Lumaki ako sa Belgium at ibinenta sa isang paedophilong sindikato ng pagpatay nang magdiwang ako ng aking ika-anim na kaarawan.
Ginamit ako sa network na ito sa loob ng limang taon at kalahati.
Ang mga adultong lalaki na kabilang sa eksklusibong klub na ito ay naroon para sa iba't ibang
dahilan, ngunit maraming alak at maraming droga.
At ang mga bata ang kalakal, ang pinakamataas at pinakamahalagang kalakal, at karaniwang ginagamit para sa pakikipagtalik.
Ngunit may ilang aristokrata rin na miyembro ng klub na ito at nasisiyahan din sa pagpatay ng mga bata.
At pagkatapos ay ako naman ang sumunod. Sa edad na labing-isang taon, ako ay papatayin.
Pinahirapan ako dahil tapos na sa akin ang isang taong matagal akong pinrotektahan ngunit matindi akong inabuso.
Tinali ako sa isang mesa ng pagpatay.
Itim ito sa dugo ng lahat ng mga batang nauna sa akin.
Nandoon ako nang ilang oras.
Ang katawan ko ay natatakpan ng mga peklat. At bawat peklat ay nagpapaalala sa akin ng sandaling iyon.
Akala ko papatayin ako, tulad ng lahat ng mga batang hindi sapat na minahal para mabuhay.
At ako rin ay malilimutan. At hindi pa ako handang mamatay.
May isang tao sa loob ng network na ito na minahal ako nang sapat para iligtas ako.
Ang pagpapahirap ay tumagal ng ilang oras. Nasa network na ito ako ng limang taon at kalahati.
Sa panahong ito, ako ay ginahasa nang maraming, maraming, maraming beses.
Wala akong peklat na maipapakita kung ilang beses akong ginahasa.
Pero kinwenta ko iyon. Karaniwan itong nangyayari tuwing katapusan ng linggo, buong magdamag.
Kaya't kinwenta ko na ako'y ginahasa, talagang ginahasa, ng mga anim na oras kada linggo.
1,716 na oras ng panggagahasa bago pa man ako umabot ng labindalawang taong gulang.
Lumaki ako na may mga tagubiling ibinigay sa akin ng taong nagligtas sa akin.
Iyon ang nagligtas sa akin mula sa prostitusyon at droga at nagpalabas sa akin ng bansa, palabas
ng Belhika, kung saan nangyari ang lahat ng iyon.
Kahit na wala akong mga peklat, noong ako'y isang kabataang nasa hustong gulang ay sobrang nakatuon ako sa pagiging isang
bagay ng seks kaya't nakakaakit ako ng mga lalaki, at bahagi ng aking sarili ang nangangailangan niyon upang mabuhay.
Dahil iyon lang ang tanging paraan na alam ko para magustuhan ko ang sarili ko.
At noong ako'y dalaga pa, tinrato ako nang walang galang at labis akong ginamit.
At gayon pa man, napakabilis ng lahat na sisihin ako. Dahil sa pagiging maluwag sa pakikipagtalik.
Murang puta, gaya ng nasabi na. Lahat ng mga ito, lahat ng mga bansag na ito, agad nila akong hinatulan.
At pagkatapos, habang ako'y nagpapagaling, napagtanto kong hindi, kailangan kong makawala sa paulit-ulit na gawi na
kinahuhulugan ko, kung saan kailangan ko ng sekswal na atensyon.
Kailangan kong humiwalay dito at hindi na payagang gawing bagay ako. Gusto kong maging isang malayang babae.
At kaya, dekada pagkatapos ng dekada, pinagtuunan kong maramdaman ang lahat ng sakit ng ginawa sa akin, ang lahat ng
pagtataksil ng aking mga magulang, ng aking pagkakabenta.
Ang mga bata ang pinaka-mahihinang miyembro ng ating populasyon. Kaya't likhain natin ang isang lipunan kung saan
ligtas ang mga bata at may komunidad na sumusuporta sa kanila.
Bawat bata ay karapat-dapat sa kaligtasan. Walang batang nararapat na maranasan ang pinagdaanan ko at
ang pinagdadaanan ng milyun-milyong bata araw-araw.
Ngunit sa kasamaang palad, bahagi iyon ng kasalukuyang sistema.
Bilang mga kababaihan, napakalaki ng ating potensyal na tunay na makiramay sa lahat ng
kailangang nating tiisin bilang mga kababaihan.
Iyon ang nagbibigay sa atin ng higit na lakas kaysa sa sinuman. Lahat ng sakit sa likod ng kawalan ng kapangyarihan
at pagmamaliit, ang tunay na pakiramdam sa ginawa sa akin, ang tunay na pag-unawa na hindi ako iyon.
Na maganda ang pakiramdam ko sa pagtatapos ng araw.
Ako ay isang bata. Ginawa akong biktima. Hindi iyon kasalanan ko.
Maaari mong malaman pa ang tungkol kay Anneke Lucas sa sumusunod na panayam.
Panimula Gareth: Ang susunod nating panauhin ay kasama natin mula sa New York. Ibinenta si Anneke Lucas ng kanyang ina bilang alipan
sa sekswal na bata sa isang pedopilya na network sa Belgium.
Si Anneke ay ginahasa araw-araw ng mas matatandang lalaki hanggang siya ay 11 taong gulang.
Marami sa kanila ay mga kilalang politiko sa Belhika. Nang siya ay 11 taong gulang, itinuring siyang hindi na kapaki-pakinabang
sa network at halos pinatay siya sa pagpapahirap.
Sinalba siya mula sa kamatayan ng isang lalaki na nakipagnegosasyon sa mga pulitikong responsable sa network.
Panayam Gareth: Anneke, maraming salamat sa pakikipag-usap sa amin. Ang unang bagay na talagang tumimo sa
akin ay ang katotohanang ipinagbili ka ng iyong ina.
Bilang isang ama, nahirapan akong makita ang punto nito. Paano mo ito haharapin?
Anneke: Ito ay isang panghabambuhay na proseso. Dahil siyempre, ang aking ina ang pinakamalapit sa akin.
Sa tingin ko, tayong lahat ay pangunahing tagapag-alaga muna sa lahat. Mag-isa rin siya, at nariyan ako para sa kanya.
At saka – alam mo, hindi naging mabuti ang kalusugan ng aking ina; masasabi mong siya ay may
sakit sa pag-iisip na hindi kailanman na-diagnose.
Ilalarawan ko siya bilang isang psikopata; sa paraang kung minsan ay nangyayari sa mga babae.
Dahil dito, siya ay lubhang mapagpalalo sa lahat ng lalaki.
Nag-asal siya na parang limang taong gulang, kakaiba ang pagiging malambing at sekswal
na munting batang babae – sa lahat ng lalaki.
Sumuko siya nang napakadali. Sa tingin ko, ako ay repleksyon niya.
At napakahirap na makasama sila dahil wala talaga akong lugar. Isang ganap na prodyeksyon iyon.
Ako ay alinman sa isang mahina, hindi kahanga-hanga, at hindi kaakit-akit na munting batang babae na kanyang
munting katulong, at pagkatapos ay mabuti ako, o ako ay masama.
Ngunit ang tunay na tanong na itinatatanong mo sa sarili mo ay: "Paano nga ba magagawa ng sinuman ang ganitong bagay? Paano nga
ba magagawa ng mga matatanda sa network na ito ito sa mga bata?"
Marami sa kanila ang mga magulang. At marami rin sa kanila, sigurado ako, ay mga magulang na nakikipag-incesto.
Ang totoo, hindi na umunlad ang emosyonal na pagkatao ng aking ina mula pa noong siya ay
limang taong gulang. Noon namatay ang kanyang ina.
Siya ay nagmula sa isang lugar na lubhang traumatiko, na – sa palagay ko – naganap sa Belhika noong 1939,
sa isang lungsod na madalas na binobomba noong digmaan.
Ang ama niya ay naging bihag ng digmaan sa isang kampo ng konsentrasyon.
Alam mo, sa tingin ko ay napakahirap talaga nang mamatay ang kanyang ina at ang iba pang pagkamatay sa pamilya.
Pagkatapos ng digmaan, kakaunti ang mga mapagkukunan para tulungan ang mga tao na gumaling mula sa trauma. Kaya siya ay
ipinasa-pasa sa kanayunan ng Belhika; talagang ipinasa-pasa siya. Marahil inakala ng mga tao na medyo sekswal siya
dahil ito ay isang napaka-Katolikong komunidad, pero siya ay ipinasa-pasa. At ako ang pangunahing biktima niya.
Gareth: Napakahirap intindihin ang ganitong pag-iisip ng pagbebenta ng sariling anak doon.
Pero pati na rin ang mga taong kayang gawin ito.
Napakahirap maintindihan ang lahat ng ito. Na ang mga tao ay kayang gumawa ng isang napakasuklam-suklam na bagay.
Ilang taon ka nang napagtanto mo ang lawak ng kasamaan?
Dahil iyon ay isang bagay na hindi kailanman dapat harapin ng isang bata, kahit man lang sa pinakamaliit.
Anneke: Tama ka! Aba, napakasupistik ng network. At ako ay – gaya ng sinabi mo sa introduksyon – talagang nasa
isang Belgian na network na kumikilos na parang mafia.
Ngunit pinamunuan ito ng Kalihim ng Depensa noon.
Siya ay isang pulitiko na nagkaroon ng mabilis at matagumpay na karera. Naging Punong Ministro ng Belhika
siya nang dalawang beses: si Paul Vanden Boeynants. Binanggit ko siya sa aking aklat.
Talagang konektado ito sa... ito ay isang lokal na network; isang Belgian na network.
Tulad ng alam mo, maliit ang Belhika. Maliit ang network nito.
Ngunit sa pamamagitan ng Satanismo, nakakonekta sila sa iba pang mas mataas na ranggong Satanista at
palagi nilang ginagamit ang mga bata bilang kalakal.
Pinagsamantalahan ako mula sa anim na taong gulang, nang una akong ipinagpalit.
Naantala ako, dahil karaniwan ang mga batang mula sa mga pamilyang Satanista ay inaabuso nang mas maaga.
Kaya noong ako ay anim na taong gulang, inilagay ako sa network, at ako ay inabuso sa Belhika.
Alinman sa ilang maharlika na labis na marahas at sadista at walang pag-aatubiling pumatay ng mga bata.
Kaya talagang walang dahilan kung bakit ako nakaligtas.
At pagdating ng siyam na taong gulang ko... sa mga unang taon na iyon, madalas akong inaabuso ng
mga lalaking naimpluwensyahan ng sistemang ito.
Talagang isang sistema ng pananakot ito. Kung saan unang ipinares sila sa isang batang babae na mga 14 o 15 taong gulang.
Maaaring sinabihan sila na mas matanda iyon. Naitala iyon sa tape. Doon nagsimula ang pananakot.
At saka sila dumating sa akin. Sa edad na anim o pitong taon, walang duda na napakabata mo pa.
Sinumang naroon at gagawa ng panggagahasa sa isang maliit na bata nang ganoon – kahit pa hinihiling ko
man sa kanila. Tinuruan akong gawing komportable sila.
Ngunit kahit ganoon, walang duda na may nagawa nang krimen.
Ngunit palaging may mga lalaki na nagsasabi, "Hindi ko gagawin iyon. Hindi ko kaya iyon."
Ngunit noong panahong iyon, hindi ko namamalayan kung gaano na kalalim ang pag-iimpluwensya sa mga lalaking ito at na,
gaya ng sabi nila, kailangan lang ng isang tao na gagawin ang lahat, gaya ng sabi nila. Iyan ang palagi nilang sinasabi.
Palagi kong naramdaman na ang mga taong nanakit sa akin ay dati ring nanakitan noong bata pa sila, at inuulit
nila ang gawi na ito mula sa posisyon ng kapangyarihan.
Sa ganitong paraan, nalampasan nila ang kanilang sariling pakiramdam ng kawalan ng kapangyarihan at kawalan ng magawa, na
kanilang dinanas bilang resulta ng kanilang sariling pang-aabuso.
Sa pamamagitan ng napakasimple at magaspang na gawaing ito, naramdaman nilang sila'y makapangyarihan. At
siyempre, karamihan sa mga nakaligtas ay hindi nagiging salarin.
Ngunit ang pamamaraan ay nakaayos sa paraang nagpapahintulot o naghihikayat sa mga taong handang maging
salarin na ibahagi ang napakalaking lihim ng pedopilya.
Bilang panimula, para mapasakbi mo silang lahat. At umaabot pa iyon sa... Gareth: Nakikita mo pa ba ang ilan sa mga taong
nanakit sa iyo sa telebisyon o sa mga pahayagan sa Belhika?
Anneke: Tingnan mo. Hindi lang sa Belgium ito nangyari. Naging biktima ako ng human trafficking sa
Estados Unidos, Pransya, Switzerland, at Italya.
Alam mo, noong ako'y siyam na taong gulang, masasabi mong ipinagkatiwala ako sa isang
internasyonal na networker na dinala ako sa Estados Unidos.
Ito ay isang taong kilala sa buong mundo. Sa panahong iyon, sumailalim ako sa kontrol ng isip.
Ginugol ko roon ang isang taon, na tinawag kong 'upuan ng kapangyarihan': ito ay isang grupo ng
napakalalakas na tao, mga Satanista, kabilang ang mga sikat na personalidad, mga politiko, at mga pamilyang hari.
At siyempre nakikita mo ang mga taong ito, siyempre nakikita ko pa rin sila – kahit na karamihan sa mga nagpahirap sa
akin ay patay na – dahil napakatanyag nila. Nasa lahat sila.
Gareth: Dapat napakabihira iyon para sa iyo. Makita iyon, alam mo kung sino talaga ang mga taong ito.
Ano ang pakiramdam mo kapag nakikita mo sila? Marahil isang hangal na tanong ito, pero naiisip ko ang 'galit'.
Anneke: Oo! Pinapaisip ako nito na pangalanan sila. Na hindi ko magawa.
Napakalinaw iyon sa akin: kung ginawa ko iyon, mamamatay ako. Papatayin ang aking pamilya. Iyon ang mensaheng natanggap ko.
Ang pamilya ng aking pangunahing salarin—natuklasan kong nagpapatakbo sila ng sarili nilang lihim na serbisyo.
Mukhang naranasan ko na ito sa isang antas.
Ito ang lahat ng mga taong lumitaw sa buhay ko at sinanay sa ganitong paraan.
Sinanay din ako bilang espiya. Kaya nakilala ko ito.
Ngunit napakalinaw ng mensahe; sa sarili nilang paraan, ipinaalam nila sa akin na ang banta ay palagi: "Kung
babanggitin mo ang pangalan ng taong ito, mamamatay ka."
At naniniwala ako na maraming nakaligtas tulad ko ang handang isuko ang kanilang buhay para sa adhikain kung sulit ito.
Pero palagi mong kailangang timbangin kung ano ang maaari mong ibunyag at kung ano ang hindi mo
maaaring ibunyag. Nakakainis talaga iyon sa akin.
Naiinis din ako nang husto kung paano naniniwala ang karamihan na ang mga taong ito ay
kahanga-hanga at kailangang itaguyod para sila'y mapansin.
Gareth: Siyempre, naaalala ko; noong bata pa ako sa United Kingdom. May napakalaking
network ng mga pedopilya na natuklasan sa Belgium.
Naging mahalagang balita ito dito sa United Kingdom.
May kaugnayan ba iyon sa network na kinasasangkutan mo? O simpleng dahil lang ba mas lumalapit ang mga tao sa katotohanan?
Bibigyan ba natin sila ng ilang hindi gaanong kilalang pedopilya para mapawi muna ang kanilang uhaw
habang pinoprotektahan natin ang mga kilalang pangalan?
Anneke: Ganoon nga talaga ang kinalabasan sa huli. Ang tinutukoy mo ay naging kilala bilang "Kaso ni Dutroux".
Nais kong ipakita sa iyo ang aking libro . Sa aklat na ito, isinusulat ko ang tungkol sa kasong
Dutroux, na malapit na kaugnay ng kuwento ng aking buhay.
Sa esensya, iisa lamang ang network. Lumitaw ito noong 1996 nang matuklasan ang mga bangkay ng mga bata.
Dalawang bata ang nailigtas mula sa dungeon.
Isang sindikato mula sa Belgianong network na ito ang nagsimulang magdukot ng mga bata.
Talagang hindi pangkaraniwan iyon; nahuli siya.
May mga batang namatay sa kanyang pangangalaga – dahil karamihan sa mga pimp ay sumusuhol sa mga pamilya, dinadakip
ang mga bata at ibinabalik sila sa kanilang mga tahanan.
Ako mismo ang pumunta sa paaralan, kaya mas madali. Walang magulang na naghahanap sa akin. Kasangkot ang aking mga magulang,
tulad ng karamihan sa mga magulang ng mga batang ginamit.
Ang "Kaso ni Dutroux" ay naglalayong guluhin ang lahat. Si Marc Dutroux ang mamamalilisya.
At ano ang nangyari noon: naging malaking kontrobersiya ito sa buong mundo.
Pinag-usapan nila ang network, pinag-usapan ito ng mga tao sa buong mundo, at ang nangyari ay kahanga-hanga.
Sa ito... Inabot ng walong taon bago naihain ang kaso sa korte.
Maraming nakaligtas ang lumapit bilang mga saksi at nagbigay ng ebidensya.
Sinuri iyon nang paulit-ulit ng ilang talagang magagaling na pulis at mga detektib.
Nakita nila ang mga pagkakatulad, mga bagay na hindi sana malalaman ng mga nakaligtas na ito kung hindi sila naroon.
Hindi ako nasa Belhika noon. Kaunti lang ang alam ko tungkol sa "Kaso ni Dutroux" bago pa man matanggal ang
unang hukom, ang unang taong may pananagutan sa kaso.
Dahil sa diumano'y pagkiling, na nag-udyok sa mga martsa ng mga puti noong panahong iyon.
Ang buong populasyon ng Belhika ay nasa kaguluhan dahil napatay ang mga bata.
Lahat ay nakasuot ng puti upang bigyang-diin ang inosente ng mga bata.
Ngunit walong taon ang lumipas, nagkaroon ng napakalaking, napakalaking, napakalaking
pagtatangka na burahin ang kaalamang ito.
Lahat ng pahayag ng mga saksi ay nabura; inalis sa kaso.
30 katao na may ebidensya ng anumang uri tungkol sa mas malawak na network ang namatay.
Maraming mahahalagang pangyayari ang itinago sa kaso.
Isang bagong file ang nilikha upang kumatawan sa ibang kaso.
Nang nagsimula ang paglilitis noong 2004, si Marc Dutroux lamang ang nasasakdal.
At saka may isa pang tao na siyang pinakamalapit, ngunit medyo mas mataas sa network.
Iyon si Michel Nihoul. Sinulat ko nang detalyado si Michel Nihoul sa aking mga alaala.
Dahil nagsimula ito noong nandiyan ako. Nandiyan ako mula 1969 hanggang 1974.
Masinsinan kong pinag-aralan si Michel Nihoul. Siya ay isang uri ng tau-tauhan, ang tagapamagitan sa
lahat ng bagay. Sa huli, umalis na siya sa negosyo.
At si Marc Dutroux ay sa esensya hinatulan ng habambuhay na pagkakakulong.
Sa isang punto, nakatakas pa siya mula sa bilangguan.
Ngayon sinusubukan nilang hulihin siya at palayain siya. Talagang kamangha-mangha.
Parang mga Satanista na nagsasabi: Kaya naming gawin ito. Kaya kaming manalo.
At... (naantala) Gareth: Oo, halos pang-iinsulto na ito.
Anneke: Tama. Pang-iinsulto! Sa tingin ko, malaking ritwal ng mga Satanista ang mang-insulto sa kanilang mga biktima.
Pinagtatawanan ang lahat ng... Pinagtawanan at pinag-usig din ang mga biktima, gayundin ang mga nakaligtas.
At siyempre, nagpapatuloy pa rin ito hanggang ngayon.
Gareth: Siyempre. Ito ay isang paraan para mas palawakin pa nila ang kanilang kapangyarihan
sa iyo at gawing pakiramdam mong walang magawa.
Um... Dahil isinulat mo ang tungkol sa iyong karanasan at pinag-uusapan mo ang iyong mga karanasan... Nakikipag-ugnayan ba
sa iyo ang mga taong nagkaroon ng katulad na karanasan sa ibang bansa, ibang network, o
halimbawa sa United Kingdom o Alemanya o iba pang lugar?
Anneke: Oo, salamat. Iyon ang ginagawa ko buong araw.
Nakikipagtulungan ako sa iba pang mga nakaligtas. Noong 2016, kumalat ang kuwento ko sa internet na parang sunog-sakuna.
Nasa mata ng publiko ako mula pa noong 2013. At nakipag-ugnayan sa akin ang napakaraming iba pang nakaligtas.
Nakikipagtulungan ako sa kanila. Naranasan ko na ang paggaling nang mahigit tatlumpung
taon, na siyempre ay nagpapatuloy hanggang ngayon.
Ngunit dahil sa mga pangyayari at sa paraan ng pagkakaroon ko ng pribilehiyo na tunay na
makapagpokus sa paggaling, ibinabahagi ko iyon.
Bagaman ganoon, nakikipag-usap din ako sa mga tao sa buong mundo. Sa katunayan, mas sa Kanlurang mundo ito.
Marami akong nakatrabaho na mga tao mula sa Inglatera at sa Commonwealth; at siyempre mula sa Europa, halos
buong Kanlurang Europa, at siyempre mula sa Estados Unidos.
Ang network na ito ay may mga pagkakatulad saanman.
May bahagyang pagkakaiba sa mga batang nagmula sa mga pamilyang militar.
Ngunit ang manipulasyon ng kamalayan ay pareho saanman. Ang pagsasanay sa kontrol ng kamalayan ay pareho saanman.
Ang layunin ng bawat anak ay nag-iiba depende sa kanilang ranggo.
Depende iyon sa kanilang mga pamilya. Ngunit may malalaking pagkakatulad sa paraan ng pagpapatakbo ng network.
Nalaman ko na ang mas maliliit na mga network, tulad ng sa Belhika, ay nagkokonekta sa isa't isa.
Sa pamamagitan ng mga lihim na samahan o anumang iba pang umiiral sa kanilang lungsod, mayroon silang ilang
makapangyarihang tao na maaaring panatilihin ang kontrol o hadlangan ang mga imbestigasyon kung kinakailangan.
May hukom, may abogado, may isang tao... isang hepe ng pulis o kung ano man.
May mga doktor. At madalas silang nakikipag-ugnayan sa pinakamakapangyarihang mga tao sa
mundo sa pamamagitan ng kanilang sariling mga anak.
At kaya pinoprotektahan nila ang kanilang mga posisyon o reputasyon, o umaakyat sila sa
hagdan, kung ano man ang gusto nila, talaga!
Anuman ang kanilang hinahangad, anuman ang kanilang mga ambisyon.
Talagang makakamit mo ang isang bagay kapag bahagi ka ng pandaigdigang network na ito. At
nangyayari iyon sa kapahamakan ng maraming bata.
Gareth: Naiintindihan kong may paparating kang workshop na pinamagatang 'Shifting the Power'.
Maaari mo ba kaming sabihan nang kaunti tungkol dito?
Anneke: Oo, salamat. Iyan ang nakasulat sa aking website.
Nagtrabaho ako sa mga bilangguan sa New York sa loob ng sampung taon.
Itinatag ko ang isang non-profit na organisasyon upang dalhin ang yoga sa mga bilangguan.
At mula pa sa simula, nagsimula akong magturo ng yoga. Nangyari iyon noong dekada 2000.
Palagi kong ginamit ang yoga bilang paraan ng pagpapagaling, ngunit napakahirap itong
ilapat dahil sa paraan ng pagtuturo nito.
Kaya palagi kong naiisip: kung gusto mong maging tagapagbigay, guro, o therapist, may paraan
ng pakikitungo sa mga tao na hindi nakakatulong.
At madalas kong naranasan ang hindi nakakatulong na saloobin, mula sa mga therapist, mga guro ng yoga, o iba pa.
Kaya tinapos ko ang mga programang ito habang nasa bilangguan.
Nagsusumikap akong makahanap ng isang paraan na magpapahintulot sa akin na tunay na naroroon sa isang pahalang
na antas. Dahil tayong lahat ay iniimbitahan na makilahok sa istrukturang ito ng kapangyarihan.
Kaya hinihikayat tayong lahat na kumuha ng degree at pagkatapos ay gampanan ang ating tungkulin.
At sa lawak na kailangan natin ang katayuan at posisyong ito, maaari nating takpan ang ating sariling trauma at
ilagay ang ating sarili sa itaas ng mga taong ating katrabaho.
At, siyempre, maraming therapist ang gumagawa rin ng ganoon.
Sa aking karanasan, kapag mas nag-i-specialize ka, mas madalas itong nangyayari.
Kaya talagang nasa bawat tagapagbigay na suriin ang kanilang sarili, at pag-aralan ang sikolohiya kung paano sila
hindi sinasadyang nakikilahok sa istruktura ng kapangyarihan.
Kanino mo isinusuko ang iyong kapangyarihan, at sino ang iyong pinamamaliit?
At kung maaari mong ipagpalagay na ito nga ay tungkol sa hindi nalutas na trauma; na kapag hinahangaan mo ang isang tao at
isinusuko mo ang iyong kapangyarihan, inilalagay mo siya sa pedestal, kung gayon ay tinitingnan mo ang isang awtoridad mula
sa iyong pagkabata na mayroon kang hindi nalutas na mga isyu.
At kapag minamaliit mo ang iba at hinuhusgahan mo sila, negatibo ang iyong ipinapahayag.
At may kinalaman iyon sa ilang bahagi ng iyong sarili na hindi mo pa tunay na tinatanggap.
Kaya iyon nga ang paunang kinakailangan at ang ganap na modelo. Ang workshop na ito ay isang
10-linggong online na workshop para sa bawat klase.
At sa tingin ko ay... Nagawa ko na ito. Talaga namang naglakbay ako sa buong mundo at nagturo sa ilang
mga therapist na talagang umaasa sa impormasyong ito.
Na ito ay sumisid nang malalim sa mga dinamika at kung paano ito nauugnay sa trauma kapag tinatanong mo ang tanong na ito.
Konklusyon Gareth: Maraming salamat. Maraming salamat sa pagdalaw sa amin! Napakasarap
makipag-usap sa iyo, kahit gaano kakila-kilabot ang paksa.
Sa pakikipag-usap mo tungkol dito... Ibinubunyag mo ito at tinutulungan mo ang iba pang nasa parehong sitwasyon.
Parang nakapagpapasigla pa rin ito sa isang paraan. Naiintindihan mo ba ang ibig kong sabihin?
Sana hindi inisip ng mga tao sa bahay na puro kalokohan ang sinasabi ko, pero nakakapagpasigla pa rin ang
makipag-usap sa'yo dahil… Nakaraos ka na sa napakasakit na mga karanasan, pero nababaliktad mo na ito.
Tulad ng sinasabi mo tungkol sa iyong workshop, inililipat mo ang kapangyarihan, at kamangha-mangha iyon!
Anneke: Oo, salamat.