Ես մեծացել եմ Բելգիայում և վեցերորդ ծննդյանս մոտ վաճառվել եմ սպանող պեդոֆիլների ցանցին։
Ես օգտագործվել եմ այս ցանցում հինգ ու կես տարի։
Այս բացառիկ ակումբի մեծահասակ տղամարդիկ այնտեղ էին տարբեր պատճառներով, բայց այնտեղ շատ ալկոհոլ ու շատ թմրանյութեր կային։
Եվ երեխաները ապրանք էին՝ ամենաբարձր, ամենաարժեքավոր ապրանք, և դրանք հիմնականում օգտագործվում էին սեռական նպատակներով։
Բայց կային նաև մի քանի ազնվականներ, որոնք անդամ էին այս ակումբի և որոնք նույնպես հաճույք էին ստանում երեխաներին սպանելուց։
Եվ հետո իմ հերթն էր։ Տասնմեկ տարեկանում ինձ պետք էր սպանել։
Ինձ տանջեցին, որովհետև այն մարդը, որը մի ժամանակ պաշտպանել էր ինձ, իսկ հետո շատ վատ վերաբերվեց ինձ, ինձանից հոգնել էր։
Ինձ ամրացրին մորթման սեղանին։
Այն սև էր իմ առջև եղած բոլոր երեխաների արյունով։
Ես այնտեղ մի քանի ժամ էի։
Իմ մարմինը ծածկված է սպիերով։ Եվ յուրաքանչյուր սպի ինձ հիշեցնում է այդ պահը։
Ես կարծում էի, որ ինձ կսպանեն, ինչպես բոլոր այն երեխաներին, որոնք կյանքի համար բավարար սեր չէին ստացել։
Եվ ինձ էլ կմոռանային։ Եվ ես դեռ պատրաստ չէի մեռնել։
Այս ցանցի մեջ ինչ-որ մեկը ինձ բավականաչափ սիրեց, որ ինձ փրկեր։
Ճանաչապարությունն տևեց մի քանի ժամ։ Ես այս ցանցում էի հինգ ու կես տարի։
Այդ ընթացքում ինձ բազմիցս բռնաբարել են։
Ես ոչ մի սպի չունեմ, որը ցույց տար, թե քանի անգամ են ինձ բռնաբարել։
Բայց ես հաշվել էի։ Դա սովորաբար լինում էր հանգստյան օրերին, ամբողջ գիշեր։
Եվ այդպես ես հաշվարկեցի, որ ինձ բռնաբարել են, իսկապես բռնաբարել են, շաբաթական մոտ վեց ժամ։
1,716 ժամ բռնաբարության, մինչև ես անգամ տասներկու տարեկան չդառնայի։
Ես մեծացել եմ ինձ փրկած մարդու տված հրահանգներով։
Դա ինձ հեռու պահեց պոռնկությունից և թմրանյութերից և դուրս բերեց երկրից՝ Բելգիայից, որտեղ այդ ամենը տեղի էր ունեցել։
Չնայած որ ես որևէ սպի չունեի, որպես երիտասարդ մեծահասակ ես այնքան կենտրոնացած էի սեռական օբյեկտ լինելու վրա, որ գրավում
էի տղամարդկանց, և իմ մի մասը դրա կարիքը ուներ ապրելու համար։
Քանի որ դա միակ ճանապարհն էր, որով ես գիտեի, թե ինչպես լավ զգալ ինքս ինձ։
Եվ որպես երիտասարդ կին ինձ շատ անարգալից վերաբերվեցին և շատ օգտագործեցին։
Եվ այնուամենայնիվ բոլորը այնքան շտապեցին մեղադրել ինձ՝ սեռական առումով թույլատրող լինելու համար։
Չար, ինչպես ասվել է, պոռնիկ։ Այս բոլոր բաները, այս բոլոր մականունները ինձ այդքան արագ դատապարտեցին։
Եվ երբ ես ապաքինվեցի, հասկացա, որ ոչ, պետք է դուրս գամ այս սովորույթից, որի մեջ կպչել
էի և որտեղ ինձ սեռական ուշադրություն էր պետք։
Ես պետք է ինձ այս ամենից անջատեմ և այլևս չթույլատրեմ, որ ինձ օբյեկտիվացնեն։ Ես ձգտում եմ դառնալ ազատ կին։
Եվ այդպես, տասնամյակներ շարունակ ես աշխատում էի զգալու ինձ հասցված բոլոր ցավերը՝ ծնողներիս դավաճանությունն ու վաճառվելը։
Երեխաները մեր բնակչության ամենաանպաշտպան անդամներն են։ Ուստի եկեք ստեղծենք այնպիսի հասարակություն,
որտեղ երեխաները ապահով են և ունեն իրենց շուրջը համայնք։
Յուրաքանչյուր երեխա արժանի է անվտանգության։ Ոչ մի երեխա չի արժանի այն ամենին, ինչ ես անցա,
և ինչ միլիոնավոր երեխաներ ամեն օր են ապրում։
Բայց, ցավոք, դա ներկա համակարգի մի մասն է։
Որպես կանայք, մենք ունենք մեծ ներուժ՝ իսկապես համերաշխելու այն ամենին, ինչ ստիպված ենք հանդուրժել որպես կանայք։
Դա մեզ տալիս է ավելի մեծ ուժ, քան որևէ մեկին։ Բոլոր ցավերը, անզորության և նվաստացման ետևում, իսկապես
զգալով, թե ինչ արեցին ինձ, իսկապես հասկանալով, որ դա ես չէի։
Օրվա վերջում ես լավ եմ զգում։
Ես երեխա էի։ Ես դարձա զոհ։ Դա իմ մեղքը չէր։
Դուք կարող եք ավելին իմանալ Աննեկե Լուկասի մասին հետևյալ հարցազրույցում։
Ներածություն Գարեթ: Մեր հաջորդ հյուրը միանում է մեզ Նյու Յորքից։ Աննեկե Լուկասին մանկության տարիներին նրա մայրը վաճառել է
սեռական ստրուկի կարգավիճակով Բելգիայում գործող պեդոֆիլ ցանցին։
Աննեկեին ամեն օր մեծ տարիքի տղամարդիկ բռնաբարում էին մինչև նա դարձավ 11 տարեկան։
Նրանցից շատերը նշանավոր բելգիացի քաղաքական գործիչներ էին։ 11 տարեկանում նրան այլևս օգտակար
չհամարեցին ցանցի համար և գրեթե մահվան եզրին խոշտանգեցին։
Նրան մահից փրկեց մի մարդ, որը բանակցություններ վարեց ցանցի պատասխանատու քաղաքական գործիչների հետ։
Հարցազրույց Գարեթ: Աննեկե, շատ շնորհակալ եմ, որ մեզ հետ խոսեցիր։ Առաջին բանը, որը իսկապես
հուզեց ինձ, այն էր, որ քեզ վաճառել է քո մայրը։
Որպես հայր, ես դժվարանում էի դրա իմաստը տեսնել։ Ինչպե՞ս ես դրանով գլուխ բերում։
Աննեկե. Դա ամբողջ կյանքի ընթացք է։ Իհարկե, իմ մայրը ինձ ամենամոտ մարդն էր։
Ես կարծում եմ, որ մենք բոլորս առաջին հերթին հիմնական խնամակալներ ենք։ Նա նույնպես միայնակ էր, և ես նրա կողքին էի։
Եվ հետո՝ գիտես, մայրս լավ չէր; կարելի է ասել, որ նա հոգեկան հիվանդություն ուներ, որը երբեք չի ախտորոշվել։
Ես նրան կնկարագրեի որպես հոգեբանական խանգարում ունեցող կին, ինչ-որ առումով, ինչը երբեմն պատահում է կանանց հետ։
Այդ պատճառով նա չափազանց հաճոյախոս էր բոլոր տղամարդկանց հանդեպ։
Նա վարվում էր ինչպես հինգ տարեկան, տարօրինակորեն շողոքորթ, սեռականացված փոքրիկ աղջիկ՝ բոլոր տղամարդկանց հանդեպ։
Նա շատ հեշտությամբ հանձնվեց։ Կարծում եմ, որ ես նրա արտացոլանքն էի։
Եվ նրանց կողքին լինելը շատ դժվար էր, որովհետև ինձ համար երբեք տեղ չկար։ Դա ամբողջությամբ պրոյեկցիա էր։
Ես կամ թույլ, ոչ առանձնահատուկ, ոչ գրավիչ փոքրիկ աղջիկ էի, որը նրա փոքրիկ օգնականն էր, և այդ ժամանակ լավ էի, կամ էլ չար էի։
Բայց իրական հարցը, որը դուք ինքներդ ձեզ տալիս եք, այս է՝ «Ինչպե՞ս կարող է որևէ մեկը նման բան անել։ Ինչպե՞ս կարող
են այս ցանցի մեծահասակները դա անել երեխաների նկատմամբ»։
Նրանցից շատերը ծնողներ էին։ Եվ նրանցից շատերը, համոզված եմ, նույնպես եղբայրական կամ
քույրական հարաբերություններ ունեցող ծնողներ էին։
Գիտեք, խնդիրը նրանում էր, որ մայրս էմոցիոնալ առումով չէր զարգացել մոտավորապես հինգ տարեկանից ի
վեր։ Դա այն ժամանակ էր, երբ նրա մայրը մահացել էր։
Նա եկել էր ծանր տրավմայի վայրից, որը, ինչպես ենթադրում եմ, տեղի էր ունեցել 1939 թվականին Բելգիայում՝ մի
քաղաքում, որը պատերազմի ընթացքում հաճախ ռմբակոծվում էր։
Նրա հայրը կոնցենտրացիոն ճամբարում պատերազմի գերի էր։
Գիտես, ես կարծում եմ, որ նրա մոր մահը և ընտանիքում տեղի ունեցած մյուս մահերը նրա համար շատ դժվար էին։
Պատերազմից հետո մարդկանց տրավմայից ապաքինվելու համար շատ քիչ ռեսուրսներ կային։ Նրան Բելգիայի գյուղական շրջաններում անընդհատ
տեղափոխում էին, ամբողջովին տեղափոխում էին։ Միգուցե մարդիկ կարծում էին, որ նա մի փոքր սեռական բնույթի է, քանի որ
դա շատ կաթոլիկ համայնք էր, բայց նրան անընդհատ տեղափոխում էին։ Եվ ես նրա հիմնական զոհն էի։
Գարեթ: Շատ դժվար է հասկանալ այն մտածելակերպը, երբ մարդը վաճառում է իր սեփական երեխային։
Բայց նաև այն մարդիկ, ովքեր ընդունակ են դրան։
Շատ դժվար է ամեն ինչը հասկանալ։ Որ մարդիկ կարող են անել այդքան սարսափելի բան։
Քանի տարեկան էիր, երբ հասկացար չարիքի չափը?
Քանի որ դա այնպիսի բան է, որի հետ երեխան երբեք, երբեք չի պետք է առնչվի, անգամ ամենափոքր չափով։
Աննեկե. Այո՛, ճիշտ է։ Լավ, ցանցը շատ չարամիտ է։ Եվ ես, ինչպես դուք նշեցիք նախաբանում, իսկապես գտնվում
էի բելգիական մի ցանցում, որը գործում էր մաֆիայի պես։
Բայց այն գլխավորում էր այն ժամանակվա պաշտպանության նախարարը։
Նա քաղաքական գործիչ էր, ում կարիերան մետեորի նման արագ բարձրացավ։ Նա երկու անգամ Բելգիայի վարչապետն էր՝
Պոլ Վանդեն Բոյնանտսը։ Ես նրան հիշատակել եմ իմ գրքում։
Դա իսկապես կապված էր... դա տեղական ցանց էր՝ բելգիական ցանց։
Ինչպես գիտեք, Բելգիան փոքր երկիր է։ Դա փոքր ցանց էր։
Բայց սատանայապաշտության միջոցով նրանք կապված էին այլ, ավելի բարձր կարգի սատանայապաշտների հետ
և միշտ երեխաներին օգտագործում էին որպես ապրանք։
Վեց տարեկանից սկսած ինձ շահագործել են, երբ առաջին անգամ վաճառեցին։
Ես ուշացա, որովհետև սատանիստական ընտանիքների երեխաները սովորաբար շատ ավելի վաղ են բռնության ենթարկվում։
Այսպիսով, վեց տարեկանում ինձ ընդգրկեցին ցանցում, և Բելգիայում ինձ նկատմամբ բռնություն գործադրվեց։
կամ որոշ ազնվականների կողմից, որոնք չափազանց բռնի և սադիստական էին և երեխաներին սպանելիս որևէ խիղճ չէին զգում։
Այսպիսով, իրականում ոչ մի պատճառ չկա, թե ինչու ես ողջ մնացի։
Եվ ապա ինը տարեկանում… այդ վաղ տարիներին ինձ հաճախ բռնության էին ենթարկում այն տղամարդիկ, որոնք ներծծված էին այս համակարգում։
Դա իսկապես շանտաժի համակարգ էր։ Նրանց առաջին հերթին զուգակցեցին մոտավորապես 14 կամ 15 տարեկան մի դեռահաս աղջկա հետ։
Նրանց կարող էին ասել, որ այն ավելի հին է։ Դա ձայնագրվել էր ժապավենի վրա։ Այդ ժամանակ սկսվեց շանտաժը։
Եվ հետո նրանք եկան ինձ մոտ։ 6 կամ 7 տարեկան հասակում անկասկած դու շատ փոքր երեխա ես։
Յուրաքանչյուր ոք, ով այնտեղ է և բռնաբարում է այդքան փոքր երեխային՝ նույնիսկ եթե ես խնդրեի նրանց։ Ինձ
սովորեցրել էին, որ պետք է նրանց հարմարավետ զգացնել։
Բայց անգամ այդ դեպքում կասկած չկա, որ հանցագործություն է կատարվել։
Բայց միշտ էլ եղել են մարդիկ, որոնք ասում էին. «Ես դա չեմ անի։ Ես դա չեմ կարող անել։»
Բայց այն ժամանակ ես չէի հասկանում, թե որքան խորը արդեն գաղափարականացված էին այդ մարդիկ, և, ինչպես ասում են, բավական է
մեկ մարդ, որը պատրաստ է ամեն ինչ անել։ Դա են նրանք միշտ ասում։
Ես միշտ զգացել եմ, որ ինձ չարաշահող մարդիկ ինքնին մանկության տարիներին չարաշահվել են և որ
նրանք իշխանության դիրքից կրկնում էին այդ վարքագիծը։
Այս կերպ նրանք հաղթահարեցին իրենց սեփական անզորության և անօգնականության զգացումները, որոնք
նրանք կրել էին սեփական չարաշահման հետևանքով։
Այս շատ պարզունակ արարքի միջոցով նրանք իրենց հզոր էին զգում։ Եվ, իհարկե, վերապրածների մեծ մասը հանցագործ չի դառնում։
Բայց մեթոդը կառուցված է այնպես, որ թույլ է տալիս կամ խրախուսում է նրանց, ովքեր պատրաստ են դառնալ
հանցագործներ, կիսվել պեդոֆիլիայի այս հսկայական, մեծ գաղտնիքով։
Սկզբի համար՝ որպեսզի նրանք բոլորը ձեր գրպանում լինեն։ Եվ դա տարածվում է… Գարեթ: Դու դեռ տեսնո՞ւմ ես Բելգիայում
հեռուստատեսությամբ կամ թերթերում քեզ վիրավորած որոշ մարդկանց։
Աննեկե. Տեսեք։ Դա սահմանափակված չէր միայն Բելգիայով։ Ես մարդկանց առևտրի զոհ եմ եղել Միացյալ
Նահանգներում, Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում, Իտալիայում։
Գիտեք, ինն տարեկան հասակում կարելի է ասել, որ ինձ հանձնել էին մի միջազգային ցանցավորողի, ով ինձ տարավ Միացյալ Նահանգներ։
Սա աշխարհի բեմում շատ հայտնի անձնավորություն էր։ Այդ ընթացքում ես ենթարկվեցի մտքի վերահսկողության։
Ես այնտեղ անցկացրի մեկ տարի, որը ես անվանել էի «իշխանության աթոռ». դա շատ հզոր մարդկանց մի խումբ էր՝ սատանիստներ, այդ
թվում հայտնիներ, քաղաքական գործիչներ և թագավորական ընտանիքներ։
Եվ, իհարկե, դու տեսնում ես այս մարդկանց, իհարկե ես դեռևս տեսնում եմ նրանց՝ չնայած որ իմ հանցագործների մեծ մասը հիմա
մեռած է, որովհետև նրանք այնքան նշանավոր էին։ Նրանք ամենուր են։
Գարեթ: Դա քեզ համար անշուշտ արտասովոր է։ Դա տեսնելը, գիտակցելով, թե իրականում ովքեր են այդ մարդիկ։
Ինչպիսի՞ զգացողություն է նրանց տեսնելը։ Գուցե դա հիմար հարց է, բայց ես կարող եմ պատկերացնել «բարկություն»։
Աննեկե: Այո՛։ Դա ինձ ստիպում է ուզենալ անվանակոչել նրանց, ինչը ես չեմ կարող անել։
Դա ինձ համար շատ պարզ է. եթե ես դա անեի, ես կմեռնեի. իմ ընտանիքը կսպանվեր. սա այն հաղորդագրությունն է, որը ես ստացա.
Իմ գլխավոր հանցագործի ընտանիքը, ինչպես պարզեցի, ունի իր սեփական գաղտնի ծառայությունը։
Թվում է, թե ես արդեն ինչ-որ չափով սա ապրել եմ։
Սրանք բոլոր այն մարդիկ են, ովքեր հայտնվել են իմ կյանքում և այս կերպ են ուսուցվել։
Ես նույնպես դասավանդվել էի որպես լրտես, որպեսզի կարողանայի դա ճանաչել։
Բայց հաղորդագրությունը շատ հստակ էր. իր ձևով նրանք ինձ հասկացրին, որ սպառնալիքը միշտ նույնն
է՝ «Եթե այս մարդու անունը հիշատակես, կմեռնես»։
Եվ ես հավատում եմ, որ իմ նման շատ վերապրածներ պատրաստ կլինեին իրենց կյանքը զոհաբերել այդ նպատակին, եթե դա իսկապես արժանի լիներ։
Բայց դու միշտ պետք է կշռես, թե ինչ կարող ես բացահայտել և ինչ չես կարող։ Դա ինձ շատ է զայրացնում։
Ինձ շատ է զայրացնում, որ մարդկանց մեծամասնությունը հավատում է այն պատմությանը, թե սրանք հրաշալի
մարդիկ են, որոնց պետք է աջակցել, որպեսզի նրանց նկատեն։
Գարեթ: Իհարկե, հիշում եմ; երբ երեխա էի Միացյալ Թագավորությունում։ Բելգիայում բացահայտվեց հսկայական պեդոֆիլների ցանց։
Այն Միացյալ Թագավորությունում կարևոր վերնագրեր ստացավ։
Դա կապված էր այն ցանցի հետ, որի մեջ դու ներգրավված էիր՞, թե՞ դա պարզապես մարդկանց մի փոքր ավելի մոտենալն էր ճշմարտությանը։
Թե՞ մի քանի պակաս նշանակալի պեդոֆիլներ տանք նրանց, որ մի փոքր հագենան, մինչ մենք պաշտպանում ենք մեծ անունները։
Աննեկե։ Վերջում հենց այդպես էլ ստացվեց։ Այն, ինչին դուք հղում եք անում, հայտնի դարձավ որպես «Դուտրու գործը»։
Ես կցանկանայի ձեզ ցույց տալ իմ գիրքը . Այնտեղ ես գրում եմ Դուտրու գործի մասին, որը սերտորեն կապված է իմ կյանքի պատմության հետ։
Դա, էությամբ, նույն ցանցն է։ Այն բացահայտվեց 1996 թվականին, երբ հայտնաբերվեցին երեխաների դիակները։
Երկու երեխա փրկվել են նկուղից։
Այս բելգիական ցանցի մի մանկաբռնարար սկսել էր առևանգել երեխաներին։
Դա շատ անսովոր էր; նրան բռնեցին։
Նրա խնամքի տակ երեխաներ էին մահացել, քանի որ մեծ մասը պիմպերը ներթափանցում են ընտանիքներ,
վերցնում են երեխաներին և վերադարձնում տուն։
Ես ինքս դպրոց էի գնացել, ուստի դա շատ ավելի հեշտ էր։ Ինձ ոչ մի ծնող չէր փնտրում։ Իմ ծնողները ներգրավված էին,
ինչպես օգտագործված երեխաների մեծամասնության ծնողները։
«Դուտրոյի գործը» ամեն ինչ խառնելու համար էր։ Մարկ Դուտրոն պիմփն էր։
Եվ ինչ տեղի ունեցավ հետո՝ դա դարձավ հսկայական վեճ ամբողջ աշխարհում։
Նրանք խոսեցին ցանցի մասին, ամբողջ աշխարհում մարդիկ խոսեցին դրա մասին, և տեղի ունեցածը արտասովոր էր։
Այս… գործին դատարան հասնելու համար պահանջվեց ութ տարի։
Շատ թվով փրկվածներ հանդես եկան որպես վկաներ և ներկայացրին ապացույցներ։
Դա ստուգվել է, կրկնակի ստուգվել մի քանի իսկապես լավ ոստիկանների՝ հետաքննիչների կողմից։
Նրանք գտան նմանություններ՝ այնպիսի բաներ, որոնք այս վերապրածները չէին կարող իմանալ, եթե այնտեղ չլինեին։
Ես այդ ժամանակ Բելգիայում չէի։ Ես շատ քիչ բան գիտեի «Դուտրոյի գործի» մասին մինչև առաջին դատավորը, առաջին անձը, որը
պատասխանատու էր գործի քննության համար, արդեն պաշտոնանկ լինելը։
Ասված կողմնակալության պատճառով, որը այդ ժամանակ առաջացրեց սպիտակների երթերը։
Ամբողջ Բելգիայի բնակչությունը խուճապի մեջ էր, քանի որ երեխաներ էին սպանվել։
Բոլորը հագնված էին սպիտակ հագուստով՝ ընդգծելու երեխաների անմեղությունը։
Բայց ութ տարի անց տեղի ունեցավ հսկայական, զանգվածային, զանգվածային փորձ՝ այս գիտելիքը վերացնելու համար։
Բոլոր վկաների ցուցմունքները ջնջվել են; գործից հանվել են։
30 մարդ, որոնք ունեին որևէ ապացույց ավելի լայն ցանցի վերաբերյալ, մահացան։
Գործի բազմաթիվ կարևոր հանգամանքներ թաքցվել էին։
Նոր ֆայլ է ստեղծվել՝ այլ դեպք ներկայացնելու համար։
Երբ 2004 թվականին սկսվեց դատավարությունը, դա միայն Մարկ Դյուտրուի գործն էր։
Եվ հետո հայտնվեց մեկ այլ մարդ, որը ամենամոտն էր, սակայն ցանցում մի փոքր ավելի բարձր դիրք էր զբաղեցնում։
Դա Միշել Նիհուլն էր։ Ես մանրամասն գրել եմ Միշել Նիհուլի մասին իմ հուշագրություններում։
Քանի որ դա սկսվեց այն ժամանակ, երբ ես այնտեղ էի։ Ես այնտեղ էի 1969 թվականից մինչև 1974 թվականը։
Ես Միշել Նիհուլին մանրակրկիտ ուսումնասիրել եմ։ Նա մի տեսակ հանցագործի օգնական էր, ամեն ինչի
միջնորդը։ Վերջում նա դուրս եկավ այդ բիզնեսից։
Եվ Մարկ Դութրուին, ըստ էության, դատապարտեցին ցմահ ազատազրկման։
Մի պահ նա անգամ փախել է բանտից։
Հիմա նրանք փորձում են նրան բռնել և ազատել։ Դա իսկապես զարմանալի է։
Դա նման է սատանիստներին, որոնք ասում են՝ մենք կարող ենք դա անել։ մենք կարող ենք հաղթել։
Եվ... (խոսքը ընդհատվում է) Գարեթ: Այո, դա գրեթե ծաղրանք է։
Աննեկե. Հենց այդպես։ Ծաղրանք։ Կարծում եմ, սատանիստների համար մեծ արարողակարգ է իրենց զոհերին ծաղրելը։
Ծաղրում էին բոլոր նրանց, ովքեր… Զոհերին նույնպես ծաղրում և ծաղրանքի առարկա էին դարձնում, ինչպես նաև ողջ
մնացածներին։ Եվ, իհարկե, սա շարունակվում է մինչև օրս։
Գարեթ: Իհարկե։ Դա նրանց համար միջոց է ձեզ վրա ավելի մեծ իշխանություն գործադրելու և ձեզ անօգնական զգալու համար։
Էմ… որովհետև դու գրել ես քո փորձի մասին, պատմել քո փորձառությունների մասին… արդյո՞ք քեզ հետ կապ են հաստատում մարդիկ,
որոնք ունեցել են նմանատիպ փորձառություններ այլ երկրներում, ցանցերում կամ, օրինակ, Միացյալ
Թագավորությունում, Գերմանիայում կամ այլ վայրերում։
Աննեկե: Այո, շնորհակալություն։ Դա, փաստորեն, այն է, ինչ ես ամբողջ օրն անում եմ։
Ես աշխատում եմ այլ վերապրածների հետ։ 2016 թվականին իմ պատմությունը ինտերնետում տարածվեց ինչպես անտառային հրդեհ։
Ես 2013 թվականից հանրության ուշադրության կենտրոնում եմ։ Եվ ինձ հետ կապ են հաստատել շատ-շատ այլ վերապրածներ։
Ես նրանց հետ աշխատում եմ։ Ես ավելի քան 30 տարի ապրել եմ բուժման փորձառություն, որը, իհարկե, շարունակվում է մինչև այսօր։
Բայց հանգամանքների և այն ձևի շնորհիվ, որով ես իսկապես հնարավորություն ունեցա
կենտրոնանալ ապաքինման վրա, ես դա կիսում եմ։
Չնայած դրան, ես նույնպես ամբողջ աշխարհում մարդկանց հետ խոսում եմ։ Իրականում դա ավելի շատ Արևմտյան աշխարհն է։
Ես շատ եմ աշխատում Անգլիայի և Համագործակցության երկրների մարդկանց հետ; և, իհարկե, Եվրոպայից՝ գրեթե ամբողջ
Արևմտյան Եվրոպայից, և, իհարկե, Միացյալ Նահանգներից։
Այս ցանցը ամենուրեք նմանություններ ունի։
Զինվորական ընտանիքներից եկող երեխաների միջև կան փոքր տարբերություններ։
Բայց գիտակցության մանիպուլյացիան ամենուր նույնն է։ Գիտակցության վերահսկման ուսուցումը ամենուր նույնն է։
Յուրաքանչյուր երեխայի նպատակը տարբերվում է՝ կախված նրանց կարգավիճակից։
Դա կախված է նրանց ընտանիքներից։ Բայց ցանցի գործունեության ձևում կան մեծ նմանություններ։
Ես իմացել եմ, որ փոքր ցանցերը, օրինակ՝ բելգիականը, միմյանց հետ կապվում են։
Գաղտնի ընկերությունների կամ իրենց քաղաքում գոյություն ունեցող ցանկացած այլ միջոցի միջոցով նրանք ունեն մի քանի ազդեցիկ
մարդկանց, որոնք կարող են պահպանել վերահսկողությունը կամ, անհրաժեշտության դեպքում, խոչընդոտել հետաքննություններին։
Կա դատավոր, կա փաստաբան, կա մեկը… ոստիկանապետ կամ նման ինչ-որ մեկը։
Կան բժիշկներ։ Եվ նրանք հաճախ իրենց երեխաների միջոցով կապեր են հաստատում աշխարհի ամենաազդեցիկ մարդկանց հետ։
Եվ այդպես նրանք պաշտպանում են իրենց դիրքերը կամ իրենց հեղինակությունը, կամ բարձրանում են
կարիերայի սանդուղքով, ինչ ուզում են, իսկապես։
Ինչի էլ ձգտեն, ինչպիսիք էլ լինեն նրանց հավակնությունները։
Դուք անշուշտ կարող եք ինչ-որ բան ձեռք բերել, երբ դուք այս համաշխարհային ցանցի մի մասն եք։ Եվ
դա տեղի է ունենում բազմաթիվ երեխաների հաշվին։
Գարեթ: Հասկանում եմ, որ մոտ ժամանակներս կայանալու է ձեր «Ուժի փոխանցում» անվանումով
աշխատաժողովը։ Կարո՞ղ եք մեզ մի փոքր պատմել դրա մասին։
Աննեկե: Այո, շնորհակալություն։ Դա է գրված իմ կայքում։
Ես 10 տարի աշխատել եմ Նյու Յորքի բանտերում։
Ես հիմնեցի ոչ առևտրային կազմակերպություն՝ յոգան բանտերում ներդնելու համար։
Եվ հենց սկզբից ես սկսեցի յոգա դասավանդել։ Դա 2000-ականներին էր։
Ես միշտ յոգան օգտագործել եմ որպես բուժման մեթոդ, սակայն դրա կիրառումը ինձ համար շատ դժվար էր դասավանդման ձևի պատճառով։
Դրա համար ես միշտ մտածել եմ՝ եթե ուզում ես լինել ծառայող, ուսուցիչ կամ թերապևտ, մարդկանց հետ վարվելու մի ձև կա, որը օգտակար չէ։
Ես բազմիցս հանդիպել եմ այս ոչ օգտակար վերաբերմունքին՝ լինի դա թերապևտների, յոգայի ուսուցիչների կամ այլոց կողմից։
Այսպիսով, ես բանտում անցա այս ծրագրերը։
Ես աշխատում եմ գտնել մի մեթոդ, որը թույլ կտա ինձ իսկապես ներկա լինել հորիզոնական մակարդակում։ Քանի որ մեզ
բոլորիս հրավիրում են մասնակցելու այս իշխանական կառուցվածքին։
Ուստի մեզ բոլորիս խրախուսում են ստանալ բարձրագույն կրթություն և հետո ստանձնել մեր դերը։
Եվ որքանով մեզ անհրաժեշտ է այս կարգավիճակը և դիրքը, մենք կարող ենք ծածկել մեր սեփական տրավման
և դնել ինքներս մեզ մեր գործընկերների վերևում։
Եվ, իհարկե, շատ թերապևտներ նույնն են անում։
Իմ փորձով՝ որքան ավելի շատ ես մասնագիտանում, այնքան ավելի հաճախ է սա պատահում։
Այսպիսով, իրականում յուրաքանչյուր մատակարարի վրա է կախված, որ ինքնաքննություն անի և ուսումնասիրի, թե ինչպես
են նրանք անգիտակցաբար մասնակցում իշխանական կառուցվածքին։
Ում եք հանձնում ձեր իշխանությունը, և ում եք նայում վերևից?
Եվ եթե կարող ես ենթադրել, որ դա իսկապես վերաբերում է չլուծված տրավմային; որ երբ դու ոմանց պաշտում ես և զիջում քո իշխանությունը,
դու նրանց բարձրացնում ես պեդեստալին, ապա դու նայում ես քո սեփական մանկության մի
ավტორიտար կերպարի, որի հետ ունես չլուծված խնդիրներ։
Երբ դու ինչ-որ մեկին վերևից ես նայում և դատում, դու բացասական արտացոլում ես անում։
Եվ դա կապված է քո այն մասերի հետ, որոնք դու դեռ իսկապես չես ընդունել։
Այսպիսով, դա իսկապես նախապայմանն է և ամբողջական մոդելը։ Այս աշխատաժողովը յուրաքանչյուր դասի
համար նախատեսված 10-շաբաթյա առցանց աշխատաժողով է։
Եվ ես կարծում եմ, որ դա... Ես դա արել եմ։ Իրականում ես շրջել եմ ամբողջ աշխարհով և դասավանդել որոշ
թերապևտների, որոնք իսկապես հենվում են այս տեղեկատվության վրա։
Դա խորանում է դինամիկայի մեջ և ցույց է տալիս, թե ինչպես են դրանք կապված տրավմայի հետ, երբ դուք այս հարցը տալիս եք։
Եզրափակում Գարեթ: Շատ շնորհակալ եմ։ Շատ շնորհակալ եմ, որ եկաք մեզ տեսնելու։ Ձեզ հետ զրուցելը
ֆանտաստիկ էր, չնայած թեման որքան էլ սարսափելի լինի։
Դրա մասին քեզ հետ խոսելը... Դու բացահայտում ես այն և օգնում ես նույն իրավիճակում գտնվող մյուս մարդկանց։
Դա ինչ-որ կերպ դեռևս ոգևորիչ է թվում։ Գիտե՞ս, ինչ նկատի ունեմ։
Հուսով եմ, որ տանը մարդիկ չեն կարծում, թե ես անհեթեթություն եմ խոսում, բայց քեզ հետ խոսելը ինձ համար դեռևս
ոգևորիչ է, որովհետև դու… Դու անցել ես այդքան սարսափելի բաների միջով, բայց հիմա դրանք հաղթահարում ես։
Ինչպես դուք ասում եք ձեր վարպետության դասի մասին, դուք փոխում եք ուժը, և դա հիանալի է!
Աննեկե: Այո, շնորհակալություն։