Ek het in België grootgeword en is omstreeks my sesde verjaardag aan 'n moorddadige pedofiele netwerk verkoop.
Ek is in hierdie netwerk vyf en 'n half jaar lank gebruik.
Die volwasse mans wat tot hierdie eksklusiewe klub behoort het, was daar om verskeie
redes, maar daar was baie alkohol en baie dwelms.
En die kinders was die kommoditeit, die hoogste, mees gewaardeerde kommoditeit, en is hoofsaaklik vir seks gebruik.
Maar daar was ook 'n paar aristokrate wat lede van hierdie klub was en wat ook daarvan gehou het om kinders te dood.
En toe was dit my beurt. Op elfjarige ouderdom moes ek gedood word.
Ek is gemartel omdat iemand wat my 'n rukkie beskerm het en my toe erg misbruik het, klaar met my was.
Ek was vasgemaak aan 'n slagtingstafel.
Dit was swart van die bloed van al die kinders voor my.
Ek was daar vir verskeie ure.
My liggaam is bedek met littekens. En elke litteken herinner my aan daardie oomblik.
Ek het gedink ek sou gedood word, soos al die kinders wat nie genoeg liefgehad is om te leef nie.
En ek sou ook vergeet word. En ek was nie gereed om te sterf nie.
Iemand in hierdie netwerk het my genoeg liefgehad om my te red.
Die marteling het 'n paar uur geduur. Ek was vyf en 'n half jaar in hierdie netwerk.
Gedurende hierdie tyd is ek baie, baie, baie keer verkrag.
Ek het geen littekens om te wys hoeveel keer ek verkrag is nie.
Maar ek het dit bereken. Dit was gewoonlik oor die naweek, die hele nag deur.
En so het ek bereken dat ek ongeveer ses uur per week verkrag is, regtig verkrag.
1,716 ure van verkragting voordat ek selfs twaalf jaar oud was.
Ek het grootgeword met instruksies wat deur die persoon wat my gered het, aan my gegee is.
Dit het my van prostitusie en dwelms weggehou en my uit die land, uit België, gekry, waar dit alles gebeur het.
Alhoewel ek geen littekens gehad het nie, was ek as jong volwassene so gefokus op die wees van 'n
seksobjek dat ek mans aangetrek het, en 'n deel van my dit nodig gehad het om te kan leef.
Want dit was die enigste manier wat ek geken het om goed te voel.
En as 'n jong vrou is ek so onrespekvol behandel en so baie uitgebuit.
En tog was almal so gou om my te blameer. Omdat ek losbandig was.
Goedkoop, soos gesê is, 'n hoer. Al hierdie dinge, al hierdie byvoeglike name, het my so vinnig veroordeel.
En toe ek genees het, het ek besef dat ek nee, uit hierdie patroon moes uitbreek waarin ek
vasgekeer was, waar ek seksuele aandag nodig gehad het.
Ek moet myself hiervan losmaak en weier om myself nog langer te laat objektiveer. Ek wil 'n bevryde vrou word.
En so, dekade ná dekade, het ek daaraan gewerk om al die pyn te voel van wat met my gedoen is,
al die verraad van my ouers, dat ek verkoop is.
Kinders is die mees kwesbare lede van ons bevolking. Kom ons skep dus 'n samelewing waarin kinders
veilig is en waarin kinders 'n gemeenskap om hulle het.
Elke kind verdien veiligheid. Geen kind verdien wat ek deurgemaak het en wat miljoene kinders elke dag deurgemaak het nie.
Maar ongelukkig is dit deel van die huidige stelsel.
As vroue het ons soveel potensiaal om regtig mee te voel met alles wat ons as vroue moet deurmaak.
Dit gee ons meer krag as enigiemand anders. Al die pyn agter al die magteloosheid en vernedering, regtig voel wat
met my gedoen is, regtig verstaan dat dit nie ek was nie.
Dat ek aan die einde van die dag goed voel.
Ek was 'n kind. Ek is 'n slagoffer gemaak. Dit was nie my skuld nie.
Jy kan meer oor Anneke Lucas uitvind in die volgende onderhoud.
Inleiding Gareth: Ons volgende gas sluit by ons aan vanuit New York. Anneke Lucas is deur haar ma as 'n
kinderseksslaaf aan 'n pedofiele netwerk in België verkoop.
Anneke is daagliks deur ouer mans verkrag totdat sy 11 jaar oud was.
Baie van hulle was vooraanstaande Belgiese politici. Op 11-jarige ouderdom is sy as nie meer nuttig vir die
netwerk beskou nie en is sy byna tot die dood toe gemartel.
Sy is deur 'n man van die dood gered wat met die politici wat verantwoordelik was vir die netwerk, onderhandel het.
Onderhoud Gareth: Anneke, baie dankie dat jy met ons gepraat het. Die eerste ding wat my regtig
getref het, was die feit dat jy deur jou ma verkoop is.
As 'n vader het ek gesukkel om die sin daarvan te sien. Hoe gaan jy daarmee om?
Anneke: Dit is 'n lewenslange proses. Want natuurlik was my ma die persoon wat die naaste aan my was.
Ek dink ons is almal eers en veral primêre versorgers. Sy was ook alleen, en sy het my gehad.
En toe – jy weet, my ma was nie gesond nie; jy kan sê sy was geestelik siek, wat nooit gediagnoseer is nie.
Ek sou haar beskryf as 'n psigopaat; op 'n wyse wat soms by vroue voorkom.
As sodanig was sy uiters vleierig teenoor alle mans.
Sy het soos 'n vyfjarige opgetree, vreemd flirtend, seksuele gesexualiseerde klein meisietjie – teenoor alle mans.
Sy het haarself baie maklik oorgegee. Ek dink ek was 'n weerspieëling van haar.
En dit was baie moeilik om by hulle te wees, want daar was nooit 'n plek vir my nie. Dit was 'n volledige projeksie.
Ek was óf 'n soort swak, onopvallende, onaantreklike dogtertjie wat haar klein helper was, en toe was ek goed, óf ek was boos.
Maar die werklike vraag wat jy jouself vra, is: "Hoe kan iemand so iets doen? Hoe kan die
volwassenes in hierdie netwerk dit aan kinders doen?"
Baie van hulle was ouers. En baie van hulle, ek is seker, was ook ouer-kind-incest ouers.
Wel, die saak was dat my ma emosioneel nie verder ontwikkel het sedert sy ongeveer vyf jaar
oud was nie. Dit was toe haar ma gesterf het.
Sy het uit 'n plek van ernstige trauma gekom, wat – ek moet aanneem – in 1939 in België plaasgevind het, in
'n stad wat tydens die oorlog gereeld gebombardeer is.
Haar vader was 'n krygsgevangene in 'n konsentrasiekamp.
Jy weet, ek dink dit was baie moeilik met die dood van haar ma en ander sterftes in die familie.
Na die oorlog was daar min hulpbronne beskikbaar om mense te help om van trauma te herstel. Sy is in die Belgiese platteland
rondgegee, sy is heeltemal rondgegee. Miskien het mense gedink sy was 'n bietjie seksueel omdat dit 'n baie Katolieke gemeenskap
was, maar sy is rondgegee. En ek was haar hoofslachtoffer.
Gareth: Dit is so moeilik om hierdie denkwyse te verstaan om jou eie kind daar te
verkoop. Maar ook die mense wat daartoe in staat is.
Dit is baie moeilik om dit alles te begryp. Dat mense in staat is om iets so verskrikliks te doen.
Hoe oud was jy toe jy die omvang van die kwaad besef het?
Want dit is iets waarmee 'n kind nooit, nooit hoef te worstel nie, nie eers in die minste nie.
Anneke: Dis reg! Wel, die netwerk is baie sinister. En ek was – soos jy in die inleiding gesê het – regtig
in 'n Belgiese netwerk wat soos 'n mafia gewerk het.
Maar dit is gelei deur die destydse Minister van Verdediging.
Hy was 'n politikus wat 'n meteoritiese loopbaan gehad het. Hy was twee keer Eerste Minister van België:
Paul Vanden Boeynants. Ek het hom in my boek genoem.
Dit was regtig gekoppel aan... dit was 'n plaaslike netwerk; 'n Belgiese netwerk.
Soos jy weet, is België 'n klein land. Dit was 'n klein netwerk.
Maar deur Satanisme was hulle met ander, hoërgeplaatste Sataniste verbind en het hulle kinders altyd as kommoditeite gebruik.
Ek is uitgebuit vanaf die ouderdom van ses, toe ek eers verhandel is.
Ek was laat, want gewoonlik word kinders uit satanistiese gesinne baie vroeër misbruik.
Toe is ek op sesjarige ouderdom in die netwerk geplaas, en ek is in België misbruik.
Of deur sekere edeles wat uiters gewelddadig en sadisties was en ook geen gewetensbesware gehad het om kinders te vermoor nie.
So daar is regtig geen rede waarom ek oorleef het nie.
En toe ek nege jaar oud was... in daardie vroeë jare is ek dikwels misbruik deur mans wat in hierdie stelsel geïndoktrineer is.
Dit was regtig 'n afpersingsisteem. Daarin is hulle eers saamgevoeg met 'n jong meisie wat ongeveer 14 of 15 jaar oud was.
Hulle is dalk vertel dat dit ouer was. Dit is op band opgeneem. Dit was toe dat die afpersing begin het.
En toe het hulle na my toe gekom. Op ses of sewejarige ouderdom is daar geen twyfel dat jy 'n baie jong kind is nie.
Enigiemand wat daar is en 'n klein kind so verkrag – selfs al het ek hulle daarvoor gevra. Ek
is geleer dat ek hulle gemaklik moet laat voel.
Maar selfs dan is daar geen twyfel dat 'n misdaad gepleeg is nie.
Maar daar was altyd mans wat gesê het: "Ek sal dit nie doen nie. Ek kan dit nie doen nie."
Maar destyds het ek nie besef hoe diep hierdie mans reeds geindoctrineer was nie en dat, soos hulle
sê, dit net een persoon verg wat enigiets sal doen, soos hulle sê. Dis wat hulle altyd sê.
Ek het altyd die gevoel gehad dat die mense wat my misbruik het, self as kinders misbruik is en dat
hulle hierdie gedrag uit 'n posisie van mag herhaal het.
Op hierdie manier het hulle hul eie gevoelens van magteloosheid en hulpeloosheid oorkom, wat
hulle as gevolg van hul eie misbruik gely het.
Deur hierdie baie growwe daad, waarin hulle magtig gevoel het. En natuurlik word die meeste oorlewendes nie oortreders nie.
Maar die metode is so gestruktureer dat dit mense wat bereid is om oortreders te word, toelaat of aanspoor
om hierdie enorme, groot geheim van pedofilie te deel.
Om mee te begin, om hulle almal in jou sak te hê. En dit strek oor... Gareth: Sien jy nog steeds sommige van hierdie mense
wat jou op televisie of in die koerante in België misbruik het?
Anneke: Kyk. Dit was nie beperk tot België nie. Ek was 'n slagoffer van mensehandel in die
Verenigde State, Frankryk, Switserland en Italië.
Jy weet, op negejarige ouderdom kan jy sê ek is oorhandig aan 'n internasionale
netwerkwerker wat my na die Verenigde State geneem het.
Dit was iemand wat baie bekend was op die wêreldverhoog. Gedurende hierdie tyd is ek aan breinbeheer onderwerp.
Ek het 'n jaar daar deurgebring, wat ek die 'setel van mag' genoem het: dit was 'n groep baie magtige mense,
sataniste, insluitend bekendes, politici en koninklike families.
En natuurlik sien jy hierdie mense, natuurlik sien ek hulle nog steeds – alhoewel die meeste van my dader nou
dood is – omdat hulle so prominent was. Hulle is oral.
Gareth: Dit moet vir jou buitengewoon wees. Om dit te sien, wetende wie hierdie mense regtig is.
Hoe voel dit om hulle te sien? Dit is waarskynlik 'n dom vraag, maar ek kan 'woede' voorstel.
Anneke: Ja! Dit laat my hulle wil noem. Wat iets is wat ek nie kan doen nie.
Dit is vir my baie duidelik: as ek dit gedoen het, sou ek dood gewees het. My familie sou vermoor
gewees het. Dit is die boodskap wat ek ontvang het.
Die familie van my hoofdader—ek het ontdek dat hulle hul eie geheime diens bedryf.
Dit lyk asof ek dit reeds tot 'n mate ervaar het.
Dit is al die mense wat in my lewe verskyn het en wat op hierdie wyse opgelei is.
Ek is opgelei as 'n spioen. Sodoende kon ek dit herken.
Maar die boodskap was baie duidelik; op hul eie manier het hulle my laat weet dat die dreigement altyd
was: "As jy hierdie persoon se naam noem, is jy dood."
En ek glo dat baie oorlewendes soos ek bereid sou wees om hul lewens vir die saak af te gee as dit die moeite werd was.
Maar jy moet altyd afweeg wat jy kan openbaar en wat jy nie kan nie. Dit maak my baie kwaad.
Dit maak my ook baie kwaad hoe die meeste mense die narratief glo dat dit wonderlike mense is wat
ondersteun moet word sodat hulle gesien kan word.
Gareth: Natuurlik, ek onthou; as 'n kind in die Verenigde Koninkryk. Daar was 'n enorme
pedofielnetwerk wat in België ontbloot is.
Dit het hier in die Verenigde Koninkryk belangrike hoofnuus geword.
Was dit gekoppel aan die netwerk waarin jy betrokke was? Of was dit net 'n geval van mense
wat 'n bietjie nader aan die waarheid gekom het?
Moet ons hulle 'n paar minder belangrike pedofiele gee om hul dorstigheid 'n bietjie te les terwyl ons die groot name beskerm?
Anneke: Dis presies hoe dit uiteindelik uitgedraai het. Wat jy bedoel, het bekend geword as die "Dutroux-saak".
Ek wil graag my boek aan u wys . Daarin skryf ek oor die Dutroux-saak, wat nou closely gekoppel is aan my lewensverhaal.
Dit is in wese dieselfde netwerk. Dit het in 1996 aan die lig gekom toe die liggame van kinders ontdek is.
Twee kinders is uit 'n kerker gered.
'n pooier van hierdie Belgiese netwerk het begin om kinders te ontvoer.
Dit was baie ongewoon; hy is gevang.
Kinders het in sy sorg gesterf – omdat die meeste pooier families infiltreer, die kinders neem en hulle weer huis toe bring.
Ek het self skool toe gegaan, so dit was baie makliker. Daar was geen ouers wat na my gesoek het nie. My ouers was
betrokke, soos die meeste ouers van die kinders wat gebruik is.
Die "Dutroux-saak" was daarop gemik om alles op te roer. Marc Dutroux was die pooier.
En wat toe gebeur het: dit het 'n groot kontroversie wêreldwyd geword.
Hulle het oor die netwerk gepraat, mense regoor die wêreld het daaroor gepraat, en wat gebeur het, was buitengewoon.
In hierdie... Dit het agt jaar geneem vir die saak om by die hof uit te kom.
'n Groot aantal oorlewendes het as getuies vorendag gekom en getuienis afgelê.
Dit is nagegaan en weer nagegaan deur 'n paar regtig goeie polisiebeamptes, speurders.
Hulle het ooreenkomste gevind, dinge wat hierdie oorlewendes nie sou kon geweet het as hulle nie daar was nie.
Ek was destyds nie in België nie. Ek het baie min geweet van die "Dutroux-saak" voordat die eerste regter, die eerste
persoon wat verantwoordelik was vir die saak, reeds ontslaan is.
Vanweë beweerde partydigheid, wat destyds die wit optogte ontlok het.
Die hele Belgiese bevolking was in beroering omdat kinders vermoor is.
Almal was in wit geklee om die onskuld van die kinders te beklemtoon.
Maar agt jaar later was daar 'n reuse, massiewe, massiewe poging om hierdie kennis uit te wis.
Al die getuienisverklarings is verwyder; uit die saak verwyder.
30 mense wat bewyse van enige aard oor die groter netwerk gehad het, is oorlede.
Baie belangrike omstandighede is uit die saak weggelaat.
'n nuwe lêer is geskep om 'n ander saak voor te stel.
Toe die verhoor in 2004 begin het, was dit net Marc Dutroux.
En toe was daar nog 'n persoon wat die naaste was, maar wat effens hoër in die netwerk was.
Dit was Michel Nihoul. Ek het in my memoires uitvoerig oor Michel Nihoul geskryf.
Want dit het begin toe ek daar was. Ek was daar van 1969 tot 1974.
Ek het Michel Nihoul uitvoerig bestudeer. Hy was 'n soort handlangers, die tussenganger vir
alles. Uiteindelik het hy uit die saak gekom.
En Marc Dutroux is in wese tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
Op 'n stadium het hy selfs uit die tronk ontsnap.
Nou probeer hulle hom vang en vrymaak. Dit is regtig nogal verbasend.
Dit is soos die Sataniste wat sê: Ons kan dit doen. Ons kan wen.
En... (onderbroke) Gareth: Ja, dit is amper spottend.
Anneke: Presies. Spot! Ek dink dis 'n groot ritueel vir Sataniste om hul slagoffers te bespot.
Spot oor almal wat... Die slagoffers is ook bespot en bespotlik gemaak, net soos die
oorlewendes. En natuurlik gaan dit tot vandag toe voort.
Gareth: Natuurlik. Dit is 'n manier vir hulle om selfs meer mag oor jou uit te oefen en jou magteloos te laat voel.
Um... Omdat jy oor jou ervaring geskryf het en oor jou ervarings gepraat het... Word jy dan deur mense gekontak wat soortgelyke
ervarings in ander lande, netwerke of byvoorbeeld in die Verenigde Koninkryk of Duitsland of ander plekke gehad het?
Anneke: Ja, dankie. Dit is basies wat ek die hele dag lank doen.
Ek werk saam met ander oorlewendes. In 2016 het my storie soos veldbrand op die internet versprei.
Ek is sedert 2013 in die openbare oog. En ek is deur baie, baie ander oorlewendes gekontak.
Ek werk saam met hulle. Ek het al meer as 30 jaar genesing ervaar, wat natuurlik tot vandag voortduur.
Maar as gevolg van die omstandighede en die manier waarop ek die voorreg gehad het om regtig op genesing te fokus, deel ek dit.
Alhoewel dit so is, praat ek ook met mense regoor die wêreld. Eintlik is dit meer die Westerse wêreld.
Ek werk baie met mense uit Engeland en die Gemenebes; en natuurlik uit Europa, feitlik die hele
Wes-Europa, en natuurlik uit die Verenigde State.
Hierdie netwerk het oral ooreenkomste.
Daar is geringe verskille tussen kinders wat uit militêre gesinne kom.
Maar bewussynsmanipulasie is oral soortgelyk. Opleiding in bewussynsbeheer is oral soortgelyk.
Die doel van elke kind verskil na gelang van hul rang.
Dit hang af van hul families. Maar daar is groot ooreenkomste in die manier waarop die netwerk funksioneer.
Ek het geleer dat kleiner netwerke, soos die Belgiese, met mekaar verbind.
Deur geheime genootskappe of wat ook al in hul stad bestaan, het hulle 'n paar magtige mense wat dan beheer
kan handhaaf of ondersoeke kan belemmer indien nodig.
Daar is 'n regter, 'n prokureur, daar is iemand... 'n polisiehoof of iets soos dit.
Daar is dokters. En dan netwerk hulle dikwels met die magtigste mense in die wêreld deur hul eie kinders.
En so beskerm hulle hul posisies of hul reputasie, of hulle klim die leer op, wat hulle ook al wil, regtig!
Wat hulle ook al nastreef, wat ook al hul ambisies is.
Jy kan beslis iets bereik wanneer jy deel is van hierdie wêreldwye netwerk. En dit gaan ten koste van baie kinders.
Gareth: Ek verstaan jy het 'n werkswinkel wat binnekort plaasvind met die titel 'Verskuiwing van
die Mag'. Kan jy vir ons 'n bietjie daaroor vertel?
Anneke: Ja, dankie. Dis wat op my webwerf staan.
Ek het 10 jaar lank in tronke in New York gewerk.
Ek het 'n nie-winsgewende organisasie gestig om joga in tronke te bring.
En reg van die begin af het ek joga begin onderrig. Dit was in die 2000's.
Ek het nog altyd joga as 'n genesingsmetode gebruik, maar het dit baie moeilik gevind om toe
te pas weens die manier waarop dit onderrig is.
Daarom het ek nog altyd gedink: as jy 'n verskaffer, 'n onderwyser of 'n terapeut wil wees, is daar
'n manier om met mense om te gaan wat nie help nie.
En ek het hierdie onbehulpsame houding baie dikwels teëgekom, hetsy van terapeute, joga-onderwysers of ander.
So het ek my pad deur hierdie programme in die tronk deurgewerk.
Ek het gewerk aan die vind van 'n metode wat my toelaat om werklik teenwoordig te wees op 'n horisontale vlak. Want ons
is almal uitgenooi om deel te neem aan hierdie magsstruktuur.
Ons word dus almal aangemoedig om 'n graad te behaal en dan ons rol op te neem.
En in die mate dat ons hierdie status en posisie nodig het, kan ons ons eie trauma toedek
en onsself bo die mense met wie ons werk plaas.
En, natuurlik, doen baie terapeute dieselfde.
Volgens my ervaring, hoe meer jy spesialiseer, hoe meer gebeur dit.
Dit is dus regtig aan elke verskaffer om na hulself te kyk en die sielkunde daarvan te bestudeer hoe
hulle onbewustelik aan die magsstruktuur deelneem.
Aan wie gee jy jou mag oor, en op wie kyk jy neer?
En as jy kan aanvaar dat dit regtig oor onopgeloste trauma gaan; dat wanneer jy na iemand opkyk en jou mag afstaan, jy
iemand op 'n voetstuk plaas, dan kyk jy na 'n gesagsfiguur uit jou eie kinderjare met wie jy onopgeloste kwessies het.
En wanneer jy neerkyk op iemand en hulle oordeel, projekteer jy negatief.
En dit het te doen met sekere dele van jouself wat jy nog nie regtig aanvaar het nie.
So dit is dus regtig die voorvereiste en die absolute model. Hierdie werkswinkel is
'n 10-weke aanlyn-werkswinkel vir elke klas.
En ek dink dit is 'n... Ek het dit al gedoen. Ek het eintlik regoor die wêreld gereis en sekere
terapeute geleer wat regtig op hierdie inligting staatmaak.
Dat dit diep ingaan op die dinamika en hoe dit verband hou met die trauma wanneer jy hierdie vraag vra.
Slot Gareth: Baie dankie. Baie dankie dat julle ons kom sien het! Dit was fantasties om met julle te
gesels, al is die onderwerp so verskriklik soos dit is.
Om daaroor met jou te praat... Jy bring dit aan die lig en help ander mense wat in dieselfde situasie is.
Dit voel nog steeds op een of ander manier opbeurend. Verstaan jy wat ek bedoel?
Ek hoop mense tuis dink nie ek praat onsin nie, maar dit voel steeds opbeurend om met jou te praat omdat jy... Jy het
deur sulke verskriklike dinge gegaan, maar jy draai dit om.
Soos jy oor jou werkswinkel sê, verskuif jy die mag, en dit is fantasties!
Anneke: Ja, dankie.