U rrita në Belgjikë dhe u shit në një rrjet pedofil vrasës rreth gjashtë vjeç.
Unë u përdorra në këtë rrjet për pesë vjet e gjysmë.
Burrat e rritur që i përkisnin këtij klubi ekskluziv ishin aty për arsye të ndryshme, por kishte shumë alkool dhe shumë droga.
Dhe fëmijët ishin mallra, mallra më të larta dhe më të çmuara, dhe përdorej kryesisht për seks.
Por kishte edhe disa aristokratë që ishin anëtarë të këtij klubi dhe që gjithashtu kënaqeshin duke vrarë fëmijë.
Dhe pastaj erdhi radha ime. Në moshën njëmbëdhjetë vjeç, do të më vrisnin.
U torturua sepse dikush që më kishte mbrojtur për një kohë dhe më pas më abuzoi shumë keq, kishte mbaruar me mua.
Më kishin lidhur fort në një tavolinë therjeje.
Ishte i zi nga gjaku i të gjithë fëmijëve para meje.
Isha atje për disa orë.
Trupi im është i mbuluar me plagë. Dhe çdo plagë më kujton atë çast.
Mendoja se do të më vrisnin, si të gjithë fëmijët që nuk u dashuroheshin mjaftueshëm për të jetuar.
Dhe unë gjithashtu do të harrohesha. Dhe nuk isha gati të vdisja.
Dikush brenda kësaj rrjeteje më deshi aq shumë sa të më shpëtonte.
Mizeria zgjati disa orë. Kam qenë në këtë rrjet për pesë vjet e gjysmë.
Gjatë kësaj kohe, u përdhunova shumë, shumë, shumë herë.
Nuk kam asnjë shenjë që të tregojë sa herë jam përdhunuar.
Por e llogarita. Zakonisht ishte në fundjavë, gjithë natën.
Dhe kështu llogarita se isha përdhunuar, vërtet përdhunuar, për rreth gjashtë orë në javë.
1,716 orë përdhunimi para se të kisha mbushur dymbëdhjetë vjeç.
U rrita me udhëzimet që më jepte personi që më shpëtoi.
Kjo më mbajti larg prostitucionit dhe drogës dhe më nxori jashtë vendit, jashtë Belgjikës, ku ndodhi e gjithë ajo.
Edhe pse nuk kisha asnjë shenjë, si e rritur e re isha kaq e përqendruar në rolin e një objekti seksi sa të tërhiqja burra,
dhe një pjesë e meje kishte nevojë për këtë për të jetuar.
Sepse kjo ishte e vetmja mënyrë që dija për të ndjerë veten mirë.
Dhe si një grua e re, u trajtova kaq pa respekt dhe u shfrytëzova shumë.
Megjithatë, të gjithë ishin kaq të shpejtë për të më fajësuar. Për të qenë promisku .
E lirë, siç është thënë, një kurvë. Të gjitha këto gjëra, të gjitha këto epitete, më dënuan kaq shpejt.
Dhe pastaj, ndërsa po shërohesha, kuptova se jo, duhej të dilja nga ky model ku isha bllokuar, ku më duhej vëmendje seksuale.
Duhet të shkëputem nga kjo dhe të mos lejoj më të më trajtojnë si objekt. Dua të bëhem një grua e çliruar.
Dhe kështu, dekadë pas dekade, punova për të ndjerë gjithë dhimbjen e asaj që më ishte bërë, gjithë
tradhtinë e prindërve të mi, të faktit që më kishin shitur.
Fëmijët janë anëtarët më të pambrojtur të popullsisë sonë. Prandaj, le të krijojmë një shoqëri ku fëmijët të jenë
të sigurt, ku fëmijët të kenë një komunitet rreth tyre.
Çdo fëmijë meriton siguri. Asnjë fëmijë nuk meriton atë që kam përjetuar unë dhe atë që përjetojnë çdo ditë miliona fëmijë.
Por fatkeqësisht, kjo është pjesë e sistemit aktual.
Si gra, ne kemi kaq shumë potencial për të ndier me të vërtetë çdo gjë që na duhet të durojmë si gra.
Kjo na jep më shumë forcë se kushdo tjetër. E gjithë dhimbja pas gjithë paaftësisë dhe poshtërimit, ndjen
vërtetë atë që më është bërë, kupton vërtetë se nuk isha unë.
Që të ndihem mirë në fund të ditës.
Unë isha fëmijë. Më bënë viktimë. Nuk ishte faji im.
Mund të mësoni më shumë rreth Anneke Lucas në intervistën e mëposhtme.
Hyrje Gareth: Mysafiri ynë i ardhshëm na bashkohet nga New York. Anneke Lucas u shit nga nëna e saj si
skllave seksi për fëmijë te një rrjet pedofilësh në Belgjikë.
Anneke u përdhunua çdo ditë nga burra më të moshuar derisa ishte 11 vjeçe.
Shumë prej tyre ishin politikanë të shquar belgë. Në moshën 11 vjeç, ajo u konsiderua se nuk ishte më e
dobishme për rrjetin dhe u torturua thuajse deri në vdekje.
Ajo u shpëtua nga vdekja nga një burrë që negocioi me politikanët përgjegjës për rrjetin.
Intervista Gareth: Anneke, faleminderit shumë që bisedove me ne. Gjëja e parë që më preku
vërtet ishte fakti që u shit nga nëna jote.
Si baba, më vinte vështirë ta kuptoja qëllimin e kësaj. Si e përballon ti këtë?
Anneke: Është një proces gjatë gjithë jetës. Sepse, natyrisht, nëna ime ishte personi më i afërt për mua.
Mendoj se të gjithë ne jemi kujdestarë kryesorë së pari dhe mbi të gjitha. Ajo gjithashtu ishte vetëm, dhe unë isha me të.
Dhe pastaj – e di, nëna ime nuk ishte mirë; mund të thuash se ishte me sëmundje mendore, e cila kurrë nuk u diagnostikua.
Do ta përshkruaja atë si psikopate; në një mënyrë që ndonjëherë ndodh me gratë.
Prandaj, ajo ishte jashtëzakonisht servil ndaj të gjithë burrave.
Ajo u sillte si një vajzë pesëvjeçare, çuditërisht koketë, seksualizuar – ndaj të gjithë burrave.
Ajo iu dorëzua shumë lehtë. Mendoj se isha një pasqyrim i saj.
Dhe ishte shumë e vështirë të isha pranë tyre sepse nuk kishte kurrë vend për mua. Ishte një projeksion i plotë.
Unë isha ose një vajzë e vogël e dobët, e zakonshme dhe jo tërheqëse që ishte ndihmëse e vogël
e saj, dhe atëherë isha e mirë, ose isha e ligë.
Por pyetja e vërtetë që po i bën vetes është: "Si mund të bëjë dikush një gjë të tillë? Si mund
t'i bëjnë të rriturit në këtë rrjet këtë fëmijëve?"
Shumë prej tyre ishin prindër. Dhe shumë prej tyre, jam i sigurt, ishin gjithashtu prindër incestivë.
Epo, çështja ishte se nëna ime nuk ishte zhvilluar emocionalisht që kur ishte rreth pesë vjeç. Ishte atëherë kur nëna e saj vdiq.
Ajo vinte nga një vend me traumë të rëndë, e cila – duhet ta supozoj – ndodhi në Belgjikë në vitin
1939, në një qytet që shpesh bombardohesh gjatë luftës.
Babai i saj ishte rob lufte në një kamp përqendrimi.
E di, mendoj se ishte shumë e vështirë me vdekjen e nënës së saj dhe vdekjet e tjera në familje.
Pas luftës, kishte pak burime në dispozicion për t'i ndihmuar njerëzit të shëroheshin nga trauma. Kështu, ajo u kalua nga një
vend në tjetrin në fshatrat e Belgjikës, u kalua plotësisht. Ndoshta njerëzit mendonin se ajo ishte pak
seksuale sepse ishte një komunitet shumë katolik, por ajo u kalua. Dhe unë isha viktima e saj kryesore.
Gareth: Është kaq e vështirë të kuptosh këtë mënyrë mendimi për të shitur fëmijën tënd atje. Por
edhe njerëzit që janë në gjendje ta bëjnë këtë.
Është shumë e vështirë të kuptosh gjithçka. Që njerëzit janë në gjendje të bëjnë diçka kaq të tmerrshme.
Sa vjeç ishe kur kuptove përmasën e së keqes?
Sepse kjo është diçka me të cilën një fëmijë nuk duhet kurrë, kurrë të përballet, as më së paku.
Anneke: Po, kështu është! Epo, rrjeti është shumë i dyshimtë. Dhe unë isha – siç thatë në hyrje – me të
vërtetë në një rrjet belg që funksiononte si mafia.
Por atë e udhëhoqi sekretari i mbrojtjes i asaj kohe.
Ai ishte një politikan që pati një karrierë meteorike. Ai ka qenë dy herë Kryeministër i Belgjikës:
Paul Vanden Boeynants. E përmenda atë në librin tim.
Ishte vërtet i lidhur me... ishte një rrjet lokal; një rrjet belg.
Siç e dini, Belgjika është një vend i vogël. Ishte një rrjet i vogël.
Por përmes satanizmit, ata ishin të lidhur me satanistë të tjerë me rang më të lartë dhe gjithmonë i përdornin fëmijët si mallra.
U shfrytëzova që në moshën gjashtë vjeç, kur u shitem për herë të parë.
Isha vonuar, sepse zakonisht fëmijët nga familjet sataniste abuzohen shumë më herët.
Pra, më futën në rrjet kur isha gjashtë vjeç, dhe u abuzova në Belgjikë.
Ose nga disa fisnikë që ishin jashtëzakonisht të dhunshëm dhe sadistë dhe nuk kishin asnjë hezitim për të vrarë fëmijë.
Pra, në të vërtetë nuk ka asnjë arsye pse mbijetova.
Dhe pastaj, në moshën nëntë vjeç... në ato vite të hershme, shpesh më keqtrajtonin burra që ishin indoktrinuar në këtë sistem.
Ishte me të vërtetë një sistem shantazhi. Në të cilin ata së pari u çiftuan me një vajzë të re rreth 14 ose 15 vjeç.
Mund t'u ketë thënë se ishte më i vjetër. Kjo u regjistrua në kasetë. Atëherë filloi shantazhi.
Dhe pastaj ata erdhën tek unë. Në moshën gjashtë ose shtatë vjeç, nuk ka dyshim që je një fëmijë shumë i vogël.
Kushdo që është atje dhe përdhunon një fëmijë të vogël kështu – edhe sikur t'ua kisha kërkuar unë.
Më kanë mësuar që duhet t'i bëj të ndihen rehat.
Por edhe atëherë, nuk ka asnjë dyshim se është kryer një krim.
Por gjithmonë kishte burra që thoshin: "Nuk do ta bëj këtë. Nuk mund ta bëj këtë."
Por në atë kohë nuk e kuptoja se sa thellë ishin indoktrinuar këta burra dhe se, siç thonë, mjafton një person që do të
bëjë çdo gjë, siç thonë. Kjo është ajo që thonë gjithmonë.
Unë gjithmonë kam pasur ndjesinë se njerëzit që më keqtrajtonin vetë ishin keqtrajtuar si fëmijë dhe se
po e përsërisnin këtë sjellje nga një pozicion fuqie.
Në këtë mënyrë, ata mposhtën ndjenjat e tyre të paaftësisë dhe të pafuqisë, të cilat i
kishin vuajtur si pasojë e abuzimit të tyre.
Përmes këtij akti shumë të papërpunuar, në të cilin ndiheshin të fuqishëm. Dhe,
natyrisht, shumica e mbijetuesve nuk bëhen keqbërës.
Por metoda është strukturuar në një mënyrë që lejon ose nxit njerëzit që, megjithatë, janë të gatshëm të bëhen keqbërës, të
ndajnë këtë sekret të jashtëzakonshëm, të madh të pedofilisë.
Si fillim, t'i kesh të gjithë në xhepin tënd. Dhe kjo zgjatet mbi... Gareth: A i sheh ende disa nga këta njerëz që
të keqtrajtonin në televizion ose në gazetat e Belgjikës?
Anneke: Shiko. Nuk ishte e kufizuar vetëm në Belgjikë. Unë isha viktimë e trafikimit të qenieve
njerëzore në Shtetet e Bashkuara, Francë, Zvicër, Itali.
E di, në moshën 9 vjeç, mund të thuash se më dha një rrjetëzues ndërkombëtar që më çoi në Shtetet e Bashkuara.
Ky ishte dikush që ishte shumë i njohur në skenën botërore. Gjatë kësaj kohe, unë isha subjekt i kontrollit të mendjes.
Kalova atje një vit, që e quaja 'qendra e pushtetit': ishte një grup njerëzish shumë të fuqishëm, satanistë, përfshirë
personazhe të famshëm, politikanë dhe familje mbretërore.
Dhe natyrisht i sheh këta njerëz, natyrisht që unë ende i shoh – edhe pse shumica e keqbërësve të mi tani
janë të vdekur – sepse ishin kaq të shquar. Ata janë kudo.
Gareth: Kjo duhet të jetë e jashtëzakonshme për ty. Të shohësh këtë, duke ditur se kush janë vërtet këta njerëz.
Si ndihesh kur i sheh ata? Ndoshta është një pyetje budallaqe, por mund të imagjinoj 'mërinë'.
Anneke: Po! Më bën të dua t'i emërtoj. Gjë që nuk mund ta bëj.
Kjo më është shumë e qartë: nëse do ta kisha bërë, do të isha i vdekur. Familja ime do të ishte vrarë. Ky është mesazhi që mora.
Familja e krye-perpetratorit tim—kam zbuluar se ata operojnë shërbimin e tyre sekret.
Duket sikur e kam përjetuar tashmë këtë në njëfarë mase.
Këta janë të gjithë njerëzit që kanë shfaqur në jetën time dhe që janë trajnuar në këtë mënyrë.
Unë gjithashtu u trajnua si spiun. Kështu që mund ta njihja.
Por mesazhi ishte shumë i qartë; në mënyrën e tyre më bënë të kuptoj se kërcënimi ishte gjithmonë:
"Nëse përmend emrin e kësaj personi, je i vdekur."
Dhe besoj se shumë mbijetues si unë do të ishin të gatshëm të jepnin jetën për kauzën, nëse ia vlente.
Por gjithmonë duhet të vlerësosh se çfarë mund të zbulosh dhe çfarë nuk mund të zbulosh. Kjo më bën shumë të zemëruar.
Më bën gjithashtu shumë të zemëruar që shumica e njerëzve besojnë në narrativën se këta janë njerëz të
mrekullueshëm që duhet të promovohen që të shihen.
Gareth: Sigurisht, më kujtohet; kur isha fëmijë në Mbretërinë e Bashkuar. Ishte një
rrjet i madh pedofilësh që u zbulua në Belgjikë.
Ai bëri tituj të rëndësishëm këtu në Mbretërinë e Bashkuar.
A ishte kjo e lidhur me rrjetin në të cilin ishe i përfshirë? Apo ishte thjesht një rast që
njerëzit i afroheshin pak më shumë së vërtetës?
A t'u japim atyre disa pedofilë më pak të rëndësishëm për t'u shuar etjen për pak, ndërkohë që mbrojmë emrat e mëdhenj?
Anneke: Pikërisht kështu doli në fund. Ajo për të cilën po flisni u bë e njohur si "Rasti Dutroux".
Do të doja t'ju tregoja librin tim . Në të shkruaj për rastin Dutroux, i cili është shumë
ngushtë i lidhur me historinë e jetës sime.
Është në thelb e njëjta rrjetë. Ajo doli në dritë në vitin 1996 kur u zbuluan trupat e fëmijëve.
Dy fëmijë u shpëtuan nga një bodrum i errët.
Një trafikant nga ky rrjet belg kishte filluar të rrëmbejë fëmijë.
Kjo ishte shumë e pazakontë; ai u kap.
Në kujdesin e tij kishin vdekur fëmijë – sepse shumica e proxenetëve infiltrohen në familje,
marrin fëmijët dhe i kthejnë përsëri në shtëpi.
Unë vetë kisha shkuar në shkollë, kështu që ishte shumë më e lehtë. Nuk kishte prindër që më kërkonin. Prindërit e mi ishin të
përfshirë, ashtu si shumica e prindërve të fëmijëve që përdorej.
Rasti "Dutroux" u krijua për të trazuar gjithçka. Marc Dutroux ishte proxeneti.
Dhe çfarë ndodhi më pas: u bë një polemikë e madhe – në mbarë botën.
Ata folën për rrjetin, njerëzit në mbarë botën folën për të, dhe ajo që ndodhi ishte e jashtëzakonshme.
Në këtë... Kaluan tetë vjet që çështja të arrijë në gjykatë.
Një numër i madh mbijetuesish dolën si dëshmitarë dhe dhanë dëshmi.
Kjo u kontrollua, u kontrollua dy herë, nga disa oficerë policie vërtet të mirë, detektivë.
Gjetën ngjashmëri, gjëra që këta mbijetues nuk do të mund t'i dinin nëse nuk do të ishin aty.
Unë nuk isha në Belgjikë në atë kohë. Dija shumë pak për "Rastin Dutroux" përpara se gjyqtari i parë, personi i
parë përgjegjës për rastin, të ishte shkarkuar tashmë.
Për shkak të njëanshmërisë së dyshuar, e cila nxiti marshimet e të bardhëve në atë kohë.
E gjithë popullsia belge ishte në trazira sepse fëmijët ishin vrarë.
Të gjithë ishin veshur me të bardha për të theksuar pafajësinë e fëmijëve.
Por tetë vjet më vonë, pati një përpjekje të madhe, masive, masive për të shfarosur këtë njohuri.
Të gjitha deklaratat e dëshmitarëve u fshinë; u hoqën nga çështja.
30 persona që kishin prova të ndonjë lloji lidhur me rrjetin më të gjerë vdiqën.
Shumë rrethana të rëndësishme u fshehën nga çështja.
U krijua një skedar i ri për të përfaqësuar një rast tjetër.
Kur gjyqi filloi në vitin 2004, ishte vetëm Marc Dutroux.
Dhe pastaj ishte një person tjetër që ishte më i afërti, por që ishte pak më lart në rrjet.
Ai ishte Michel Nihoul. Kam shkruar për Michel Nihoul në detaje në kujtimet e mia.
Sepse filloi kur isha atje. Isha atje nga viti 1969 deri në 1974.
Kam studiuar gjerësisht Michel Nihoul. Ai ishte një lloj bashkëpunëtori, ndërmjetës për
gjithçka. Në këtë rast, ai në fund u tërhoq.
Dhe Marc Dutroux në thelb u dënua me burgim të përjetshëm.
Në një moment, ai madje u arratis nga burgu.
Tani po përpiqen ta kapin dhe ta çlirojnë. Është vërtet mahnitëse.
Është si satanistët që thonë: Ne mund ta bëjmë. Ne mund të fitojmë.
Dhe... (e ndërprerë) Gareth: Po, është pothuajse tallëse.
Anneke: Pikërisht. Përqeshje! Mendoj se është një ritual i madh për satanistët që t'i përqeshin viktimat e tyre.
Të tallësh të gjithë ata që... Viktimat gjithashtu u tallën dhe u përqeshën, ashtu si edhe
mbijetuesit. Dhe natyrisht, kjo vazhdon edhe sot.
Gareth: Sigurisht. Është një mënyrë që ata të ushtrojnë edhe më shumë pushtet mbi ty dhe të bëjnë të ndihesh i pafuqishëm.
Um... Sepse ti shkruave për përvojën tënde, duke folur për përvojat e tua... A të kontaktojnë pastaj njerëz që kanë
pasur përvoja të ngjashme në vende të tjera, rrjete, ose, për shembull, në Mbretërinë e Bashkuar, Gjermani apo vende të tjera?
Anneke: Po, faleminderit. Kjo është thelbësisht ajo që bëj gjithë ditën.
Unë punoj me mbijetues të tjerë. Në vitin 2016, historia ime u përhap si zjarri në internet.
Jam në qendër të vëmendjes publike që nga viti 2013. Dhe jam kontaktuar nga shumë, shumë të mbijetuar të tjerë.
Unë punoj me ta. Kam përjetuar shërim për më shumë se 30 vjet, i cili natyrisht vazhdon edhe sot.
Por për shkak të rrethanave dhe mënyrës se si pata privilegjin të përqendrohesha vërtet në shërim, e ndaj këtë.
Megjithatë, unë gjithashtu flas me njerëz nga e gjithë bota. Në fakt, është më shumë bota perëndimore.
Unë punoj shumë me njerëz nga Anglia dhe nga Komonuelthi; dhe natyrisht nga Europa, pothuajse e gjithë
Europa Perëndimore, dhe natyrisht nga Shtetet e Bashkuara.
Kjo rrjet ka ngjashmëri kudo.
Ka dallime të vogla midis fëmijëve që vijnë nga familje ushtarake.
Por manipulimi i vetëdijes është i njëjtë kudo. Trajnimi në kontrollin e vetëdijes është i njëjtë kudo.
Qëllimi i çdo fëmije ndryshon në varësi të rangut të tyre.
Kjo varet nga familjet e tyre. Por ka ngjashmëri të mëdha në mënyrën se si funksionon rrjeti.
Kam mësuar se rrjetet më të vogla, si ai belg, po lidhen me njëra-tjetrën.
Përmes shoqërive sekrete ose çdo gjëje tjetër që ekziston në qytetin e tyre, ata kanë disa njerëz të
fuqishëm që më pas mund të ruajnë kontrollin ose të pengojnë hetimet nëse është e nevojshme.
Ka një gjykatës, një avokat, ka dikë... një shef policie apo diçka e tillë.
Ka mjekë. Dhe pastaj ata shpesh krijojnë rrjete me njerëzit më të fuqishëm në botë përmes fëmijëve të tyre.
Dhe kështu ata mbrojnë pozitat e tyre ose reputacionin e tyre, ose ngjiten shkallëve, çfarë të duan, në të vërtetë!
Çfarëdo që aspirojnë, cilado qoftë ambiciet e tyre.
Ju me siguri mund të arrini diçka kur jeni pjesë e këtij rrjeti botëror. Dhe kjo bëhet në kurriz të shumë fëmijëve.
Gareth: Kuptoj që ke një punëtori që po vjen me titullin 'Shifting the Power'. Mund të na tregosh pak rreth saj?
Anneke: Po, faleminderit. Kështu thuhet në faqen time të internetit.
Kam punuar në burgjet e Nju Jorkut për 10 vjet.
Unë themelova një organizatë jofitimprurëse për të sjellë jogën në burgje.
Dhe që në fillim fillova të jap mësime joga. Kjo ishte në vitet 2000.
Unë gjithmonë kam përdorur yogën si një metodë shërimi, por e kam gjetur shumë të
vështirë ta zbatoja për shkak të mënyrës si mësohej.
Prandaj gjithmonë kam menduar: nëse dëshiron të jesh ofrues, mësues, terapist, ekziston një mënyrë e
të trajtuarit të njerëzve që nuk është e dobishme.
Dhe kam hasur shpesh këtë qëndrim jo të dobishëm, qoftë nga terapistët, mësuesit e jogës apo të tjerë.
Kështu që unë i përfundova këto programe në burg.
Kam punuar për të gjetur një metodë që më lejon të jem vërtet i pranishëm në një nivel horizontal. Sepse të gjithë
jemi të ftuar të marrim pjesë në këtë strukturë pushteti.
Pra, të gjithë inkurajohemi të marrim një diplomë dhe pastaj të marrim përsipër rolin tonë.
Dhe në masën që na nevojitet ky status dhe pozicion, ne mund të fshehim traumën tonë dhe të
vendosim veten mbi njerëzit me të cilët punojmë.
Dhe, natyrisht, shumë terapistë bëjnë të njëjtën gjë.
Sipas përvojës sime, sa më shumë të specializohesh, aq më shumë ndodh kjo.
Pra, me të vërtetë i takon çdo ofruesi të shikojë veten, të analizojë psikologjinë e mënyrës se si ai
pa vetëdije merr pjesë në strukturën e pushtetit.
Kujt ia dorëzoni fuqinë tuaj, dhe kë e shikoni me përçmim?
Dhe nëse mund të supozoni se në të vërtetë bëhet fjalë për një traumë të pazgjidhur; që kur adhuroni dikë dhe i dorëzoni fuqinë
tuaj, po e vendosni atë në një piedestal, atëherë po shikoni një figurë autoriteti nga
fëmijëria juaj me të cilën keni çështje të pazgjidhura.
Dhe kur e shikon dikë me përçmim dhe e gjykon, po projekton negativisht.
Dhe kjo ka të bëjë me disa pjesë të vetes që ende nuk i ke pranuar vërtet.
Pra, ky është me të vërtetë parakushti dhe modeli absolut. Ky punëtori online zgjat 10 javë për çdo klasë.
Dhe mendoj se është një... E kam bërë. Në fakt kam udhëtuar rreth botës dhe kam mësuar disa
terapistë që mbështeten vërtet në këto informacione.
Kjo hyn thellë në dinamikat dhe në mënyrën se si ato lidhen me traumën kur e pyet këtë pyetje.
Përfundim Gareth: Faleminderit shumë. Faleminderit shumë që erdhët të na shihni! Ishte fantastike të flisnim
me ju, edhe pse tema është po aq e tmerrshme sa është.
Duke folur me ty për këtë... Ti e ekspozon atë dhe ndihmon të tjerët që janë në të njëjtën situatë.
Ende ndihet ngazëlluese në njëfarë mënyre. E kupton çfarë dua të them?
Shpresoj që njerëzit në shtëpi të mos mendojnë se po flas budallallëqe, por gjithsesi ndihem i
ngazëllyer kur flas me ty sepse ti... Ke kaluar gjëra kaq të tmerrshme, por po ia del mbanë.
Siç thua për punishtjen tënde, ti zhvendos fuqinë, dhe kjo është fantastike!
Anneke: Po, faleminderit.