Mi kreskis en Belgio kaj estis vendita al murda pedofila bando ĉirkaŭ mia sesa naskiĝtago.
Mi estis uzata en ĉi tiu reto dum kvin jaroj kaj duono.
La plenkreskaj viroj, kiuj apartenis al ĉi tiu ekskluziva klubo, estis tie pro diversaj kialoj,
sed estis multe da alkoholo kaj multe da drogoj.
Kaj la infanoj estis la varo, la plej alta, plej valora varo, kaj estis ĉefe uzataj por sekso.
Sed estis ankaŭ kelkaj aristokratoj, kiuj estis membroj de ĉi tiu klubo kaj kiuj ankaŭ ĝuis mortigi infanojn.
Kaj tiam estis mia vico. Kiam mi estis dek unu-jara, oni devis mortigi min.
Mi estis torturita, ĉar iu, kiu dum iom da tempo protektis min kaj poste tre malbone misuzis min, jam ne plu interesiĝis pri mi.
Mi estis fiksita sur buĉotablo.
Ĝi estis nigra pro la sango de ĉiuj infanoj antaŭ mi.
Mi estis tie dum pluraj horoj.
Mia korpo estas kovrita per cikatroj. Kaj ĉiu cikatro rememorigas min pri tiu momento.
Mi pensis, ke oni mortigos min, kiel ĉiujn infanojn, kiuj ne estis sufiĉe amataj por vivi.
Kaj ankaŭ mi estus forgesita. Kaj mi ne estis preta morti.
Iu en ĉi tiu reto amis min sufiĉe por savi min.
La torturo daŭris kelkajn horojn. Mi estis en ĉi tiu reto dum kvin jaroj kaj duono.
Dum tiu tempo, oni seksperfortis min multfoje, multfoje, multfoje.
Mi ne havas cikatrojn por montri, kiom da fojoj mi estis seksperfortita.
Sed mi kalkulis ĝin. Ĝi kutime okazis dum la semajnfino, tutan nokton.
Kaj tiel mi kalkulis, ke mi estis seksperfortita, vere seksperfortita, dum ĉirkaŭ ses horoj semajne.
1 716 horoj da seksperforto antaŭ ol mi eĉ atingis la aĝon de dek du jaroj.
Mi kreskis kun instrukcioj donitaj al mi de la persono, kiu min savis.
Tio tenis min for de prostituado kaj drogoj kaj elportis min el la lando, el Belgio, kie ĉio tio okazis.
Kvankam mi ne havis cikatrojn, kiel juna plenkreskulo mi estis tiel fokusita esti seksa objekto, ke mi
altiris virojn, kaj parto de mi bezonis tion por vivi.
Ĉar tio estis la sola maniero, kiun mi konis por senti min bone.
Kaj kiel juna virino, oni traktis min tiel malrespekteme kaj uzis min tiel multe.
Kaj tamen ĉiuj tiel rapide kulpigis min pro esti seksa permesemulo.
Malmultekosta, kiel oni diris, prostituitino. Ĉiuj ĉi aferoj, ĉiuj ĉi epitetoj, kondamnis min tiel rapide.
Kaj tiam, dum mi resaniĝis, mi ekkomprenis, ke ne, mi devis elrompiĝi el tiu ŝablono, en kiu
mi estis kaptita, kie mi bezonis seksan atenton.
Mi devas distanciĝi de tio kaj ne plu permesi, ke oni objektivigu min. Mi volas fariĝi liberigita virino.
Kaj tiel, jardekon post jardeko, mi laboris por senti la tutan doloron de tio, kio estis farita al mi,
la tutan perfidon de miaj gepatroj, de esti vendita.
Infanoj estas la plej vundeblaj membroj de nia loĝantaro. Ni do kreu socion, en kiu
infanoj estas sekuraj kaj ĉirkaŭitaj de komunumo.
Ĉiu infano meritas sekurecon. Neniu infano meritas tion, kion mi travivis kaj kion milionoj da infanoj travivas ĉiutage.
Sed bedaŭrinde, tio estas parto de la nuna sistemo.
Kiel virinoj, ni havas tiom da potencialo vere empatii kun ĉio, kion ni devas elteni kiel virinoj.
Tio donas al ni pli da forto ol al iu ajn alia. Ĉiu doloro malantaŭ la tuta senpoveco kaj humiligo, vere sentante tion,
kio estis farita al mi, vere komprenante, ke tio ne estis mi.
Ke mi sentas min bone je la fino de la tago.
Mi estis infano. Oni faris min viktimo. Tio ne estis mia kulpo.
Vi povas ekscii pli pri Anneke Lucas en la sekva intervjuo.
Enkonduko Gareth: Nia sekva gasto aliĝas al ni el Novjorko. Anneke Lucas estis vendita de sia patrino
kiel infana sekssklavino al pedofilia reto en Belgio.
Anneke estis ĉiutage seksperfortita de pli aĝaj viroj ĝis ŝi estis 11-jara.
Multaj el ili estis eminentaj belgaj politikistoj. Je la aĝo de 11 jaroj ŝi estis konsiderata ne plu
utila al la reto kaj estis preskaŭ mortige torturita.
Ŝi estis savita de morto de viro, kiu negocis kun la politikistoj respondecaj pri la reto.
Intervjuo Gareth: Anneke, dankon tre pro tio, ke vi parolis kun ni. La unua afero, kiu vere
frapis min, estis la fakto, ke via patrino vendis vin.
Kiel patro, mi luktis por kompreni, kio estas la senco de tio. Kiel vi traktas tion?
Anneke: Ĝi estas vivdaŭra procezo. Ĉar, kompreneble, mia patrino estis la persono plej proksima al mi.
Mi pensas, ke ni ĉiuj unue kaj ĉefe estas ĉefzorgantoj. Ŝi ankaŭ estis sola, kaj ŝi havis min.
Kaj tiam – vi scias, mia patrino ne estis sana; oni povus diri, ke ŝi estis mensmalsana, kio neniam estis diagnozita.
Mi priskribus ŝin kiel psikopaton; en maniero, kiu foje okazas ĉe virinoj.
Tial ŝi estis ekstreme obsequema al ĉiuj viroj.
Ŝi kondutis kiel kvinjara, bizarre koketa, seksigita knabineto – al ĉiuj viroj.
Ŝi sin submetis tre facile. Mi pensas, ke mi estis reflekto de ŝi.
Kaj estis tre malfacile esti ĉirkaŭ ili, ĉar neniam estis loko por mi. Ĝi estis kompleta projekcio.
Mi estis aŭ ia malforta, ne rimarkinda, nealloga knabineto, kiu estis ŝia helpetulo, kaj tiam mi estis bona, aŭ mi estis malica.
Sed la vera demando, kiun vi demandas al vi mem, estas: "Kiel iu ajn povas fari tian aferon? Kiel la
plenkreskuloj en ĉi tiu reto povas fari tion al infanoj?"
Multaj el ili estis gepatroj. Kaj multaj el ili, mi certas, estis ankaŭ incestaj gepatroj.
Nu, la afero estis, ke mia patrino ne evoluis emocie ekde ŝi estis ĉirkaŭ kvinjara. Tiam mortis ŝia patrino.
Ŝi venis el loko de severa traŭmato, kiu – mi devas supozi – okazis en Belgio en 1939, en
urbo, kiu estis ofte bombita dum la milito.
Ŝia patro estis militkaptito en koncentrejo.
Vi scias, mi pensas, ke estis tre malfacile pro la morto de ŝia patrino kaj aliaj mortoj en la familio.
Post la milito estis malmultaj rimedoj disponeblaj por helpi homojn resaniĝi de traŭmato. Do oni pasigis ŝin tra la belga
kamparo, oni tute pasigis ŝin. Eble homoj pensis, ke ŝi estis iom seksalloga, ĉar ĝi estis tre katolika
komunumo, sed oni pasigis ŝin. Kaj mi estis ŝia ĉefa viktimo.
Gareth: Estas tiel malfacile kompreni tiun pensmanieron de vendado de via propra infano
tie. Sed ankaŭ la homoj, kiuj kapablas fari tion.
Estas tre malfacile kompreni ĉion. Ke homoj kapablas fari ion tiel teruran.
Kiom aĝa vi estis, kiam vi ekkomprenis la amplekson de la malbono?
Ĉar tio estas io, kion infano neniam, neniam devus devi alfronti, eĉ ne plej malgrande.
Anneke: Ĝuste! Nu, la reto estas tre malica. Kaj, kiel vi diris en via enkonduko, mi fakte
estis parto de belga reto, kiu funkciis kiel mafio.
Sed ĝin gvidis la tiama sekretario pri defendo.
Li estis politikisto, kiu havis meteoran karieron. Li dufoje estis ĉefministro de Belgio: Paul
Vanden Boeynants. Mi menciis lin en mia libro.
Ĝi vere estis konektita al... ĝi estis loka reto; belga reto.
Kiel vi scias, Belgio estas malgranda lando. Ĝi estis malgranda reto.
Sed per satanismo ili estis konektitaj al aliaj, pli altrangaj satanistoj, kaj ĉiam uzis infanojn kiel varojn.
Mi estis ekspluatita ekde la aĝo de ses jaroj, kiam mi estis unue komercita.
Mi malfruis, ĉar kutime infanoj el satanismaj familioj estas misuzataj multe pli frue.
Do oni enmetis min en la reton kiam mi estis sesjara, kaj oni misuzis min en Belgio.
Aŭ de iuj nobeloj, kiuj estis ekstreme perfortaj kaj sadismaj kaj ankaŭ ne hezitis mortigi infanojn.
Do vere ne ekzistas kialo, kial mi devus esti travivinta.
Kaj tiam, en la aĝo de naŭ... en tiuj fruaj jaroj, mi ofte estis misuzata de viroj, kiuj estis indoktrinitaj en ĉi tiun sistemon.
Ĝi vere estis ĉantaĝa sistemo. En ĝi ili unue estis parigitaj kun juna knabino, kiu estis ĉirkaŭ 14 aŭ 15 jarojn maljuna.
Eble oni diris al ili, ke ĝi estis pli malnova. Tio estis registrita sur bendo. Tiam komenciĝis la ĉantaĝo.
Kaj tiam ili venis al mi. Je ses aŭ sep jaroj, ne estas dubo, ke vi estas tre juna infano.
Ĉiu, kiu estas tie kaj seksperfortas tian malgrandan infanon – eĉ se mi petis tion de ili. Oni
instruis al mi, ke mi devus igi ilin senti sin komfortaj.
Sed eĉ tiam, ne estas dubo, ke krimo estis farita.
Sed ĉiam estis viroj, kiuj diris: "Mi ne faros tion. Mi ne povas fari tion."
Sed tiutempe mi ne rimarkis, kiom profunde tiuj viroj jam estis indoktrinitaj, kaj ke, kiel oni diras, necesas unu
persono, kiu faros ion ajn, kiel oni diras. Tion ili ĉiam diras.
Mi ĉiam havis la senton, ke la homoj, kiuj misuzis min, mem estis misuzitaj kiel infanoj, kaj ke
ili ripetis tiun konduton el pozicio de potenco.
Tiel ili superis siajn proprajn sentojn de senpoveco kaj senhelpeeco, kiujn ili suferis pro sia propra misuzo.
Per ĉi tiu tre kruda ago, en kiu ili sentis sin potencaj. Kaj, kompreneble, plej multaj postvivantoj ne iĝas krimuloj.
Sed la metodo estas strukturita tiel, ke ĝi permesas aŭ instigas homojn, kiuj tamen pretas fariĝi deliktantoj,
dividi ĉi tiun enorman, grandan sekreton de pedofilio.
Por komenci, havi ilin ĉiujn en via poŝo. Kaj tio etendiĝas al... Gareth: Ĉu vi ankoraŭ vidas iujn el tiuj homoj,
kiuj misuzis vin en televido aŭ en la gazetoj en Belgio?
Anneke: Rigardu. Ĝi ne limiĝis al Belgio. Mi estis viktimo de homkomerco en Usono, Francio, Svislando, Italio.
Vi scias, kiam mi estis naŭjara, oni povus diri, ke oni transdonis min al internacia retkonektisto, kiu kondukis min al Usono.
Tiu estis iu, kiu estis tre konata sur la mondscenejo. Dum tiu tempo mi estis submetita al menskontrolo.
Mi pasigis tie jaron, kiun mi nomis la "sidlokon de potenco": tio estis grupo de tre potencaj homoj, satanistoj,
inkluzive de famuloj, politikistoj kaj reĝaj familioj.
Kaj kompreneble vi vidas ĉi tiujn homojn, kompreneble mi ankoraŭ vidas ilin – kvankam plej multaj el miaj perfortintoj
nun estas mortaj – ĉar ili estis tiel elstaraj. Ili estas ĉie.
Gareth: Tio devas esti eksterordinara por vi. Vidi tion, sciante, kiuj ĉi tiuj homoj vere estas.
Kiel vi sentas vin vidante ilin? Verŝajne estas stulta demando, sed mi povus imagi 'koleron'.
Anneke: Jes! Ĝi igas min nomi ilin. Kion mi ne povas fari.
Tio estas tre klara al mi: se mi farus tion, mi estus morta. Mia familio estus mortigita. Tio estas la mesaĝo, kiun mi ricevis.
Mi malkovris, ke la familio de mia ĉefa krimulo funkciigas sian propran sekretan servon.
Ŝajnas, ke mi jam iagrade spertis tion.
Jen ĉiuj homoj, kiuj aperis en mia vivo kaj kiuj estis tiel trejnitaj.
Mi ankaŭ estis trejnita kiel spiono. Do mi povis rekoni ĝin.
Sed la mesaĝo estis tre klara; laŭ sia maniero ili sciigis al mi, ke la minaco ĉiam estis: "Se vi
mencias la nomon de tiu persono, vi estas morta."
Kaj mi kredas, ke multaj postvivantoj kiel mi estus pretaj oferi siajn vivojn por la kaŭzo, se tio valorus.
Sed vi ĉiam devas taksi, kion vi povas malkaŝi kaj kion vi ne povas. Tio tre kolerigas min.
Ankaŭ tre kolerigas min, ke plej multaj homoj kredas la rakonton, ke ĉi tiuj estas mirindaj homoj,
kiujn oni devas subteni por ke oni povu ilin vidi.
Gareth: Kompreneble, mi memoras; kiel infano en la Unuiĝinta Reĝlando. Estis enorma
pedofila reto, kiu estis malkovrita en Belgio.
Ĝi faris gravajn titolojn ĉi tie en la Unuiĝinta Reĝlando.
Ĉu tio estis ligita al la reto, en kiu vi partoprenis? Aŭ ĉu temis nur pri tio, ke homoj iom pli proksimiĝis al la vero?
Ĉu ni donu al ili kelkajn malpli signifajn pedofilojn por iomete kviti ilian soifon dum ni protektas la famajn nomojn?
Anneke: Tiel ĝuste ĝi rezultis fine. Tio, al kio vi aludas, fariĝis konata kiel la "Dutroux-kazo".
Mi ŝatus montri al vi mian libron . En ĝi mi skribas pri la Dutroux-kazo, kiu estas proksime ligita al mia vivrakonto.
Ĝi esence estas la sama reto. Ĝi aperis en 1996, kiam oni malkovris la korpojn de infanoj.
Du infanoj estis savitaj el malliberejo.
Krimestro el ĉi tiu belga reto komencis kidnapi infanojn.
Tio estis tre nekutima; li estis kaptita.
Infanoj mortis sub lia prizorgo – ĉar plej multaj prostituistoj infiltrigas familiojn,
prenas la infanojn kaj revenigas ilin hejmen.
Mi mem iris al la lernejo, do estis multe pli facile. Ne estis gepatroj serĉantaj min. Miaj gepatroj estis implikitaj,
kiel plej multaj gepatroj de la infanoj, kiuj estis uzataj.
La "Dutroux-kazo" estis por skui ĉion. Marc Dutroux estis la proxeneto.
Kaj kio okazis tiam: ĝi fariĝis grandega polemiko – tutmonde.
Ili diskutis pri la reto, homoj tra la tuta mondo parolis pri ĝi, kaj tio, kio okazis, estis eksterordinara.
En ĉi tio... Daŭris ok jarojn, ĝis la kazo atingis la kortumon.
Granda nombro da postvivantoj sin prezentis kiel atestantoj kaj donis atestaĵojn.
Tion kontrolis kaj re-kontrolis kelkaj vere bonaj policistoj, detektivoj.
Ili trovis similecojn, aferojn, kiujn ĉi tiuj postvivantoj ne povus esti sciintaj, se ili ne estus tie.
Mi tiutempe ne estis en Belgio. Mi sciis tre malmulte pri la "Dutroux-kazo" antaŭ ol la unua juĝisto, la
unua persono respondeca pri la kazo, jam estis eksigita.
Pro supozata parcialeco, kiu tiutempe ekigis la blankajn marŝojn.
La tuta belga loĝantaro estis en tumulto, ĉar infanoj estis mortigitaj.
Ĉiuj estis vestitaj en blanko por emfazi la senkulpecon de la infanoj.
Sed ok jarojn poste okazis enorma, masivega, masivega provo ekstermi ĉi tiun scion.
Ĉiuj atestantaj deklaroj estis forigitaj; forigitaj el la kazo.
30 homoj, kiuj havis ian ajn pruvon pri la pli vasta reto, mortis.
Multaj gravaj cirkonstancoj estis subpremitaj en la kazo.
Nova dosiero estis kreita por reprezenti alian kazon.
Kiam la proceso komenciĝis en 2004, temis nur pri Marc Dutroux.
Kaj tiam estis alia persono, kiu estis la plej proksima, sed kiu estis iomete pli alta en la reto.
Tio estis Michel Nihoul. Mi detale skribis pri Michel Nihoul en miaj memuaroj.
Ĉar ĝi komenciĝis kiam mi estis tie. Mi estis tie de 1969 ĝis 1974.
Mi detale studis Michel Nihoul. Li estis ia subulo, la peranto por ĉio. Fine li forlasis la komercon.
Kaj Marc Dutroux estis esence kondamnita al vivdaŭra malliberigo.
Iam li eĉ eskapis el malliberejo.
Nun ili provas kapti lin kaj liberigi lin. Ĝi estas vere sufiĉe mirinda.
Ĝi estas kiel la satanistoj, kiuj diras: Ni povas fari ĝin. Ni povas venki.
Kaj... (interrompite) Gareth: Jes, ĝi preskaŭ mokas.
Anneke: Ĝuste. Moko! Mi pensas, ke por satanistoj estas granda rito mokadi siajn viktimojn.
Moki ĉiujn, kiuj... La viktimoj ankaŭ estis mokitaj kaj ridindigitaj, same kiel la
postvivantoj. Kaj kompreneble tio daŭras ĝis hodiaŭ.
Gareth: Kompreneble. Ĝi estas maniero por ili uzi eĉ pli da potenco super vi kaj igi vin senti vin senhelpa.
Nu... Ĉar vi skribis pri via sperto, parolante pri viaj spertoj... Ĉu tiam homoj, kiuj havis similajn
spertojn en aliaj landoj, retoj aŭ, ekzemple, en Unuiĝinta Reĝlando aŭ Germanio aŭ aliaj lokoj, kontaktas vin?
Anneke: Jes, dankon. Tio estas esence tio, kion mi faras la tutan tagon.
Mi laboras kun aliaj postvivantoj. En 2016 mia rakonto disvastiĝis kiel fajro en la interreto.
Mi estas publika figuro ekde 2013. Kaj min kontaktis multaj, multaj aliaj postvivantoj.
Mi laboras kun ili. Mi spertis resaniĝon dum pli ol 30 jaroj, kiu kompreneble daŭras ĝis hodiaŭ.
Sed pro la cirkonstancoj kaj la maniero, laŭ kiu mi havis la privilegion vere koncentriĝi pri resaniĝo, mi dividas tion.
Kvankam tio estas la kazo, mi ankaŭ parolas kun homoj tra la tuta mondo. Fakte, temas pli pri la okcidenta mondo.
Mi multe laboras kun homoj el Anglio kaj el la Komunumo de Nacioj; kaj kompreneble el Eŭropo, preskaŭ el
la tuta Okcidenta Eŭropo, kaj kompreneble el Usono.
Ĉi tiu reto havas similecojn ĉie.
Estas etaj diferencoj inter infanoj, kiuj devenas el militistaj familioj.
Sed manipulado de konscio estas ĉie simila. Trejnado pri kontrolo de konscio estas ĉie simila.
La celo de ĉiu infano varias laŭ ilia rango.
Tio dependas de iliaj familioj. Sed estas grandaj similecoj en la maniero, kiel la reto funkcias.
Mi eksciis, ke pli malgrandaj retoj, kiel la belga, konektiĝas unu kun la alia.
Per sekretaj societoj aŭ kio ajn alia ekzistas en ilia urbo, ili havas kelkajn potencajn homojn, kiuj tiam
povas konservi kontrolon aŭ malhelpi enketojn, se necese.
Estas juĝisto, advokato, estas iu... policestro aŭ io tia.
Estas kuracistoj. Kaj poste ili ofte interkonektiĝas kun la plej potencaj homoj en la mondo per siaj propraj infanoj.
Kaj tiel ili protektas siajn poziciojn aŭ sian reputacion, aŭ ili supreniras la karieron, kion ajn ili volas, vere!
Kion ajn ili aspiras, kiaj ajn estas iliaj ambicioj.
Vi certe povas atingi ion, kiam vi estas parto de ĉi tiu tutmonda reto. Kaj tio okazas je la elspezo de multaj infanoj.
Gareth: Mi komprenas, ke vi havas venontan seminarion nomatan "Shifting the Power". Ĉu vi povas diri al ni iomete pri ĝi?
Anneke: Jes, dankon. Tiel estas skribite sur mia retejo.
Mi laboris en Novjorkaj malliberejoj dum dek jaroj.
Mi fondis neprofitcelan organizon por enkonduki jogon en malliberejojn.
Kaj tuj ekde la komenco mi komencis instrui jogon. Tio estis en la 2000-aj jaroj.
Mi ĉiam uzis jogon kiel resanigan metodon, sed trovis ĝin tre malfacile aplikebla pro la maniero, kiel ĝi estis instruita.
Tial mi ĉiam pensis: se vi volas esti provizanto, instruisto aŭ terapiisto, ekzistas maniero trakti homojn, kiu ne estas helpa.
Kaj mi ofte renkontis ĉi tiun nehelpeman sintenon, ĉu de terapiistoj, joginstruistoj aŭ aliaj.
Do mi trapasis ĉi tiujn programojn en malliberejo.
Mi laboras pri trovado de metodo, kiu permesos al mi esti vere ĉeestanta je horizontala nivelo. Ĉar ni ĉiuj
estas invititaj partopreni en ĉi tiu potencstrukturo.
Do ni ĉiuj estas kuraĝigitaj akiri diplomon kaj poste plenumi nian rolon.
Kaj tiom, kiom ni bezonas tiun statuson kaj pozicion, ni povas kaŝi nian propran traŭmaton kaj
meti nin mem super la homojn, kun kiuj ni laboras.
Kaj, kompreneble, multaj terapiistoj faras la saman.
Laŭ mia sperto, ju pli vi specialiĝas, des pli tio okazas.
Do vere estas al ĉiu provizanto rigardi sin mem, rigardi la psikologion de tio, kiel ili
senkonscie partoprenas en la potencstrukturo.
Al kiu vi cedas vian potencon, kaj kiun vi rigardas malalte?
Kaj se vi povas supozi, ke temas vere pri nerisolvita traŭmato; ke kiam vi admiras iun kaj cedas vian potencon, vi metas tiun
personon sur piedestalon, tiam vi rigardas aŭtoritatfiguron el via propra infanaĝo, kun kiu vi havas nerisolvitajn problemojn.
Kaj kiam vi rigardas iun de supre kaj juĝas lin, vi negative projekcias.
Kaj tio rilatas al iuj partoj de vi mem, kiujn vi ankoraŭ ne vere akceptis.
Do tio vere estas la antaŭkondiĉo kaj la absoluta modelo. Ĉi tiu laborejo estas 10-semajna reta laborejo por ĉiu klaso.
Kaj mi pensas, ke ĝi estas... Mi faris ĝin. Mi fakte vojaĝis ĉirkaŭ la mondo kaj instruis kelkajn
terapiistojn, kiuj vere fidas je ĉi tiu informo.
Ke tio profunde eniras la dinamikon kaj kiel ĝi rilatas al la traŭmato kiam oni demandas ĉi tiun demandon.
Konkludo Gareth: Multan dankon. Multan dankon, ke vi venis vidi nin! Estis mirinde paroli kun vi,
kvankam la temo estas tiel terura, kiel ĝi estas.
Parolante al vi pri tio... Vi malkaŝas ĝin kaj helpas aliajn homojn, kiuj estas en la sama situacio.
Ĝi ankoraŭ iel sentigas min leviĝinta. Ĉu vi komprenas, kion mi celas?
Mi esperas, ke la homoj hejme ne pensas, ke mi parolas sensencaĵojn, sed ankoraŭ estas kuraĝige paroli
kun vi, ĉar vi... Vi travivis tiel terurajn aferojn, sed vi sukcesas ĉion turni al pli bona direkto.
Kiel vi diras pri via laborejo, vi ŝanĝas la potencon, kaj tio estas mirinda!
Anneke: Jes, dankon.