сярод іншых,
савецкімі, а пазней і іншымі ваеннымі сіламі.
Пра савецкія «перадатчыкі-дзятлы» паведамлялася як у Злучаных Штатах, так і ў Еўропе.
Гэта, напрыклад, ілюструецца мультфільмам пра кіраванне надвор'ем у выпуску газеты WELT am SONNTAG ад 8 жніўня 1974 года:
Тут у даступнай для шырокай публікі форме былі разгледжаны электрамагнітны кантроль за землятрусамі, кантроль за
цеплавымі хвалямі і засухамі, а таксама стварэнне снегападаў.
Еўрапейскі парламент таксама пацвярджае існаванне такой небяспечнай зброі надвор'я ў справаздачы ад 14 студзеня 1999 года
пад назвай «HAARP – зброевая сістэма для змянення клімату»!
IV. Спробы кантраляваць ваеннае суперзброю
16 чэрвеня 1972 года ў Стакгольме адбылася канферэнцыя ААН і была прынята рэзалюцыя аб прадухіленні шкоды
навакольнаму асяроддзю знішчальнай зброяй і іншымі сістэмамі!
У 1975 годзе савецкі бок прадставіў некалькі прапаноў па ядзерным раззбраенні і раззбраенні скалярнай электрамагнітнай зброі.
Аднак ЗША ў той час праігнаравалі гэта.
У 1976/77 гадах была прынята Канвенцыя ААН-ЕНМОД для прадухілення выкарыстання сістэм экалагічнай зброі.
Аднак яны былі толькі часткова абавязковымі і былі зноў змякчаны ў 1997 годзе.
Вось вынятак з Канвенцыі ENMOD, Дадатак 2:
"Наступныя прыклады ілюструюць магчымасці, якія можна стварыць з дапамогай метадаў маніпулявання асяроддзем:
Землятрусы, цунамі, парушэнне экалагічнага балансу рэгіёна, змены ў пагодных з'явах (хмары, ападкі, цыклоны і
тарнада), змены ў кліматычных з'явах і акіянічных плынях, змены ў стане азонавага і іянасфернага слояў.
Былы міністр абароны ЗША доктар Уільям Коэн пацвердзіў існаванне гэтай зброі масавага знішчэння 28
красавіка 1997 года на «канферэнцыі па тэрарызме» ў Афінах:
"Іншыя нават займаюцца свайго роду эка-тэрарызмам, змяняючы клімат, ствараючы землятрусы,
абуджаючы вулканы з дапамогай электрамагнітных хваль.
Гэта рэальна, і таму мы павінны інтэнсіфікаваць нашы «антытэрарыстычныя намаганні»!
Коэн не згадаў, што гэтыя ўзбраенні ў асноўным выкарыстоўваюцца ў форме дзяржаўнага тэрарызму ядзернымі
дзяржавамі, а замест гэтага схаваў гэтыя дзяржаўныя злачынствы пад агульнай заслонай тэрарызму.
V. Сакральныя звесткі пра катастрофу на Чарнобыльскай АЭС
Пасля далейшых даследаванняў Вернер Альтнікель знайшоў на сайце спецыяліста па скалярных хвалях і былога лейтэнанта-палкоўніка
ЗША Тома Бірдна яшчэ больш выбуховыя сцвярджэнні наконт сапраўдных падзей, якія застаюцца ў сакрэце ад КДБ і малавядомыя,
і якія прывялі да выбуху чарнобыльскага ядзернага рэактара.
Падпалкоўнік Бірдан напісаў у сваёй кнізе «Фер дэ Ланс», апублікаванай у другім выданні ў 2002 годзе, што ён быў непасрэдна
прыцягнуты да аварыі на атамнай электрастанцыі ў той жа час!
З пункту гледжання амерыканскіх вайскоўцаў, у гэтай кнізе ён вельмі падрабязна апісвае тэхналогію скалярнай
электрамагнітнай вайны, якая выклікала ядзерную катастрофу.
Мы цытуем вытрымкі з яго кнігі, пачынаючы са старонкі 129, улічваючы, што гэтае скалярнае суперзброю, сярод
іншага, можна нават выкарыстоўваць для выкліку землятрусаў:
У красавіку 1986 года «перадатчыкі інтэрферометра КДБ» пачалі назапашваць электрамагнітную энергію, якая моцна
індукавалася ў бакі разлома «Сан-Андрэас», што праходзіць праз Лос-Анджэлес і аж да Сан-Францыска.
Яны выкарыстоўвалі «ўнутраную прастору» бэлек-дубальтоў як «супераўтамагістралі» для
сваіх даўгахвалевых зондаў і інтэрфераметрыі.
Саветы выкарыстоўвалі два траекторыя промняў.
Адзін спусціўся з поўначы праз раён Паўночнага полюса і айсбергі да мэты, а другі аб'ехаў з усходу да раёна мэты.
Саветы стварылі вельмі моцнае землятрус – насамрэч, яны справакавалі цэлую серыю такіх землятрусаў уздоўж усяго
разлому Сан-Андрэас, з моцнымі паўторнымі штуршкамі пасля таго, як галоўны ўдар прывёў да жахлівых разбурэнняў.
Коратка: яны падрыхтавалі «адну вялікую землятрусу», якую ўсе так доўга чакалі і якой так баяліся.
VI. Адказ ЗША на напад расійскага Дзятла
Мы працягваем цытаваць кнігу Тома Бэрдэна:
"Са мной звязалася прыватная група.
Яны заявілі, што могуць адключыць адзін з перадатчыкаў, стварыўшы магутны, велізарны «фазава-сумешчаны
дублікатны сігнальны імпульс», які б непасрэдна вярнуўся ў перадатчык і катастрафічна яго «згараў».
Насамрэч, аказалася, што ўся «Зона Андрэас Грабен» павінна была быць стымуляваная на ўсёй
сваёй даўжыні шляхам адкладання лішняй энергіі.
У гэтым выпадку індукцыя прызначанага землятрусу ў Каліфорніі толькі пачыналася і мела магнітуду, не мела сабе раўналежнага.
Калі б гэтая або гэтыя падзеі адбыліся, страты амерыканскіх жыццяў і маёмасці былі б ашаламляльнымі.
"Высокі фактар рызыкі"
Пытанне, якое мне задала група, паставіла перад мной вельмі складаную сітуацыю, што патрабавала прыняцця рашэння.
Такія вялікія пучкі савецкага інтэрферометра, калі яны ўсталяваныя, утрымліваюць
велізарную падоўжную энергію электрамагнітнай хвалі.
Калі б савецкі перадатчык знаходзіўся побач з атамнымі аб'ектамі і неадкладна каротка замысіўся ад плаўлення,
уся «патэнцыйная энергія» імгненна б скінулася ў зямлю.
У выпадку такой катастрафічнай адмовы перадатчыка вельмі магутны «пульс даўгавольнай хвалі»
распаўсюдзіўся б ва ўсіх напрамках вакол Зямлі.
Першы ядзерны матэрыял, у які б ударыў імпульс, раптоўна і вельмі гвалтоўна расшчапіўся б.
Калі б перадатчык знаходзіўся ўсяго за некалькі кіламетраў ад аднаго ці некалькіх «міжкантынентальных ракетных
стартавых пазіцый», магла б адбыцца поўная дэтанацыя каля 30 ці 40 «мегатонных ядзерных зарадаў».
Брудней і брудней... Выніковае выпадзенне і радыеактыўнае забруджванне былі б велізарнымі, распаўсюдзіўшыся па ўсім
свеце і, магчыма, забіўшы мільёны людзей у наступныя гады.
Ядзерныя рэактары былі б пад падобнай рызыкай.
Мгненнае раскалоўванне ўсяго расколаўвальнага матэрыялу ў адным з іх выклікала б гіганцкі ядзерны выбух.
Гэта стварыла б прэцэдэнт.
Гэта быў «фактар высокай рызыкі».
«Фактар нізкай рызыкі»
«Фактар нізкай рызыкі» заключаецца ў тым, што ўсё гэта адбылося б у невялікіх маштабах або зусім не адбылося б, што,
магчыма, выклікала б землятрус у бліжэйшай разломнай зоне і г.д.
Я ведаў, што пасля іх ранняй «адмовы кіштымскага перадатчыка» саветы стварылі «электрамагнітны імпульс» значна
меншага маштабу, і што гэты імпульс выклікаў ядзерны выбух на суседняй станцыі па захоўванні ядзерных адходаў.
Я таксама ведаў, што саветы ў Кіштымie ўсталявалі сістэмы бяспекі на выпадак такіх адмоваў ва ўсіх
сваіх скалярных «інтэрферыметрычных перадатчыках».
Калі прылады бяспекі спрацуюць у выпадку раптоўнага кароткага замыкання ў перадатчыку, яны змогуць падтрымліваць «доўгавыя
электрамагнітныя хвалі» і патэнцыялы дастаткова доўга, каб павольна і бяспечна рассейваць
энергію ў зямлі на працягу працяглага перыяду часу.
Гэта быў «фактар нізкай рызыкі».
VII. Сапраўдная прычына Чарнобыльскай катастрофы
У сваёй кнізе Бірдан падрабязна апісвае, як насамрэч была выклікана аварыя на рэактары:
"Група падзякавала мне, заявіла, што звольніць, і паклала слухаўку."
Яны адкрылі агонь 25 красавіка 1986 года, як і абяцалі, і знішчылі адзін з перадатчыкаў КДБ — відавочна, размешчаны
за некалькі кіламетраў ад чарнобыльскіх ядзерных рэактараў.
У момант, калі перадатчык быў паражаны і знішчаны, інжынер Біл Байз, які знаходзіўся на полі і вымяраў з дапамогай
дэтэктараў магнітнага поля промні «Дрэваточкі», заўважыў раптоўны збой у промні «Дрэваточкі», што аблятаў Зямлю з усходу.
Тое, што ён у дадзены момант вымяраў, — гэта паспяховае знішчэнне аддаленага перадатчыка інтэрферометра.
Неўсвядомлена ён вызначыў вынік буйной контрнаступкі ў вельмі небяспечным баі.
Калі было знішчана перадачае ўстаноўка, спрацавалі сістэмы бяспекі, захапілі высокі радыеактыўны патэнцыял і ўтрымлівалі яго
на працягу прыкладна 24 гадзін, паступова і павольна выдзяляючы інтэнсіўную радыеактыўную
энергію ў зямлю – на працягу ўсяго перыяду.
Роспачны паведамленне пра чарнобыльскія рэактары ўстрывожыла персанал дыспетчарскай службы АЭС, што
прымусіла яго неадкладна адключыць гэтыя рэактары (путём апускання кадміевых стрыжняў кіравання).
Але ўраан у паліўных стрыжнях, вядома, усё яшчэ быў там.
Чарнобыль потым з затаеным дыханнем чакаў, каб даведацца, ці вытрымаюць меры бяспекі.
Потым, 26 красавіка 1986 года, сістэмы бяспекі нарэшце адмовілі, і адбыўся значна слабейшы «пераварот
падоўжнай хвалі», чым адбылося б раней без гэтых сістэм.
Распаўсюджваючыяся ў зямлі падоўжныя хвалі ўдарылі ў рэактарны блок у Чарнобылі, найбліжэйшы да падоўжных
хваль, за некалькі секунд да таго, як пры іх прыбыцці ў зямлі быў выкліканы землятрус.
Частка ўрану, што трапіла ў ядро рэактара, неадкладна расшчапілася, вырвалася са структуры
кантэйнера і распыліла радыеактыўны матэрыял.
Радыеактыўныя асадкі распаўсюдзіліся амаль па ўсёй Еўропе.
Акрамя справаздачы Бэрдэна, існуе яшчэ адна вельмі дапаўняльная справаздача доктара Пітэра Бетэра.
Раней ён быў прызначаны прэзідэнтам Дж. Ф. Кенэдзі на пасаду кіраўніка Знешнегандлёвага банка ЗША.
Ён патлумачыў, што матывацыя ЗША для гэтага скалярнага контрўдару была не выключна абарончай, пацвердзіўшы, што ЗША больш
не жадалі мірыцца з існуючай тэхналагічнай перавагай Расіі і таму знішчылі расійскі аб'ект скалярнага ўзбраення.
VIII. Расійскія навукоўцы абвяргаюць афіцыйную чарнобыльскую версію!
Нават праз больш чым 38 гадоў так званыя асноўныя СМІ зрабілі мала ўнёску ў раскрыццё праўды пра Чарнобыльскую катастрофу.
Замест гэтага яны амаль выключна распаўсюджвалі афіцыйныя заявы ўрадаў.
Хіба гэта не надзвычай ганебна, асабліва таму, што іх таксама фінансуюць урады?
Аднак нават так званыя асноўныя СМІ час ад часу вымушаны раскрываць частковыя праўды.
Адным з такіх прыкладаў з'яўляецца дакументальны фільм NDR-ARTE 1998 года пад назвай «Сапраўдная прычына Чарнобыля?».
Гэтая дакументацыя — гэта частка пазла, якая не хапала ў «Справаздачы Бэрдэна аб ЗША».
З расійскага пункту гледжання, расійскія навукоўцы абвяргаюць афіцыйныя заявы расійскага ўрада.
Паколькі расійскія навукоўцы відавочна не ведалі пра прамыя ўваходжанні электрамагнітнай энергіі ў ядзерны рэактар
з-за сакрэтнасці, уведзенай КДБ, яны не змаглі растлумачыць некаторыя з фізічных працэсаў, якія адбыліся ў той час.
Паколькі гэты дакументальны фільм змяшчае каштоўныя арыгінальныя кадры руін у Чарнобылі, якія могуць зрабіць
важны ўнёсак у раскрыццё праўды, мы цяпер пакажам вытрымкі з гэтага дакументальнага фільма.
Інфармацыя з даследчага фону, прадстаўленая Вернерам Альтнікелем, вельмі праўдападобна тлумачыць рэальныя падзеі ў Чарнобылі:
Вядучы ARTE: У ліпені 1986 года, праз два месяцы пасля жахлівай катастрофы на Чарнобыльскай
АЭС, КДБ выпусціў спіс звышсакрэтных інструкцый.
На першым месцы ў спісе было: «Сапраўдная прычына найгоршага сцэнарыя ніколі не павінна быць раскрыта.»
Але адзін чалавек усё ж хацеў даведацца праўду.
Ядзерны фізік Кастусь Паўлавіч Чэчароў.
Вось чаму ён працягваў лезці ў руіны, нават пад саркафаг, які цяпер ахутвае разбураны рэактар № 4.
Так робячы, ён знайшоў дзіўныя сляды аварыі, якія не супадалі з тлумачэннямі, што ў той час былі дадзены свету.
Чэчараў, ядзерны фізік, Масква: Мы спусціліся ў шахту рэактара і прапаўзлі далей у адпаведны кабінет
кіравання над рэактарам, нават у пакоі пад рэактарам.
Мы зрабілі фотаздымкі і відэа, сабралі сотні ўзораў і, скажам так, правялі тысячы вымярэнняў.
Толькі тады мы паволі пачалі разумець, што насамрэч здарылася з 4-м блокам.
І раптам нам стала зразумела, што афіцыйныя тлумачэнні 1986 года зусім не супадалі з тым, што мы бачылі перад сабой.
Вядучы ARTE: У той жа час, у ліпені 1986 года, КДБ перадаў высокапастаўленым палітыкам і дзяржаўным
служачым сакрэтны спіс з дакладнымі інструкцыямі.
Чэчараў: Гэты спіс быў насамрэч створаны даволі дзіўным чынам, проста сакрэтнымі службамі, КДБ.
Гэта было незвычайна. Палітычнае рашэнне.
Спіс быў апублікаваны, і ўсё кіраўніцтва павінна было яго выконваць.
Пункт 1 са спіса:
Уся інфармацыя, якая раскрывае сапраўдныя прычыны аварыі на рэактары, з'яўляецца строга канфідэнцыйнай.
Такім чынам, усе афіцыйныя заявы ў выніку аказаліся непраўдзівымі, бо яны не былі сакрэтнымі. Вельмі дзіўна.
Вядучы ARTE: Паводле афіцыйнага паведамлення, аварыя на рэактары ўначы была выклікана чалавечай памылкай,
неадказнай спробай высветліць, што трэба рабіць у выпадку раптоўнага адключэння турбіны.
Калі яны дацягнуліся да аварыйнага выключальніка, было ўжо занадта позна.
А 1:23 ночы і 59 секунд, магутны выбух сарваў дах рэактарнага корпуса.
Ззяючыя графітавыя аскепкі абрынуліся на суседнія будынкі, а хмара радыеактыўных часціц
узнялася на кіламетры ў вышыню ў начное неба.
Даследаванне было прафінансавана Еўрапейскай супольнасцю.
Справаздача Группы Allianz была завершана ў 1995 годзе.
Паведамляецца, што ён змяшчае больш матэрыялу, чым калі-небудзь збіралася раней.
Аднак ёсць прыкметы таго, што справаздача заснавана больш на афіцыйных даных уладаў, чым на ўласным даследаванні.
Паводле ацэнак, у рэактары засталося некалькі соцень тысяч кубічных метраў радыеактыўнага матэрыялу, у тым
ліку 40 000 кубічных метраў высокарадыеактыўных адходаў, змешаных з 200 тоннамі ядзернага паліва.
Але калі б гэта было праўдай, то саркофаг давялося б напоўніць да верху радыеактыўным матэрыялам.
І Чэчароў з яго людзьмі ледзьве маглі там лазіць, прынамсі, без складанай спецыяльнай аховы.
Яны б неадкладна пацярпелі ад моцнага радыяцыйнага апраменьвання на месцы.
Чэчараў: Большасць распаўсюджаных поглядаў на Чарнобыль мала суадносяцца з рэальнасцю.
Людзі, якія працуюць у Чарнобылі, вядома, ведаюць праўду.
Але яны кпіняць з намаганняў па павышэнні дасведчанасці і прытрымліваюцца праўды для сябе.
Вядучы ARTE: ...Чарнобыльская атамная электрастанцыя была пабудавана на тэрыторыі,
якая ў цэлым лічылася геалагічна стабільнай.
Фелікс Аптэкаеў, сейсмолаг, Украіна: Праціўнікі тэорыі землятрусаў сцвярджалі, што землятрусы тут не маглі
адбывацца, таму што пры такой старажытнай структуры геалагічных пліт, як у гэтай мясцовасці, землятрусы проста не здараюцца.
Вядучы ARTE: Сейсмалагічная станцыя насамрэч зафіксавала толькі слабое, мясцовае трапятанне.
Дык ці мог бы адбыцца такі землятрус у Чарнобылі?
Што сведчаць відавочцы пра гэта?
Чэчараў: Калі здарылася няшчасны выпадак, усе супрацоўнікі начной змены, натуральна, нейкім чынам былі да яго прыцягнутыя.
Незалежна ад таго, дзяжурылі яны ў дыспетчарскай ці ў турбінным зале, усе паведамлялі, што
неяк адчувалі, што аварыя вось-вось адбудзецца.
Большасць людзей памятаюць глухі грукат; так усё і пачалося.
З трэскам пачала дрыжаць падлога, сцены хісталіся, тынкоўка сыпалася з столі. Гэта запомніць кожны.
Зямля, здавалася, раскрылася пад імі.
Некаторыя нават казалі, што адчувалі гэта як землятрус.
Вядучы ARTE: 1990: Дакумент з Кіева змяшчае 20 сведчанняў відавочцаў, справаздачы
супрацоўнікаў электрастанцыі, якія неслі службу ў тую ноч.
Яны сведчылі: «Зямля траслася, перш чым здарылася бедства».
Землятрус магнітудай 2, які быў выяўлены сейсмолагамі і пацверджаны шматлікімі
відавочцамі, адбыўся за лічаныя секунды да катастрофы.
Дакументальны фільм NDR-ARTE не дае дастатковага адказу на гэтае землятрусенне.
Аднак тлумачэнні падпалкоўніка Бэрдэна цяпер даюць канчатковае тлумачэнне.
З-за геалагічных умоў гэта не мог быць натуральны землятрус, а быў выкліканы выкарыстаннем
таемнай электрамагнітнай зброі, апісанай вышэй!
Яно было запушчана ў той момант, калі сістэмы бяспекі адмовілі, што прывяло да раптоўнага і
некантраляванага вылучэння велізарнай рэшткавай энергіі ў зямлю.
Праз лічаныя секунды на атамнай электрастанцыі адбыўся выбух.
Аднак уражанне, створанае дакументальным фільмам «Артэ», быццам землятрус мог выклікаць катастрофу, даказальна ілжывае.
Нямецкія навукоўцы ў даследаванні атамнай электрастанцыі «Бібліс-Б» прадставілі навуковыя доказы таго, што на расплаўленне
ядзернага УРАНУ патрабуецца не менш за прыкладна 30 хвілін.
Вось чаму дакументальны фільм «Артэ» ў канчатковым выніку можна растлумачыць толькі сцвярджэннямі Тома Бэрдэна, што Чарнобыльская
катастрофа была выклікана варожым скалярным электрамагнітным абменам ударамі паміж КДБ Савецкага Саюза і ЗША.
ARTE: Вядучы: Але гэтым цікавым сцвярджэнням ніколі не надавалася ніякай увагі:
Чэчараў: Я пачуў гул, з столі ўпала пліта.
Падлога задрыжала, святло згасла, і ўключылася аварыйнае асвятленне.
Праз 30–40 секунд мы пачулі пранізлівыя гукі над сабой з боку Дах абваліўся ў радзе B.
Спачатку зваліўся адзін рэкорд, потым адзін за адным.
Тады згасла святло. Спачатку дрыжанне, скалкі і вібрацыі, а потым згасае святло.
Калі святло зноў уключаецца, прымаецца рашэнне адключыць рэактар.
Менавіта так усё і было. Спачатку ўдары і штуршкі, а потым — рашэнне адключыць рэактар.
У гэтым і заключаецца вырашальны момант.
Праз дзірку ў даху я бачыў ззянне, не агонь, а нешта іншае.
Сцены ў камандным пункце пачалі трапятаць, гэтаксама як і столь, і падлога.
Праз некалькі секунд — другая выбух.
Трохі слабей, але было дзіўна, як усё разляцелася.
Каляровае ззянне, якое ўзляцела ўверх на вышыню ў сто метраў.
Вядучы ARTE: Сведчанні відавочцаў і высновы Чэчарава даюць яснае ўяўленне:
Тлумачэнне, апублікаванае савецкімі ўладамі ў 1986 годзе, было няправільным.
Зноў і зноў робяцца абсалютна нечаканыя назіранні.
Чэчараў: Так, напрыклад, спадзяваліся, што графітавая абалонка і сэрца рэактара застануцца цэлымі, але
нічога падобнага, там была проста вялізная дзірка.
Мяркавалася, што кольцападобны кантэйнер біялагічнай бяспекі вакол рэактара быў знішчаны або, прынамсі,
моцна пашкоджаны, — але і гэта аказалася няпраўдай.
Яно было амаль цэлым, з толькі нязначнымі пашкоджаннямі.
Значная частка яе паверхні, асабліва знутры, нават дагэтуль мела непашкоджаную фарбу.
Вернер Альтнікель: Усё адбылося за лічаныя секунды. Калі ўваход энергіі электрамагнітнага
імпульсу раптоўна актываваў уран і выкінуў яго.
Пры звычайным зрыве працэсу ўсё ішло б значна павольней, і фарба ўнутры кантэйнера дакладна б згарэла.
Гэта адбылося так хутка, што цеплавая інерцыя кантэйнера біябяспекі, верагодна, нават абараніла
фарбу на яго ўнутранай паверхні ад спальвання.
Чэчараў: Яны чакалі, што выбух у шахце рэактара разнясе ўсё – але нічога не разнесла.
З гэтай мэтай многія з апораў, якія выкарыстоўваліся для стабілізацыі графітавай крышкі, проста расталі і згарэлі.
І калі прыгледзецца да гэтых расплаўленых частак, становіцца зразумела, што тут дзейнічаў вельмі дзіўны цеплавы эфект.
Нібыта з зваркі, што прапаліла трубы.
Так, трубы выглядаюць так, быццам іх адрэзалі нейкім зварным апаратам ці плазменнай паяльнай гарэлкай.
Вернер Альтнікель Рады, якія, відаць, былі знішчаны плазменнай успышкай, можна канчаткова растлумачыць толькі плазмай, што была
створана, — велізарнай скалярнай электрамагнітнай энергіяй, якую больш не перахоплівалі
няспраўджаныя сістэмы бяспечнага зазямлення.
Вядучы ARTE: Поўная ноч, прыкладна за паўтары гадзіны да аварыі, калі рыбакі чуюць глухі грукат.
1:10 ночы: Выключна незвычайная з'ява з удзелам вартаўніка ля ўваходу ў цэнтральную залу.
Лічыцца, што эпіцэнтр непазбежнага землятрусу знаходзіўся непасрэдна пад гэтым месцам.
1:21 ночы: Падчас агляду кіраўнік камп'ютарнага цэнтра заўважае сіняваты ззянне ў цэнтральнай зале.
1:23:35: Пачынаецца землятрус. Раздаецца гучны трэск, і чацвёрты блок трасецца.
1:23:40: Адказны работнік заўважае дрыжыкі і націскае аварыйную кнопку.
Вібрацыі ўзмацняюцца.
Першы магутны ўдар прымушае вертыкальныя апоры гайдацца туды-сюды.
Стрэхавыя пліты падаюць. Зноў блішчыць святло.
Аконныя шыбы ў машынным зале вылятаюць. Магутны трэск, і рэактар выбухае.
Праз сямнаццаць хвілін калега ў пульце кіравання рэгіструе яшчэ адзін выбух.
Зямлятрус скончыўся.
Сейсмаграф не зафіксаваў другую выбуху.
Чэчараў: Выгляд разбурэнняў у верхніх пакоях прымусіў нас задумацца.
Там, мусіць, разгуляліся нейкія ўдарныя хвалі; магчыма, яны нават там і былі выкліканы.
У нас там было шмат несупярэчнасцей, прычыны якіх мы спачатку не маглі патлумачыць.
Вернер Альтнікель: Доктар Себасцьян Пфлюгбайл з Таварыства па ахове ад выпраменьвання, цытаты са
Strahlentelex, нумар 3623632002, даступныя ў IPPNW.
Пфлюгбайл кажа: Чэчараў быў у рэактарным стрыжні, дзе звычайна знаходзяцца паліўныя элементы, тры разы.
Аднак яго відэазапісы відавочна паказваюць, што там фактычна няма ядзернага паліва.
Куды яно падзелася? Частка яго растала, але толькі крыху.
Гіпотэза Чэчарова: Увесь цэнтр рэактара, велізарны блок графіту, падобны на швейцарскі сыр, у які ўстаўлены
трубы з паліўнымі элементамі і кіруючымі стрыжнямі, выстраліў уверх, як ракета, з канала рэактара.
У выніку было здзьмута накрыўку вагой 2500 тон з вала рэактара.
Ядзернае ядро праляцела міма яго на вышыні каля 40-50 метраў і часткова выпарылася па дарозе.
Потым ядзерны выбух разнёс усё і выкінуў амаль усё ядзернае паліва ў навакольнае асяроддзе.
Цяжкая крышка зноў абрынулася і цяпер стаіць пад вуглом над рэактарным стрыжнем.
Уладзімір Страхаў, Інстытут геафізікі, Масква: Але ёсць адна перашкода:
Паводле версіі Чэчарава, сітуацыя ў рэактары павінна была абвастрыцца на працягу 15-20 секунд да моманту выбуху.
Чэчараў: Блок 4 прадстаўляе наступную карціну:
Растоплены метал цяк па падлозе, наткнуўся на перашкоду, узляцеў уверх і зацвярдзеў, утварыўшы вінаградную гронку.
Вы можаце ўбачыць гэта і сёння, і, вядома, мы знялі гэта.
Можна меркаваць, што растоплены метал рухаўся з хуткасцю каля 5 м/с.
Так што не павольны і не глейкі.
Пяць метраў у секунду, гэта вельмі хутка.
Растоплены метал прайшоў максімум 50 метраў ад рэактара.
Метал цякля каля дзесяці секунд. Потым ён зацвярдзеў.
Часта ў вертыкальным становішчы, г.зн. калі яно цякло ўніз.
Так што часу нават не хапіла, каб яно пацякло на падлогу і зацвярдзела там.
У. Страхоў: Да гэтага дадаецца той факт, што людзі лазілі па знішчаным рэактары.
Вядома, лічылася, што інтэнсіўнасць выпраменьвання там павінна быць велізарнай, бо
радыеактыўны матэрыял паходзіў з рэактара і сцякаў туды.
Цяпер аказалася, што радыяцыя там насамрэч не такая моцная.
Вядома, людзі надзелі ахоўныя касцюмы для экспедыцыі ў руіны рэактара.
Але ўсё ж вельмі дзіўна, што ніхто з іх не загінуў.
Відаць, ніхто нават сур'ёзна не захварэў.
Гэта цікава.
Відавочна, што амаль ніякіх радыеактыўных матэрыялаў з рэактара не трапіла ў будынак.
Нават не ў свабодным падзенні ўніз.
Усё адбылося занадта хутка.
Заўвага ад Вернера Альтнікеля: Хуткае, кароткачасовае руханне патоку і раптоўнае зацвярдзенне расплаву, апісаныя вышэй,
маюць сэнс, калі ўсведамляеш, што знешні ўплыў электрамагнітнай энергіі на ўран быў магутным і доўжыўся ўсяго некалькі секунд.
Гэта азначае: гвалтоўную і хуткую актывацыю ядраў атамаў урану, гарачае, тонкае расплаўленне з хуткай хуткасцю патоку і хуткае
зацвярдзенне ў сярэдзіне патоку, калі разрываецца выкліканая ЭМС-энергія і патухае электрамагнітны агонь з вонкавым палівам.
Паводле афіцыйных спісаў КДБ, сцвярджаецца, што выйшла толькі 4% змесціва рэактара, а 96% усё яшчэ застаецца ў руінах.
Насамрэч, хутчэй за ўсё, усё наадварот.
Амаль усё выляцела, і рэактар амаль пусты.
Гэта таксама пацвярджаецца навукоўцамі.
Растоплены матэрыял, які прасачыўся і на кароткі час стаў надзвычай гарачым пад рэакторным сасудам, павінен быў у асноўным
складацца з абароннага металу, напрыклад, цырконію для ўрану.
Уран, актываваны знешнім энергетычным уздзеяннем, вылецеў у адкрытае паветра, як гарматны якар.
Паколькі на дне практычна не засталося актываванага ўрану і радыяцыя была амаль
невымернай, людзі змаглі спусціцца туды і не памерці.
Калі савецкія зразумелі, што па іх аб'екце вядзецца агонь з амерыканскага боку, яны ўсё ж здолелі змяніць кірунак
энергіі, якая потым на працягу 24 гадзін была скінута ў зямлю.
Але праз 24 гадзіны гэтыя самыя сістэмы зазямлення з сховішчамі не змаглі ўтрымаць гэтыя велізарныя энергіі.
А калі ўлічыць, што толькі рэшта, якую ўдалося адвесці, хоць яна ўжо 24 гадзіны была адхілена, здолела выбухнуць на атамнай
электрастанцыі, вы можаце ўявіць, што б здарылася, калі б, напрыклад, у іх не было такой сістэмы ўтрымання —
гэта значыць, сістэмы адводу ў зямлю для поўнай энергіі, якая потым вяртаецца. Тады б усё выбухнула.
IX. Значнасць Чарнобыльскага адкрыцця з улікам цяперашняй драматычнай сусветнай сітуацыі
Даследаванні Вернера Альтнікеля прыводзяць да таго, што афіцыйныя заявы ўрадаў і ўсіх так
званых асноўных СМІ абвальваюцца, як картковы домік.
Апісаныя скалярныя суперзброі былі далей распрацаваны вайскоўцамі і спецслужбамі пасля Чарнобыльскай катастрофы амаль 40
гадоў таму і таму, безумоўна, сёння яшчэ больш небяспечныя.
ЗША, у прыватнасці, дэманстратыўна выкарыстоўвалі гэтую сакрэтную тэхналогію для прасоўвання, сярод іншага, «маніпуляцыі
кліматам і надвор'ем» з дапамогай велізарнага антэннага комплексу HAARP на Алясцы і яе наступных тэхналогій.
Гэтае чарнобыльскае адкрыццё таму выклікае шмат сур'ёзных пытанняў, асабліва ў святле
цяперашняй драматычнай глабальнай сітуацыі:
1. Ці з'яўляюцца цяперашнія кліматычныя змены і метэаралагічныя з'явы, такія як моцная засуха, паводкі, тарнада і нават
землятрусы і г.д., як пацверджана ў «Канвенцыі ААН па забароне ваенных і іншых узброеных супрацьстаянняў у космасе», непасрэдна
звязаныя з гэтымі сакрэтнымі ваеннымі сістэмамі суперзбрані?
2. Ці з'яўляецца цяперашняя кампанія страху наконт CO2 проста глабальна арганізаванай адцягваючай тактыкай,
каб дазволіць гэтым сістэмам надвор'я-збраі працягваць выкарыстоўвацца незаўважанымі грамадскасцю?
3. Ці з'яўляюцца атамныя электрастанцыі бомбамі запаволенага дзеяння, бо іх можна атакаваць у
любы час з дапамогай гэтых сістэм сакрэтнай зброі?
4. Улічваючы абвастрэнне існуючых ачагоў крызісу па ўсім свеце, ці ўяўляюць гэтыя тэхналогіі
сакрэтнай зброі яшчэ большую пагрозу, чым ядзерная зброя?
Паважаныя гледачы, апошнія некалькі дзесяцігоддзяў паказалі, што ні ЗША і іх саюзнікі, ні Расія і камуністычныя дзяржавы не маюць
ніякай зацікаўленасці ў расследаванні гэтых скалярных сістэм узбраення, якія ўяўляюць
экзістэнцыйную пагрозу для ўсяго чалавецтва.
СМІ цалкам не справіліся са сваім абавязкам і пераследавалі шчырых інфарматараў як тэарэтыкаў змовы.
Гэтая важная дакументацыя мае на мэце спрыяць, каб нарэшце адбылася публічная дыскусія наконт гэтых
сістэм узбраення, якія пагражаюць існаванню чалавецтва.
Чарнобыльская катастрофа 26 красавіка 1986 года, якую дагэтуль не могуць растлумачыць, вучыць
нас, што гэтага могуць дасягнуць толькі людзі.
Настаў час прасвятлення ад людзей, што любяць праўду!
Таму, калі ласка, дапамажыце распаўсюдзіць інфармацыю пра гэтую дакументацыю ўсімі магчымымі спосабамі.
Падзяліцеся гэтым відэа, якое прымушае задумацца, у сацыяльных сетках, такіх як Facebook, TikTok,
Twitter, Telegram, Instagram, ці нават па электроннай пошце.
Мы таксама прапануем кароткія ўрыўкі з праграмы для спампоўвання ў нашым сінім інфармацыйным блоку на сайце www.kla.tv.
Толькі дзякуючы вашай актыўнай распаўсюдзе можна спыніць злачынцаў, якія ўсё яшчэ
таемна і невыяўлена выкарыстоўваюць гэтую зброю!