Ĉernobilo ne nur provizis plutonion por atomaj bomboj, sed mem estis parto de giganta armilo.
"Ni havas novan armilon – en la portfolion de niaj sciencistoj, tiel diri."
Tiel potenca, ke se ĝi estus uzata sen limigo, ĝi forigus ĉian vivon sur la Tero.
"HAARP – armilsistemo, kiu influas la klimaton"
"per kio ili ŝanĝas la klimaton, kaŭzas tertremojn, kaj malfermas vulkanojn per la uzo de elektromagnetaj ondoj."
La "alt-riska faktoro"
Ili pafis la 25-an de aprilo 1986.
Tiam, la 26-an de aprilo 1986, la sekurecaj sistemoj finfine malsukcesis. elĵetiĝis el la uja
strukturo kaj elspuĝis radioaktivan materialon.
Nuklea radioaktiva falo disvastiĝis tra la tuta Eŭropo.
Werner Altnickel, majstro-televida inĝeniero, memdungita ekde 1974, estas la ricevanto de la
1997-a EUROSOLAR-Premio kaj de aliaj mediaj premioj.
En 2008 li prelegis al pli ol 1 000 vizitantoj ĉe la "Konferenco kontraŭ Cenzuro" pri kemiaj
armiloj por vetermanipulado konataj kiel kemspuroj.
Li ankaŭ diskutis elektromagnetajn "teknikojn de vetermanipulado" uzantajn la instalaĵojn de HAARP.
Kiel medioaktivulo, li estis membro de la Verda Partio kaj en 1987 fariĝis Greenpeace-aktivulo.
Altnickel amplekse traktis la ĉernobilan nuklean katastrofon de la 26-a de aprilo 1986.
Laŭ oficialaj raportoj, ĝi estis la plej serioza akcidento en la historio de la paca uzo de nuklea energio.
Oni diras, ke la katastrofo okazis dum eksperimento celita simuli kompletan malsukceson de la
ekstera elektroprovizo al la nuklea reaktoro.
Werner Altnickel neniam estis kontenta pri ĉi tiu klarigo.
Post publikigo de sia intensa esplorado pri la nuklea katastrofo de Ĉernobilo, li estis
maldungita de Greenpeace en 2005 per maldungletero.
Oni deklaris, ke liaj publikaĵoj pri Ĉernobilo, vetermanipulado kaj skalarmilarsistemoj ne estis en la interesoj de Greenpeace.
Kla.TV hodiaŭ elsendas dokumentan filmon de Werner Altnickel.
En ĝi li konklude pruvas, ke la Ĉernobila katastrofo fakte ne povis esti "akcidento"!
Pro multaj evidentaj nekonsekvencoj, Altnickel intense studis la libron "FER DE LANCE", publikigitan en 2002 de skalara
ondospecialisto kaj usona leŭtenanto-kolonelo Tom Bearden.
Tio kondukis lin al la konkludo, ke ĉi tiu katastrofo fakte estis kaŭzita de militema skalara elektromagneta
interŝanĝo de batoj inter la KGB de Sovetunio kaj Usono.
Tiutempe la Ĉernobila nuklea centralo troviĝis sur la teritorio de Sovetunio.
Nek Rusio nek Usono havas iun intereson malkovri la verajn cirkonstancojn malantaŭ ĉi tiu supozata akcidento!
Tial la esplorado de Werner Altnickel estas tiel kontestata!
Ĉi tiu dokumenta filmo ne temas nur pri historia reekzamenado.
La armilsistemoj uzataj tiutempe prezentas eĉ pli grandan minacon al ni en la nuna drameca tutmonda situacio.
Ni revenos al ĉi tiu temo ĉe la fino de la programo.
I. Kontestataj deklaroj de Prof. Dr. Edmund Lengfelder
Dum sia esplorado, Werner Altnickel trovis artikolon de Martin Ebner datitan la 31-an de aŭgusto 2003 pri ekskurso kun
ĵurnalistoj al la ekskluda zono de la Ĉernobila nuklea centralo kun prof. d-ro Edmund Lengfelder
de la Otto-Hug-Instituto pri Radiado en Munkeno.
Li kaj lia teamo regule helpis homojn trafitajn de radioaktiva kontaminado, inkluzive de provizado de medicina asistado.
Prof. Dr. Lengfelder faris la jenajn polemikajn deklarojn: Ni citas el la raporto "Kampara ekskurso kun Geiger-kalkulilo"
de Martin Ebner, datita la 31-an de aŭgusto 2003:
"Mi nun vidas Ĉernobilon! La sarkofagon kaj ĉion!"
. Apud la nuklea centralo troviĝas Pripjat, la mirinde granda fantomurbo por la eksdungitoj de la centralo.
Kaj kio estas tiuj enormaj antenoj, kiuj ne videblas en iuj ajn fotoj de Ĉernobilo, sed
nun videblas per nuda okulo super Pripjat?
La klarigo de Lengfelder:
Jen la nefinita respondo al la usona "Stelaj Militoj-programo", nome du antenaj muroj
altaj je 150 metroj kaj longaj je 600 metroj.
Dek el ili devis esti starigitaj en cirklo kun diametro de 35 km por sendi altfrekvencajn radiojn en la jonospheron.
Per spegulado tie estus eble atingi iun ajn punkton sur la Tero per ekstreme intensaj radioj kaj,
ekzemple, paralizi okcidentajn komunikadsistemojn.
La nuklea centralo en Ĉernobilo estis destinita provizi enormajn kvantojn da energio, kun 16 reaktorblokoj planitaj.
"Ĝi estus funkciinta," Lengfelder certas:
Ĉernobilo ne nur provizis plutonion por bomboj, sed mem estis parto de giganta armilo.
La deklaroj de Prof. Dr. Lengfelder estas ankaŭ konfirmitaj per registradoj, kiuj videblas en
dokumenta filmo de Bavara Dissendejo el 2006:
La naturo reprenas la teron, arbon post arbo.
La barilo de la limigita areo leviĝas nur por permesi pasadon al la sekva limigita areo.
La rapide kreskanta arbaro estas kontaminita, same kiel la arbaro de elektro-pilaroj, kiuj ne
povas esti fanditaj, ĉar la ŝtalo restus radioaktiva.
En la pasinteco, elektro fluadis tra la pilonoj al hejmoj kaj industrio, sed ankaŭ al la altfrekvenca misila defendosistemo,
per kiu la sovetianoj volis elimini usonajn kaj NATO-misilojn.
Ĝia elektroniko estis detruita de la katastrofo; kiel ĉio alia ĉi tie, ĝi estis frostigita en tomboŝtonon.
Laŭ profesoro d-ro Lengfelder, la ĉefa celo de la Ĉernobila nuklea centralo estis provizi enormajn kvantojn
da energio al proksima milita superarmilo apud Pripjat!
En la fina stadio, 16 nukleaj centraloj devis esti konstruitaj.
Tiuj estis destinitaj por provizi entute dek tiajn superarmilojn per neimageblaj kvantoj da energio.
Ĉi tiu plano certe ne restis nerimarkita de la usonaj inteligentaj servoj!
II. Evoluigo de milita superarmilo en Sovetunio
Ĉar la sovetianoj ne povis atingi Usonon en la evoluigo de atomaj bomboj, ili utiligis la scion de germanaj
altfrekvencaj inĝenieroj, kiujn ili deportis al Rusio post 1945.
Ili jam evoluigis novan tipon de longdistanca rekona radaro kaj nun faris pliajn
esplorojn en Rusio pri "trans-horizontaj antenoj".
Tio tiam kondukis al la evoluo de skalara elektromagneta "radaraj misildetektantaj antenoj" kun la koncerna elektroniko!
Postmilitaj evoluoj tiam kulminis per teknologioj kun duoblaj uzoj:
Krom paca uzo, ĉi tiuj evoluigitaj armiloj estis ankaŭ uzataj de la militistaro por atako kaj detruo,
ekzemple por lanĉi misilojn, kaŭzi tertremojn, manipuli la veteron aŭ eĉ por mensa influo, ktp.
La nova teknologio de la rusoj fariĝis konata kiel "Pikdarbo".
La termino "piculo" devenas de la radiointerferenca bruo, kiu similas la marteladon de
piculo, unue malkovrita de amatora radio-operatoroj.
La usona gazeto Miami Herald ankaŭ uzis ĉi tiun terminon en sia artikolo "Batalo kun la rusa pikdeto".
Ĉi tiu superarmilo estas speco de radiarmilo, kiu postulas enormajn kvantojn da energio.
En 1957 esplorado pri ĉi tiu militara skalara superarmilo en la antaŭa Sovetunio kondukis al grava katastrofo.
Proksime de Kyshtym, proksime de Majak, estis sekreta nuklea "milita esplorinstalaĵo".
Ĉi tiu katastrofo kaŭzis regionajn radiadnivelojn centoble pli altajn ol en Ĉernobilo!
Eksa usona armea leŭtenanto-kolonelo Tom Bearden estis analizisto ĉe la Pentagono.
Li estis renoma "specialisto pri skalara teknologio" kaj publikigis la germanlingvan
libron "Skalartechnolgie" (Skala Teknologio).
Li klarigas ĉi tiun katastrofon jene: "La sovetianoj produktis energian trofluon en sia frua Kyshtym-fiasko."
Tio kaŭzis nuklean eksplodon ĉe proksima instalaĵo por stokado de nuklea rubaĵo!
La radioaktiva falo kontaminis areon de proksimume 1 200 km², kiu ĝis hodiaŭ restas ekstreme kontaminita.
Mi ankaŭ sciis, ke la sovetianoj instalis sekurecajn aparatojn sur ĉiuj siaj skalaj elsendiloj por
protekti kontraŭ krizaj situacioj kiel tiu en Kyshtym .
Ĉi tiuj sekurecaj sistemoj estis desegnitaj por malrapide kaj sekure eldisi energion en la teron dum longa
periodo en kazo de mallonga cirkvito en la transsendiloj.
En sia libro "FER DE LANCE", Bearden plue klarigas:
"La novaj superarmiloj estis evoluigitaj, produktitaj kaj deplojitaj sub la direkto de la KGB."
Ĉar ili estis plej sekretaj, ili neniam estis transdonitaj al la regula rusa armeo!
En 1960, la eksa ĉefministro de Sovetunio, Nikita Ĥruŝĉov, faris la jenan deklaron al ĝia prezidantaro pri estontaj skalarmiloj:
"Ni havas novan armilon – en la portofolio de niaj sciencistoj, tiel diri."
Tiel potenca, ke se ĝi estus uzata sen limigo, ĝi forigus ĉian vivon sur la Tero.
Tamen la nova skalara superarmilo ne estis funkciigebla ĝis aprilo 1963.
Tro malfrue por Ĥruŝĉov kontraŭstari la usonan konfrontiĝon en la Kuba Misila Krizo en oktobro 1962.
La superarmilo estis unue uzita la 10-an de aprilo 1963 por detrui la usonan submarŝipon "U.S.S. TRESHER" subakve apud la orienta
marbordo de Usono dum ekzerco kiel demonstracio de potenco!
Tamen oficiala historio ankoraŭ asertas, ke la nukle-energia submarŝipo sinkis pro teknika difekto.
III. Milita superarmilo povas manipuli la veteron!
Jam en 1962 la eksa usona prezidanto Lyndon B. Johnson diris: "Kiu ajn kontrolos la veteron, tiu kontrolos la mondon."
Ĉar ĉi tiu nova skalara teknologio pruviĝis influi la veteron, ĉiu progreso en la esplorado de ĉi tiuj
armiloj signifas enorman politikan kaj militistan potencon!
Jam en la 1970-aj jaroj grandskala vetermanipulado estis farita de la sovetianoj,
interalie, kaj poste ankaŭ de aliaj militfortoj.
La sovetiaj "Pikdarvitranssendiloj" estis raportitaj en Usono kaj Eŭropo.
Tio estas ilustrita, ekzemple, per karikaturo pri veterkontrolo en la eldono de WELT am SONNTAG de la 8-a de aŭgusto 1974:
Elektromagneta kontrolo de tertremoj, kontrolo de varmondooj kaj ekstrema sekeco, same kiel generado de neĝfalado, estis
ĉi tie diskutitaj en maniero alirebla al la ĝenerala publiko.
La Eŭropa Parlamento ankaŭ konfirmas la ekziston de tiaj danĝeraj veterarmiloj en raporto datita la 14-an de
januaro 1999 titolita "HAARP – klimatoŝanĝa armilsistemo"!
IV. Provokoj regi la militan superarmilon
La 16-an de junio 1972 okazis en Stokholmo la Konferenco de UN kaj la Rezolucio pri Preventado de Media
Damaĝo per Destruktivaj Armiloj kaj Aliaj Sistemoj!
En 1975 la sovetianoj prezentis plurajn proponojn pri nuklea malarmado kaj pri malarmado de skalaj elektromagnetaj armiloj.
Tamen, tiuj estis ignoritaj de Usono tiutempe.
En 1976/77, la UN-ENMOD-Konvencio estis adoptita por malhelpi la uzon de mediaj armilsistemoj.
Tamen, tiuj estis nur parte devigaj kaj estis denove malstreĉitaj en 1997.
Jen eltiraĵo el la "ENMOD-Konvencio", Aneksaĵo 2:
"La jenaj ekzemploj ilustras la eblecojn, kiujn eblas krei per uzado de teknikoj de media manipulado:"
Tertremoj, cunamoj, perturbo de la ekologia ekvilibro de regiono, ŝanĝoj en veterpadronoj (nuboj, precipitaĵoj, ciklonoj kaj
tornadoj), ŝanĝoj en klimattendencoj kaj oceanaj kurentoj, ŝanĝoj en la stato de la ozona tavolo kaj de la jonosfero.
Eksa usona ministro pri defendo, d-ro William Cohen, konfirmis la ekziston de ĉi tiuj armiloj de amasa detruo la
28-an de aprilo 1997 ĉe "konferenco pri terorismo" en Ateno:
"Aliaj eĉ okupiĝas pri speco de ekoterorismo, ŝanĝante la klimaton, kreante tertremojn,
malfermante vulkanojn per la uzo de elektromagnetaj ondoj."
Ĝi estas reala, kaj tial ni devas intensigi niajn kontraŭterorismajn klopodojn!
Cohen ne menciis, ke ĉi tiuj armiloj estas ĉefe uzataj en la formo de ŝtata terorismo de nukleaj potencoj, sed anstataŭe kaŝis
ĉi tiujn ŝtatajn krimojn sub la ĝenerala masko de terorismo.
V. La plej sekreta fono de la Ĉernobila reaktora katastrofo
Post plua esplorado, Werner Altnickel trovis pli eksplodajn deklarojn en la retejo de skalara ondospecialisto kaj eks-usonana
leŭtenanto-kolonelo Tom Bearden pri la realaj eventoj, sekrete tenataj de la KGB kaj malmulte konataj, kiuj
kondukis al la eksplodo de la Ĉernobila nuklea reaktoro.
Vic-kolonelo Bearden skribis en sia libro "FER DE LANCE", publikigita en sia dua eldono en 2002, ke li samtempe
estis rekte implikita en la katastrofo de la nuklea centralo!
El usona militperspektivo, li en ĉi tiu libro detale priskribas la skalaran elektromagnetan
militteknologion, kiu kaŭzis la nuklean katastrofon.
Ni citas eltiraĵojn el lia libro ekde paĝo 129, konsiderante ke ĉi tiu skalara superarmilo eĉ
povas esti uzata por kaŭzi tertremojn, interalie:
"En aprilo 1986 la 'KGB-interferometraj elsendiloj' komencis akumuli elektromagnetan energion, kiu forte estis
induktita en la flankojn de la 'San Andreas-faŭlto', kiu kuras tra Los-Anĝeleso kaj ĝis San-Francisko."
Ili uzis la "internon" de la pikulaj traboj kiel "superaŭtovojojn" por siaj longitudaj ondoj kaj interferometrio.
Du faskovoj estis uzataj de la sovetianoj.
Unu venis de la nordo tra la regiono de la Norda Poluso kaj la glacimontoj al la celo –
kaj unu venis de la oriento al la celareo.
La sovetianoj kreis tre grandan tertremon – fakte ili produktis tutan serion da tiaj tertremoj laŭ la tuta
San-Andreas-faŭlto, kun fortaj posttertremoj post kiam la ĉefa tertremo kaŭzis teruran detruon.
Mallonge: ili preparis la "unu grandan tertremon", kiun ĉiuj tiel longe atendis kaj timis.
VI. La usona respondo al la atako de la rusa pikdiko
Ni daŭre citas el la libro de Tom Bearden:
"Privata grupo kontaktis min."
Ili deklaris, ke ili povus malŝalti unu el la transsendiloj per generado de potenca, enorma "faz-konjugita
replika signala pulso", kiu rekte reirus en la transsendilon kaj katastrofe "bruligus ĝin".
Fakte ŝajnis, ke la tuta "Andreas Graben-Zono" estis stimulota laŭ sia tuta longo per depono de troa energio.
En ĉi tiu kazo, la indukto de asignita kalifornia tertremo ĵus komenciĝis kaj havis magnitudon sen komparebla precedenco.
Se ĉi tiu okazaĵo aŭ ĉi tiuj okazaĵoj okazus, la perdo de usonaj vivoj kaj posedaĵoj estus imponega.
"La alt-riska faktoro"
La demando, kiun la grupo prezentis al mi, prezentis tre malfacilan decidon.
Tiaj grandegaj sovetiaj interferometraj faskoj, post kiam establitaj, enhavas enorman
longitudan energion de elektromagneta ondo.
Se sovetia elsendilo troviĝus proksime de nukleaj instalaĵoj kaj tuj mallongcirkuiĝus pro fandado, la
tuta "potenciala energio" tuj enfluus rekte en la teron.
En la okazo de tia katastrofa fiasko de la transsendilo, enorma potenca "longitudina
ondimpulso" disvastiĝus en ĉiujn direktojn ĉirkaŭ la Tero.
La unua nuklea materialo, kiun la pulso trafas, subite kaj tre perforte disiĝus.
Se la transsendilo estus lokita nur kelkajn kilometrojn for de unu aŭ pluraj interkontinentaj misilsitejoj, povus rezulti
la plena eksplodo de ĉirkaŭ 30 aŭ 40 megatonaj nukleaj kapoj.
Malpura kaj pli malpura... La rezulta radioaktiva falo kaj kontaminado estus masivaj, disvastiĝante tra la tuta mondo
kaj eble mortigante milionojn da homoj en la venontaj jaroj.
Nukleaj reaktoroj estus ĉe simila risko.
Tuja fuzio de ĉiuj fuziebla materialoj en unu el ili estigus gigantan nuklean eksplodon.
Tio starigus novan precedencon.
Tio estis la "alt-riska faktoro".
La "malalt-riska faktoro"
La "malalt-riska faktoro" estus, ke malmulte aŭ nenio el tio okazus, eble estigante tertremon en proksima faŭlta zono, ktp.
Mi sciis, ke post ilia frua "Kyshtym-transsendila fiasko", la sovetianoj produktis "EMP-fulmon" je multe pli
malgranda skalo, kaj ke tiu fulmo kaŭzis nuklean eksplodon en proksima instalaĵo por stokado de nuklea rubaĵo.
Mi ankaŭ sciis, ke la sovetianoj instalis sekurecajn aparatojn en Kyshtym por la okazo de tiaj paneoj
en ĉiuj siaj skalaj "interferometraj elsendiloj".
Se la sekurecaj aparatoj tenos en kazo de subita mallonga cirkvito en la sendilo, ili povus konservi la "longitudajn
elektromagnetajn ondajn faskojn" kaj potencialojn sufiĉe longe por malrapide kaj sekure
disipigi la energion en la teron dum longa periodo.
Tio estis la "malalt-riska faktoro".
VII. La vera kaŭzo de la Ĉernobila katastrofo
En sia libro Bearden detale priskribas kiel la reaktora katastrofo fakte estis ekigita:
"La grupo dankis min, diris, ke ili pafos, kaj ili pendigis la telefonon."
Ili pafis la 25-an de aprilo 1986, ĝuste kiel ili promesis, kaj detruis unu el la transsendiloj de la KGB – ŝajne
kelkajn kilometrojn for de la nukleaj reaktoroj de Ĉernobilo.
En la momento kiam la sendilo estis trafita kaj detruita, inĝeniero Bill Bise, kiu estis ekstere en la kampo mezurante la
Woodpecker-radiofaskojn per magnetkampdetektiloj, observis la subitan paneon de la
Woodpecker-radiofasko, kiu venis ĉirkaŭ la Tero el la oriento.
Tio, kion li nuntempe mezuris, estis la sukcesa detruo de la fora interferometra sendilo.
Senkonscie, li determinis la rezulton de grava kontraŭatako en tre danĝera batalo.
Kiam la transsendinstalaĵo estis detruita, la sekurecaj aparatoj ekfunkciis, kaptis la altan radiadpotencialon kaj tenis ĝin
dum proksimume 24 horoj, graduale kaj malrapide liberigante la intensan radiadenergion en la grundon – dum la tuta periodo.
Senespera mesaĝo pri la Ĉernobylaj reaktoroj alarmis la kontrolpersonaron de la nuklea centralo,
instigante ilin tuj malŝalti ĉi tiujn reaktorojn (mallevante la kadmajn kontrolstangojn).
Sed la uranio en la brulaĵstangoj kompreneble ankoraŭ estis tie.
Ĉernobilo tiam atendis kun retenita spiro por vidi, ĉu la sekurecaj antaŭzorgoj tenos.
Poste, la 26-an de aprilo 1986, la sekurecaj sistemoj finfine malsukcesis kaj okazis multe pli malforta "longitudina
ondo-renversiĝo" ol okazus pli frue sen la sekurecaj sistemoj.
La disvastiĝantaj longitudaj ondoj en la tero trafis la reaktoron en Ĉernobilo, plej proksiman al la longitudaj
ondoj, sekundojn antaŭ ol la tertremo estis induktita en la tero kiam la longitudaj ondoj alvenis.
Parto de la uranio en la reaktorkerno tuj disiĝis, elĵetiĝis el la uja strukturo kaj elspuĝis radioaktivan materialon.
Nuklea falo disvastiĝis tra preskaŭ la tuta Eŭropo.
Krom la raporto de Bearden, ekzistas alia tre komplementa raporto de d-ro Peter Beter.
Li estis antaŭe nomumita de prezidanto J. F. Kennedy kiel superrigardanto de la Usona Ekstera Komerca Banko.
Li klarigis, ke la usona motivo por ĉi tiu skalara kontraŭatako ne estis tute defenda laŭ naturo, konfirmante, ke Usono ne
plu volis toleri la ekzistantan teknologian avantaĝon de Rusio kaj tial detruis la instalaĵon de la rusa skalara armilo.
VIII. Rusaj sciencistoj refutas la oficialan Ĉernobilan rakonton!
Eĉ post pli ol 38 jaroj, la tiel nomataj ĉefaj amaskomunikiloj malmulte kontribuis al
malkovrado de la vero pri la Ĉernobila katastrofo.
Anstataŭe, ili preskaŭ ekskluzive disvastigis la oficialajn deklarojn de la registaroj.
Ĉu tio ne estas ekstreme hontinda, precipe ĉar ili ankaŭ estas financataj de registaroj?
Tamen eĉ la tiel nomataj ĉefaj amaskomunikiloj estas devigitaj de tempo al tempo malkaŝi partajn verojn.
Unu tia ekzemplo estas NDR-ARTE-dokumenta filmo el 1998 titolita "La vera kialo de Ĉernobilo?".
Ĉi tiu dokumentado estas la mankanta peco de la puzlo en la "US Bearden Report".
El la rusa perspektivo, rusaj sciencistoj malakceptas la oficialajn deklarojn de la rusa registaro.
Ĉar rusaj sciencistoj evidente ne konsciis pri la rektaj elektromagnetaj energio-enmetoj en la uranon de la nuklea
centralo pro la sekreteco trudita de la KGB, ili ne povis klarigi kelkajn el la fizikaj procezoj, kiuj okazis tiutempe.
Ĉar ĉi tiu dokumenta filmo enhavas valorajn originalajn filmaĵojn de la ruinoj en Ĉernobilo, kiuj povas fari
gravan kontribuon al malkovrado de la vero, ni nun montros eltiraĵojn el ĉi tiu dokumenta filmo.
La fonaj esplorinformoj provizitaj de Werner Altnickel klarigas la realajn eventojn en Ĉernobilo tre kredinde:
ARTE prezentisto: En julio 1986, du monatojn post la terura katastrofo ĉe la nuklea centralo de
Ĉernobilo, la KGB eldonis liston de plej sekretaj instrukcioj.
Supre de la listo estis: "La efektiva kaŭzo de la plej malbona kazo neniam devas esti malkaŝita."
Sed unu viro tamen volis ekscii la veron.
La nuklea fizikisto Konstantin Pavlovich Checherov.
Tial li daŭre grimpis en la ruinojn, eĉ sub la sarkofagon, kiu nun ĉirkaŭas la detruitan reaktoron numero 4.
Farinte tion, li trovis strangajn spurojn de la akcidento, kiuj ne kongruis kun la
klarigoj, kiujn oni tiutempe donis al la mondo.
Ĉeĉerov, nuklea fizikisto, Moskvo: Ni supreniris en la reaktorŝafton kaj rampis plu en la respektivan kontrolĉambron
super la reaktoro, eĉ en la ĉambrojn sub la reaktoro.
Ni faris fotojn kaj filmetojn, kolektis centojn da specimenoj kaj, mi dirus, faris milojn da mezuroj.
Nur tiam ni malrapide komencis ekkompreni, kio fakte okazis al Bloko 4.
Kaj subite fariĝis klara al ni, ke la oficialaj klarigoj de 1986 tute ne kongruis kun tio, kion ni vidis antaŭ ni.
ARTE prezentisto: Samtempe, en julio 1986, la KGB transdonis al alt-rangaj politikistoj kaj
ŝtatoficistoj sekretan liston kun klaraj instrukcioj.
Checherov: Ĉi tiu listo fakte estis kreita en sufiĉe stranga maniero, tute simple de la sekreta servo, la KGB.
Tio estis nekutima. Politika decido.
La listo estis publikigita kaj ĉiuj administraj dungitoj devis observi ĝin.
Artikolo 1 en la listo:
Ĉiuj informoj malkaŝantaj la verajn kaŭzojn de la reaktora katastrofo estas strikte konfidencaj.
Do ĉiuj oficialaj deklaroj finfine estis malveraj, ĉar ili ne estis sekretaj. Tre strange.
ARTE prezentisto: Laŭ la oficiala deklaro, la nokta reaktora akcidento estis kaŭzita de homa eraro, de
nerespondeca provo klarigi, kion oni devus fari en kazo de subita haltigo de la turbino.
Kiam ili atingis la krizŝaltilon, jam estis tro malfrue.
Je la 1:23 matene kaj 59 sekundoj, enorma eksplodo forblovis la tegmenton de la reaktora halo.
Brilantaj grafitaj derompaĵoj pluvis sur najbarajn konstruaĵojn kaj nubo de radioaktivaj
partikloj leviĝis kilometrojn alte en la noktan ĉielon.
La studo estis financita de la Eŭropa Komunumo.
La raporto de la Allianz-Grupo estis kompletigita en 1995.
Oni supozas, ke ĝi enhavas pli da materialo ol iam ajn antaŭe kolektita.
Tamen estas indikoj, ke la raporto baziĝas pli sur oficialaj ciferoj de la aŭtoritatoj ol sur sia propra esplorado.
Oni taksas, ke en la reaktoro restas plurcent mil kubaj metroj da radioaktiva materialo, inkluzive de 40 000 kubaj metroj da
tre radioaktiva rubaĵo miksita kun 200 tunoj da nuklea brulaĵo.
Tamen, se tio estus la kazo, la sarkofago devus esti plenigita ĝis la rando per radioaktiva materialo.
Kaj Ĉeĉerov kaj liaj homoj apenaŭ povis grimpi tien malsupren, almenaŭ ne sen komplika speciala protekto.
Ili certe suferus severan radiadan damaĝon surloke.
Ĉeĉerov: Plej multaj el la oftaj perceptoj pri Ĉernobilo malmulte rilatas al la realo.
La homoj, kiuj laboras en Ĉernobilo, kompreneble scias la veron.
Sed ili malakceptas la klopodojn por plialtigi konscion kaj tenas la veron por si mem.
ARTE prezentisto: ...la Ĉernobila nuklea centralo estis konstruita en areo, kiu ĝenerale estis konsiderata geologie stabila.
Feliks Aptekajew, sismologo, Ukrainio: Kontraŭuloj de la tertrema teorio asertis, ke tertremoj ĉi tie ne povus okazi,
ĉar tia antikva geologia plato-strukturo, kiel troviĝas en ĉi tiu areo, simple ne permesas tertremojn.
ARTE prezentisto: La seismologia stacio fakte registris nur malfortan, lokan tremon.
Do ĉu en Ĉernobilo povus esti okazinta tia tertremo?
Kion diras atestoj de okulvidantoj pri tio?
Checherov: Kiam la akcidento okazis, ĉiuj dungitoj de la nokta ŝanĝo estis nature implikitaj en la okazaĵo iel.
Sendepende de tio, ĉu ili deĵoris en la kontrolĉambro aŭ en la turbinhalo, ĉiuj raportis, ke
ili iel sentis, ke la akcidento estis pri okazi.
Plej multaj homoj memoras senbrilan tondron; tiel ĉio komenciĝis.
Malalta frekvenca bruo skuis la plankon, la muroj ŝanceliĝis, gipso gutis de la plafono. Ĉiuj memoras ĝin.
La tero ŝajnis malfermiĝi sub ili.
Iuj eĉ diris, ke por ili ĝi sentiĝis kiel tertremo.
ARTE prezentisto: 1990: Dokumento el Kievo enhavas 20 atestantajn raportojn, raportojn de dungitoj
de la elektrocentralo, kiuj deĵoris tiun nokton.
Ili atestis: "La tero skuis antaŭ ol la katastrofo frapis."
La tertremo de magnitudo 2, kiun detektis seismologoj kaj konfirmis multaj
okulvidantoj, okazis nur sekundojn antaŭ la katastrofo.
La dokumentario de NDR-ARTE ne donas kontentigan respondon pri ĉi tiu tertremo.
Tamen la klarigoj de leŭtenanto-kolonelo Bearden nun donas konkludan klarigon.
Pro la geologiaj kondiĉoj, ĉi tio ne povis esti natura tertremo, sed estis kaŭzita de la uzo de la
supre priskribitaj sekretaj elektromagnetaj armiloj!
Ĝi estis aktivigita en la momento kiam la sekurecaj antaŭzorgoj malsukcesis, kaŭzante ke la enorma resta
energio subite kaj nekontroleble elŝutiĝis en la teron.
Nur sekundojn poste okazis eksplodo ĉe la nuklea centralo.
Tamen la impresio, kiun donas la dokumenta filmo Arte, ke la tertremo povus esti
estiginta la katastrofon, estas pruveble malvera.
Germanaj sciencistoj en la studo pri la nuklea centralo BIBLIS-B prezentis sciencajn pruvojn, ke necesas almenaŭ
proksimume 30 minutoj por ke okazu nuklea fandiĝo de uranio.
Tial la dokumenta filmo Arte finfine povas esti klarigita nur per la deklaroj de Tom Bearden, ke la nuklea katastrofo de
Ĉernobilo estis kaŭzita de militeca skalara elektromagneta interŝanĝo de batoj inter la KGB de Sovetunio kaj Usono.
ARTE: Prezentisto: Sed ĉi tiuj interesaj deklaroj neniam estis konsiderataj:
Checherov: Mi aŭdis tondran bruon, plato falis de la plafono.
La planko skuis, la lumoj estingiĝis, kaj la krizlumo ekbrulis.
Post 30 ĝis 40 sekundoj, ni aŭdis akrajn bruojn super ni venantajn el la direkto de . La tegmento kolapsis en vico B.
Unue unu rekordo falis, poste unu rekordo post alia.
Tiam la lumoj estingiĝis. Unue la tremoj, la ŝokoj kaj vibradoj, poste la lumoj estingiĝas.
Kiam la lumoj denove ekbrilas, oni decidas malŝalti la reaktoron.
Tiel ĝuste estis. Unue la ŝokoj kaj batoj, kaj poste la decido malŝalti la reaktoron.
Tio estas la decida punkto.
Tra la truo en la tegmento mi povis vidi brilon, ne fajron, ion alian.
La muroj en la kontrolĉambro komencis skuiĝi, same kiel la plafono kaj la planko.
Post kelkaj sekundoj, dua eksplodo.
Iom pli malforta, sed estis strange, kiel ĉio diseriĝis.
Kolora brilo, kiu ŝutiĝis supren ĝis alteco de cent metroj.
ARTE prezentisto: La atestoj de okulvidantoj kaj la trovoj de Ĉeĉerov klare montras unu aferon:
La klarigo publikigita de la sovetiaj aŭtoritatoj en 1986 estis malĝusta.
Denove kaj denove oni faras tute surprizajn observojn.
Checherov: Do, ekzemple, oni esperis, ke la grafita ŝelo kaj la kerno de la reaktoro restis
sendifektaj – sed nenio tia, estis nur vasta truo.
Oni supozis, ke la ringforma biosekureca ujo ĉirkaŭ la reaktoro estis detruita aŭ almenaŭ
grave damaĝita – sed tio ankaŭ estis malĝusta.
Ĝi estis preskaŭ netuŝita, kun nur malgrandaj damaĝoj.
Granda parto de ĝia surfaco, precipe interne, eĉ ankoraŭ havis sian farbon netuŝitan.
Werner Altnickel: Ĉio okazis en kelkaj sekundoj. Kiam la EMP-energia enigo subite aktivigis la uranion kaj elĵetis ĝin.
En normala fandiĝo ĝi estus multe pli malrapida kaj la farbo en la ujo certe forbrulus.
Ĝi okazis tiel rapide, ke la termika inercio de la biosekureca ujo verŝajne eĉ protektis la pentraĵon interne kontraŭ brulado.
Checherov: Ili atendis, ke eksplodo en la reaktora ŝafto disŝiros ĉion – sed nenio estis disŝirita.
Por tiu celo, multaj el la subteniloj uzataj por stabiligi la grafitan ĉapon simple fandiĝis kaj forbrulis.
Kaj kiam oni rigardis pli atente ĉi tiujn fanditajn partojn, evidentiĝis, ke tre stranga varmefiko estis ĉi tie en agado.
Kvazaŭ el veldotorĉo, kiu brultravis la tubojn.
Jes, la tuboj aspektas kvazaŭ ili estus fortranĉitaj per iaspeca veldmaŝino aŭ plasma torĉo.
Werner Altnickel La tuboj, kiuj ŝajnas esti detruitaj per plasma torĉo, povas esti definitive klarigitaj nur per la kreita
plasmo, per la enorma skalara elektromagneta energio, kiun la malsukcesintaj sekurecaj terkonektaj sistemoj ne plu kaptis.
ARTE prezentisto: Estas noktomezo, ĉirkaŭ unu kaj duona horo antaŭ la akcidento, kiam fiŝkaptistoj aŭdas malfortan bruegon.
1:10 a.m.: Tre nekutima okazaĵo implikanta gardiston ĉe la enirejo de la centra halo.
Oni diras, ke la epicentro de la venonta tertremo estis situanta rekte sub ĉi tiu loko.
1:21 a.m.: Dum siaj rondiroj, la estro de la komputila centro vidas bluan brilon en la centra halo.
1:23:35: La tertremo komenciĝas. Estas laŭta kraŝo kaj bloko kvar skuas.
1:23:40: La deĵoranta dungito rimarkas la tremon kaj premigas la krizŝaltilon.
La vibradoj pliiĝas.
La unua potenca bato igas la vertikalajn subtenojn svingiĝi tien kaj reen.
Plafonaj kaheloj falas. Denove la brilo de lumo.
Fenestroj eksplodis en la maŝinejo. Perforta tremo kaj la reaktoro eksplodas.
Dek sep minutojn poste, kolego en la kontrolĉambro registras alian eksplodon.
La tertremo finiĝis.
La seismografo ne registris la duan eksplodon.
Checherov: La vido de la detruo en la supraj ĉambroj igis nin pripensi.
Iu speco de ŝokondoj devas esti furiozintaj tie supre; eble ili eĉ estis tie ekigitaj.
Estis tie supre por ni multaj nekonsekvencoj, kies kaŭzojn ni komence ne povis klarigi.
Werner Altnickel: D-ro Sebastian Pflugbeil de la Societo por Radioprotekto, citaĵoj el
Strahlentelex, numero 3623632002, havebla ĉe IPPNW.
Pflugbeil diras: Checherov estis en la reaktora ŝafto trifoje, kie normale troviĝas la brulaĵelementoj.
Tamen liaj video-registraĵoj klare montras, ke fakte tie ne estas nuklea brulaĵo.
Kien ĝi iris? Iom el ĝi fandiĝis, sed nur iomete.
La hipotezo de Ĉeĉerov: La tuta kerno de la reaktoro, enorma bloko da grafito simila al svisa fromaĝo, en kiu oni enmetas
tubojn enhavantajn brulaĵelementojn kaj kontrolbastonojn, ŝprucis supren kiel raketo el la reaktora ŝafto.
Dum la procezo ĝi forblovis la 2 500-tunan kovrilon de la reaktora ŝafto.
La reaktorkerno flugis preter ĝi je alteco de ĉirkaŭ 40–50 metroj kaj parte vaporiĝis dumvoje.
Tiam nuklea eksplodo disŝiris ĉion kaj forblovis preskaŭ la tutan nuklean brulaĵon en la medion.
La peza kovrilo denove kraŝis malsupren kaj nun staras oblikve super la reaktora ŝafto.
Vladimir Strachov, Instituto de Geofiziko, Moskvo: Sed estas unu obstaklo:
Laŭ la versio de Ĉeĉerov, la situacio en la reaktoro devus eskaladi ene de 15–20 sekundoj ĝis la punkto de eksplodo.
Checherov: Bloko 4 prezentas la jenan bildon:
La fandita metalo fluadis sur la planko, trafis obstaklon, ŝprucis supren kaj solidiĝis en formo simila al grapfrukto.
Vi ankoraŭ povas vidi tion hodiaŭ, kaj kompreneble ni filmis ĝin.
Oni povas taksi, ke la fandita metalo fluadis je rapido de proksimume 5 m/s.
Do ne malrapida aŭ viskoza.
Kvin metroj po sekundo, tio estas tre rapida.
La fandita metalo vojaĝis maksimume 50 metrojn de la reaktoro.
La metalo fluadis dum ĉirkaŭ dek sekundoj. Poste ĝi solidiĝis.
Ofte en vertikala pozicio, t.e. dum ĝi fluadis malsupren.
Do eĉ ne estis sufiĉe da tempo por ke ĝi fluu sur la plankon kaj tie solidiĝu.
W. Strachow: Aldone al tio estas la fakto, ke homoj grimpis ĉirkaŭe en la detruita reaktoro.
Kompreneble oni pensis, ke la radiada intenseco tie devas esti enorma, ĉar la radioaktiva
materialo venis el la reaktoro kaj fluĝis tien.
Nun montriĝas, ke la radiado tie fakte ne estas tiel forta.
Kompreneble, la homoj surmetis protektajn kombinezojn por la ekspedicio en la ruinojn de la reaktoro.
Sed tamen estas tre surprize, ke neniu el ili mortis.
Ŝajne neniu eĉ grave malsaniĝis.
Tio estas interesa.
Ŝajne preskaŭ neniu radioaktiva materialo el la reaktoro eniris la konstruaĵon.
Eĉ ne en libera falo malsupren.
Ĉio simple okazis tro rapide.
Noto de Werner Altnickel: La rapida, mallongdaŭra fluomovado kaj subita solidiĝo de la fandaĵo priskribita supre havas
sencon, kiam oni konscias, ke la ekstera EMP-energia enigo en la uranion estis intensa kaj daŭris nur kelkajn sekundojn.
Tio signifas: perfortan kaj rapidan aktivigon de la atomkernoj de uranio, varman maldikan fandaĵon kun rapida fluvelocito, kaj
rapidan solidiĝon en la mezo de la fluo, kiam la induktita EMP-energio disiĝas kaj la
ekstere nutrata elektromagneta fajro estingiĝas.
Laŭ oficialaj KGB-listoj, oni diras, ke nur 4% de la enhavo de la reaktoro eskapis, dum 96% ankoraŭ restas en la ruinoj.
Fakte, verŝajne estas inverse.
Preskaŭ ĉio elflugis kaj la reaktoro estas preskaŭ malplena.
Tion ankaŭ konfirmas sciencistoj.
La fandita materialo, kiu elfluis kaj dum mallonga tempo sub la reaktora ujo iĝis ekstreme varma, devas esti konsistinta
ĉefe el la tega metalo, ekzemple cirkonio por uranio.
La uranio, aktivigita per ekstera energio-enigo, ŝprucis supren en la malferman aeron kiel kanonpafo.
Ĉar preskaŭ neniu aktivigita uranio likis al la fundo kaj preskaŭ neniu radiado estis
mezurebla, homoj povis malsuprengrimpi sen morti.
Kiam la sovetianoj rimarkis, ke ilia instalaĵo estis pafita – de la usona flanko – ili tamen sukcesis deturni la
energion, kiu tiam estis reĵetita en la teron dum 24 horoj.
Sed post 24 horoj, ĉi tiuj tre terigaj sistemoj kun stokadinstalaĵoj ne sukcesis kapti ĉi tiujn enormajn energiojn.
Kaj kiam vi konsideras, ke nur la restaĵo, kiu restis, kvankam ili jam deturnis ĝin dum 24 horoj, sukcesis eksplodigi nuklean
centralon, vi povas imagi, kio okazus, se, ekzemple, ili ne havus tian retenan sistemon – tio estas, subteran deturnan sistemon
por plena energio, kiu poste revenas. Tiam ili ĉiuj eksplodus.
IX. La signifo de la Ĉernobila revelacio konsiderante la aktualan dramecan mondan situacion
La esplorado de Werner Altnickel kaŭzas, ke la oficialaj deklaroj de registaroj kaj de ĉiuj tiel
nomataj ĉefaj amaskomunikiloj kolapsas kiel kartdomo.
La skalaj superarmiloj priskribitaj supre estis plue evoluigitaj de la militistaro kaj de la sekretaj servoj
ekde la Ĉernobila katastrofo antaŭ preskaŭ 40 jaroj kaj tial certe estas hodiaŭ eĉ pli danĝeraj.
Usono precipe pruveble uzis ĉi tiun sekretan teknologion por antaŭenigi, interalie, "kliman kaj veteran
manipuladon" per enorma HAARP-antena instalaĵo en Alasko kaj ĝiaj posteulaj teknologioj.
Ĉi tiu malkaŝo pri Ĉernobilo do levas multajn seriozajn demandojn, precipe konsiderante la nunan dramecan tutmondan situacion:
1. Ĉu la aktualaj klimŝanĝoj kaj veterfenomenoj, kiel ekstrema sekeco, inundoj, tornadoj kaj eĉ tertremoj ktp., kiel
konfirmite en la UN-ENMOD-Konvencio, estas rekte rilataj al ĉi tiuj sekretaj militaj superarmilaj sistemoj?
2. Ĉu la nuna CO2-paniko estas nur tutmonde organizita distra taktiko por ebligi, ke ĉi tiuj veterarmilaj
sistemoj daŭre estu uzataj sen rimarko de la publiko?
3. Ĉu nukleaj centraloj estas tikanta tempobombo, ĉar ili povas esti atakitaj iam ajn de ĉi tiuj sekretaj armilsistemoj?
4. Konsiderante la eskaladon de aktualaj krizfokusoj ĉirkaŭ la mondo, ĉu ĉi tiuj sekretaj armilteknologioj
prezentas eĉ pli grandan minacon ol nukleaj armiloj?
Karaj spektantoj, La lastaj kelkaj jardekoj montris, ke nek Usono kaj ĝiaj aliancanoj nek Rusio kaj la komunistaj ŝtatoj
havas iun intereson esplori ĉi tiujn skalarmilajn sistemojn, kiuj prezentas ekzistencan minacon al la tuta homaro.
La publikaj amaskomunikiloj tute malsukcesis en sia devo kaj ankaŭ persekutis sincerajn denuncantojn kiel konspirteoriistojn.
Ĉi tiu grava dokumentado celas kontribui al la fina ekigo de publika debato pri ĉi tiuj
armilsistemoj, kiuj prezentas ekzistencan minacon al la homaro.
La katastrofo de Ĉernobilo la 26-an de aprilo 1986, kiu ĝis hodiaŭ restas neklarigita,
instruas al ni, ke tion povas atingi nur la popolo.
La tempo por klerigo de veramantoj venis!
Tial bonvolu helpi konigi ĉi tiun dokumentaron per ĉiuj eblaj manieroj.
Kunhavigu ĉi tiun pensigan videon en sociaj retoj kiel Facebook, TikTok, Twitter, Telegram, Instagram, aŭ eĉ retpoŝte.
Ni ankaŭ disponigas mallongajn eltiraĵojn el la programo por elŝuto en nia blua informkesto ĉe www.kla.tv.
Nur per via aktiva disvastigo eblas haltigi krimulojn, kiuj ankoraŭ sekrete kaj nedetekte uzas ĉi tiujn armilojn!