Çernobili jo vetëm që furnizoi plutonium për bomba atomike, por ishte vetë pjesë e një arme gjigante.
"Ne kemi një armë të re – në portofolin e shkencëtarëve tanë, për të thënë kështu."
Ka një fuqi kaq të madhe sa, nëse do të përdorej pa kufizime, do të shkatërronte të gjithë jetën në Tokë.
"HAARP – Një sistem armësh që ndikon në klimën"
"me të cilat ata ndryshojnë klimën, shkaktojnë tërmete dhe hapin vullkane përmes përdorimit të valëve elektromagnetike.
Faktori i rrezikut të lartë
Ata hapën zjarr më 25 prill 1986.
Pastaj, më 26 prill 1986, sistemet e sigurisë më në fund dështuan. u hodh jashtë strukturës së
kontejnerit dhe shpërndau material radioaktiv.
Depozitat bërthamore u përhapën nëpër Evropë.
Werner Altnickel, një inxhinier televizori me përvojë të gjerë, i cili ka qenë i vetëpunësuar që nga viti
1974, është fitues i Çmimit EUROSOLAR të vitit 1997 dhe i disa çmimeve të tjera mjedisore.
Në vitin 2008, ai mbajti një ligjëratë për më shumë se 1,000 vizitorë në "Konferencën Anti-Censurë" mbi armët
kimike për manipulimin e motit të njohura si chemtrails.
Ai gjithashtu diskutoi teknikat elektromagnetike të manipulimit të motit duke përdorur instalimet HAARP.
Si mbrojtës i mjedisit, ai ishte anëtar i Partisë së Gjelbër dhe u bë aktivist i Greenpeace në vitin 1987.
Altnickel u mor gjerësisht me katastrofën bërthamore të Çernobilit më 26 prill 1986.
Sipas raporteve zyrtare, ishte aksidenti më i rëndë në historinë e përdorimit paqësor të energjisë bërthamore.
Thuhet se katastrofa ndodhi gjatë një eksperimenti të projektuar për të simuluar një dështim të plotë të
furnizimit të jashtëm me energji të reaktorit bërthamor.
Werner Altnickel nuk ishte kurrë i kënaqur me këtë shpjegim.
Pas botimit të kërkimeve të tij intensive mbi katastrofën bërthamore të Çernobilit, ai u shkarkua
nga Greenpeace në vitin 2005 me një letër shkarkimi.
U deklarua se botimet e tij mbi Çernobilin, manipulimin e motit dhe sistemet e armëve
skalare nuk ishin në interesat e Greenpeace.
Kla.TV po transmeton sot një dokumentar nga Werner Altnickel.
Në të, ai argumenton bindshëm se katastrofa e Çernobilit në të vërtetë nuk mund të ketë qenë një "aksident"!
Për shkak të shumë papërputhshmërive të dukshme, Altnickel studioi intensivisht librin "FER DE LANCE", të
botuar në vitin 2002 nga specialisti i valëve skalarë dhe nënkolonel amerikan Tom Bearden.
Kjo e çoi atë në përfundimin se kjo katastrofë në fakt ishte shkaktuar nga një shkëmbim goditjesh elektromagnetike skalare
luftarake midis KGB-së së Bashkimit Sovjetik dhe SHBA-së.
Në atë kohë, centrali bërthamor i Çernobilit ndodhej në territorin e Bashkimit Sovjetik.
As Rusia, as Shtetet e Bashkuara nuk kanë asnjë interes për të zbuluar rrethanat e vërteta pas këtij aksidenti të dyshuar!
Prandaj kërkimet e Werner Altnickel janë kaq kontraverse!
Ky dokumentar nuk është vetëm për rishikimin historik.
Sistemet e armëve të përdorura në atë kohë paraqesin një kërcënim edhe më të madh për ne në situatën dramatike globale aktuale.
Do të kthehemi te kjo temë në fund të programit.
I. Deklarata kontroverse nga Prof. Dr. Edmund Lengfelder
Gjatë kërkimeve të tij, Werner Altnickel hasi në një artikull të Martin Ebner-it, datuar më 31 gusht 2003, rreth një ekskursioni
me gazetarë në zonën e përjashtimit të centralit bërthamor të Çernobilit, së bashku me Prof. Dr. Edmund
Lengfelder nga Instituti i Rrezatimit Otto Hug në Mynih.
Ai dhe ekipi i tij ndihmonin rregullisht njerëzit e prekur nga kontaminimi radioaktiv,
duke përfshirë ofrimin e ndihmës mjekësore.
Prof. Dr. Lengfelder bëri deklaratat e mëposhtme kontroverse: Citojmë nga raporti "Shëtitje në fshat me
matës Geiger" nga Martin Ebner, datë 31 gusht 2003:
"Tani po e shoh Çernobilin! Sarkofagun dhe gjithçka!"
. Prenj centralin bërthamor ndodhet Pripyat, qyteti fantazmë jashtëzakonisht i madh për ish-punonjësit e centralit.
Dhe çfarë janë ato antena të mëdha, të cilat nuk duken në asnjë fotografi të Çernobilit, por
tani mund të shihen me sy të lirë mbi Pripjat?
Shpjegimi i Lengfelderit:
Kjo është përgjigjja e papërfunduar ndaj programit amerikan "Star Wars", konkretisht dy mure
antenash 150 metra të larta dhe 600 metra të gjata.
Dhjetë prej tyre duhej të vendoseshin në një rreth me diametër 35 km për të dërguar rreze me frekuencë të lartë në jonosferë.
Me pasqyrim atje, do të kishte qenë e mundur të arrije çdo pikë në Tokë me rreze jashtëzakonisht intensive dhe, për
shembull, të paralizosh sistemet e komunikimit perëndimor.
Termocentrali bërthamor ishte projektuar për të siguruar sasi të mëdha energjie, me 16 blloqe reaktorësh të planifikuara.
"Do të kishte funksionuar," është i bindur Lengfelder:
Çernobili jo vetëm furnizonte plutonium për bomba bërthamore, por vetë ishte pjesë e një arme gjigante.
Deklaratat e Prof. Dr. Lengfelder konfirmohen gjithashtu nga regjistrime që mund të shihen në një
dokumentar të Bavarian Broadcasting nga viti 2006:
Natyra po rikthen tokën, pemë pas peme.
Barriera e zonës së kufizuar hiqet vetëm për të lejuar kalimin në zonën tjetër të kufizuar.
Pylli që po rritet me shpejtësi është i kontaminuar, ashtu si edhe pylli i shtyllave të elektrikut, të cilat
nuk mund të shkrihen sepse çeliku do të mbetej radioaktiv.
Në të kaluarën, elektriciteti rridhte përmes pilonëve drejt familjeve dhe industrisë, por edhe drejt sistemit të
mbrojtjes raketore me frekuencë të lartë, me të cilin sovjetikët donin të eliminonin raketat e SHBA-së dhe të NATO-s.
Elektronika e saj është shkatërruar nga katastrofa; si çdo gjë tjetër këtu, ajo është ngrirë në një gur varri.
Sipas Profesor Dr. Lengfelder, qëllimi kryesor i centralit bërthamor të Çernobilit ishte furnizimi me sasi të mëdha
energjie për një superarmë ushtarake të vendosur pranë Pripyatit!
Në fazën përfundimtare, duhej të ndërtoheshin 16 centralë bërthamorë.
Këto ishin të destinuara të furnizonin në total dhjetë superarmë të tilla me sasi të paimagjinueshme energjie.
Ky plan padyshim nuk ka kaluar pa u vënë re nga shërbimet e inteligjencës së SHBA-së!
II. Zhvillimi i një superarmë ushtarake në Bashkimin Sovjetik
Meqë sovjetikët nuk arritën të kapnin Shtetet e Bashkuara në zhvillimin e bombave atomike, ata shfrytëzuan
njohuritë e inxhinierëve gjermanë të frekuencave të larta, të cilët i kishin deportuar në Rusi pas vitit 1945.
Ata tashmë kishin zhvilluar një lloj të ri radari për zbulim në distancë të gjatë dhe tani po kryenin kërkime
të mëtejshme në Rusi mbi antenat "përtej horizontit".
Kjo më pas çoi në zhvillimin e antenave skalarë elektromagnetikë për zbulimin e raketave
me radar, të plota me elektronikën përkatëse!
Zhvillimet pas-luftës më pas kulmuan në teknologji me përdorime të dyfishta:
Përveç përdorimit paqësor, këto armë të zhvilluara u përdorën gjithashtu nga ushtria për sulm dhe shkatërrim, p.sh.
për të lansuar raketa, për të shkaktuar tërmete, për të manipuluar motin ose madje edhe për ndikim mendor, etj.
Teknologjia e re e rusëve u bë e njohur si "Woodpecker".
Termi "woodpecker" ka origjinën nga zhurma e ndërhyrjes radiofonike që ngjante me trokitjet e një pylltari, e cila u
zbulua për herë të parë nga operatorët amatorë të radios.
Gazeta amerikane Miami Herald gjithashtu përdori këtë term në artikullin e saj "Beteja me Picërusin Rus".
Kjo superarmë është një lloj arme me rreze që kërkon sasi të mëdha energjie.
Në vitin 1957, kërkimet mbi këtë superarmë ushtarake skalare në ish-BSSS përfunduan me një katastrofë të madhe.
Afër Kyshtymit, pranë Mayakut, kishte një objekt sekret bërthamor për kërkime ushtarake.
Kjo katastrofë shkaktoi nivele rajonale rrezatimi që ishin njëqind herë më të larta se në Çernobil!
Ish-leitënant-kolonel i Ushtrisë Amerikane, Tom Bearden, ishte analist në Pentagon.
Ai ishte një specialist i njohur i teknologjisë skalarë dhe publikoi librin në gjuhën
gjermane "Skalartechnolgie" (Teknologjia Skalarë).
Ai e shpjegon këtë katastrofë si më poshtë: "Sovjetikët kishin prodhuar një mbingarkesë
energjie në dështimin e tyre të hershëm në Kyshtym."
Kjo kishte shkaktuar një shpërthim bërthamor në një impiant të afërt për ruajtjen e mbetjeve bërthamore!
Depozita radioaktive kontaminoi një zonë prej rreth 1,200 km², e cila mbetet jashtëzakonisht e kontaminuar edhe sot.
Unë gjithashtu dija që sovjetikët kishin instaluar pajisje sigurie në të gjithë transmetuesit e tyre
skalare për t'u mbrojtur nga emergjencat si ajo në Kyshtym .
Këto sisteme sigurie janë projektuar për të shkarkuar ngadalë dhe në mënyrë të sigurt energjinë në tokë gjatë një periudhe
të zgjatur në rast të një qarku të shkurtër në transmetues.
Në librin e tij "FER DE LANCE", Bearden vazhdon të shpjegojë:
"Superarmët e reja u zhvilluan, prodhuan dhe vendosën nën drejtimin e KGB-së.
Duke qenë se ishin tepër sekret, ato kurrë nuk iu dorëzuan ushtrisë ruse të rregullt!
Në vitin 1960, ish-kreu i qeverisë së Bashkimit Sovjetik, Nikita Hrushovi, bëri deklaratën e mëposhtme për
presidiumin e tij në lidhje me armët skalare të ardhshme:
"Ne kemi një armë të re – në portofolin e shkencëtarëve tanë, për të thënë kështu."
Ka një fuqi kaq të madhe sa, nëse do të përdorej pa asnjë kufizim, do të shkatërronte të gjithë jetën në Tokë.
Megjithatë, superarmë e re skalar nuk ishte operacionale deri në prill 1963.
Shumë vonë për Hrushovin që të kundërshtonte përballjen me SHBA-në gjatë Krizës së Raketave në Kubë në tetor 1962.
Superarmë u përdor për herë të parë më 10 prill 1963 për të shkatërruar nënujën amerikane "U.S.S.
TRESHER" nën ujë pranë bregut lindor të SHBA-së gjatë një stërvitjeje si demonstrim fuqie!
Megjithatë, historia zyrtare ende pretendon se nëndetësja me energji bërthamore u fundos për shkak të një defekti teknik.
III. Superarmë ushtarake mund të manipulojë motin!
Që në vitin 1962, ish-presidenti amerikan Lyndon B. Johnson tha: "Kushdo që kontrollon motin, do të kontrollojë botën."
Që kur kjo teknologji e re skalar është vërtetuar se ndikon në mot, çdo përparim në kërkimin e këtyre armëve
nënkupton një fuqi të jashtëzakonshme politike dhe ushtarake!
Që në vitet 1970, manipulimi i motit në shkallë të gjerë u krye nga sovjetikët, ndër të tjera,
dhe më vonë edhe nga forca të tjera ushtarake.
Transmetuesit sovjetikë "Woodpecker" u raportuan si në Shtetet e Bashkuara ashtu edhe në Evropë.
Kjo ilustrohet, për shembull, nga një karikaturë rreth kontrollit të motit në numrin e 8 gushtit 1974 të WELT am SONNTAG:
Kontrollet elektromagnetike të tërmeteve, kontrolli i valëve të nxehtësisë dhe thatësirës ekstreme, si dhe
gjenerimi i reshjeve të borës u diskutuan këtu në një mënyrë të kuptueshme për publikun e gjerë.
Parlamenti Evropian gjithashtu konfirmon ekzistencën e armëve të tilla të rrezikshme të motit në një raport të datuar më 14 janar
1999 me titull "HAARP – Një sistem armësh që ndikon në klimën"!
IV. Përpjekjet për të kontrolluar superarmën ushtarake
Më 16 qershor 1972, në Stokholm u mbajt Konferenca e OKB-së dhe Rezoluta për Parandalimin e Dëmtimit të
Mjedisit nga Armët Shkatërruese dhe Sistemet e Tjera!
Në vitin 1975, sovjetikët paraqitën disa propozime për çarmatim bërthamor dhe çarmatimin e armëve elektromagnetike skalarë.
Megjithatë, këto u injoruan nga SHBA në atë kohë.
Në vitin 1976/77 u miratua Konventa UN-ENMOD për të parandaluar përdorimin e sistemeve të armëve mjedisore.
Megjithatë, këto ishin vetëm pjesërisht të detyrueshme dhe u lehtësuan përsëri në vitin 1997.
Ja një fragment nga Konventa ENMOD, Shtojca 2:
"Shembujt e mëposhtëm ilustrojnë mundësitë që mund të krijohen duke përdorur teknika manipulimi të mjedisit:
Tërmete, tsunami, prishja e ekuilibrit ekologjik të një rajoni, ndryshimet në modelet e motit (reja, reshjet, ciklone dhe
tornado), ndryshimet në modelet klimatike dhe rrjedhat oqeanike, ndryshimet në gjendjen e shtresës së ozonit dhe të jonosferës.
Ish-sekretari amerikan i Mbrojtjes, Dr William Cohen, konfirmoi ekzistencën e këtyre armëve të shkatërrimit në masë më
28 prill 1997 në një "konferencë për terrorizmin" në Athinë:
"Të tjerët madje janë të angazhuar në një lloj eko-terrorizmi, duke ndryshuar klimën, duke shkaktuar tërmete, duke
hapur vullkane përmes përdorimit të valëve elektromagnetike."
Është e vërtetë, dhe për këtë arsye duhet të intensifikojmë përpjekjet tona kundër terrorizmit!
Cohen nuk përmendi se këto armë përdoren kryesisht në formën e terrorizmit shtetëror nga fuqitë bërthamore,
por në vend të kësaj fshehu këto krime shtetërore nën maskën e përgjithshme të terrorizmit.
V. Historia tepër sekrete pas katastrofës së reaktorit të Çernobilit
Pas kërkimeve të mëtejshme, Werner Altnickel gjeti deklarata edhe më shpërthyese në faqen e internetit të specialistit të valëve
skalare dhe ish-leitënant-kolonelit amerikan Tom Bearden, rreth ngjarjeve të vërteta, të mbajtura fshehur
nga KGB-ja dhe pak të njohura, që çuan në shpërthimin e reaktorit bërthamor të Çernobilit.
Nëntogerkolonel Bearden shkroi në librin e tij "FER DE LANCE", botuar në edicionin e dytë në vitin 2002,
se ai ishte direkt i përfshirë në katastrofën e centralit bërthamor në të njëjtën kohë!
Nga një perspektivë ushtarake amerikane, ai përshkruan me hollësi të madhe në këtë libër teknologjinë e luftës
elektromagnetike skalare që shkaktoi katastrofën bërthamore.
Ne citojmë fragmente nga libri i tij duke filluar nga faqja 129, duke pasur parasysh se kjo superarmë skalar mund të
përdoret madje edhe për të shkaktuar tërmete, ndër të tjera:
"Në prill 1986, 'transmetuesit interferometrikë të KGB-së' kishin filluar të grumbullojnë energji elektromagnetike, e
cila u induktua fuqishëm në anët e 'San Andreas Fault', që kalon nëpër Los Anxheles dhe deri në San Francisko."
Ata përdorën "brendësinë" e rrezeve të drurëve si "autostrada të super" për valët e tyre longitudinale dhe interferometrinë.
Sovjetikët përdorën dy shtigje rrezesh.
Njëri erdhi nga veriu përmes rajonit të Polit të Veriut dhe ajsbergëve drejt objektivit – dhe
tjetri erdhi nga lindja për në zonën e objektivit.
Sovjetikët krijuan një tërmet shumë të madh – në fakt, ata prodhuan një seri të tërë tërmetesh të tilla përgjatë
tërë çarjes San Andreas, me pasgoditje të forta pasi tërmeti kryesor kishte shkaktuar shkatërrim të tmerrshëm.
Me pak fjalë: ata përgatitën "një tërmet të madh" që të gjithë e kishin pritur dhe frikësuar për kaq gjatë.
VI. Përgjigjja e SHBA-së ndaj sulmit të Picë-pemës rus
Ne vazhdojmë të citojmë nga libri i Tom Bearden:
"Një grup privat më kontaktoi."
Ata thanë se mund të fiknin njërin prej transmetuesve duke prodhuar një puls të fuqishëm, gjigant sinjali replikë
të konjuguar në fazë, i cili do të kthehej drejtpërdrejt në transmetues dhe do ta djegë atë katastrofikisht.
Në fakt, dukej se e gjithë "Zona Andreas Graben" do të stimulohej përgjatë gjithë gjatësisë
së saj nga depozitimi i energjisë së tepërt.
Në këtë rast, induktimi i një tërmeti të caktuar në Kaliforni sapo kishte filluar dhe ishte
me një magnitudë pa precedent të krahasueshëm.
Nëse ky ngjarje ose këto ngjarje do të ndodhnin, humbja e jetëve dhe pronave amerikane do të ishte tronditëse.
"Faktori i rrezikut të lartë"
Pyetja që më parashtroi grupi paraqiti një situatë shumë të vështirë vendimmarrjeje.
Tale rreze të mëdha interferometre sovjetike, sapo të vendosen, përmbajnë një energji të
jashtëzakonshme longitudinale të valës elektromagnetike.
Nëse një transmetues sovjetik do të vendosej pranë instalacioneve bërthamore dhe do të shkurtqarkoheshej
menjëherë nga shkrirja, e gjithë "energjia potenciale" do të derdhej drejtpërdrejt në tokë.
Në rast të një dështimi katastrofik të transmetuesit, një puls valë longitudinale jashtëzakonisht i
fuqishëm do të përhapej në të gjitha drejtimet rreth Tokës.
Materiali bërthamor i parë që goditet nga impulsi do të ndahej papritmas dhe shumë dhunshëm.
Nëse transmetuesi do të ishte i vendosur vetëm disa kilometra larg një ose më shumë "vendndodhjeve të raketave
ndërkontinentale", mund të rezultonte shpërthimi i plotë i rreth 30 ose 40 "kokëbombe bërthamore me megaton".
I ndotur dhe më i ndotur... Pasojat dhe kontaminimi radioaktiv do të ishin masive, duke u përhapur në mbarë botën dhe
potencialisht duke vrarë miliona njerëz gjatë viteve të ardhshme.
Reaktorët bërthamorë do të ishin në një rrezik të ngjashëm.
Fizioni i menjëhershëm i të gjithë materialit të fisueshëm në njërin prej tyre do të
shkaktonte një shpërthim bërthamor gjigant.
Kjo do të vendoste një precedent të ri.
Ai ishte faktori i rrezikut të lartë.
Faktori i rrezikut të ulët
"Faktori i rrezikut të ulët" do të ishte që pak ose aspak nga kjo do të ndodhte, duke mundësisht
shkaktuar një tërmet në një zonë të afërt me çarje, etj.
E dija se pas dështimit të hershëm të transmetuesit "Kyshtym", sovjetikët kishin prodhuar një "shkëlqim EMP" në një shkallë
shumë më të vogël, dhe se ky shkëlqim kishte shkaktuar një shpërthim bërthamor në një
impiant të afërt për ruajtjen e mbetjeve bërthamore.
Unë gjithashtu dija që sovjetikët kishin instaluar pajisje sigurie në Kyshtym në rast të dështimeve të tilla në
të gjithë transmetuesit e tyre skalare "interferometër".
Nëse pajisjet e sigurisë funksionojnë në rast të një shkarkimi të papritur të shkurtër në transmetues, ato mund të mbajnë "rreze të
valës elektromagnetike longitudinale" dhe potencialet për një kohë të mjaftueshme për të shpërndarë energjinë ngadalë
dhe në mënyrë të sigurt në tokë gjatë një periudhe të zgjatur.
Ai ishte "faktori i rrezikut të ulët".
VII. Shkaku i vërtetë i katastrofës së Çernobilit
Në librin e tij, Bearden përshkruan në detaje se si katastrofa e reaktorit u shkaktua në të vërtetë:
"Grupi më falenderoi, deklaroi se do të qëllonte, dhe e mbylli telefonin."
Ata qëlluan më 25 prill 1986, pikërisht siç kishin premtuar, dhe shkatërruan një nga transmetuesit e KGB-së – duket
se disa kilometra larg reaktorëve bërthamorë të Çernobilit.
Në çastin kur transmetuesi u godit dhe u shkatërrua, inxhinieri Bill Bise, i cili kishte qenë jashtë në fushë duke matur rreze
Woodpecker me detektorë të fushës magnetike, vërejti dështimin e papritur të rrezes Woodpecker që po vinte rreth Tokës nga lindja.
Ajo që ai po matte aktualisht ishte shkatërrimi i suksesshëm i transmetuesit të largët të interferometrit.
Pa e kuptuar, ai kishte përcaktuar rezultatin e një kundërsulmi të madh në një betejë shumë të rrezikshme.
Kur objekti i transmetimit u shkatërrua, pajisjet e sigurisë u aktivizuan, kapën potencialin e lartë të rrezatimit dhe e mbajtën
për rreth 24 orë, duke liruar gradualisht dhe ngadalë energjinë e fuqishme të rrezatimit në tokë – gjatë gjithë kësaj periudhe.
Një mesazh i dëshpëruar për reaktorët e Çernobilit alarmoi personelin e kontrollit të centralit bërthamor,
duke i shtyrë ata t'i fiknin menjëherë këta reaktorë (duke ulur shufrat kontrolluese të kadmiumit).
Por uraniumi në shufrat e karburantit ishte ende aty, natyrisht.
Çernobili pastaj priti me frymë të mbajtur për të parë nëse masat e sigurisë do të mbanin.
Pastaj, më 26 prill 1986, sistemet e sigurisë më në fund dështuan dhe ndodhi një "mbartje longitudinale" shumë më e
dobët sesa do të kishte ndodhur më parë pa sistemet e sigurisë.
Valët longitudinale që përhapeshin në tokë goditën bërthamën e reaktorit në Çernobil, më të afërtën me valët
longitudinale, disa sekonda para se të induktuar një tërmet në tokë kur valët longitudinale mbërritën.
Një pjesë e uraniumit të goditur në bërthamën e reaktorit u nda menjëherë, u hodh jashtë
strukturës së enës dhe shpërndau material radioaktiv.
Rrëbushja bërthamore u përhap në pothuajse tërë Evropën.
Përveç raportit Bearden, ekziston edhe një tjetër raport shumë plotësues nga Dr. Peter Beter.
Ai më parë ishte emëruar nga Presidenti J. F. Kennedy si mbikëqyrës i Bankës së Tregtisë së Jashtme të SHBA-së.
Ai shpjegoi se motivimi i SHBA-së për këtë kundërsulm skalare nuk ishte thjesht mbrojtës në natyrë, duke konfirmuar se SHBA-ja nuk
ishte më e gatshme të toleronte avantazhin teknologjik ekzistues të Rusisë dhe për këtë arsye
kishte shkatërruar objektin rus të armëve skalare.
VIII. Shkencëtarët rusë hedhin poshtë narrativën zyrtare të Çernobilit!
Edhe pas më shumë se 38 vjetësh, të ashtuquajturat media kryesore kanë dhënë pak kontribut për
zbulimin e së vërtetës rreth katastrofës së Çernobilit.
Në vend të kësaj, ata kanë përhapur pothuajse ekskluzivisht deklaratat zyrtare të qeverive.
A nuk është kjo jashtëzakonisht turp, veçanërisht që ato gjithashtu financohen nga qeveritë?
Megjithatë, edhe mediat e ashtuquajtura kryesore detyrohen herë pas here të zbulojnë të vërteta të pjesshme.
Një shembull i tillë është një dokumentar i NDR-ARTE nga viti 1998 me titull: "Arsyeja e vërtetë e Çernobilit?".
Ky dokumentacion është pjesa e munguar e mozaikut në "Raportin Bearden të SHBA-së".
Nga perspektiva ruse, shkencëtarët rusë hedhin poshtë deklaratat zyrtare të qeverisë ruse.
Meqë shkencëtarët rusë ishin dukshëm të panjohur me futjet e drejtpërdrejta të energjisë elektromagnetike në uranium-in e
centralit bërthamor për shkak të sekretit të vendosur nga KGB-ja, ata nuk mund të shpjegonin disa
nga proceset fizike që kishin ndodhur në atë kohë.
Meqë ky dokumentar përmban pamje origjinale të vlefshme të rrënojave në Çernobil, të cilat mund të bëjnë një
kontribut të rëndësishëm në zbulimin e së vërtetës, tani do të shfaqim fragmente nga ky dokumentar.
Informacioni i kërkimit të sfondit të ofruar nga Werner Altnickel shpjegon ngjarjet aktuale
në Çernobil në një mënyrë shumë të besueshme:
Prezantuesi i ARTE: Në korrik 1986, dy muaj pas katastrofës së tmerrshme në centralin bërthamor të
Çernobilit, KGB-ja lëshoi një listë udhëzimesh tepër sekrete.
Në krye të listës ishte: "Shkaku i vërtetë i skenarit më të keq nuk duhet kurrë të zbulohet."
Por një burrë donte gjithsesi të zbulonte të vërtetën.
Fizikani bërthamor Konstantin Pavlovich Checherov.
Prandaj ai vazhdoi të ngjitej në rrënoja, madje edhe nën sarkofagun që tani rrethon reaktorin e shkatërruar Nr. 4.
Duke vepruar kështu, ai gjeti gjurmë të çuditshme të aksidentit që nuk përputheshin me
shpjegimet që i ishin dhënë botës në atë kohë.
Checherov, fizikant bërthamor, Moskva: Ne u ngjitëm në boshtin e reaktorit dhe u zvarritëm më tej në dhomën përkatëse të
kontrollit mbi reaktorin, madje edhe në dhomat nën reaktor.
Ne bëmë fotografi dhe video, mbledhëm qindra mostra dhe, do të thoja, kryem mijëra matje.
Vetëm atëherë filluam ngadalë të kuptonim se çfarë kishte ndodhur me të vërtetë me Bllokun 4.
Dhe papritmas na u bë e qartë se shpjegimet zyrtare të vitit 1986 nuk përputheshin aspak me atë që po shikonim para nesh.
ARTE prezantuesi: Në të njëjtën kohë, në korrik 1986, KGB-ja dorëzoi një listë sekrete me udhëzime të
qarta për politikanë të lartë dhe zyrtarë civilë.
Checherov: Kjo listë në fakt u krijua në një mënyrë mjaft të veçantë, thjesht nga shërbimi sekret, KGB-ja.
Kjo ishte e pazakontë. Një vendim politik.
Lista u botua dhe të gjithë stafi menaxherial duhej t'i përmbaheshin asaj.
Artikulli 1 në listë:
Të gjitha informacionet që zbulojnë shkaqet e vërteta të katastrofës së reaktorit janë rreptësisht konfidenciale.
Pra, të gjitha deklaratat zyrtare rezultuan të pasakta, sepse nuk ishin sekrete. Shumë çuditshme.
ARTE prezantuesi: Sipas deklaratës zyrtare, aksidenti i reaktorit gjatë natës u shkaktua nga një gabim njerëzor, nga një
përpjekje e papërgjegjshme për të sqaruar se çfarë duhej bërë në rast të ndalimit të papritur të turbinës.
Kur ata arritën te çelësi i emergjencës, tashmë ishte tepër vonë.
Në orën 1:23 të mëngjesit dhe 59 sekonda, një shpërthim i madh hodhi çatinë e sallës së reaktorit.
Gërmadha grafiti që shkëlqenin ranë mbi ndërtesat fqinje dhe një re me grimca
radioaktive u ngrit kilometra lart në qiellin e natës.
Studimi u financua nga Komuniteti Evropian.
Raporti i Grupit Allianz u përfundua në vitin 1995.
Sipas raporteve, ajo përmban më shumë material se sa është mbledhur ndonjëherë më parë.
Megjithatë, ka tregues se raporti bazohet më shumë në shifrat zyrtare të autoriteteve sesa në kërkimet e tij.
Vlerësohet se në reaktor mbeten disa qindra mijë metra kub material radioaktiv, përfshirë 40,000 metra kub mbeturina
shumë radioaktive të përziera me 200 tonë karburant bërthamor.
Por nëse kjo do të ishte e vërtetë, atëherë sarkofagu do të duhej të mbushej plot me material radioaktiv.
Dhe Checherov dhe njerëzit e tij me vështirësi mund të ngjiteshin atje poshtë, të paktën jo
pa një mbrojtje të veçantë dhe të ndërlikuar.
Ata padyshim do të pësonin dëme të rënda nga rrezatimi në vend.
Checherov: Shumica e perceptimeve të zakonshme për Çernobilin kanë pak të bëjnë me realitetin.
Njerëzit që punojnë në Çernobil e dinë të vërtetën, natyrisht.
Por ata i injorojnë përpjekjet për të rritur ndërgjegjësimin dhe mbajnë të vërtetën për vete.
ARTE prezantuesi: ...centrali bërthamor i Çernobilit u ndërtua në një zonë që
përgjithësisht konsiderohej gjeologjikisht e qëndrueshme.
Feliks Aptekajew, sizmiolog, Ukraina: Kundërshtarët e teorisë së tërmetit pretenduan se tërmetet nuk mund të ndodhnin këtu
sepse një strukturë kaq e lashtë e pllakave gjeologjike, si ajo që gjendet në këtë zonë, thjesht nuk lejon tërmete.
ARTE prezantuesi: Stacioni sizmologjik në fakt regjistroi vetëm një dridhje të dobët, të lokalizuar.
Pra, a mund të ketë pasur një tërmet të tillë në Çernobil?
Çfarë thonë dëshmitë e syve për këtë?
Checherov: Kur ndodhi aksidenti, të gjithë punonjësit e turnit të natës u përfshinë natyrshëm në incident në njëfarë mënyre.
Pavarësisht nëse ishin në detyrë në dhomën e kontrollit apo në hollin e turbinës, të gjithë raportuan se
në njëfarë mënyre e ndjenin kur aksidenti po afrohej.
Shumica e njerëzve mbajnë mend një gërhitje të zbehtë; kështu nisi gjithçka.
Një zhurmë me frekuencë të ulët dhe dyshemeja u dridh, muret u lëkundën, gëlqerja u
rrëshqit nga tavani. Të gjithë e mbajnë mend.
Toka dukej sikur po hapej nën këmbët e tyre.
Disa madje thanë se ndjenin sikur po ndodhte një tërmet.
ARTE prezantuesi: 1990: Një dokument nga Kievi përmban 20 dëshmi okulare, raporte nga punonjësit
e centralit elektrik që ishin në detyrë atë natë.
Dëshmuan: "Toka u tund para se të godiste katastrofa."
Tërmeti me magnitudë 2, i cili u zbulua nga sizmologët dhe u konfirmua nga shumë dëshmitarë
okularë, ndodhi vetëm disa sekonda para katastrofës.
Dokumentari i NDR-ARTE nuk jep një përgjigje të mjaftueshme për këtë tërmet.
Megjithatë, shpjegimet e nënkolonel Bearden tani ofrojnë një shpjegim përfundimtar.
Për shkak të kushteve gjeologjike, kjo nuk mund të ketë qenë një tërmet natyror, por u shkaktua nga përdorimi i
armëve elektromagnetike sekrete të përshkruara më sipër!
U aktivizua në çastin kur masat e sigurisë dështuan, duke shkaktuar që energjia e jashtëzakonshme e mbetur të
lirohej papritmas dhe në mënyrë të pakontrollueshme në tokë.
Vetëm disa sekonda më vonë, në centralin bërthamor pati një shpërthim.
Megjithatë, përshtypja që jep dokumentari Arte se tërmeti mund të ketë shkaktuar
katastrofën është në mënyrë të dëshmueshme e rreme.
Shkencëtarët gjermanë kanë ofruar prova shkencore në studimin e centralit bërthamor BIBLIS-B se për ndodhjen e një shkrirjeje
bërthamore të uraniumit nevojiten të paktën rreth 30 minuta.
Prandaj dokumentari Arte mund të shpjegohet në fund të fundit vetëm nga deklaratat e Tom Bearden se katastrofa bërthamore e
Çernobilit u shkaktua nga një shkëmbim goditjesh luftarak me valë elektromagnetike skalare
midis KGB-së së Bashkimit Sovjetik dhe SHBA-së.
ARTE: Prezantuesi: Por këto deklarata interesante nuk iu dha kurrë asnjë konsideratë:
Checherov: Dëgjova një zhurmë të tmerrshme; një pllakë ra nga tavani.
Dyshemeja u tund, dritat u fikën dhe ndriçimi emergjent u ndez.
Pas 30 deri në 40 sekondash, dëgjuam zëra të mprehtë mbi ne që vinin nga drejtimi i . Çatia u shemb në rreshtin B.
Së pari ra një rekord, pastaj një rekord pas tjetrit.
Pastaj dritat u fikën. Së pari dridhjet, goditjet dhe vibrimet, pastaj dritat u fikën.
Kur dritat kthehen, merret vendimi për të fikur reaktorin.
Ishte pikërisht ashtu. Së pari dridhjet dhe goditjet, e pastaj vendimi për të fikur reaktorin.
Kjo është pika kyçe.
Përmes vrimës në çati, mund të shihja një shkëlqim, jo zjarr, diçka tjetër.
Muret në dhomën e kontrollit filluan të dridheshin, ashtu si edhe tavani dhe dyshemeja.
Pas disa sekondash, një shpërthim i dytë.
Pak më i dobët, por ishte e çuditshme se si gjithçka u shpërbë.
Një shkëlqim shumëngjyrësh që u ngrit lart në një lartësi prej njëqind metrash.
ARTE prezantuesi: Dëshmitë e syve dhe gjetjet e Checherovit bëjnë të qartë një gjë:
Shpjegimi i botuar nga autoritetet sovjetike në vitin 1986 ishte i pasaktë.
Herë pas here bëhen vëzhgime krejtësisht befasuese.
Checherov: Pra, për shembull, ishte shpresuar që mbështjellësi prej grafiti dhe bërthama e reaktorit të kishin mbetur të
paprekura – por asgjë e tillë, ishte thjesht një vrimë e madhe.
Kishte qenë e supozuar se kontejneri me formë unaze për sigurinë biologjike rreth reaktorit ishte shkatërruar ose
të paktën dëmtuar rëndë – por edhe kjo ishte e pasaktë.
Ishte pothuajse i paprekur, me vetëm dëmtime të vogla.
Shumica e sipërfaqes së saj, veçanërisht në pjesën e brendshme, ende kishte bojën të paprekur.
Werner Altnickel: Të gjitha ndodhën brenda pak sekondash. Kur hyrja e energjisë EMP
papritmas aktivizoi uraniumën dhe e nxori jashtë.
Në një shkrirje normale, do të kishte qenë shumë më e ngadaltë dhe boja në enë padyshim do të ishte avulluar.
Ndodhi kaq shpejt sa inercia termike e kontejnerit të sigurisë biologjike ndoshta madje e mbrojti bojën e brendshme nga djegia.
Checherov: Ata kishin pritur që një shpërthim në boshtin e reaktorit të copëtonte gjithçka – por asgjë nuk u copëtua.
Për këtë qëllim, shumë nga mbështetëset që përdorej për të stabilizuar kapakun prej
grafiti ishin thjesht shkrirë dhe djegur.
Dhe kur i vëzhgove më nga afër këto pjesë të shkrira, u bë e qartë se kishte vepruar një efekt i pazakontë i nxehtësisë.
Sikur nga një pishtar saldimi që kishte djegur tubat.
Po, tubat duken sikur janë prerë me ndonjë lloj makine saldimi ose pishtar plazme.
Werner Altnickel Tubat, të cilat duket se janë shkatërruar nga një flakë plazme, mund të shpjegohen në mënyrë përfundimtare
vetëm nga plazma që u krijua, nga energjia e jashtëzakonshme elektromagnetike skalar që nuk u interceptua
më nga sistemet e dështuara të tokëzimit të sigurisë.
ARTE prezantuesi: Është mesnatë, rreth një ore e gjysmë para aksidentit, kur peshkatarët dëgjojnë një bubullim të shuar.
1:10 e mëngjesit: Një ngjarje jashtëzakonisht e pazakontë që përfshin një rojë në hyrje të hollit qendror.
Epqendra e tërmetit të afërt thuhet se ishte vendosur drejtpërdrejt nën këtë vend.
1:21 e mëngjesit: Gjatë patrullimit të tij, drejtori i qendrës kompjuterike vëren një shkëlqim blu në hollin qendror.
1:23:35: Tërmeti fillon. Ka një zhurmë të fortë dhe blloku katër dridhet.
1:23:40: Punonjësi përgjegjës vëren dridhjen dhe shtyp çelësin e emergjencës.
Vibracionet po rriten.
Goditja e parë e fuqishme, mbështetëset vertikale lëkundën përpara e prapa.
Pllakat e tavanit po bien. Përsëri, shkëlqimi i dritës.
Dritaret shpërthyen në sallën e makinave. Një dridhje e dhunshme dhe reaktori shpërtheu.
Shtatëmbëdhjetë minuta më vonë, një koleg në dhomën e kontrollit regjistron një shpërthim tjetër.
Tërmeti ka përfunduar.
Seismografi nuk regjistroi shpërthimin e dytë.
Checherov: Pamja e shkatërrimit në dhomat e sipërme na bëri të menduar.
Duhet të kenë shpërthyer atje lart lloj valësh tronditëse; ndoshta ato madje u shkaktuan atje.
Kishte shumë mospërputhje atje lart që nuk mund t'i shpjegonim në fillim.
Werner Altnickel: Dr Sebastian Pflugbeil nga Shoqëria për Mbrojtjen nga Rrezatimi, citime nga
Strahlentelex, numri 3623632002, i disponueshëm nga IPPNW.
Pflugbeil thotë: Checherov ka qenë tre herë në boshtin e reaktorit, ku zakonisht ndodhen elementët e karburantit.
Megjithatë, regjistrimet e tij video tregojnë qartë se aty në fakt nuk ka karburant bërthamor.
Ku ka shkuar? Disa prej tij janë shkrirë, por vetëm pak.
Hipoteza e Checherovit: E gjithë bërthama e reaktorit, një bllok i madh grafiti që ngjante me djathë zviceran, në të cilin
futeshin tubat që përmbajnë elementët e karburantit dhe shufrat e kontrollit, u hodh lart si një raketë nga boshti i reaktorit.
Gjatë procesit, ajo hoqi mbulesën 2,500-tonëshe nga boshti i reaktorit.
Bërthama e reaktorit fluturoi përtej saj në një lartësi prej rreth 40–50 metrash dhe u avullua pjesërisht gjatë rrugës.
Pastaj një shpërthim bërthamor shkatërroi gjithçka dhe hodhi pothuajse të gjithë karburantin bërthamor në mjedis.
Mbulesa e rëndë ka rënë përsëri dhe tani qëndron në një kënd mbi boshtin e reaktorit.
Vladimir Strachov, Instituti i Geofizikës, Moskë: Por ka një pengesë:
Sipas versionit të Checherovit, situata në reaktor do të duhej të përkeqësohej brenda
15–20 sekondash deri në pikën e shpërthimit.
Checherov: Blloku 4 paraqet pamjen e mëposhtme:
Metali i shkrirë rrjedhi mbi dysheme, goditi një pengesë, u hodh lart dhe u ngurtësua në formë rrushi.
Mund ta shihni edhe sot, dhe natyrisht e filmuam.
Mund të vlerësohet se metali i shkrirë rridhte me një shpejtësi prej rreth 5 m/s.
Pra, jo i ngadaltë ose viskoz.
Pesë metra në sekondë, kjo është shumë e shpejtë.
Metali i shkrirë udhëtoi një maksimum prej 50 metrash nga reaktori.
Metali rrjedhi për rreth dhjetë sekonda. Pastaj u ngurtësua.
Shpesh në një pozicion vertikal, dmth. ndërsa rridhte poshtë.
Pra, nuk kishte as kohë të mjaftueshme që të rridhte në dysheme dhe të ngurtësohej atje.
W. Strachow: Shtuar kësaj është fakti që njerëzit po ngjiteshin rreth e rrotull në reaktorin e shkatërruar.
Sigurisht, mendohej se intensiteti i rrezatimit atje duhej të ishte i jashtëzakonshëm, sepse materiali
radioaktiv kishte ardhur nga reaktori dhe kishte rrjedhur atje.
Tani rezulton se rrezatimi atje në fakt nuk është aq i fortë.
Sigurisht, njerëzit kishin veshur kostume mbrojtëse për ekspeditën në rrënojat e reaktorit.
Por është ende shumë befasuese që asnjëri prej tyre nuk vdiq.
Duket se askush nuk është sëmurur rëndë.
Kjo është interesante.
Duket se thuajse asnjë material radioaktiv nga reaktori nuk ka depërtuar në ndërtesë.
As në rënie të lirë poshtë.
Gjithçka ndodhi thjesht shumë shpejt.
Shënim nga Werner Altnickel: Lëvizja e shpejtë dhe e shkurtër e rrjedhjes dhe ngurtësimi i papritur i shkrirjes, të përshkruara
më sipër, kanë kuptim kur kuptohet se inputi i energjisë EMP të jashtme në uranium
ishte i fuqishëm dhe zgjati vetëm disa sekonda.
Kjo do të thotë: aktivizim i dhunshëm dhe i shpejtë i bërthamave atomike të uraniumit, shkrirje e nxehtë dhe e hollë me shpejtësi
të lartë rrjedhjeje dhe ngurtësim i shpejtë në mes të rrjedhës, kur energjia EMP e induktuar shkëputet dhe
zjarri elektromagnetik i furnizuar nga jashtë shuhet.
Sipas listave zyrtare të KGB-së, thuhet se vetëm 4% e përmbajtjes së reaktorit ka shpëtuar, ndërsa 96% ende mbetet në rrënoja.
Në fakt, ndoshta është e kundërta.
Gati gjithçka u hodh jashtë dhe reaktori është pothuajse bosh.
Kjo gjithashtu konfirmohet nga shkencëtarët.
Materiali i shkrirë që rrjedhi dhe u bë jashtëzakonisht i nxehtë për një periudhë të shkurtër nën enën e reaktorit duhet të ketë
përbërë kryesisht metalin mbulues, p.sh. zirkoniumin për uranium.
Uraniumi, i aktivizuar nga energjia e jashtme, u hodh lart në ajrin e hapur si një top topi.
Sepse pothuajse asnjë uranium i aktivizuar nuk ishte derdhur në fund dhe pothuajse asnjë rrezatim nuk
mund të matet, njerëzit mund të zbresin atje pa vdekur.
Kur sovjetikët kuptuan se objekti i tyre po qëllohej nga ana amerikane, ata megjithatë arritën të devijojnë
energjinë që më pas u hodh përsëri në tokë për 24 orë.
Por pas 24 orësh, këto sisteme shumë tokësuese me objekte magazinimi dështuan të përmbajnë këto energji të jashtëzakonshme.
Dhe kur merrni parasysh se vetëm mbetja që kishte mbetur, edhe pse ata tashmë e kishin devijuar për 24 orë, arriti të
shpërthente një central bërthamor, mund të imagjinoni çfarë do të kishte ndodhur nëse, për shembull, ata nuk do të kishin pasur një
sistem të tillë përmbajtjeje – domethënë një sistem devijimi në tokë për energji të plota, i cili më
pas kthehet. Atëherë të gjithë do të ishin shpërthyer.
IX. Rëndësia e zbulesës së Çernobilit në dritën e situatës dramatike aktuale botërore
Hulumtimet e Werner Altnickel shkaktojnë që deklaratat zyrtare të qeverive dhe të gjitha mediat e
ashtuquajtura kryesore të shemben si një shtëpi kartash.
Superarmët skalare të përshkruara më sipër janë zhvilluar më tej nga ushtria dhe shërbimet sekrete që nga
katastrofa e Çernobilit, gati 40 vjet më parë, dhe për këtë arsye padyshim janë edhe më të rrezikshme sot.
Shtetet e Bashkuara, veçanërisht, kanë përdorur në mënyrë të dëshmueshme këtë teknologji sekrete për të promovuar "manipulimin
e klimës dhe motit", ndër të tjera, përmes një kompleksi të madh antenash HAARP në Alaskë dhe teknologjive të saj pasuese.
Ky zbulim i Çernobilit prandaj ngre shumë pyetje serioze, veçanërisht në dritën e situatës globale dramatike aktuale:
1. A janë ndryshimet klimatike aktuale dhe fenomenet e motit, si thatësira ekstreme, përmbytjet, tornadot dhe madje edhe tërmetet,
etj., siç konfirmohet në Konventën ENMOD të OKB-së, të lidhura drejtpërdrejt me këto sisteme sekrete superarmësh ushtarake?
2. A është frika aktuale për CO2 thjesht një taktikë shpërqendruese e organizuar globalisht për t'i
mundësuar këtyre sistemeve të armëve të motit të vazhdojnë të përdoren pa u vënë re nga publiku?
3. A janë centralet bërthamore një bombë me sahat që po troket, sepse mund të sulmohen në
çdo moment nga këto sisteme të fshehta armësh?
4. Duke marrë parasysh përshkallëzimin e pikave të nxehta të krizave aktuale në mbarë botën, a përbëjnë këto teknologji të
armëve sekrete një kërcënim edhe më të madh se armët bërthamore?
Të dashur shikues, Disa dekada të fundit kanë treguar se as SHBA-ja dhe aleatët e saj, as Rusia dhe shtetet komuniste, nuk
kanë asnjë interes për të hetuar këto sisteme armësh skalare, të cilat përbëjnë një
kërcënim ekzistencial për të gjithë njerëzimin.
Mediat publike kanë dështuar plotësisht në detyrën e tyre dhe gjithashtu kanë përndjekur
sinjalizues të sinqertë si teoricienë të konspiracionit.
Ky dokumentacion i rëndësishëm synon të kontribuojë në nisjen e një debati publik mbi këto sisteme armësh, të
cilat përbëjnë një kërcënim ekzistencial për njerëzimin.
Katastrofa e Çernobilit më 26 prill 1986, e cila mbetet e pa shpjeguar deri më sot, na
mëson se kjo mund të arrihet vetëm nga populli.
Ka ardhur koha për ndriçim nga njerëzit që duan të vërtetën!
Prandaj, ju lutem ndihmoni që ky dokumentacion të bëhet i njohur në çdo mënyrë të mundshme.
Ndani këtë video që nxit mendimin në platformat e mediave sociale si Facebook, TikTok,
Twitter, Telegram, Instagram, ose edhe me email.
Ne gjithashtu ofrojmë fragmente të shkurtra nga programi për t'u shkarkuar në kutinë tonë blu të informacionit në www.kla.tv.
Vetëm përmes shpërndarjes suaj aktive mund të ndalohen kriminelët që ende përdorin fshehurazi dhe pa u zbuluar këto armë!