Chernobyl-ek ez zuen soilik bonba atomikoetarako plutonioa hornitu, baizik eta berak
bere burua arma erraldoi baten parte zen.
"Arma berri bat dugu – gure zientzialarien portafolioan, esateko moduan."
Hain indartsua da ezen, inolako murrizketarik gabe erabiliz gero, Lurreko bizitza guztia suntsituko luke.
"HAARP – Klima eragiten duen arma-sistema bat"
"horren bidez klima aldatzen dute, lurrikarak eragiten dituzte eta bolkanoak irekitzen
dituzte uhin elektromagnetikoen erabileraren bidez."
Arrisku-faktore handia
1986ko apirilaren 25ean tiro egin zuten.
Ondoren, 1986ko apirilaren 26an, segurtasun-sistemak azkenean huts egin zuten. edukiontzi-egituratik
irten eta material erradioaktiboa isuri zuen.
Nuklear hondakinak Europan zehar zabaldu ziren.
Werner Altnickel, 1974tik autonomoa den telebistako ingeniari nagusia, 1997ko EUROSOLAR
Sariaren eta beste ingurumen-sari batzuen irabazlea da.
2008an, "Zentsura Aurkako Konferentzian" 1.000 bisitari baino gehiagori hitzaldi bat eman zion kimikoko eguraldiaren
manipulaziorako armaei, "chemtrails" izenez ezagunei, buruz.
Halaber, HAARP instalazioak erabiliz elektromagnetiko "eguraldiaren manipulazio teknikak" eztabaidatu zituen.
Ingurumenzale gisa, Alderdi Berdeko kidea izan zen eta 1987an Greenpeace-eko aktibista bihurtu zen.
Altnickelek 1986ko apirilaren 26ko Txernobylgo hondamendi nuklearrarekin zabalki arduratu zen.
Txosten ofizialen arabera, energia nuklearraren erabilera baketsuaren historian gertatutako istripu larriena izan zen.
Esaten da hondamendia gertatu zela erreaktore nuklearraren kanpoko elikatze-iturriaren hutsune osoa
simulatzeko diseinatutako proba baten bitartean.
Werner Altnickel ez zen inoiz azalpen honekin asebeteta egon.
Txernobylgo hondamendi nuklearrari buruzko bere ikerketa sakona argitaratu ondoren, 2005ean
Greenpeacek kaleratze-gutun batekin kaleratu zuen.
Esan zuten haren Txernobyl, eguraldiaren manipulazioa eta arma eskalako sistemak jorratzen zituzten
argitalpenek ez zutela Greenpeaceren interesekin bat egiten.
Kla.TVk gaur Werner Altnickelen dokumental bat emititzen ari da.
Bertan, modu konbentzigarrian argudiatzen du Txernobylgo hondamendia errealitatean ezin izan zitekeela "istripu" bat!
Ageriko kontraesan ugariengatik, Altnickelek sakonki aztertu zuen 2002an eskalar-uhinen aditu eta AEBetako teniente-koronela
Tom Beardenek argitaratutako "FER DE LANCE" liburua.
Honek ondorioztarazi zion katastrofe hau, egiaz, Sobietar Batasuneko KGBaren eta AEBen arteko
gerra-eskaalaren elektromagnetismo truke batek eraginda zela.
Garai hartan, Txernobylgo zentral nuklearra Sobietar Batasunaren lurraldean zegoen.
Errusiak zein Estatu Batuak ez dute inolako interesik ustezko istripu honen inguruko benetako egoerak argitzeko!
Hori dela eta, Werner Altnickelen ikerketa hain eztabaidagarria da!
Dokumental hau ez da soilik berrikuspen historikoei buruzkoa.
Garai hartan erabilitako arma-sistemek gaur egungo egoera global dramatikoan guretzat mehatxu handiagoa suposatzen dute.
Programaren amaieran gai honetara itzuliko gara.
I. Prof. Dr. Edmund Lengfelder-en adierazpen eztabaidagarriak
Bere ikerketan, Werner Altnickel-ek 2003ko abuztuaren 31ko Martin Ebner-en artikulu bat aurkitu zuen, non Otto Hug Erradiatze
Institutuko (Munich) Prof. Dr. Edmund Lengfelder-ekin kazetariekin Chernobylgo zentral nuklearraren
kanporatze-eremura egindako txango bati buruz hitz egiten zen.
Berak eta bere taldeak erradioaktibo kutsaduraren eragina jasan zuten pertsonei, mediku-laguntza barne, maiz laguntzen zieten.
Prof. Dr. Lengfelder-ek honako adierazpen polemiko hauek egin zituen: Martin Ebner-ek 2003ko abuztuaren
31n datatutako "Geiger-kontagailuekin herrialde-irteera" txostenetik aipatuko dugu:
"Orain Chernobyl ikus dezaket! Sarkofagoa eta dena!"
. Zentral nuklearraren ondoan dago Pripyat, zentralaren langile ohiak bizi ziren hiri hila, harrigarri handia.
Eta zeintzuk dira antena erraldoi horiek, Txernobylgo argazki inork ere ez dituena, baina orain
Pripyat gainetik begi hutsez ikus daitezkeenak?
Lengfelder-en azalpenaren arabera:
Hau da AEBetako "Star Wars programa"ri erantzun amaitu gabekoa, alegia, 150 metroko altuera
eta 600 metroko luzera duten bi antena-horma.
Horietako hamar 35 kilometroko diametroko zirkulu batean ezarri behar ziren, ionosferara maiztasun handiko izpiak bidaltzeko.
Han islatzearekin, Lurreko edozein puntura izugarri intentsitate handiko izpiak bidaltzea eta, adibidez, Mendebaldeko
komunikazio-sistemak paralizatzea posible izango zen.
Chernobylgo zentral nuklearra energia kopuru izugarriak hornitzeko diseinatu zuten, 16 erreaktore-bloke aurreikusita.
"Funtzionatuko zuen", ziur dago Lengfelderrek:
Chernobyl ez zuen soilik bonba nuklearrentzako plutonioa hornitu, baizik eta berak bere burua arma erraldoi baten parte zen.
Prof. Dr. Lengfelder-en adierazpenak ere baieztatzen dira 2006ko Bavariako Irrati-Telebistako
dokumental batean ikus daitezkeen grabazioek:
Naturak lurra berreskuratzen ari da, zuhaitz bakoitzaren bidez.
Mugatutako eremuaren hesia bakarrik altxatzen da hurrengo mugatutako eremura pasatzeko.
Azkar hazten ari den basoa kutsatuta dago, eta hala da elektrizitate-piloen basoa ere; ezin da urtu,
altzairua erradioaktiboa izaten jarraituko lukeelako.
Lehen, elektrizitatea zutabeetatik etxebizitzetara eta industrira isurtzen zen, baina baita maiztasun handiko
misilen defentsa sistemara ere, sobietarrek AEBetako eta NATOkoko misilak ezabatu nahi zituztenarekin.
Haren elektronika hondamendiak suntsitu du; hemen dagoen guztia bezala, hilobi-harrizko bihurtu da.
Lengfelder irakasle doktorearen arabera, Txernobylgo zentral nuklearraren helburu nagusia Pripyat hiritik gertu zegoen arma
supermilitar handi bati energia kopuru izugarriak hornitzea zen!
Azken fasean, 16 zentral nuklear eraiki behar ziren.
Hauek hamar superarma horietarako, irudika ezin daitezkeen energia-kopuru izugarriak hornitzeko asmoa zuten.
Plan hau, zalantzarik gabe, AEBetako inteligentzia-zerbitzuek nabaritu dute!
II. Sobietar Batasunean arma superindar militar baten garapena
Sobietarrek ezin izan zuten Estatu Batuekin parekatu bonba atomikoen garapenean, eta, beraz, 1945aren
ondoren Errusiara deportatu zituzten aleman maiztasun handiko ingeniarien ezagutzaz baliatu ziren.
Jada urruneko behaketa-radar mota berri bat garatu zuten, eta orain Errusian "horizontetik
haratako antenen" ikerketa gehiago egiten ari ziren.
Honek, ondoren, eskalar elektromagnetikoetako "radar misilak detektatzeko antenak"
garatzera eraman zuen, dagokion elektronika guztiekin!
Gerra osteko garapenek, ondoren, erabilera bikoitzeko teknologiak ekarri zituzten:
Erabilera baketsuaz gain, garatutako arma hauek ere erabili zituzten erasorako eta suntsiketarako, adibidez
misilak abiarazteko, lurrikarak eragiteko, eguraldia manipulatzeko edo baita eragin mentalerako ere, etab.
Errusiarren teknologia berria "Woodpecker" izenez ezagutu zen.
"Woodpecker" terminoa irrati-interferentzia zarata batetik eratorria da, amateurrak diren irrati-operadoreek lehenengoz
aurkitu zutenean pikatzaren kolpeak gogorarazten zituena.
AEBetako Miami Herald egunkariak ere termino hau erabili zuen "Battle with Russian Woodpecker" izeneko bere artikuluan.
Superarma hau izpi-arma mota bat da, energia kopuru izugarriak behar dituena.
1957an, Sobietar Batasun ohiko arma eskalari superarmari buruzko ikerketak hondamendi handia eragin zuen.
Kyshtym-en ondoan, Mayak-en gertu, instalazio militar-ikerketa nuklear sekretu bat zegoen.
Hondamendi honek eremu batzuetako erradiazio-mailak Chernobyl-ekoak baino ehun aldiz handiagoak eragin zituen!
AEBetako Armadako teniente koronel ohi Tom Bearden Pentagonoan analista izan zen.
Famatu "eskalar teknologia espezialista" bat zen eta alemanezko "Skalartechnolgie" (Eskalar
Teknologia) izeneko liburua argitaratu zuen.
Hau da bere azalpen hutsa: "Sobietarrek Kyshtymeko hasierako hutsunean energia-gainezkadura bat sortu zuten."
Honek gertuko nuklear hondakin biltegi batean leherketa nuklear bat eragin zuen!
Erradioaktibo isurketak 1.200 km² inguruko eremu bat kutsatu zuen, eta gaur egun arte oso kutsatuta jarraitzen du.
Nik ere bazekien sobietarrek beren eskalar igorle guztietan segurtasun-gailuak instalatu zituztela,
Kyshtymeko gertatutako bezalako larrialdiak saihesteko.
Segurtasun-sistema hauek diseinatu ziren igorleetan zirkuitu labur bat gertatuz gero, energia poliki-poliki eta
modu seguruan lurrean isurtzeko denbora luze batean zehar.
Bere "FER DE LANCE" liburuan, Beardenek honela azaltzen du:
"Superarmak berriak KGBren zuzendaritzapean garatu, ekoiztu eta martxan jarri ziren."
Sekretu gorena zirenez, inoiz ez ziren Errusiako armadaren ohiko indarrei entregatu!
1960an, Sobietar Batasuneko gobernu-burua izandako Nikita Khrushchevek honako adierazpena egin zion
bere presidiumari etorkizuneko arma eskalari buruz:
"Arma berri bat dugu – gure zientzialarien portafolioan, esateko moduan."
Hain indartsua da ezen, inolako murrizketarik gabe erabiliz gero, Lurreko bizitza guztia suntsituko luke.
Hala ere, superarma eskalari berria ez zen 1963ko apirila arte martxan egon.
Khruschevek 1962ko urriko Kubako Misilen Krisian AEBen aurkako talka gelditzeko berandu zen.
Superarma lehen aldiz erabili zen 1963ko apirilaren 10ean, AEBetako "U.S.S. TRESHER" itsas azpiko ontzia
AEBetako ekialdeko kostaldearen azpian suntsitzeko, ariketa batean boterearen erakustaldi gisa!
Hala ere, historia ofizialak oraindik dio submarino nuklearra akats tekniko baten ondorioz hondoratu zela.
III. Armadaren superarma meteorologia manipulatu dezake!
1962an bertan, AEBetako lehendakari ohi Lyndon B. Johnson-ek esan zuen: "Eguraldia kontrolatzen duenak mundua kontrolatuko du."
Teknologia eskalari berri honek eguraldian eragina duela frogatu denez, arma hauen ikerketan egindako edozein aurrerapenek
botere politiko eta militar izugarria ekarriko dute!
1970eko hamarkadan bertan, eskala handiko eguraldiaren manipulazioa Sobietarrek, besteak beste, burutu
zuten, eta geroago beste indar militarrek ere bai.
Sobietar "Woodpecker igorleei" buruzko informazioa eman zen bai Estatu Batuetan bai Europan.
Hau, adibidez, 1974ko abuztuaren 8ko WELT am SONNTAG egunkariaren eguraldi-kontrolaren inguruko karikatura batek ilustratzen du:
Elektromagnetiko lurrikara-kontrola, bero-uhinen eta lehorte muturreko kontrola, baita elurte-sorkuntza ere hemen
jorratu ziren publiko orokorrarentzat ulergarria den moduan.
Europako Parlamentuak ere egiaztatzen du halako eguraldi-arma arriskutsuen existentzia 1999ko urtarrilaren 14ko "HAARP
– Klima eragiten duen arma-sistema" izeneko txosten batean!
IV. Armadako superarma kontrolatzeko saiakerak
1972ko ekainaren 16an, Stockholmen, suntsitzaile armak eta beste sistema batzuek eragindako ingurumen-kalteen prebentzioari
buruzko NBEko Konferentzia eta Erabakia ospatu ziren!
1975ean, sobietarrek desarmatze nuklearrerako eta eskalako elektromagnetismo-armak
desarmatzeko hainbat proposamen aurkeztu zituzten.
Hala ere, garai hartan AEBek horiek baztertu zituzten.
1976/77an, ingurumen-arma-sistemen erabilera saihesteko, NBEko ENMOD Hitzarmena onartu zen.
Hala ere, hauek soilik partzialki lotesgarriak ziren eta 1997an berriro arindu ziren.
Hona hemen ENMOD Hitzarmenaren 2. eranskina:
"Hurrengo adibideek ingurumen-manipulazio teknikak erabiliz sortu daitezkeen aukerak erakusten dituzte:
Lurrikarak, tsunamiak, eskualde baten oreka ekologikoaren nahasmendua, eguraldiaren ereduen aldaketak (hodeiak,
prezipitazioa, zikloiak eta tornadoak), klima-ereduen eta itsas korronteen aldaketak,
ozono-geruaren eta ionosferaren egoeraren aldaketak.
AEBetako Defentsa idazkari ohi Dr. William Cohen-ek suntsipen masiboaren arma hauen existentzia baieztatu zuen 1997ko apirilaren
28an Atenasen egindako "terrorismoaren aurkako konferentzian":
Beste batzuk ekoterrorismo mota batean ere murgilduta daude, klima aldatuz, lurrikarak sortuz,
bolkanoak irekiz elektromagnetiko uhinak erabiliz.
Benetakoa da, eta horregatik gure "terrorismoaren aurkako ahaleginak" indartu behar ditugu!
Cohenek ez zuen aipatu arma hauek nagusiki botere nuklearren estatu-terrorismoaren bidez erabiltzen direla, baizik eta
estatu-krimen hauek terrorismoaren izenpean ezkutatu zituen.
V. Txernobylgo erreaktore-istripuaren oso sekretuko atzealdea
Ikerketa sakonago baten ondoren, Werner Altnickel-ek aurkitu zituen esaldi lehergarriagoak eskalar-uhinen espezialista eta
AEBetako lehendik teniente koronela izan zen Tom Bearden-en webgunean, KGBk sekretuan gorde eta gutxi ezagutzen
ziren, Chernobylgo zentral nuklearreko erreaktorearen lehertzera eraman zuten gertakari benetakoen inguruan.
teniente koronela Beardenek bere "FER DE LANCE" liburuan, 2002an bigarren edizioan argitaratua, idatzi zuen une berean zuzenean
inplikatuta egon zela zentral nuklearraren hondamendian!
AEBetako armadaren ikuspuntutik, liburu honetan xehetasun handiz deskribatzen du nuklear hondamendia
eragin zuen eskalar elektromagnetikoaren gerra-teknologia.
Bere liburuaren 129. orrialdetik aurrera datozen pasarteak aipatuko ditugu, kontuan izanik superarma eskalari honek, beste
gauza batzuen artean, lurrikarak eragiteko ere balio dezakeela:
1986ko apirilean, 'KGBko interferometro-igorleek' energia elektromagnetikoa pilatzen hasi ziren, eta energia hori
indar handiz induzitu zen 'San Andreas Fault' arroilaren alboetan, Los Angeles zeharkatuz San Frantziskoraino doana.
Woodpecker izpien "barnealdea" beren luzetarako uhin eta interferometria-eragiketetarako
"superautobide" gisa erabili zuten.
Sobietarrek bi izpi-ibilbide erabili zituzten.
Bat iparraldetik jaitsi zen Ipar Poloaren eremu eta izotz-mendiek zeharkatuz helburuaren aldera –
eta bestea ekialdetik inguratu zen helburu-eremura.
Sobietarrek lurrikara oso handi bat sortu zuten – egiaz, San Andreas Fault osoan zehar halako lurrikara-sorta oso
bat eragin zuten, eta lurrikara nagusiak suntsipen izugarriak eragin ondoren, astindu indartsu asko izan ziren.
Laburbilduz: denek hainbeste denbora espero eta beldur izan zuten "lurrikara handi bakarra" prestatu zuten.
VI. AEBen erantzuna Errusiako Eulearen erasoei
Tom Beardenen liburutik aipatzea jarraitzen dugu:
Talde pribatua batek nirekin harremanetan jarri zen.
Adierazi zuten igorleetako bat itzali zezaketela indar handiko, izugarri handia den "fase-konjugatutako erreplika-seinale-pultso"
bat sortuta, zuzenean igorlearen barrura bueltatuko litzatekeena eta katastrofikoki erre egingo zuena.
Egiazki, dirudienez, "Andreas Graben Eremu" osoa bere luzera osoan zehar energia gehiegizkoaren
deposizioaren bidez estimulatu beharra zegoen.
Kasu honetan, Kaliforniako esleitutako lurrikara baten induzioa orain hasi zen eta aurretik parekorik gabeko magnitudekoa zen.
Ekitaldi hau edo ekitaldi hauek gertatuko balira, Amerikako bizitza eta ondasunen galera izugarria izango litzateke.
"Arrisku-faktore handia"
Taldeak niri jarritako galderak erabaki oso zaila ekarri zidan.
Behin ezarrita, Sobietar interferometro handiek luzeran zehar elektromagnetismo-uhinen energia izugarria gordetzen dute.
Sobietar igorle bat nuklear instalazioen ondoan kokatuta egongo balitz eta urtzeak berehala zirkuitu laburra eragingo balu,
energia potentzial guztia zuzenean lurrera isuriko litzateke.
Transmisore baten halako hondamendizko hutsune baten kasuan, Lurra inguratzen duten norabide guztietan oso
indartsu den "uhin longitudinaleko pultsoa" zabalduko litzateke.
Pultsuak jotzen dion lehen material nuklearra bat-batean eta oso bortitzki zatituko litzateke.
Bidaltzailea kontinente arteko misil-gune batetik edo gehiagotatik kilometro gutxi batzuetara kokatuta egongo balitz, 30 edo 40
megaton-eko bonba nuklear inguruko leherketa osoa gerta liteke.
Zikina eta zikinagoa... Ondoriozko hondakin erradioaktiboek eta kutsadura erradioaktiboak izugarriak izango
lirateke, mundu osoan zabalduz eta datozen urteetan milioika pertsona hil ditzaketenak.
Erreaktore nuklearrak arrisku antzekoan egongo lirateke.
Haienetako batean dauden fisilagarri material guztien berehalako fisioak leherketa nuklear erraldoi bat eragingo luke.
Honek aurrekaririk berria ezarriko luke.
Hori izan zen "arrisku-faktore handia".
Arrisku-faktore txikia
"Arrisku-faktore txikia" izango litzateke hau gutxi edo batere gertatuko ez litzatekeela, agian hurbileko
akats-zonalde batean lurrikara bat eraginez, eta abar.
Jakin nuen, beren hasierako "Kyshtymeko igorlearen hutsegitearen" ondoren, sobietarrek askoz eskala txikiagoan "EMP flash"
bat eragin zutela, eta flash horrek gertuko nuklear hondakinen biltegi batean leherketa nuklear bat eragin zuela.
Gainera, sobietarrek Kyshtym-en segurtasun-sistemak ezarri zituztela ere bazekien, halako hutsuneetan
beren eskalarko "interferometro-transmisore" guztiekin.
Transmisorean bat-bateko zirkuitu labur baten kasuan segurtasun-gailuek eusten badute, "luzetarako EM-uhinen izpiak"
eta potentzialak nahikoa denbora mantendu ahal izango lituzkete, energia poliki-poliki eta modu
seguruan lurrazalera zabaldutako epe luze batean xahutzeko.
Hori izan zen arrisku-faktore txikia.
VII. Txernobylgo hondamendiaren benetako kausa
Bere liburuan, Beardenek xehetasunez azaltzen du nola eragin zen benetan erreaktorearen hondamendia:
Taldeak eskerrak eman zizkidan, tiro egingo zutela esan zuten, eta telefonoa itzali zuten.
1986ko apirilaren 25ean tiro egin zuten, hitzeman zuten bezala, eta KGBko igorleetako bat suntsitu zuten – dirudienez,
Txernobylgo erreaktore nuklearretatik kilometro batzuetara.
Une horretan igorlea jo eta suntsitu zutenean, Bill Bise ingeniariak, kanpoan zelai batean Woodpecker izpiak eremu
magnetikoko detektagailuekin neurtzen ari zena, Woodpecker izpiaren bat-bateko hutsunea
behatu zuen, ekialdetik Lurra inguratuz zetorrena.
Une hartan neurtzen ari zena urruneko interferometro igorlearen suntsipen arrakastatsua zen.
Konturatu gabe, borroka oso arriskutsu batean kontraeraso handi baten emaitza erabaki zuen.
Transmisio-instalazioa suntsitu zenean, segurtasun-gailuek martxan jarri ziren, erradiazio-potentzial handia harrapatu eta
24 ordu inguru eutsi zioten, erradiazio-energia intentsiboa poliki-poliki eta pixkanaka
lurpeko sakonera askatuz – epe osoan zehar.
Chernobylgo erreaktoreei buruzko mezu desesperatu batek zentral nuklearraren kontrol-langileak alarma eragin zien,
eta horrek erreaktore horiek berehala itzaltzera bultzatu zituen (kadmiozko kontrol-barrak jaitsiz).
Baina, jakina, erregaien barrako uranioa oraindik bertan zegoen.
Chernobyl-ek arnasa hartuta itxaron zuen segurtasun-neurriak eutsiko ote zioten ikusteko.
Ondoren, 1986ko apirilaren 26an, segurtasun-sistemak azkenean huts egin zuten eta, haiek gabe lehenago gertatuko litzatekeen baino
askoz ahulagoa zen "luzetarako uhin-iraultza" bat gertatu zen.
Lurrean zabaltzen ari ziren luzeko uhinak Chernobylgo erreaktorearen muinean jo zuten, luzeko uhinak iritsi
zirenean lurrikara bat eragin baino segundo batzuk lehenago.
Erreaktorearen muinean sartutako uranioaren zati bat berehala zatitu zen, edukiontziko
egituratik irten eta material erradioaktiboa isuri zuen.
Nuklear hondakin-erradioaktiboek ia Europa osoan zehar hedatu ziren.
Beardenen txostenaz gain, Dr. Peter Beterrek beste txosten oso osagarria du.
Lehenago J. F. Kennedy presidenteak izendatu zuen AEBetako Kanpo Merkataritza Bankuaren gainbegirale gisa.
Azaldu zuen AEBen motibazioa eraso-kontraeraso eskalarrarentzat ez zela izaera hutsez defentsiboa, eta horrek baieztatzen zuen
AEBek ez zutela gehiago Errusiaren egungo abantaila teknologikoa onartzeko prest, eta, beraz,
Errusiaren arma eskalarraren instalazioa suntsitu zutela.
VIII. Errusiako zientzialariek Chernobyl-eko narrazio ofiziala gezurtatzen dute!
38 urte baino gehiago igaro ondoren ere, hain deitutako hedabide nagusiek Chernobylgo
hondamendiaren egia argitzera ekarpen txikia egin dute.
Horren ordez, ia erabat gobernuen adierazpen ofizialak zabaldu dituzte.
Ez al da hau oso lotsagarria, batez ere gobernuek ere diruz laguntzen dituztelako?
Hala ere, hain deitutako hedabide nagusiak ere noizean behin egiazko zatiak agerian uztera behartuta daude.
Horrelako adibide bat 1998ko NDR-ARTEko "Chernobyl-eko benetako arrazoia?" izeneko dokumentala da.
Dokumentazio hau da "US Bearden Report"-eko puzlearen falta den piezaren.
Errusiako ikuspegitik, Errusiako zientzialariek Errusiako gobernuaren adierazpen ofizialak ukatzen dituzte.
KGBk ezarritako sekretutasunagatik, Errusiako zientzialariek nuklear zentraleko uranioari egindako energia elektromagnetiko
zuzeneko sarrerak nabarmen ez zekitelako, ezin izan zituzten garai hartan gertatutako zenbait prozesu fisiko azaldu.
Dokumental honek Txernobylgo hondakinen jatorrizko eta baliotsu irudiak biltzen ditu, egia ezartzeko ekarpen
garrantzitsua egin dezaketenak; orain dokumental honetako pasarte batzuk erakutsiko ditugu.
Werner Altnickel-ek emandako atzeko ikerketa-informazioak Txernobylgo benetako
gertakariak oso modu sinesgarri batean azaltzen ditu:
ARTE aurkezlea: 1986ko uztailean, Chernobylgo zentral nuklearreko hondamendi izugarriaren ondorengo bi hilabetera, KGBk
goi-mailako sekretuko argibide-zerrenda bat argitaratu zuen.
Zerrendaren goialdean zegoen: "Kasurik okerrenaren benetako kausa inoiz ez da agerian utzi behar."
Baina gizon batek hala ere egia jakin nahi zuen.
Nuklear fisikari Konstantin Pavlovich Checherov.
Hori dela eta, hondakinetan igotzen jarraitu zuen, baita orain suntsitutako 4.
erreaktorea inguratzen duen sarkofagoaren azpian ere.
Hala eginez, istripuaren arrasto bitxiak aurkitu zituen, garai hartan munduari emandako azalpenekin bat ez zetoztenak.
Checherov, fisikari nuklearra, Moskua: Erreaktorearen hobi barrura igo ginen eta erreaktorearen gaineko kontrol-gelara barrena
arrastaka sartu ginen, baita erreaktorearen azpiko geletara ere.
Argazkiak eta bideoak atera genituen, ehunka lagin bildu genituen eta, esango nuke, milaka neurketa egin genituen.
Orduan bakarrik hasi ginen poliki-poliki ohartzen 4. blokean benetan zer gertatu zen.
Eta bat-batean argi geratu zitzaigun 1986ko azalpen ofizialek batere ez zutela bat egiten gure aurrean ikusten genuena.
ARTE aurkezlea: Era berean, 1986ko uztailan, KGBk goi-mailako politikari eta funtzionarioei
argibide garbiekin zerrenda sekretu bat eman zien.
Checherov: Zerrenda hau, egia esan, modu nahiko bitxian sortu zuten, oso erraz, zerbitzu sekretuak, KGBk.
Hori arraroa zen. Erabaki politikoa.
Zerrenda argitaratu zen eta kudeaketa-langile guztiek bete behar izan zuten.
Zerrendako 1. elementua:
Erreaktore-istripuaren benetako kausak agerian uzten dituen informazio guztia zorrotz konfidentziala da.
Beraz, azkenean, adierazpen ofizial guztiak gezurrak ziren, ez zeudelako sekretupean. Oso bitxia.
ARTE aurkezlea: Ofizialki adierazi dutenez, gaueko erreaktore-istripua giza akats baten ondorioz gertatu zen,
turbinaren bat-bateko geldialdi baten kasuan zer egin behar zen argitzeko egindako arduragabeko saiakeraren ondorioz.
Larrialdi-etengailura heltzerakoan, jada berandu zen.
Goizeko 1:23etan eta 59 segundutan, leherketa handi batek erreaktore-aretoaren teilatua hegan bota zuen.
Grafito distiratsuaren hondakinak auzoko eraikinetan erori ziren, eta partikula erradioaktiboen
hodei batek kilometro askotara igo zen gaueko zerura.
Ikerketa Europako Komunitateak finantzatu zuen.
Allianz Taldearen txostena 1995ean osatu zen.
Esan denez, inoiz bildu den baino material gehiago du.
Hala ere, badira adierazle batzuk txostenak bere ikerketetan baino agintarien datu
ofizialetan gehiago oinarritzen dela erakusten dutenak.
Uste da erreaktorean ehunka mila metro kubiko material erradioaktibo geratzen direla, tartean 40.000
metro kubiko hondakin erradioaktibo oso erradioaktiboak, 200 tonelada erregai nuklearrez nahastuta.
Hala balitz, sarkofagoak muturreraino bete beharko litzateke material erradioaktiboarekin.
Eta Checherov eta bere jendeak han behera ia ezin zuten igo, gutxienez babes berezi eta konplexurik gabe.
Ziur aski bertan erradiazio-kalte larriak jasango lituzkete.
Checherov: Txernobyl-i buruzko ohiko pertzepzio gehienek errealitatearekin gutxi dute zerikusirik.
Chernobyl-en lan egiten dutenek, noski, egia dakite.
Baina kontzientzia pizteko egindako ahaleginak baztertzen dituzte eta egia beren baitan gordetzen dute.
ARTE aurkezlea: ...Txernobylgo zentral nuklearra geologikoki egonkorra zela oro har uste zen eremu batean eraiki zuten.
Feliks Aptekajew, seismologoa, Ukraina: Lurrikara-teoriaren aurkariek argudiatu zuten hemen ezin zirela lurrikarak gertatu,
eremu honetan aurkitzen den bezalako plaka geologiko antzinako egitura batek, sinpleki, ez duelako lurrikarak ahalbidetzen.
ARTE aurkezlea: Seismologia-estazioak, egiaz, tremor ahul eta tokian tokikoa bakarrik erregistratu zuen.
Chernobyl-en halako lurrikara bat egon al zitekeen?
Zer diote lekukoek honi buruz?
Checherov: Istripua gertatu zenean, gaueko txandako langile guztiak modu batean edo bestean inplikatuta egon ziren.
Kontrol gelan ala turbina-aretoan lanean ari ziren ala ez, denek adierazi zuten istripua
gertatzear zegoenean nolabaiteko sentsazioa izan zutela.
Jende gehienek zarata monotono bat gogoratzen dute; horrela hasi zen dena.
Maiztasun baxuko zarata batek lurra astindu zuen, hormak dardarka egin zuten, eta platerak
sabaitik tantaka erori ziren. Denek gogoratzen dute.
Lurra haien azpian zabaltzen ari zela zirudien.
Batzuek, gainera, lurrikara bat balitz bezala sentitu zutela esan zuten.
ARTE aurkezlea: 1990: Kieveko dokumentu batek 20 lekuko-testigantza biltzen ditu, gau hartan
zerbitzuan zeuden zentral elektrikoaren langileen txostenak.
Haiek deklaratu zuten: "Lurra astindu egin zen hondamendia gertatu baino lehen."
Magnitude 2ko lurrikara, seismologoek detektatu eta lekuko ugarik baieztatu zutena, hondamendiaren
aurretik segundo gutxi batzuk lehenago gertatu zen.
NDR-ARTE dokumentalak ez du erantzun egoki bat ematen gertakari sismiko honi.
Hala ere, Bearden teniente-koronelaren azalpenek orain azalpen erabakigarria eskaintzen dute.
Geologiazko baldintzak direla eta, ezin izan da lurrikara naturala izan, baizik eta goian deskribatutako arma
elektromagnetiko sekretuen erabileraren ondorioz eragindakoa!
Segurtasun-neurriak huts egin zutenean eragin zen, eta horrek energia erresidual izugarria
bat-batean eta kontrolik gabe lurrera askatzea eragin zuen.
Segundo gutxira, zentral nuklearrean lehertzea gertatu zen.
Hala ere, Arte dokumentalak eman zuen lurrikarak hondamendia eragin zezakeela dioen inpresioa frogatuta gezurra da.
Alemaniako zientzialariek BIBLIS-B nuklear zentralaren ikerketan frogatu dute nuklear uranioaren
urtze-prozesu batek gutxienez 30 minutuko iraupena behar duela.
Hori dela eta, Arte dokumentala azken batean soilik azal daiteke Tom Beardenek egindako adierazpenekin: Txernobylgo hondamendi
nuklearra Sobietar Batasuneko KGBaren eta AEBen arteko gerrazko eskalar
elektromagnetikoeko kolpe-truke baten ondorioz gertatu zela.
ARTE: Aurkezlea: Baina adierazpen interesgarri hauei inoiz ez zitzaien inolako konturik hartu:
Checherov: Tronpeta-hots handia entzun nuen, sabaitik plaka bat erori zen.
Lurra dardaratu zen, argiak itzali egin ziren eta larrialdi-argiak piztu ziren.
30 eta 40 segundo igaro ondoren, gure gainetik aldetik zetozten zarata zorrotzak entzun genituen. Teilatua B ilaran erori zen.
Lehenengo errekor bat erori zen, eta ondoren bata bestearen atzetik errekorrak erori ziren.
Orduan argiek itzali egin ziren. Lehenik dardarak, astinaldiak eta bibrazioak, eta ondoren argiek itzali egin ziren.
Argiak berriro pizten direnean, erreaktorea itzaltzea erabakitzen da.
Hori zehazki horrela izan zen. Lehenik astinaldiak eta kolpeak, eta ondoren erreaktorea itzaltzeko erabakia.
Hori da gako-puntu garrantzitsua.
Teilatuaren zulotik distira bat ikusi nuen, sua ez, beste zerbait.
Kontrol gelako hormek dardarka hasi ziren, baita sabaiak eta zorua ere.
Segundo batzuen ondoren, bigarren leherketa bat.
Pixka bat ahulagoa, baina bitxia zen nola dena desegin zen.
Mende metroko altuerara gorantz jaurti zen distira koloretsu bat.
ARTE aurkezlea: Lekukoen kontakizunek eta Checheroven aurkikuntzek gauza bat argi uzten dute:
1986an Sobiet Batasuneko agintariek argitaratutako azalpenak okerra zen.
Berriro eta berriro, guztiz harrigarriak diren behaketak egiten dira.
Checherov: Jendeak espero zuen grafitozko kaxa eta erreaktorearen muina osorik geratuko zirela, baina
halakorik ez zen gertatu; zulo zabala besterik ez zegoen.
Erreaktorearen inguruan zegoen eraztun-itxurako biosegurtasun edukiontzia suntsituta edo, gutxienez, larri
kaltetuta zegoela suposatu zen – baina hori ere oker zegoen.
Ia osorik zegoen, kalte txiki batzuk besterik gabe.
Bere azalera handia, batez ere barnealdean, oraindik ere pintura osoan zegoen.
Werner Altnickel: Dena segundo gutxi batzuetan gertatu zen. EMP energia-sarrerak
bat-batean uranioa aktibatu eta kanporatu zuenean.
Ohiko urtze batean, askoz motelago izango litzateke eta edukiontziko barruko pintura ziur aski erre egingo litzateke.
Hain azkar gertatu zen ezen biosegurtasun edukiontziaren inercia termikoak, ziurrenik,
barnealdeko margoa erretzetik babestu ere egin zuela.
Checherov: Erreaktorearen ardatzan lehertze batek dena puskatuko zuela espero zuten – baina ezer ez zen puskatu.
Horretarako, grafitozko txanoa egonkortzeko erabiltzen ziren euskarrien asko besterik gabe urtu eta erre egin ziren.
Eta urtutako atal hauek hurbilagotik aztertzean, argi geratu zen hemen oso efektu termiko bitxi bat lanean aritu zela.
Hodiak zeharkatu eta erretu dituen soldadura-torx batetik balitz bezala.
Bai, hodiak halako soldadura-makina edo plasma-torx batek moztu balitu bezala dirudite.
Werner Altnickel Plasma-torxa batek suntsituta diruditen hodiak soilik azal daitezke modu erabakigarrian sortutako plamsa eta huts
egindako segurtasun-lurretze sistemek jada ez zituzten atzeman zuten eskalar elektromagnetiko izugarrizko energia erabiliz.
ARTE aurkezlea: Erdi gaua da, istripua gertatu baino ordu eta erdi inguru lehenago,
arrantzaleek zarata astun bat entzuten dutenean.
1:10 a.m.: Areto zentraleko sarreran zaintzaile batekin lotutako oso gertakari bitxia.
Hurbileko lurrikara baten epizentroa leku honen azpian zuzenean kokatuta zegoela esaten da.
1:21 a.m.: Bere bueltetan, ordenagailu zentroko zuzendariak argi urdixka bat antzematen du areto zentralekoan.
1:23:35: Lurrikara hasten da. Zarata handia entzuten da eta laugarren blokea dardarka hasten da.
1:23:40: Txandan dagoen langileak dardara antzematen du eta larrialdi-etengailua sakatzen du.
Dardarak handitzen ari dira.
Lehen kolpe indartsuak zutabe bertikalak atzera eta aurrera dardaratuarazten ditu.
Sabaiko plakaak behera erortzen ari dira. Berriro, argi distira bat.
Makina-aretoan leihoak lehertu ziren. Dardara bortitz batek eta erreaktorearen lehertzeak gertatu ziren.
Hamazazpi minutu beranduago, kontrol gelako lankide batek beste leherketa bat erregistratu du.
Lurrikara amaitu da.
Seismografoak ez zuen bigarren leherketa erregistratu.
Checherov: Goiko geletako suntsiketaren ikuspegiak gogoeta egitera geldiarazi gintuen.
Han goian nolabaiteko kolpe-uhinak piztu egin behar izan ziren; agian bertan eragin zituzten.
Han goian asko ziren hasieran azaldu ezin genituen koherentzia faltak.
Werner Altnickel: Dr Sebastian Pflugbeil, Erradiazioaren Babeserako Elkarteko kidea, Strahlentelex-eko
aipuak, 3623632002 zenbakikoak, IPPNW-tik eskuragarri.
Pflugbeil-ek dio: Checherov erreaktorearen ardatzan hiru aldiz egon zen, non normalean erregai-elementuak kokatzen diren.
Hala ere, bere bideo-grabazioek argi erakusten dute bertan, egiaz, ez dagoela nuklear erregairik.
Non joan da? Horren zati bat urtu egin da, baina pixka bat bakarrik.
Checheroven hipotesia: erreaktorearen muin osoa, Suitzako gaztazko gaztaren antzeko grafitozko bloke erraldoi bat, non
erregaia elementuak eta kontrol-makilak dituzten hodiak sartzen diren, erreaktorearen
ardatzetik goiti raketa baten moduan jaurti zen.
Horrela eginez, erreaktorearen ardatzaren gaineko 2.500 tona pisako estalkia hegan bota zuen.
Erreaktorearen nukleoa haren ondotik 40-50 metro ingurura hegan egin zuen eta bidean partzialki lurrundu egin zen.
Ondoren, leherketa nuklear batek dena suntsitu eta ia erregai nuklear guztiak ingurumenera bota zituen.
Estalki astuna berriro erori da eta orain erreaktorearen ardatzaren gainean angeluan zutik dago.
Vladimir Strachov, Geofisika Institutua, Moskua: Baina oztopo bat dago:
Checheroven bertsioaren arabera, erreaktoreko egoera 15–20 segundoan leherketa-mailara arte larriagotuko litzateke.
Checherov: 4. blokeak honako irudia erakusten du:
Metala urtua lurrean zehar isuri zen, oztopo bati talka egin zion, gora jaurti eta mahats-itxurako formara gogortu zen.
Gaur egun oraindik ikus dezakezu hori, eta, noski, filmatu genuen.
Metala urtua segundo bakoitzeko gutxi gorabehera 5 metroko abiaduran isuri zela kalkula daiteke.
Beraz, ez motela edo biskotsua.
Segunduko bost metro, oso azkarra da.
Metala urtua erreaktoreatik gehienez 50 metro bidaiatu zuen.
Metala hamar segundo inguru isuri zen. Ondoren gogortu egin zen.
Maiz posizio bertikalean, hau da, behera isurtzen ari zela.
Beraz, ez zen nahikoa denborarik egon solairura isuri eta han gogortu zedin.
W. Strachow: Horri gehitu behar zaio jendea suntsitutako erreaktorean barrena ibiltzen ari zela.
Jakina, han erradiazio-intentsitatea izugarria izan behar zela pentsatu zen, erreaktoreko material
erradioaktiboa handik etorri eta bertara isuri zelako.
Orain jakin da bertako erradiazioa ez dela hain indartsua.
Jakina, jendeak babes-jantziak jantzi zituen erreaktorearen hondakinetara egindako espediziorako.
Baina oraindik ere oso harritzekoa da inork ez izatea hil.
Dirudienez, inor ere ez da larri gaixotu.
Hori interesgarria da.
Dirudienez, erreaktoreko ia erradioaktiborik ere ez zen eraikinera iritsi.
Ezta behera eroriko librean ere.
Dena askoz ere azkarregi gertatu da.
Werner Altnickelen oharra: Goian deskribatutako urtze-masaren fluxu azkarra eta iraupen laburrekoa, eta bat-bateko gogortzea
zentzuzkoa da, uranioan kanpoko EMP energia-sarrera intentsiboa izan zela eta segundo gutxi
batzuetan bakarrik iraun zuela konturatzean.
Honek esan nahi du: uraniozko nukleo atomikoen indarkeriazko eta azkarreko aktibazioa, bero handiko urtze mehea fluxu-abiadura
bizkorrarekin eta fluxuaren erdian azkar solidotzea, induzitutako EMP energiaren apurketa eta kanpotik elikatutako
su elektromagnetikoaren itzalketa gertatzen direnean.
KGBren zerrenda ofizialen arabera, erreaktorearen edukiaren %4 soilik ihes egin zuela
diote, eta %96 oraindik hondakinetan dagoela.
Egiazki, ziurrenik alderantzizkoa da.
Ia dena hegan egin zuen eta erreaktorea ia hutsik dago.
Zientzialariek ere hori baieztatzen dute.
Erreaktore-ontziaren azpian isuri eta denbora labur batean oso bero bihurtu zen urtutako materiala nagusiki estalki-metala
izan behar zen, adibidez, uranioarentzako zirkonioa.
Kanpoko energia-sarreraren bidez aktibatutako uranioa, kanoi-bola baten antzera, aire zabalera gorantz jaurti zen.
Behean ia uranio aktiborik isuri ez zenez eta erradiaziorik ia neurtu ezin zenez, jendeak hiltzerik gabe jaitsi ahal izan zuen.
Sobietarrek beren instalazioa AEBetako aldetik bonbardatzen ari zela ohartu zirenean ere, orduan lurra
jotzera bideratutako energia 24 orduz bideratzea lortu zuten.
Baina 24 ordu igaro ondoren, biltegiratze-instalazioekin hornitutako lurreratzeko sistema hauek ezin izan
zituzten energia izugarri hauek kontrolpean mantendu.
Eta kontuan hartzen baduzu geratu zen hondakin bakarra, nahiz eta 24 orduz bideratu zuten, zentral nuklear bat lehertu zuela,
irudika dezakezu zer gertatuko zen, adibidez, halako edukiontzi-sistemarik – hau da, energia guztientzako
lurperatze-sistema bat, eta gero bueltatzen dena – ez balute izan. Orduan denak lehertu egingo lirateke.
IX. Chernobyl-eko agerpenaren garrantzia egungo mundu-egoera dramatikoaren ikuspegitik
Werner Altnickelen ikerketek gobernuen adierazpen ofizialak eta hain deitutako hedabide nagusi
guztiak txartelen etxea bezalaxe erortzea eragiten dute.
Goian deskribatutako eskalarreko superarmak Chernobylgo hondamenditik ia 40 urte igaro direla militarrek
eta zerbitzu sekretuek garatu dituzte, eta, beraz, gaur egun zalantzarik gabe are arriskutsuagoak dira.
Bereziki AEBek frogatuta erabili dute teknologia sekretu hau, besteak beste, "klimaren eta eguraldiaren
manipulazioa" sustatzeko, Alaskako HAARP antena-instalazio erraldoi baten eta haren ondorengo teknologien bidez.
Beraz, Txernobylgo agerpen honek galdera larri asko sortzen ditu, batez ere egungo egoera global dramatikoaren testuinguruan:
1. Egungo klima-aldaketak eta eguraldi-fenomenoak, hala nola lehorte muturrekoak, uholdeak, tornadoak eta baita lurrikarak
ere, NBEko ENMOD Hitzarmenak baieztatu bezala, zuzenean lotuta daude arma militar sekretu superarmako sistema hauekin?
2. Egungo CO2 beldurra mundu mailan antolatutako distrakzio-taktika bat besterik ez al da,
eguraldi-arma-sistema hauek publikoak konturatu gabe erabiltzen jarraitzeko aukera emateko?
3. Zentral nuklearrak denbora-bonba dantzan ari direnak al dira, arma sekretu sistema
horiek edozein unetan erasotzeko gai direlako?
4. Munduan zehar gaur egungo krisi-gune beroen gorakadaren ikusita, arma sekretu hauek
arma nuklearrak baino mehatxu handiagoa al dira?
Ikusle maiteok, Azken hamarkada gutxi batzuek erakutsi dute ez AEBek eta haien aliatuek, ez Errusiak eta estatu komunistek
ere, ez dutela inolako interesik arma eskalarmako sistema hauek ikertzeko, gizateria osoarentzat mehatxu existentziala direlako.
Komunikabide publikoek beren betebeharra erabat huts egin dute eta, gainera,
konspirazio-teoriko gisa jazarri dituzte zintzo salatzaileak.
Dokumentazio garrantzitsu honek gizateriaren existentzia mehatxatzen duten arma-sistema horiei buruzko
eztabaida publiko bat azkenean bultzatzen laguntzea du helburu.
1986ko apirilaren 26ko Txernobylgo hondamendia, gaur egun arte azaldu gabe jarraitzen duena,
erakusten digu hori bakarrik herritarrek lor dezaketela.
Egia maite duten pertsonen argitzeko garaia iritsi da!
Beraz, mesedez, lagundu dokumentazio hau ahal den modu guztietan ezagutarazten.
Partekatu bideo hausnarkaragarri hau sare sozialetako plataformetan, hala nola Facebook, TikTok,
Twitter, Telegram, Instagram edo posta elektroniko bidez.
Gainera, programaren laburpen laburrak ere eskaintzen ditugu, gure urdin informazio-koadroan www.kla.tv helbidean deskargatzeko.
Zuen zabalkunde aktiboari esker bakarrik gelditu daitezke oraindik arma hauek modu sekretuan
eta detektatu gabe erabiltzen dituzten kriminalak!