ბელგიაში გავიზარდე და დაახლოებით მეექვსე დაბადების დღეზე მკვლელი პედოფილების ქსელში გამყიდეს.
ამ ქსელში ხუთი და ნახევარი წლის განმავლობაში ვიყენებოდი.
ამ ექსკლუზიურ კლუბში გაწევრიანებული ზრდასრული კაცები იქ სხვადასხვა მიზეზით იყვნენ, მაგრამ ბევრი ალკოჰოლი და ბევრი ნარკოტიკი იყო.
და ბავშვები იყვნენ საქონელი, უმაღლესი, ყველაზე ძვირფასი საქონელი, და მათ ძირითადად სექსისთვის იყენებდნენ.
მაგრამ ასევე იყვნენ რამდენიმე არისტოკრატი, რომლებიც ამ კლუბის წევრები იყვნენ და ბავშვების მკვლელობითაც ტკბებოდნენ.
და შემდეგ ჩემი რიგი დადგა. თერთმეტი წლის ასაკში ჩემი მოკვლა უნდა მომხდარიყო.
მე წამლავდნენ, რადგან ის, ვინც გარკვეული ხნის განმავლობაში მიცავდა, შემდეგ კი საშინლად ჩაგვრის
მსხვერპლი გავხდი, ჩემგან თავის დაღწევა გადაწყვიტა.
მკვლელობის მაგიდაზე მიმაკრეს.
ის შავი იყო ჩემ წინ მყოფი ყველა ბავშვის სისხლით.
მე იქ რამდენიმე საათის განმავლობაში ვიყავი.
ჩემი სხეული ნაწიბურებითაა დაფარული. და თითოეული ნაწიბური იმ მომენტს მახსენებს.
მეგონა, მომკლავდნენ, ისევე, როგორც ყველა იმ ბავშვს, რომლებიც სიცოცხლისთვის საკმარისად არ უყვარდათ.
და მეც დამავიწყდებოდნენ. და მე სიკვდილისთვის მზად არ ვიყავი.
ამ ქსელში ვინმემ საკმარისად შემიყვარა, რომ გადამერჩინა.
წამება რამდენიმე საათს გაგრძელდა. მე ამ ქსელში ხუთი და ნახევარი წლის განმავლობაში ვიყავი.
ამ დროის განმავლობაში, მე მრავალჯერ, მრავალჯერ, მრავალჯერ გამაუპატიურეს.
არანაირი ჭრილობა არ მაქვს იმის დასამტკიცებლად, თუ რამდენჯერ გამაუპატიურეს.
მაგრამ მე დავთვალე. ის ჩვეულებრივ შაბათ-კვირას, მთელი ღამე გრძელდებოდა.
და ასე გამოვთვალე, რომ კვირაში დაახლოებით ექვსი საათი ვიძალადე, ნამდვილად ვიძალადე.
1,716 საათი გაუპატიურება, სანამ თორმეტსაც კი შევუსრულდებოდა.
მე ისეთი ინსტრუქციებით გავიზარდე, რომლებიც მომცა იმ ადამიანმა, რომელმაც გადამარჩინა.
ამან თავი დამანახვებინა პროსტიტუციასა და ნარკოტიკებზე და ქვეყნიდან, ბელგიიდან, გამაქცია, სადაც ეს ყველაფერი ხდებოდა.
მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი ნაწიბური არ მქონია, ახალგაზრდობაში იმდენად ვიყავი ფოკუსირებული იმაზე, რომ
სექს-ობიექტი ვყოფილიყავი, რომ კაცებს ვიზიდავდი და ჩემს ნაწილს ამის გარეშე სიცოცხლე არ შეეძლო.
რადგან ეს იყო ერთადერთი გზა, რომლითაც საკუთარი თავით კარგად ვგრძნობდი თავს.
და როგორც ახალგაზრდა ქალს, ჩემ მიმართ ძალიან უპატივცემულოდ იქცეოდნენ და ძალიან ბევრს მანიცებდნენ.
და მაინც, ყველა ასე სწრაფად მიმიჩემებდა ბრალს. იმის გამო, რომ სექსუალურად თავისუფალი ვიყავი.
იაფი, როგორც ითქვა, მეძავი. ყველა ეს რამ, ყველა ეს ეპითეტი, ისინი ასე სწრაფად გამასამართლეს.
და შემდეგ, როცა გამოვჯანმრთელდი, მივხვდი, რომ არა, უნდა გავრღვევდი ამ ჩვეული წრისგან, რომელშიც ჩავფლული
ვიყავი და რომელსაც სექსუალური ყურადღება სჭირდებოდა.
მე უნდა გავთავისუფლდე ამისგან და არ დავუშვა, რომ ობიექტად მაქციონ. მე ვესწრაფვი, გავხდე გათავისუფლებული ქალი.
და ასე, ათწლეული ათწლეულს მოსდევდა, ვმუშაობდი იმაზე, რომ გამეგო მთელი ის ტკივილი, რომელიც ჩემ მიმართ გამოიჩინეს, მთელი
ის ღალატი, რომელიც მშობლებისგან მივიღე და ის, რომ გამყიდეს.
ბავშვები ჩვენი მოსახლეობის ყველაზე მოწყვლადი ნაწილია. ამიტომ, მოდით, შევქმნათ საზოგადოება, სადაც ბავშვები
უსაფრთხოდ იქნებიან და სადაც მათ გარშემო საზოგადოება შემოერტყმით.
ყველა ბავშვი იმსახურებს უსაფრთხოებას. არც ერთი ბავშვი არ იმსახურებს იმას, რაც მე გადავიტანე და
რასაც მილიონობით ბავშვი ყოველდღიურად განიცდის.
მაგრამ, სამწუხაროდ, ეს ამჟამინდელი სისტემის ნაწილია.
როგორც ქალებს, ჩვენ გვაქვს უდიდესი პოტენციალი, ჭეშმარიტად შევეგრძნოთ ყველაფერი, რის გადატანაც გვიწევს.
ეს უფრო მეტ ძალას გვმატებს, ვიდრე ვისმეს. მთელი ის ტკივილი, უძლურებისა და დამცირების მიღმა, როცა ნამდვილად
გრძნობ, რა დაგმართეს და ნამდვილად ხვდები, რომ ეს შენ არ იყავი.
რომ დღის ბოლოს თავს კარგად ვგრძნობ.
მე ბავშვი ვიყავი. მე მსხვერპლად გამხადეს. ეს ჩემი ბრალი არ იყო.
შეგიძლიათ მეტი გაიგოთ ანეკე ლუკასის შესახებ შემდეგ ინტერვიუში.
შესავალი გარეთი: ჩვენი შემდეგი სტუმარი ჩვენთან ახალი იორკიდან ერთვება. ანეკე ლუკასი ბელგიაში
პედოფილების ქსელში ბავშვთა სექსუალური მონად გაყიდა დედამისმა.
ანეკეს 11 წლის ასაკამდე უფროსი ასაკის კაცები ყოველდღიურად აუპატიურებდნენ.
ბევრი მათგანი ცნობილი ბელგიელი პოლიტიკოსი იყო. 11 წლის ასაკში ის ქსელისთვის უკვე
გამოუსადეგრად ჩათვალეს და თითქმის სიკვდილამდე აწამეს.
ის სიკვდილს გადაარჩინა კაცმა, რომელიც ქსელზე პასუხისმგებელ პოლიტიკოსებთან აწარმოებდა მოლაპარაკებას.
ინტერვიუ გარეთი: ანეკე, ძალიან გმადლობ, რომ დაგველაპარაკე. პირველი, რამაც ნამდვილად შეძრა, იყო ის ფაქტი, რომ დედამ გაგყიდა.
როგორც მამას, ამის აზრს ვერ ვხვდებოდი. როგორ უმკლავდები ამას?
ანეკე: ეს მთელი ცხოვრების პროცესია. რადგან, რა თქმა უნდა, დედაჩემი იყო ჩემთვის ყველაზე ახლობელი ადამიანი.
ვფიქრობ, ჩვენ ყველანი, უპირველეს ყოვლისა, პირველადი მზრუნველები ვართ. ისიც მარტო იყო და მე ვყავდი.
და მერე – ხომ იცი, დედაჩემი კარგად არ იყო; შეიძლება ითქვას, რომ ფსიქიკური პრობლემები ჰქონდა, რაც არასდროს დაუდგინეს.
მე მას ფსიქოპათად აღვწერდი; ისეთნაირად, როგორც ეს ზოგჯერ ქალებს ემართებათ.
შესაბამისად, ის უაღრესად მლიქვნელი იყო ყველა მამაკაცის მიმართ.
ის ყველა მამაკაცის მიმართ ხუთი წლის ბავშვივით იქცეოდა – უცნაურად ფლირტაობდა და სექსუალიზებული იყო.
ის ძალიან მარტივად დანებდა. ვფიქრობ, მე მისი ანარეკლი ვიყავი.
და მათთან ახლოს ყოფნა ძალიან რთული იყო, რადგან ჩემთვის ადგილი არასდროს იყო. ეს სრული პროექცია იყო.
ან მე ვიყავი ერთგვარი სუსტი, შეუმჩნეველი, არამიმზიდველი გოგონა, რომელიც მის პატარა დამხმარეს
წარმოადგენდა და მაშინ კარგი ვიყავი, ან ბოროტი.
მაგრამ მთავარი კითხვა, რომელსაც საკუთარ თავს უსვამთ, არის: "როგორ შეუძლია ვინმეს ასეთი რამის გაკეთება? როგორ შეუძლიათ
ამ ქსელში ჩართულ ზრდასრულებს ამის გაკეთება ბავშვებისთვის?"
ბევრი მათგანი მშობელი იყო. და ბევრი მათგანი, დარწმუნებული ვარ, ასევე ინცესტური მშობლები იყვნენ.
საქმე ის იყო, რომ დედაჩემი ემოციურად დაახლოებით ხუთი წლის ასაკის შემდეგ აღარ განვითარებულა. სწორედ მაშინ გარდაიცვალა დედამისი.
ის მძიმე ტრავმისგან მოვიდა, რომელიც, როგორც ვვარაუდობ, 1939 წელს ბელგიაში, ომის დროს ხშირად დაბომბულ ქალაქში მოხდა.
მისი მამა კონცენტრაციულ ბანაკში ომის ტყვე იყო.
იცით, ვფიქრობ, დედამისის გარდაცვალება და ოჯახში სხვა სიკვდილიანობები მისთვის ძალიან რთული იყო.
ომის შემდეგ ტრავმისგან განკურნებაში დასახმარებლად ძალიან ცოტა რესურსი იყო. ამიტომ ის ბელგიის სოფლად ატარებდნენ, სრულიად
ატარებდნენ. ალბათ ხალხს ეგონა, რომ ის ცოტა სექსუალური იყო, რადგან ძალიან კათოლიკური საზოგადოება იყო, მაგრამ ის
მაინც ატარებდნენ. და მე ვიყავი მისი მთავარი მსხვერპლი.
გარეთი: ძალიან რთული გასაგებია ეს აზროვნება, როცა საკუთარ შვილს ყიდი. და ასევე ის ადამიანები, რომლებსაც ამის გაკეთება შეუძლიათ.
ძალიან რთულია ამ ყველაფრის გააზრება. რომ ადამიანებს ასე საშინელი რამის გაკეთება შეუძლიათ.
რამდენ წლის იყავით, როდესაც ბოროტების მასშტაბი გააცნობიერეთ?
რადგან ეს ისაა, რასაც ბავშვი არასდროს, არასდროს უნდა შეეჯახოს, თუნდაც მცირედით.
ანეკე: სწორია! ისე, ეს ქსელი ძალიან ბოროტია. და მე ნამდვილად ვიყავი ბელგიურ ქსელში, რომელიც მაფიასავით მოქმედებდა.
მაგრამ მას მაშინ თავდაცვის მინისტრი ხელმძღვანელობდა.
ის იყო პოლიტიკოსი, რომელსაც მეტეორიული კარიერა ჰქონდა. ის ორჯერ იყო ბელგიის პრემიერ-მინისტრი:
პოლ ვანდენ ბოიენანტი. მე ის ჩემს წიგნში ვახსენე.
ის ნამდვილად დაკავშირებული იყო... ეს იყო ადგილობრივი ქსელი; ბელგიური ქსელი.
როგორც იცით, ბელგია პატარა ქვეყანაა. ეს იყო პატარა ქსელი.
მაგრამ სატანიზმის მეშვეობით, ისინი დაკავშირებულნი იყვნენ სხვა, უფრო მაღალი რანგის
სატანისტებთან და ბავშვებს ყოველთვის საქონელივით იყენებდნენ.
ექვსი წლის ასაკიდან მსხვეურებდნენ, როდესაც პირველად გამცვალეს.
მე დავაგვიანე, რადგან, როგორც წესი, სატანისტური ოჯახების ბავშვებს ბევრად ადრე სდევნიან.
ასე რომ, ექვსი წლის ასაკში ქსელში ჩავერთე და ბელგიაში ჩემ მიმართ ძალადობა მოხდა.
ან გარკვეული დიდგვაროვნების მიერ, რომლებიც უკიდურესად ძალადობრივები და სადისტები
იყვნენ და ბავშვების მკვლელობასაც არ ერიდებოდნენ.
ასე რომ, სინამდვილეში არ არსებობს მიზეზი, თუ რატომ გადავრჩი.
და შემდეგ, ცხრა წლის ასაკში... იმ ადრეულ წლებში, ხშირად ძალადობდნენ ჩემზე კაცები, რომლებიც ამ
სისტემის მიერ იყვნენ იდეოლოგიურად გაჯერებულნი.
ეს ნამდვილად შანტაჟის სისტემა იყო. რომელშიც მათ თავდაპირველად დაახლოებით 14-15 წლის გოგონასთან აწყვილებდნენ.
შეიძლება უთხრეს, რომ ის უფრო ძველი იყო. ეს აუდიოჩანაწერზე ჩაიწერა. სწორედ მაშინ დაიწყო შანტაჟი.
და შემდეგ ისინი ჩემთან მოვიდნენ. 6 ან 7 წლის ასაკში ეჭვგარეშეა, რომ ძალიან პატარა ბავშვი ხარ.
ნებისმიერი, ვინც იქ არის და ასე აიძულებს პატარა ბავშვს – თუნდაც მე მეთხოვა. მასწავლეს,
რომ მათ თავი კომფორტულად უნდა მაგრძნობინებინე.
მაგრამ მაშინაც კი, ეჭვგარეშეა, რომ დანაშაული ჩადენილია.
მაგრამ ყოველთვის იყვნენ კაცები, რომლებიც ამბობდნენ: "მე ამას არ გავაკეთებ. მე ამას ვერ გავაკეთებ".
მაგრამ მაშინ ვერ ვაცნობიერებდი, რამდენად ღრმად იყვნენ ეს კაცები უკვე იდეოლოგიურად გაჯერებულნი და რომ, როგორც
ამბობენ, ერთი ადამიანია საჭირო, რომელიც ყველაფერზე წავა, როგორც ამბობენ. ამას ყოველთვის ამბობენ.
ყოველთვის მქონდა შეგრძნება, რომ ადამიანები, რომლებიც ჩემ მიმართ ძალადობდნენ, თავადაც ბავშვობაში ძალადობის მსხვერპლნი
იყვნენ და რომ ამ ქცევას ძალაუფლების პოზიციიდან იმეორებდნენ.
ამგვარად, მათ დაძლიეს საკუთარი უძლურებისა და უმწეობის გრძნობები, რომლებიც საკუთარი ძალადობის შედეგად მიაყენეს.
ამ ძალიან უხეში ქმედებით, რომლითაც თავს ძლიერად გრძნობდნენ. და, რა თქმა უნდა, გადარჩენილთა უმეტესობა დამნაშავე არ ხდება.
მაგრამ მეთოდი ისეა სტრუქტურირებული, რომ საშუალებას აძლევს ან უბიძგებს ადამიანებს, რომლებიც მზად არიან, დანაშაული
ჩაიდინონ, გააზიარონ პედოფილიის ეს უზარმაზარი, დიდი საიდუმლო.
როგორც მათ ყველას ჯიბეში ჩაისმობის საშუალება. და ეს ვრცელდება... გარეთი: ისევ ხედავ ტელევიზორში ან
ბელგიის გაზეთებში იმ ადამიანებს, რომლებიც გაბოროტებდნენ?
ანეკე: ნახე. ეს მხოლოდ ბელგიით არ შემოფარგლულა. მე ვიყავი ადამიანით ვაჭრობის (ტრეფიკინგის) მსხვერპლი ამერიკის
შეერთებულ შტატებში, საფრანგეთში, შვეიცარიასა და იტალიაში.
იცით, 9 წლის ასაკში, შეიძლება ითქვას, რომ გადავეცი საერთაშორისო ნეთვორქერის ხელში,
რომელმაც ამერიკის შეერთებულ შტატებში წამიყვანა.
ეს იყო ადამიანი, რომელიც მსოფლიო ასპარეზზე ძალიან ცნობილი იყო. ამ დროს ჩემზე გავლენას ახდენდნენ გონების კონტროლის მეთოდებით.
იქ ერთი წელი გავატარე, რომელსაც "ძალაუფლების ცენტრს" ვუწოდებდი: ეს იყო ძალიან გავლენიანი ადამიანების, სატანისტების ჯგუფი, მათ
შორის ცნობილი ადამიანების, პოლიტიკოსებისა და სამეფო ოჯახების.
და, რა თქმა უნდა, ხედავთ ამ ადამიანებს, რა თქმა უნდა, მე ისინი ახლაც მახსოვს – მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი
მჩაგვრელების უმეტესობა ახლა მკვდარია – რადგან ისინი ძალიან ცნობილები იყვნენ. ისინი ყველგან არიან.
გარეთი: ეს შენთვის ალბათ საოცრებაა. ამის დანახვა, როცა იცი, ვინ არიან სინამდვილეში ეს ადამიანები.
როგორ გრძნობ თავს, როცა მათ ხედავ? ალბათ სულელური კითხვაა, მაგრამ "ბრაზს" წარმომიდგენია.
ანეკე: დიახ! ამას ჩემში მათთვის სახელის დარქმის სურვილი იღვიძებს. რასაც ვერ ვახერხებ.
ეს ჩემთვის სრულიად ნათელია: მე რომ ეს გამეკეთებინა, მოვკვდებოდი. ჩემს ოჯახს მოკლავდნენ. სწორედ ასეთი იყო მიღებული შეტყობინება.
ჩემი მთავარი დამნაშავის ოჯახმა აღმოვაჩინე, რომ საკუთარ საიდუმლო სამსახურს მართავს.
როგორც ჩანს, ეს გარკვეულწილად უკვე განმიცდია.
ესენი არიან ყველა ადამიანი, რომლებიც ჩემს ცხოვრებაში გამოჩნდნენ და ამგვარად გაიწვრთნენ.
მე ჯაშუშად გავწვრთნილ იქნა. ასე რომ, შემეძლო მისი ამოცნობა.
მაგრამ გზავნილი ძალიან ნათელი იყო; თავიანთი გზით მიბრძანეს, რომ საფრთხე ყოველთვის იდგა:
"თუ ამ ადამიანის სახელს ახსენებ, მოკვდები".
და მჯერა, რომ ჩემს მსგავსი ბევრი გადარჩენილი მზად იქნებოდა, საკუთარი სიცოცხლე მიეძღვნა ამ მიზნისთვის, თუ ის ამად ღირდა.
მაგრამ ყოველთვის უნდა აწონ-დაწონო, რისი გამხელა შეგიძლია და რისი — არა. ეს ძალიან მაბრაზებს.
ისიც ძალიან მაბრაზებს, რომ ადამიანების უმეტესობა სჯერა ნარატივის, თითქოს ესენი შესანიშნავი ადამიანები
არიან, რომლებსაც მხარდაჭერა სჭირდებათ, რათა მათზე დაინახონ.
გარეთი: რა თქმა უნდა, მახსოვს; ბავშვობაში, გაერთიანებულ სამეფოში. ბელგიაში უზარმაზარი პედოფილური ქსელი ამოაჩინეს.
ეს მნიშვნელოვანი სათაური გახდა აქ, გაერთიანებულ სამეფოში.
ეს დაკავშირებული იყო იმ ქსელთან, რომელშიც შენ იყავი ჩართული? თუ უბრალოდ შემთხვევა იყო,
როდესაც ადამიანები სიმართლეს ცოტათი მიუახლოვდნენ?
მოდით, ცოტა ნაკლებად მნიშვნელოვანი პედოფილები მივცეთ, რომ წყურვილი დაიკმაყოფილონ, სანამ დიდ სახელებს ვიცავთ?
ანეკე: ბოლოს ზუსტად ასე გამოვიდა. რასაც თქვენ გულისხმობთ, ცნობილი გახდა, როგორც "დუტროს საქმე".
მინდა, გაჩვენოთ ჩემი წიგნი . მასში ვწერ დუტროის საქმეზე, რომელიც მჭიდროდ არის დაკავშირებული ჩემი ცხოვრების ისტორიასთან.
ეს, არსებითად, ერთი და იგივე ქსელია. ის 1996 წელს გამომჟღავნდა, როდესაც ბავშვების ცდომები აღმოაჩინეს.
სარდაფიდან ორი ბავშვი გადაარჩინეს.
ამ ბელგიური ქსელის ერთ-ერთმა ბოროტმოქმედმა ბავშვების გატაცება დაიწყო.
ეს ძალიან უჩვეულო იყო; ის დაიჭირეს.
მის მზრუნველობაში ბავშვები იღუპებოდნენ – რადგან პროსტიტუტების დამსაქმებელთა უმეტესობა
ოჯახებში იჭრება, ბავშვებს იტაცებს და სახლში აბრუნებს.
მე თავად წავედი სკოლაში, ამიტომ ბევრად იოლი იყო. ჩემი მშობლები ჩემს ძებნაში არ იყვნენ ჩართულნი. ჩემი
მშობლები ჩართულნი იყვნენ, ისევე როგორც იმ ბავშვების უმეტესობის მშობლები, რომლებიც იყენებდნენ.
"დუტროის საქმემ" ყველაფერი ააფეთქა. მარკ დუტროი მაფიოზი იყო.
და შემდეგ რა მოხდა: ეს მთელ მსოფლიოში უზარმაზარ დაპირისპირებად იქცა.
ისინი ქსელზე საუბრობდნენ, მთელი მსოფლიო საუბრობდა მასზე და რაც მოხდა, არაჩვეულებრივი იყო.
ამ... საქმეს სასამართლოში მისაღწევად რვა წელი დასჭირდა.
მრავალრიცხოვანმა გადარჩენილებმა დაადასტურეს თავიანთი მოწმობის სტატუსი და ჩვენებები მისცეს.
ეს შეამოწმეს, ორჯერ გადაამოწმეს რამდენიმე ძალიან კარგმა პოლიციელმა, დეტექტივმა.
მათ აღმოაჩინეს მსგავსებები, ისეთი რამეები, რაც ამ გადარჩენილებს არ ეცოდინებოდათ, იქ რომ არ ყოფილიყვნენ.
იმ დროს ბელგიაში არ ვიყავი. "დუტროს საქმის" შესახებ ძალიან ცოტა რამ ვიცოდი მანამ, სანამ პირველი მოსამართლე,
საქმის პირველი პასუხისმგებელი პირი, უკვე გადაყენებული არ იყო.
სავარაუდო მიკერძოების გამო, რამაც იმ დროს თეთრკანიანთა მარშები გამოიწვია.
მთელი ბელგიის მოსახლეობა აღშფოთებული იყო, რადგან ბავშვები მოკლეს.
ყველა თეთრად იყო ჩაცმული, რათა ხაზი გაესვათ ბავშვების უმანკოებას.
მაგრამ რვა წლის შემდეგ, მოხდა უზარმაზარი, მასშტაბური, მასშტაბური მცდელობა ამ ცოდნის აღმოფხვრის.
ყველა მოწმის ჩვენება წაიშალა; საქმიდან ამოღებულ იქნა.
30 ადამიანი, რომლებსაც უფრო დიდი ქსელის შესახებ რაიმე სახის მტკიცებულება ჰქონდათ, დაიღუპნენ.
საქმიდან მრავალი მნიშვნელოვანი გარემოება დაფარეს.
შექმნილ იქნა ახალი ფაილი სხვა შემთხვევის წარმოსადგენად.
როდესაც 2004 წელს სასამართლო პროცესი დაიწყო, საქმე მხოლოდ მარკ დუტროუს ეხებოდა.
და შემდეგ იყო კიდევ ერთი ადამიანი, რომელიც ყველაზე ახლოს იყო, მაგრამ ქსელში ცოტა უფრო მაღლა იდგა.
ეს მიშელ ნიული იყო. მიშელ ნიულის შესახებ დეტალურად ჩემს მემუარებში დავწერე.
რადგან ეს მაშინ დაიწყო, როცა მე იქ ვიყავი. მე იქ 1969 წლიდან 1974 წლამდე ვიყავი.
მე მიშელ ნიულს საფუძვლიანად შევისწავლე. ის ერთგვარი მლიქვნელი იყო, ყველაფერში შუამავალი. საბოლოოდ, მან ეს საქმე მიატოვა.
და მარკ დუტროუ პრაქტიკულად სამუდამო პატიმრობას მიუსაჯეს.
ერთ დროს ის ციხიდანაც კი გაიქცა.
ახლა ცდილობენ, დაიჭირონ და გაათავისუფლონ. ეს მართლაც საკმაოდ საოცარია.
ეს ისეთია, როგორც სატანისტები, რომლებიც ამბობენ: ჩვენ შეგვიძლია. ჩვენ შეგვიძლია გავიმარჯვოთ.
და... (შეაწყვეტინეს) გარეთი: დიახ, ეს თითქმის დაცინვაა.
ანეკე: ზუსტად. დაცინვა! ვფიქრობ, სატანისტებისთვის დიდი რიტუალია, როდესაც თავიანთ მსხვერპლს დასცინიან.
ყველას დაცინვა, ვინც... მსხვერპლებსაც დასცინოდნენ და დასცინიან, ისევე, როგორც
გადარჩენილებს. და, რა თქმა უნდა, ეს დღემდე გრძელდება.
გარეთი: რა თქმა უნდა. ეს მათთვის კიდევ უფრო მეტი ძალაუფლების მოპოვების საშუალებაა შენზე და გაიძულებენ, თავი უმწეოდ იგრძნო.
ჰმ... რადგან თქვენს გამოცდილებაზე წერდით და თქვენი გამოცდილების შესახებ საუბრობდით... შემდეგ თქვენ უკავშირდებიან ადამიანები,
რომლებსაც მსგავსი გამოცდილება აქვთ სხვა ქვეყნებში, ქსელებში, ან, მაგალითად, გაერთიანებულ სამეფოში, გერმანიასა თუ სხვაგან?
ანეკე: დიახ, მადლობა. ძირითადად, მთელი დღე ამას ვაკეთებ.
მე სხვა გადარჩენილებთან ერთად ვმუშაობ. 2016 წელს ჩემი ამბავი ინტერნეტში ცეცხლივით გავრცელდა.
მე 2013 წლიდან საზოგადოების ყურადღების ცენტრში ვიმყოფები. და მრავალმა, მრავალმა სხვა გადარჩენილმა დამიკავშირდა.
მე მათთან ვმუშაობ. 30 წელზე მეტია, რაც განკურნების გამოცდილება მაქვს, რომელიც, რა თქმა უნდა, დღემდე გრძელდება.
მაგრამ გარემოებებისა და იმის წყალობით, რომ მქონდა პრივილეგია, ნამდვილად გამეკეთებინა ფოკუსი განკურნებაზე, ამას ვზიარდები.
თუმცა ასეა, მე ასევე ვესაუბრები ადამიანებს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. სინამდვილეში, უფრო მეტად დასავლურ სამყაროს.
მე ბევრს ვმუშაობ ინგლისისა და თანამეგობრობის ქვეყნების წარმომადგენლებთან; და, რა თქმა უნდა, ევროპის,
თითქმის მთელი დასავლეთ ევროპის, და, რა თქმა უნდა, ამერიკის შეერთებული შტატების წარმომადგენლებთან.
ამ ქსელს ყველგან აქვს მსგავსებები.
სამხედრო ოჯახებიდან წამოსულ ბავშვებს შორის მცირე განსხვავებები არსებობს.
მაგრამ ცნობიერების მანიპულაცია ყველგან მსგავსია. ცნობიერების კონტროლის სწავლება ყველგან მსგავსია.
თითოეული ბავშვის მიზანი მათი წოდების მიხედვით იცვლება.
ეს მათ ოჯახებზეა დამოკიდებული. მაგრამ ქსელის ფუნქციონირების წესში დიდი მსგავსებებია.
გავიგე, რომ მცირე ქსელები, როგორიცაა ბელგიური, ერთმანეთთან უკავშირდებიან.
საიდუმლო საზოგადოებებისა თუ მათ ქალაქში არსებული სხვა საშუალებების მეშვეობით, მათ ჰყავთ რამდენიმე
გავლენიანი ადამიანი, რომლებსაც შეუძლიათ საჭიროების შემთხვევაში კონტროლი შეინარჩუნონ ან გამოძიებას ხელი შეუშალონ.
იქ არის მოსამართლე, ადვოკატი, არის ვიღაც... პოლიციის უფროსი ან რაღაც მაგის მსგავსი.
არსებობენ ექიმები. შემდეგ ისინი ხშირად ამყარებენ კავშირებს მსოფლიოს ყველაზე გავლენიან
ადამიანებთან საკუთარი შვილების მეშვეობით.
და ამიტომ იცავენ თავიანთ პოზიციებს ან რეპუტაციას, ან კარიერულ კიბეზე იწევენ ზემოთ, ან რასაც უნდათ, სინამდვილეში!
რასაც არ უნდა ესწრაფვოდნენ, როგორიც არ უნდა ჰქონდეთ ამბიციები.
თქვენ ნამდვილად შეგიძლიათ რაღაცის მიღწევა, როდესაც ამ მსოფლიო ქსელის ნაწილი ხართ. და ეს ბევრი ბავშვის ხარჯზე ხდება.
გარეთი: როგორც ვიცი, თქვენ მალე გიწევთ ვორქშოპი სახელწოდებით "ძალაუფლების გადაცემა".
შეგიძლიათ, ცოტა რამ გვიამბოთ ამის შესახებ?
ანეკე: დიახ, მადლობა. ასე წერია ჩემს ვებსაიტზე.
მე 10 წელი ნიუ-იორკის ციხეებში ვმუშაობდი.
მე დავაარსე არაკომერციული ორგანიზაცია, რათა იოგა ციხეებში შემეტანა.
და თავიდანვე დავიწყე იოგას სწავლება. ეს 2000-იან წლებში იყო.
მე ყოველთვის ვიყენებდი იოგას, როგორც სამკურნალო მეთოდს, მაგრამ მისი გამოყენება ძალიან
მიჭირდა იმის გამო, თუ როგორ ასწავლიდნენ მას.
სწორედ ამიტომ მიფიქრია ყოველთვის: თუ გსურთ იყოთ პროვაიდერი, მასწავლებელი, თერაპევტი, არსებობს
ადამიანებთან ურთიერთობის მანერა, რომელიც არ არის სასარგებლო.
და მე არაერთხელ შევხვედრივარ ამ უსარგებლო დამოკიდებულებას, იქნება ეს თერაპევტების, იოგას მასწავლებლების თუ სხვების მხრიდან.
ასე რომ, ციხეში ამ პროგრამებს გავდიოდი.
ვცდილობ ვიპოვო მეთოდი, რომელიც საშუალებას მომცემს, ჰორიზონტალურ დონეზე ნამდვილად წარმოვჩინდე. რადგან ჩვენ ყველანი ამ
ძალაუფლების სტრუქტურაში მონაწილეობის მისაღებად ვართ მოწვეულნი.
ასე რომ, ჩვენ ყველას მოგვიწოდებენ, რომ მივიღოთ ხარისხი და შემდეგ შევასრულოთ ჩვენი როლი.
და იმ ზომით, რა ზომითაც ჩვენ გვჭირდება ეს სტატუსი და პოზიცია, შეგვიძლია დავფაროთ საკუთარი ტრავმა და
საკუთარი თავი მათზე მაღლა დავაყენოთ, ვისთანაც ვმუშაობთ.
და, რა თქმა უნდა, ბევრი თერაპევტიც ასე იქცევა.
ჩემი გამოცდილებით, რაც უფრო მეტად სპეციალიზდები, მით უფრო ხშირად ხდება ეს.
ასე რომ, ეს ნამდვილად თითოეული პროვაიდერის საქმეა, რომ საკუთარ თავს გადახედოს და გააანალიზოს ფსიქოლოგია იმისა, თუ როგორ
მონაწილეობენ ისინი გაუცნობიერებლად ძალაუფლების სტრუქტურაში.
ვის გადასცემთ თქვენს ძალაუფლებას და ვის ზიხართ ზემოდან?
და თუ შეგიძლიათ დაუშვათ, რომ საქმე ნამდვილად გადაუჭრელ ტრავმას ეხება; რომ როდესაც ვინმეს აღიარებთ და საკუთარ ძალაუფლებას უთმობთ,
თქვენ მას პედესტალზე აყენებთ, მაშინ თქვენ თქვენივე ბავშვობის ავტორიტეტ ფიგურას უყურებთ, რომელთანაც გადაუჭრელი საკითხები გაქვთ.
და როდესაც ვინმეს ზემოდან უყურებ და გსჯი, შენ უარყოფით ენერგიას ასხივებ.
და ეს ეხება საკუთარი თავის იმ ნაწილებს, რომლებიც ჯერ კიდევ სრულად არ მიგიღიათ.
ასე რომ, ეს ნამდვილად არის წინაპირობა და აბსოლუტური მოდელი. ეს ვორქშოპი არის 10-კვირიანი ონლაინ ვორქშოპი ყველა კლასისთვის.
და ვფიქრობ, რომ ეს არის... მე ეს გავაკეთე. მე ნამდვილად მოვგზაურე მსოფლიოს გარშემო და ვასწავლე გარკვეულ
თერაპევტებს, რომლებიც ნამდვილად ეყრდნობიან ამ ინფორმაციას.
როდესაც ამ კითხვას სვამთ, ეს ღრმად შედის დინამიკაში და იმაში, თუ როგორ უკავშირდება ის ტრავმას.
დასკვნა გარეთი: დიდი მადლობა. ძალიან გმადლობთ, რომ გვესტუმრეთ! თქვენთან საუბარი ფანტასტიკური
იყო, მიუხედავად იმისა, რომ თემა ასეთი საშინელია.
როდესაც ამაზე საუბრობ... შენ ამას ამხელ და ეხმარები სხვა ადამიანებს, რომლებიც იგივე მდგომარეობაში არიან.
რაღაცნაირად მაინც გამამხნევებელია. ხვდები, რასაც ვგულისხმობ?
იმედი მაქვს, ჩემს სახლში მყოფებს არ ეგონებათ, რომ სისულელეებს ვამბობ, მაგრამ თქვენთან საუბარი მაინც
გამამხნევებელია, რადგან თქვენ... თქვენ ისეთი საშინელი რამეები გამოგიარეთ, მაგრამ ყველაფერს თავდაყირა აყენებთ.
როგორც თქვენი ვორქშოპის შესახებ ამბობთ, თქვენ ძალაუფლებას გადაანაწილებთ და ეს ფანტასტიკურია!
ანეკე: დიახ, მადლობა.