Я вырас у Бельгіі і быў прададзены ў забойчае педафільскае злачыннае групоўка каля свайго шостага дня нараджэння.
Я быў у гэтай сетцы пяць з паловай гадоў.
Дарослыя мужчыны, якія належалі да гэтага эксклюзіўнага клуба, былі там па розных прычынах,
але там было шмат алкаголю і шмат наркотыкаў.
І дзеці былі таварам, самым высокім, самым каштоўным таварам, і іх у асноўным выкарыстоўвалі для сексу.
Але былі і некалькі арыстакратаў, якія былі членамі гэтага клуба і таксама атрымлівалі асалоду ад забойства дзяцей.
І вось настаў мой чарг. Мяне, адзінаццацігадовага, павінны былі забіць.
Мяне катавалі, бо той, хто некаторы час абараняў мяне, а потым вельмі жорстка здзекаваўся нада мной, мяне больш не трэба быў.
Мяне прывязалі да стала для забою.
Яно было чорнае ад крыві ўсіх дзяцей, што былі перада мной.
Я быў там некалькі гадзін.
Маё цела пакрыта шнарамі. І кожны шнар нагадвае мне пра той момант.
Я думаў, што мяне заб'юць, як усіх дзяцей, якіх не дастаткова любілі, каб яны жылі.
І мяне б таксама забылі. І я не быў гатовы памерці.
Хтосьці ў гэтай сетцы палюбіў мяне дастаткова, каб выратаваць мяне.
Пыткі доўжыліся некалькі гадзін. Я быў у гэтай сетцы пяць з паловай гадоў.
За гэты час мяне згвалтавалі шмат, шмат, шмат разоў.
У мяне няма шнараў, якія б сведчылі пра тое, колькі разоў мяне згвалтавалі.
Але я падлічыў. Звычайна гэта было ў выхадныя, усю ноч.
І вось я падлічыла, што мяне гвалтавалі, сапраўды гвалтавалі, каля шасці гадзін на тыдзень.
1716 гадзін згвалтавання, перш чым мне споўнілася нават дванаццаць гадоў.
Я вырас з інструкцыямі, якія даў мне той, хто мяне выратаваў.
Гэта ўратавала мяне ад прастытуцыі і наркотыкаў і вывезла з краіны, з Бельгіі, дзе ўсё гэта адбылося.
Хоць у мяне і не было шнараў, у маладосці я была настолькі сканцэнтраваная на тым, каб быць сексуальным аб'ектам, што
прыцягвала мужчын, і частка мяне мела патрэбу ў гэтым, каб жыць.
Бо гэта быў адзіны спосаб, якім я ведаў, каб добра сябе адчуваць.
І калі я была маладым дзяўчатам, са мной абыходзіліся так непаважліва і так мяне выкарыстоўвалі.
І ўсё ж усе так хутка пачалі вінаваціць мяне. За тое, што я была распусная .
Дзешава, як ужо казалі, — шлюха. Усе гэтыя рэчы, усе гэтыя эпітэты так хутка мяне асудзілі.
А потым, калі я ачунявала, я зразумела, што не, я павінна было вырвацца з гэтай заганнай схемы, у якой я
загразла, калі мне была патрэбна сэксуальная ўвага.
Я павінна адарвацца ад гэтага і больш не дазваляць, каб мяне аб'ектывізавалі. Я хачу стаць вызваленай жанчынай.
І так, дзесяць за дзесяццю, я працаваў над тым, каб адчуць увесь боль ад таго, што са мной зрабілі, усю
здраду з боку маіх бацькоў, тое, што мяне прадалі.
Дзеці — самыя ўразлівыя члены нашага насельніцтва. Таму давайце створым грамадства, у якім дзеці
будуць у бяспецы і ў якім вакол іх будзе супольнасць.
Кожнае дзіця заслугоўвае бяспекі. Ніводнае дзіця не заслугоўвае таго, што давялося перажыць
мне і што штодня перажываюць мільёны дзяцей.
Але, на жаль, гэта частка цяперашняй сістэмы.
Як жанчыны, мы маем велізарны патэнцыял па-сапраўднаму спачуваць усяму, што нам даводзіцца вытрымаць.
Гэта дае нам больш сілы, чым каму-небудзь яшчэ. Уся боль, што хавалася за бездапаможнасцю і знявагай,
сапраўднае адчуванне таго, што зрабілі са мной, і сапраўднае разуменне таго, што гэта быў не я.
Што я добра сябе адчуваю ў канцы дня.
Я быў дзіцём. Мяне зрабілі ахвярай. Гэта была не мая віна.
Вы можаце даведацца больш пра Аннэке Лукас з наступнага інтэрв'ю.
Уводзіны Гэрыт: Наш наступны госць далучаецца да нас з Нью-Ёрка. Аннеке Лукас была прададзена сваёй маці ў дзяцінстве
ў рабства для сексуальных мэт педафільнай сетцы ў Бельгіі.
Анеке штодня гвалтавалі старэйшыя мужчыны да таго часу, пакуль ёй не споўнілася 11 гадоў.
Многія з іх былі вядомымі бельгійскімі палітыкамі. Ва ўзросце 11 гадоў яе палічылі больш не
карыснай для сеткі і катавалі амаль да смерці.
Яе выратаваў ад смерці чалавек, які вёў перамовы з палітыкамі, адказнымі за сетку.
Інтэрв'ю Гэрыт: Аннеке, вялікі дзякуй, што пагаварылі з намі. Першае, што мяне сапраўды
ўразіла, — гэта той факт, што цябе прадала твая маці.
Як бацька, я не разумеў, у чым сэнс. Як з гэтым справіцца?
Аннеке: Гэта працэс на ўсё жыццё. Бо, вядома ж, мая маці была мне найбліжэйшым чалавекам.
Я думаю, што мы ўсе найперш галоўныя апекуны. Яна таксама была адна, і ў яе быў я.
А потым – ведаеце, мая маці была не ў парадку; можна сказаць, што ў яе былі псіхічныя захворванні, якія ніколі не дыягнаставалі.
Я б апісаў яе як псіхапата; падобна таму, як гэта часам здараецца з жанчынамі.
Таму яна была надзвычай падхалімнічай з усімі мужчынамі.
Яна паводзіла сябе як пяцігадовая дзяўчынка — дзіўна какетлівая і сексуалізаваная — з усімі мужчынамі.
Яна паддалася вельмі лёгка. Я думаю, што была адлюстраваннем яе.
І было вельмі цяжка знаходзіцца побач з імі, таму што для мяне там ніколі не было месца. Гэта была поўная праекцыя.
Я была альбо нейкай слабой, незаўважнай, непрыгожай дзяўчынкай, якая была яе маленькай
памочніцай і тады была добрай, альбо была злая.
Але сапраўднае пытанне, якое вы задаяце сабе, такое: «Як хтосьці можа зрабіць такое? Як дарослыя
ў гэтай сетцы могуць так абыходзіцца з дзецьмі?»
Многія з іх былі бацькамі. І многія з іх, я ўпэўнены, таксама былі інцэстнымі бацькамі.
Ну, справа была ў тым, што мая маці эмацыянальна не развівалася з таго часу, як ёй было каля
пяці гадоў. Гэта было тады, калі памерла яе маці.
Яна прыйшла з месца глыбокай траўмы, якая, я мяркую, адбылася ў Бельгіі ў 1939 годзе, у
горадзе, што часта бамбардзіравалі падчас вайны.
Яе бацька быў ваеннапалонным у канцлагеры.
Ведаеце, я думаю, што ёй было вельмі цяжка пасля смерці яе маці і іншых смерцяў у сям'і.
Пасля вайны было мала рэсурсаў, каб дапамагчы людзям ацаліцца ад траўмаў. Таму яе перадавалі з рук у рукі па бельгійскай глыбінцы,
яе проста ўвесь час перадавалі. Магчыма, людзі лічылі яе крыху распуснай, бо гэта была вельмі каталіцкая супольнасць,
але яе ўвесь час перадавалі. І я быў яе галоўнай ахвярай.
Гэрыт: Так цяжка зразумець гэты менталітэт, калі прадаеш уласнае дзіця. Але таксама і людзей, здольных на гэта.
Вельмі цяжка ўсё гэта асэнсаваць. Што людзі здольныя зрабіць нешта такое жахлівае.
Ва ўзросце васьмі гадоў я ўсвядоміў, наколькі вялікае зло.
Таму што з гэтым дзіця ніколі, ніколі не павінна сутыкацца, нават у самай малой ступені.
Аннэке: Так! Ну, гэтая сетка вельмі злавесная. І я была — як вы сказалі ў уводзінах —
сапраўды ў бельгійскай сетцы, якая працавала як мафія.
Але ім кіраваў тагачасны міністр абароны.
Ён быў палітыкам, чыя кар'ера была маланкавай. Двойчы быў прэм'ер-міністрам Бельгіі: Пол
Вандэн Бойнанц. Я згадваў яго ў сваёй кнізе.
Гэта было сапраўды звязана з... гэта была мясцовая сетка; бельгійская сетка.
Як вы ведаеце, Бельгія — невялікая краіна. Гэта была невялікая сетка.
Але праз сатанізм яны былі звязаны з іншымі, больш высокапастаўленымі сатаністамі
і заўсёды выкарыстоўвалі дзяцей як тавар.
Мяне эксплуатавалі з шасці гадоў, калі мяне ўпершыню прадалі.
Я спазніўся, бо звычайна дзеці з сатанісцкіх сем'яў зазнаюць гвалт значна раней.
Так што мяне ўключылі ў сетку ў шэсць гадоў, і ў Бельгіі са мной абыходзіліся дрэнна.
Або пэўнымі дваранамі, якія былі надзвычай жорсткімі і садыстычнымі, і таксама не
малі ніякіх сумневаў у забойстве дзяцей.
Так што насамрэч няма ніякай прычыны, чаму я выжыў.
А потым у дзевяць гадоў... у тыя раннія гады мяне часта зневажалі мужчыны, якія былі прамытыя мазгі гэтай сістэмай.
Гэта сапраўды была сістэма шантажу. У якой іх спачатку спалучалі з дзяўчынкай, якой было каля 14 ці 15 гадоў.
Ім маглі сказаць, што яно старэйшае. Гэта было запісана на стужку. Тады і пачаўся шантаж.
І тады яны да мяне прыйшлі. У 6 ці 7 гадоў — гэта, безумоўна, вельмі маленькае дзіця.
Кожны, хто там знаходзіцца і згвалтуе маленькае дзіця такім чынам – нават калі б я прасіў іх. Мяне
вучылі, што я павінен зрабіць так, каб ім было камфортна.
Але нават тады няма ніякіх сумневаў, што быў здзейснены злачынства.
Але заўсёды былі мужчыны, якія казалі: «Я гэтага не зраблю. Я не магу гэтага зрабіць».
Але ў той час я не ўсведамляў, наколькі глыбока гэтыя людзі ўжо былі прамытыя мазгі, і што, як кажуць, патрэбны адзін чалавек,
які пойдзе на ўсё, як кажуць. Гэта яны заўсёды і кажуць.
Я заўсёды адчуваў, што людзі, якія здзекаваліся нада мной, самі ў дзяцінстве зазналі гвалт і што яны
паўтаралі гэтыя паводзіны, знаходзячыся ў становішчы ўлады.
Такім чынам, яны пераадолелі ўласныя пачуцці бездапаможнасці і безабароннасці, якія перажылі ў выніку ўласнага гвалту.
Праз гэты вельмі грубы ўчынак, у якім яны адчувалі сябе магутнымі. І, вядома, большасць
тых, хто перажыў, не становяцца злачынцамі.
Але метад структураваны такім чынам, што ён дазваляе або заахвочвае людзей, якія гатовыя стаць злачынцамі,
падзяліцца гэтай велізарнай, вялікай таямніцай педафіліі.
Для пачатку, каб мець іх усіх у сваёй кішэні. І гэта распаўсюджваецца на... Гэрыт: Ці бачыш ты
яшчэ некаторых з гэтых людзей, якія здзекаваліся з цябе на тэлебачанні ці ў газетах у Бельгіі?
Аннеке: Паглядзі. Гэта не абмяжоўвалася Бельгіяй. Я стала ахвярай гандлю людзьмі ў Злучаных Штатах, Францыі, Швейцарыі, Італіі.
Ведаеце, у 9 гадоў, можна сказаць, мяне аддалі міжнароднаму нэтворкеру, які забраў мяне ў Злучаныя Штаты.
Гэта быў нехта вельмі вядомы на сусветнай арэне. У гэты час на мне праводзілі кантроль над розумам.
Я правёў там год, які называў «цэнтрам улады»: гэта была група вельмі ўплывовых людзей, сатаністаў, у
тым ліку знакамітасцяў, палітыкаў, каралеўскіх сем'яў.
І, вядома, вы бачыце гэтых людзей, вядома, я ўсё яшчэ іх бачу — хоць большасць маіх катаў цяпер
мёртвыя — таму што яны былі такімі вядомымі. Яны паўсюль.
Гэрыт: Гэта павінна быць для цябе неверагодна. Убачыць гэта, ведаючы, хто насамрэч гэтыя людзі.
Як гэта — іх бачыць? Магчыма, гэта дурное пытанне, але я мог бы ўявіць «гнеў».
Аннеке: Так! Гэта ў мяне выклікае жаданне назваць іх. Што я не магу зрабіць.
Для мяне гэта вельмі ясна: калі б я гэта зрабіў, я б быў мёртвы. Мая сям'я была б забіта. Гэтая думка да мяне дайшла.
Сям'я майго галоўнага злачынцы — я выявіў, што яны маюць сваю ўласную тайную службу.
Здаецца, я ўжо ў пэўнай ступені перажыў гэта.
Гэта ўсе людзі, якія з'явіліся ў маім жыцці і прайшлі такую навучанне.
Мяне навучалі быць шпіёнам. Таму я мог гэта распазнаць.
Але паведамленне было вельмі зразумелым; па-свойму яны далі мне зразумець, што пагроза заўсёды была
адной: «Калі ты згадаеш імя гэтага чалавека, ты мёртвы».
І я веру, што многія выжылыя, як я, былі б гатовыя аддаць свае жыцці за гэтую справу, калі б яна таго вартая.
Але ты заўсёды мусіш ацэньваць, што можна раскрыць, а што не. Гэта мяне вельмі раздражняе.
Мяне таксама вельмі раздражняе, як большасць людзей верыць у наратыў пра тое, што гэта цудоўныя
людзі, якіх трэба падтрымліваць, каб іх заўважылі.
Гэрэт: Вядома, я памятаю; у дзяцінстве ў Вялікабрытаніі. Была выяўлена велізарная педафільская сетка ў Бельгіі.
Гэта стала важнай навіной тут, у Злучаным Каралеўстве.
Ці было гэта звязана з сеткай, у якой вы ўдзельнічалі? Ці гэта быў проста выпадак, калі людзі крыху наблізіліся да праўды?
А дамо ім некалькіх менш значных педафілаў, каб яны крыху затаілі смагу, пакуль мы абараняем буйныя імёны?
Аннэке: Менавіта так усё ў выніку і атрымалася. Тое, пра што вы згадваеце, стала вядома як «справа Дзютро».
Я хацела б паказаць вам сваю кнігу . У ёй я пішу пра справу Дзютро, якая цесна звязана з маёй жыццёвай гісторыяй.
Па сутнасці, гэта тая ж сетка. Яна стала вядомай у 1996 годзе, калі былі знойдзены целы дзяцей.
Два дзеці былі выратаваны з падзямелля.
Сутенер з гэтай бельгійскай сеткі пачаў выкрадаць дзяцей.
Гэта было вельмі незвычайна; яго злавілі.
Пад яго апекай паміралі дзеці — таму што большасць сутэнёраў пранікаюць у сем'і, забіраюць дзяцей і вязуць іх дадому.
Я сам хадзіў у школу, таму было значна лягчэй. Мяне не шукалі бацькі. Мае бацькі былі ўдзельнікамі, як
і большасць бацькоў дзяцей, якія выкарыстоўваліся.
«Справа Дзютро» павінна была ўсё ўзбурыць. Марк Дзютро быў сутэнёрам.
І што адбылося потым: гэта стала велізарнай спрэчкай – сусветнай.
Яны гаварылі пра сетку, людзі па ўсім свеце пра яе гаварылі, і тое, што адбылося, было незвычайным.
У гэтым... Справе спатрэбілася восем гадоў, каб дайсці да суда.
Шматлікія выжылыя выступілі ў якасці сведкаў і далі паказанні.
Гэта правяралася і пераправяралася некалькімі вельмі добрымі паліцэйскімі, дэтэктывамі.
Яны знайшлі падабенства, рэчы, пра якія гэтыя выжылыя не маглі б ведаць, калі б не былі там.
У той час я не быў у Бельгіі. Я ведаў вельмі мала пра «справу Дзютро», пакуль першага суддзі, першай
асобы, адказнай за справу, ужо не знялі з пасады.
З-за меркаванай прадузятасці, якая тады выклікала маршы белых.
Усё бельгійскае насельніцтва было ўстрывожана, таму што забілі дзяцей.
Усе былі апранутыя ў белае, каб падкрэсліць нявіннасць дзяцей.
Але праз восем гадоў адбылася велізарная, маштабная, маштабная спроба знішчыць гэтыя веды.
Усе паказанні сведкаў былі выдалены; выключаны з справы.
30 чалавек, якія мелі пэўныя доказы адносна большай сеткі, памерлі.
Шмат важных абставін былі схаваны ў справе.
Быў створаны новы файл, каб прадставіць іншы выпадак.
Калі ў 2004 годзе пачаўся судовы працэс, на лаве падсудных быў толькі Марк Дютро.
І потым быў яшчэ адзін чалавек, які быў найбліжэйшым, але крыху вышэй па іерархіі.
Гэта быў Мішэль Ніёль. Я падрабязна напісаў пра Мішэля Ніёля ў сваіх мемуарах.
Таму што гэта пачалося, калі я быў там. Я быў там з 1969 па 1974 год.
Я ўважліва вывучаў Мішэля Ніуля. Ён быў свайго роду паслугачом, пасярэднікам ва ўсім. Урэшце ён сышоў з гэтага бізнесу.
І Марк Дютро быў, па сутнасці, прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
У нейкі момант ён нават збег з турмы.
Цяпер яны спрабуюць яго злавіць і вызваліць. Гэта сапраўды даволі дзіўна.
Гэта як сатаністы, якія кажуць: «Мы можам гэта зрабіць. Мы можам перамагчы».
І... (перапынілі) Гэрыт: Так, гэта амаль кпін.
Аннеке: Менавіта. Здзек! Я думаю, што для сатаністаў вялікі рытуал — здзекавацца са сваіх ахвяр.
Пасмеяўшыся з усіх, хто... Ахвяр таксама высмейвалі і кпілі, як і тых, хто выжыў. І,
вядома, гэта працягваецца і па сённяшні дзень.
Гэрыт: Вядома. Гэта спосаб для іх аказаць на цябе яшчэ большы ўплыў і прымусіць цябе адчуваць сябе бездапаможным.
Гм... Таму што вы пісалі пра свой досвед і распавядалі пра свае перажыванні... Ці звяртаюцца да вас людзі, якія
мелі падобны досвед у іншых краінах, сетках або, напрыклад, у Вялікабрытаніі, Германіі ці ў іншых месцах?
Аннэке: Так, дзякуй. Па сутнасці, я ўвесь дзень гэтым і займаюся.
Я працую з іншымі тымі, хто выжыў. У 2016 годзе мая гісторыя разнеслася ў інтэрнэце як пажар.
Я знаходжуся ў цэнтры ўвагі з 2013 года. І са мной звязалася вельмі шмат іншых выжылых.
Я працую з імі. Я ўжо больш за 30 гадоў перажываю ацаленне, якое, вядома, працягваецца і па сённяшні дзень.
Але з-за абставін і таму, што ў мяне была магчымасць сапраўды засяродзіцца на выздараўленні, я і дзялюся гэтым.
Нягледзячы на гэта, я таксама размаўляю з людзьмі па ўсім свеце. Насамрэч, гэта хутчэй заходні свет.
Я шмат працую з людзьмі з Англіі і краін Садружнасці; і, вядома, з Еўропы, практычна з усёй
Заходняй Еўропы, і, вядома, з Злучаных Штатаў.
Гэтая сетка паўсюль мае падабенства.
Існуюць нязначныя адрозненні сярод дзяцей, якія паходзяць з ваенных сем'яў.
Але маніпуляцыя свядомасцю паўсюль падобная. Навучанне кантролю свядомасці паўсюль падобнае.
Мэта кожнага дзіцяці адрозніваецца ў залежнасці ад яго звання.
Гэта залежыць ад іх сем'яў. Але ёсць значныя падабенствы ў тым, як працуе сетка.
Я даведаўся, што меншыя сеткі, такія як бельгійская, злучаюцца паміж сабой.
Праз таемныя таварыствы ці ўсё, што яшчэ існуе ў іх горадзе, яны маюць некалькіх уплывовых людзей, якія потым могуць падтрымліваць
кантроль або перашкаджаць расследаванням, калі гэта неабходна.
Там суддзя, адвакат, там яшчэ нехта... начальнік паліцыі ці нешта ў такім родзе.
Ёсць дактары. А потым яны часта наладжваюць кантакты з самымі ўплывовымі людзьмі ў свеце праз сваіх дзяцей.
І вось яны абараняюць свае пазіцыі ці сваю рэпутацыю, ці лезуць па кар'ернай лесвіцы, увогуле, што захочуць, насамрэч!
Да чаго б яны ні імкнуліся, якія б амбіцыі ні мелі.
Вы дакладна можаце чагосьці дасягнуць, калі з'яўляецеся часткай гэтай сусветнай сеткі. І гэта адбываецца за кошт многіх дзяцей.
Гэрыт: Я разумею, у вас неўзабаве адбудзецца семінар пад назвай «Перамяшчэнне сілы». Ці можаце вы расказаць нам пра яго крыху?
Аннэке: Так, дзякуй. Менавіта так напісана на маім сайце.
Я працаваў у турмах Нью-Ёрка 10 гадоў.
Я заснаваў некамерцыйную арганізацыю, каб прывесці ёгу ў турмы.
І адразу ж з самага пачатку я пачаў выкладаць ёгу. Гэта было ў 2000-х гадах.
Я заўсёды выкарыстоўваў ёгу як метад аздараўлення, але мне было вельмі цяжка прымяняць яе з-за таго, як яе выкладалі.
Вось чаму я заўсёды думаў: калі вы хочаце быць пастаўшчыком паслуг, настаўнікам, тэрапеўтам, ёсць пэўны
спосаб абыходжання з людзьмі, які не прыносіць карысці.
І я неаднаразова сутыкаўся з гэтым недапаможным стаўленнем, няхай гэта былі тэрапеўты, настаўнікі ёгі ці іншыя.
Так я прайшоў праз гэтыя праграмы ў турме.
Я працую над пошукам метаду, які дазволіць мне быць па-сапраўднаму прысутным на гарызантальным узроўні. Бо
ўсе мы запрошаны ўдзельнічаць у гэтай структуры ўлады.
Такім чынам, нам усім раяць атрымаць дыплом, а потым прыняць на сябе сваю ролю.
І ў той ступені, у якой нам патрэбны гэты статус і пазіцыя, мы можам хаваць сваю ўласную траўму
і ставіць сябе вышэй за людзей, з якімі працуем.
І, вядома, многія тэрапеўты робяць тое ж самае.
Па маім досведзе, чым больш вы спецыялізуецеся, тым часцей гэта здараецца.
Такім чынам, сапраўды, кожны пастаўшчык паслуг павінен прыгледзецца да сябе, да сваёй псіхалогіі, каб
зразумець, як ён несвядома ўдзельнічае ў структуры ўлады.
Каму вы аддаяце сваю ўладу, а каго вы пагарджаеце?
І калі вы можаце дапусціць, што гаворка сапраўды ідзе пра нявырашаную траўму; што, калі вы зазіраеце на кагосьці і
адмаўляецеся ад уласнай улады, вы ставіце кагосьці на п'едэстал, тады вы глядзіце на фігуру ўлады са
свайго дзяцінства, з якой у вас невырашаныя пытанні.
А калі ты глядзіш на кагосьці звысоку і асуджаеш яго, ты праецыруеш нешта негатыўнае.
І гэта звязана з некаторымі часткамі сябе, якія вы яшчэ не прынялі па-сапраўднаму.
Такім чынам, гэта сапраўды зыходная ўмова і абсалютная мадэль. Гэты семінар — 10-тыднёвы анлайн-семінар для кожнага класа.
І я думаю, што гэта... Я зрабіў гэта. Я сапраўды аб'ездзіў увесь свет і навучаў пэўных
тэрапеўтаў, якія сапраўды спадзяюцца на гэтую інфармацыю.
Гэта дазваляе глыбока пранікнуць у дынаміку і тое, як яна звязана з траўмай, калі вы задаяце гэтае пытанне.
Выснова Гэрыт: Вялікі дзякуй. Вялікі дзякуй, што завіталі да нас! Было фантастычна
паразмаўляць з вамі, хоць тэма і такая жахлівая.
Размаўляючы з вамі пра гэта... Вы раскрываеце гэта і дапамагаеце іншым людзям, якія ў той жа сітуацыі.
Гэта ўсё роўна нейкім чынам натхняе. Ты разумееш, што я маю на ўвазе?
Спадзяюся, дома не падумаюць, што я гавару лухту, але размаўляць з табой усё роўна натхняе, таму што ты... Ты
перажыў такія жахлівыя рэчы, але ўсё перамяняеш да лепшага.
Як вы кажаце пра сваю майстэрню, вы перамяшчаеце сілу, і гэта фантастычна!
Аннэке: Так, дзякуй.