איך בין אויפגעוואַקסן אין בעלגיע און איז פארקויפט געוואָרן אין אַ מאָרדנדיקן פּעדאָפיל־רינג אַרום מײַן זעקסטן געבורטסטאָג.
איך בין געווען גענוצט אין דעם נעצווערק פֿאַר פינף און אַ האַלב יאָר.
די דערוואַקסענע מענער וואָס געהערט האָבן צו דעם אויסשליסלעכן קלוב זענען דאָרט געווען פֿאַר פֿאַרשיידענע סיבות,
אָבער עס איז געווען אַ סך אַלקאָהאָל און אַ סך דראָגס.
און די קינדער זענען געווען די סחורה, די העכסטע, די מערסט געשאַצטע סחורה, און זענען בעיקר גענוצט געוואָרן פֿאַר סעקס.
אָבער עס זענען אויך געווען אַ פּאָר אַריסטאָקראַטן וואָס זענען געווען מיטגלידער פֿון דעם קלוב און
וואָס האָבן אויך הנאה געהאַט פֿון הרגענען קינדער.
און דאַן איז געווען מײַן תּור. אין עלף יאָר אַלט, האָבן זיי געמיינט צו טאַטן מיר.
איך בין געפּײַניקט געוואָרן, ווײַל עמעצער וואָס האָט מיך אַ צײַט געשיצט און דערנאָך זייער שלעכט
מיט מיר אומגעגאַנגען איז מיט מיר פֿאַרטיק געוואָרן.
איך בין אויף אַ שלאַכט־טיש צוגעבונדן געוואָרן.
עס איז געווען שוואַרץ פֿון דעם בלוט פֿון אַלע קינדער וואָס זענען געווען פֿאַר מיר.
איך בין דאָרט געווען פֿאַר עטלעכע שעה.
מײַן גוף איז באַדעקט מיט נאַרבן. און יעדער נאַרב דערמאָנט מיר יענעם מאָמענט.
איך האָב געמיינט אַז מען וועט מיך טויטן, ווי אַלע קינדער וואָס זענען נישט גענוג געליבט צו לעבן.
און איך וואָלט אויך פֿאַרגעסן געוואָרן. און איך בין נישט געווען גרייט צו שטאַרבן.
עמעצער אין דעם נעצווערק האָט מיך גענוג ליב געהאַט צו ראַטעווען מיך.
די פֿאָרשונג האָט געדויערט אַ פּאָר שעה. איך בין געווען אין דעם נעצווערק פֿאַר פינף און אַ האַלב יאָר.
אין יענער צײַט בין איך געוואַלדיקט געוואָרן פֿיל, פֿיל, פֿיל מאָל.
איך האָב נישט קיין נאַרבן צו ווײַזן וויפֿל מאָל איך בין געוואַלדיקט געוואָרן.
אָבער איך האָב עס אויסגערעכנט. עס איז געווען געוויינטלעך בײַם סוף־וואָך, גאַנץ נאַכט.
און אַזוי האָב איך אויסגערעכנט אַז איך בין געוואָרן געוואַלדיקט, טאַקע געוואַלדיקט, בערך זעקס שעה אַ וואָך.
1,716 שעה פֿון פֿאַרגוואַלדיקונג איידער איך האָב אפילו דערגרייכט די עלטער פֿון צוועלף.
איך בין אויפגעוואַקסן מיט אינסטרוקציעס וואָס דער מענטש וואָס האָט מיך געראטעוועט האָט מיר געגעבן.
דאָס האָט מיך געהאַלטן אַוועק פֿון פּראָסטיטוציע און דראָגס און האָט מיך אַרויסגעבראַכט פֿון
לאַנד, פֿון בעלגיע, וווּ אַלץ דאָס איז געשען.
כאָטש איך האָב נישט געהאַט קיין נאַרבן, בין איך ווי אַ יונגער דערוואַקסענער געווען אַזוי פֿאָקוסירט אויף זײַן
אַ סעקס־אָביעקט, אַז איך האָב געצויגן מענער, און אַ טייל פֿון מיר האָט דאָס געדאַרפֿט צו לעבן.
ווײַל דאָס איז געווען דער איינציקער וועג וואָס איך האָב געוווּסט צו זיך גוט פֿילן.
און ווי אַ יונגע פֿרוי האָבן זיי מיר געהאַנדלט אַזוי מיט אומכּבֿוד און האָבן מיך אַזוי פיל אויסגענוצט.
און נאָך אַזוי האָבן אַלע געשווינט צו באַשולדיקן מיך, ווײַל איך בין געווען פּראָמיסקוואָוס (סעקסועל פּערמיסיוו).
ביליק, ווי מען האָט געזאָגט, אַ זונה. אַלע די זאַכן, אַלע די עפּיטעטן, האָבן מיך אַזוי שנעל באַשולדיקט.
און דאַן, ווען איך האָב זיך געהיילט, האָב איך פֿאַרשטאַנען אַז ניין, איך מוז אַרויסברעכן פֿון דעם מוסטער אין וועלכן איך בין
געבליבן, וווּ איך האָב געדאַרפֿט געשלעכטלעכע אויפֿמערקזאַמקייט.
איך מוז זיך פֿון דעם אָפּטרענען און זיך ניט לאָזן מער אָביעקטיופיצירן. איך וויל ווערן אַ באַפרײַטע פֿרוי.
און אַזוי, יאָרצענדליק נאָך יאָרצענדליק, האָב איך געאַרבעט צו פֿילן אַלע די ווייטיקן פֿון וואָס מען האָט מיר געטאָן, אַלע די
בוגדנות פֿון מײַנע עלטערן, פֿון דעם אַז מען האָט מיך פֿאַרקויפֿט.
קינדער זענען די מערסט שוואַכע מיטגלידער פֿון אונדזער באַפעלקערונג. לאָמיר דעריבער שאַפֿן אַ געזעלשאַפֿט, אין
וועלכער קינדער זענען זיכער און האָבן אַ קהילה אַרום זיך.
יעדער קינד פֿאַרדינט זיכערהייט. קיין קינד פֿאַרדינט נישט וואָס איך האָב דורכגעמאַכט און
וואָס מיליאָנען קינדער דורכמאַכן יעדן טאָג.
אָבער ליידער איז דאָס אַ טייל פֿון דער איצטיקער סיסטעם.
ווי פֿרויען, האָבן מיר אַזוי פֿיל פּאָטענציעל זיך אמתדיק אַרײַנצושטעלן אין אַלץ וואָס מיר מוזן אויסהאַלטן ווי פֿרויען.
דאָס גיט אונדז מער שטאַרקייט ווי קיין אַנדערער. אַלע ווייטאָג הינטער אַלע אומשטאַרקייט און דערנידערונג,
טאַקע פילן וואָס איז מיר געטאָן געוואָרן, טאַקע פֿאַרשטיין אַז דאָס איז נישט געווען איך.
אַז איך פֿיל זיך גוט בײַם סוף פֿון טאָג.
איך בין געווען אַ קינד. איך בין געוואָרן אַ קרבן. עס איז נישט געווען מײַן שולד.
איר קענט מער וועגן אַנעקע לוקאַס געפֿינען אין דעם פאלגנדיקן אינטערוויו.
הקדמה גאַרעט: אונדזער קומענדיקער גאַסט קומט צו אונדז פֿון ניו־יאָרק. אַנעקע לוקאַס איז פֿאַרקויפֿט געוואָרן דורך איר
מוטער ווי אַ קינד־זעקס־שלאַווע צו אַ פּעדאָפֿיל־נעץ אין בעלגיע.
אַנעקע איז יעדן טאָג פֿאַרגוואַלדיקט געוואָרן דורך עלטערע מענער ביז זי איז געווען עלף יאָר אַלט.
פֿיל פֿון זיי זענען געווען באַרימטע בעלגישע פּאָליטיקער. אין עלטער פֿון 11 יאָר האָט מען באַשלאָסן אַז זי איז ניט מער
נוצלעך פֿאַר דער נעץ, און מען האָט זי כּמעט צום טויט געפּײַניקט.
זי איז געראטעוועט געוואָרן פֿון טויט דורך אַ מאַן וואָס האָט פֿאַרהאַנדלט מיט די פּאָליטיקער
וואָס זענען געווען פֿאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר דער נעץ.
אינטערוויו גאַרעט: אַנעקע, אַ גרויסן דאַנק פֿאַר דײַן שמועס מיט אונדז. די ערשטע זאַך וואָס טאַקע האָט מיר
געשלאגן איז געווען דער פאקט אַז דײַן מאַמע האָט דיך פארקויפֿט.
ווי אַ טאַטע האָב איך זיך געראַנגלט צו פֿאַרשטיין דעם תּכלית דערפֿון. ווי גייט איר אָפּ מיט דעם?
אַנעקע: עס איז אַ לעבנסלאַנגער פּראָצעס. ווײַל, נאַטירלעך, איז מײַן מוטער געווען די מענטש וואָס איז מיר געווען די נאָענטסטע.
איך מיין אַז מיר אַלע זענען קודם־כּל הויפּט־זאָרגער. זי איז אויך געווען אַליין, און זי האָט געהאַט מיך.
און דאַן – ווייסטו, מײַן מאַמע איז נישט געווען געזונט; מע קען זאָגן אַז זי איז געווען גײַסטיק
קראַנק, וואָס קיינמאָל איז נישט דיאַגנאָזירט געוואָרן.
איך וואָלט זי באַשרײַבן ווי אַ פּסיכאָפּאַט; אויף אַ אופֿן וואָס מאָל פּאַסירט מיט פֿרויען.
דעריבער איז זי געווען זייער קריפּלעך צו אַלע מענער.
זי האָט זיך געהאַלטן ווי אַ פינף־יאָריקע, ביזאַר קאָקעטיש, סעקסואַליזירטע קליינע מיידל – צו אַלע מענער.
זי האָט זיך זייער גרינג אונטערגעגעבן. איך מיין אַז איך בין געווען אַ שפּיגלונג פֿון איר.
און עס איז געווען זייער שווער צו זײַן אַרום זיי, ווײַל פֿאַר מיר איז קיינמאָל נישט געווען
קיין אָרט. עס איז געווען אַ גאַנץ פּראָיעקציע.
איך בין געווען אָדער אַ מין שוואַכע, ניט באַמערקבאַרע, ניט שיינע קליינע מיידל וואָס איז געווען איר קליינע העלפֿערין,
און דאַן בין איך געווען גוט, אָדער איך בין געווען בייז.
אָבער די אמתע פֿראַגע וואָס דו פֿרעגסט זיך איז: "ווי קען עמעצער טאָן אַזאַ זאַך? ווי קענען די
דערוואַקסענע אין דעם נעץ דאָס טאָן צו קינדער?"
פֿיל פֿון זיי זענען געווען עלטערן. און פֿיל פֿון זיי, איך בין זיכער, זענען אויך געווען אינסעסטואַלע עלטערן.
נו, די זאַך איז געווען אַז מײַן מאַמע האָט זיך עמאָציאָנעל נישט אַנטוויקלט זינט זי איז געווען בערך פינף
יאָר אַלט. דאָס איז געווען ווען איר מאַמע איז געשטאָרבן.
זי איז געקומען פֿון אַ אָרט מיט שווערער טראומע, וואָס – איך מוז אָננעמען – איז געשען אין בעלגיע אין 1939, אין אַ
שטאָט וואָס איז אָפֿט באָמבאַרדירט געוואָרן בשעת דער מלחמה.
איר טאַטע איז געווען אַ קריגס־געפֿאַנגענער אין אַ קאָנצענטראַציע־לאַגער.
דו ווייסט, איך מיין אַז עס איז געווען זייער שווער מיטן טויט פֿון איר מוטער און אַנדערע טויטן אין דער משפּחה.
נאָך דער מלחמה זענען געווען ווייניק רעסורסן צו העלפֿן מענטשן היילן זיך פֿון טראומע. אַזוי האָבן זיי זי אַרומגעשיקט אין דער
בעלגישער לאַנדשאַפֿט, זי איז גאָר אַרומגעשיקט געוואָרן. אולי האָבן מענטשן געמיינט אַז זי איז אַ ביסל סעקסואַל, ווײַל
דאָס איז געווען אַ זייער קאַטאָלישע קהילה, אָבער זי איז אַרומגעשיקט געוואָרן. און איך בין געווען איר הויפּט־קרבן.
Gareth: עס איז אַזוי שווער צו פֿאַרשטיין די געדאַנקען־ווייַז פֿון פאַרקויפֿן דײַן אייגן קינד דאָרט.
אָבער אויך די מענטשן וואָס זענען ביכולת דאָס צו טאָן.
עס איז זייער שווער צו פֿאַרשטיין אַלץ. אַז מענטשן קענען טאָן עפּעס אַזוי שרעקלעך.
ווי אַלט ביסטו געווען ווען דו האָסט דערקענט די גאַנצע מאָס פֿון בייז?
ווײַל דאָס איז עפּעס מיט וואָס אַ קינד זאָל קיינמאָל, קיינמאָל נישט דאַרפֿן זיך אָפּגעבן, אַפֿילו נישט אין דער קלענסטער מאָס.
אַנעקע: גאַנץ ריכטיק! נו, דאָס נעצווערק איז זייער בייז. און איך בין – ווי דו האָסט געזאָגט אין דער הקדמה – טאַקע געווען
אין אַ בעלגישן נעצווערק וואָס האָט געאַרבעט ווי אַ מאַפֿיאַ.
אָבער עס איז געפֿירט געוואָרן דורך דעם דעמאָלטיקן פאַרטיידיקונגס־מיניסטער.
ער איז געווען אַ פּאָליטיקער מיט אַ בליץ־שנעלע קאַריערע. ער איז צוויי מאָל געווען דער פּרעמיער־מיניסטער פֿון בעלגיע:
פּאָל וואַנדען בוינאַנץ. איך האָב אים דערמאָנט אין מײַן בוך.
עס איז טאַקע געווען פֿאַרבונדן מיט... עס איז געווען אַ לאָקאַלע נעץ; אַ בעלגישע נעץ.
ווי איר ווייסט, בעלגיע איז אַ קליין לאַנד. עס איז געווען אַ קליין נעץ.
אָבער דורך סאַטאַניזם זענען זיי געווען פֿאַרבונדן מיט אַנדערע, העכער־ראַנגיקע
סאַטאַניסטן און האָבן שטענדיק קינדער ווי סחורה גענוצט.
איך בין אויסגענוצט געוואָרן זינט איך בין געווען זעקס יאָר אַלט, ווען איך בין צום ערשטן מאָל געטריידט געוואָרן.
איך בין שפּעט געווען, ווײַל געוויינטלעך ווערן קינדער פֿון סאַטאַניסטישע משפּחות פיל פריער מיסבראַכט.
אַזוי האָבן זיי מיך אַרײַנגעשטעלט אין דער נעץ בײַם עלטער פֿון זעקס יאָר, און איך בין אין בעלגיע מיסבראַכט געוואָרן.
אָדער דורך געוויסע אַדעלן וואָס זענען געווען אויסערגעוויינטלעך געוואַלדטאַטיק און סאַדיסטיש און האָבן
אויך נישט געהאַט קיין קווענקלענישן צו הרגענען קינדער.
אַזוי איז טאַקע נישט קיין סיבה פֿאַר וואָס איך האָב איבערגעלעבט.
און דאַן בײַם עלטער פֿון נײַן... אין יענע ערשטע יאָרן בין איך אָפֿט געווען מיסבראַכט דורך מענער
וואָס זענען אינדאָקטרינירט געוואָרן אין דעם סיסטעם.
עס איז טאַקע געווען אַ שיסטעם פֿון בלאקמייל. אין וועלכן זיי זענען ערשטער צוזאַמענגעשטעלט געוואָרן מיט אַ
יונג מיידל וואָס איז געווען בערך 14 אָדער 15 יאָר אַלט.
מע קען זײַן אַז מע האָט זיי געזאָגט אַז עס איז עלטער. דאָס איז אויפֿן באַנד אויפֿגענומען געוואָרן.
דאָס איז ווען די אָפּדרוק־ערפּרערונג האָט אָנגעהויבן.
און דאַן זענען זיי צו מיר געקומען. אין עלטער פֿון זעקס אָדער זיבן יאָר איז נישט קיין פֿראַגע אַז דו ביסט אַ זייער יונג קינד.
ווער עס איז דאָרט און פֿאַרגוואַלדיקט אַ קליין קינד אַזוי – אפילו אויב איך האָב זיי געבעטן. מען האָט
מיר געלערנט אַז איך זאָל זיי מאַכן זיך באַקוועם פילן.
אָבער אפילו דעמאָלט איז ניטאָ קיין צווייפל אַז אַ פשע איז באַגאַנגען.
אָבער עס זענען שטענדיק געווען מענער וואָס האָבן געזאָגט: "איך וועל דאָס נישט טאָן. איך קען דאָס נישט טאָן."
אָבער אין יענער צײַט האָב איך נישט פֿאַרשטאַנען ווי טיף די מענער שוין זענען אינדאָקטרינירט, און אַז, ווי מען
זאָגט, עס דאַרף נאָר איין מענטש וואָס וועט טאָן אַלץ, ווי מען זאָגט. דאָס איז וואָס זיי שטענדיק זאָגן.
איך האָב שטענדיק געהאַט דאָס געפיל אַז די מענטשן וואָס האָבן מיך מיסבראַכט, זענען אַליין ווי קינדער מיסבראַכט געוואָרן, און אַז
זיי האָבן דאָס אויפֿפֿירן פֿון אַ שטעלונג פֿון מאַכט איבערגעחזרט.
אויף דעם אופֿן האָבן זיי איבערגעוווינען זייערע אייגענע געפילן פֿון מאַכטלאָזיקייט און הילפֿלאָזיקייט,
וואָס זיי האָבן געליטן צוליב זייער אייגענער מיסברוך.
דורך דעם זייער גראָבן אַקט, אין וועלכן זיי האָבן זיך געפֿילט שטאַרק. און, כמובן, רובֿ איבערלעבער ווערן נישט פאַרברעכער.
אָבער דער מעטאָד איז סטרוקטורירט אויף אַזאַ אופֿן, אַז ער דערלויבט אָדער דרינגט מענטשן, וואָס זענען גרייט צו ווערן
פאַרברעכער, צו טיילן דעם ריזיקן, גרויסן סוד פֿון פּעדאָפֿיליע.
צו אָנהייב, צו האָבן זיי אַלע אין דײַן טאַשקע. און דאָס גייט איבער... Gareth: זעסטו נאָך עטלעכע פֿון די מענטשן וואָס האָבן
דיך מיסבראַכט אויף טעלעוויזיע אָדער אין די צײַטונגען אין בעלגיע?
אַנעקע: זע. עס איז נישט געווען באַגרענעצט צו בעלגיע. איך בין געווען אַ קרבן פֿון מענטש־האַנדל אין
די פארייניקטע שטאַטן, פֿראַנקרײַך, שווייץ, איטאליע.
דו ווייסט, אין עלטער פֿון נײַן יאָר קען מען זאָגן אַז מען האָט מיך איבערגעגעבן צו אַ אינטערנאַציאָנאַלן
נעטוואָרקער וואָס האָט מיך גענומען קיין די פארייניקטע שטאַטן.
דאָס איז געווען עמעצער וואָס איז זייער באַקאַנט אויף דער וועלט־בינע. אין יענער צײַט בין איך געווען אונטער גײַסט־קאָנטראָל.
איך האָב דאָרט אַ יאָר פאַרבראַכט, וואָס איך האָב גערופֿן דעם "זיץ פֿון מאַכט": דאָס איז געווען אַ גרופּע זייער
מאַכטיקע מענטשן, סאַטאַניסטן, אַרײַנגערעכנט באַרימטע פּערזענלעכקייטן, פּאָליטיקער און מלכותדיקע משפּחות.
און פֿאַרשטייט זיך, דו זעסט די מענטשן; פֿאַרשטייט זיך, איך זע זיי נאָך – כאָטש רובֿ פֿון מײַנע פֿאַרברעכער זענען איצט
טויט – ווײַל זיי זענען געווען אַזוי באַרימט. זיי זענען איבעראַל.
גאַרעט: דאָס מוז זײַן אויסערגעוויינטלעך פֿאַר דיר. צו זען דאָס, ווען דו ווייסט, ווער די מענטשן טאַקע זענען.
ווי פילט זיך עס צו זען זיי? עס איז מסתּמא אַ נאַרישע פֿרעג, אָבער איך קען זיך פאָרשטעלן 'זאָרן'.
אַנעקע: יאָ! דאָס מאַכט מיר ווילן זיי נעמען. וואָס איז עפּעס וואָס איך קען נישט טאָן.
דאָס איז מיר זייער קלאָר: אויב איך וואָלט דאָס געטאָן, וואָלט איך שוין טויט געווען. מײַן משפּחה וואָלט געשאָסן
געוואָרן. דאָס איז דער אָנזאָג וואָס איך האָב באַקומען.
איך האָב אַנטדעקט אַז די משפּחה פֿון מײַן הויפּט־פֿאַרברעכער פֿירט איר אייגענע געהיימע דינסט.
עס שיינט ווי איך האָב דאָס שוין אין אַ געוויסן מאָס דערלעבט.
דאָס זענען אַלע מענטשן וואָס האָבן זיך דערשינען אין מײַן לעבן און וואָס זענען אויף דעם אופֿן אויסגעבילדעט געוואָרן.
איך בין אויך אויסגעבילדעט געוואָרן ווי אַ שפּיאָן. אַזוי האָב איך עס געקענט דערקענען.
אָבער דער אָנזאָג איז געווען זייער קלאָר; אויף זייער אייגענעם אופֿן האָבן זיי מיר געגעבן צו פֿאַרשטיין אַז
די דראָונג איז שטענדיק געווען: "אויב דו דערמאָנסט דעם נאָמען פֿון דעם מענטש, ביסטו טויט."
און איך גלייב אַז פילע איבערלעבער ווי איך וואָלטן געווען גרייט צו געבן זייער לעבן פֿאַר דער זאַך, אויב עס וואָלט געווען ווערט.
אָבער דו מוזסט שטענדיק אָפּוועגן וואָס דו קענסט אַנטפּלעקן און וואָס דו קענסט נישט. דאָס מאַכט מיך זייער כעסדיק.
עס מאַכט מיר אויך זייער כעס, ווי די מערהייט מענטשן גלייבן דעם נאַראַטיוו אַז דאָס זענען ווונדערלעכע מענטשן
וואָס דאַרפֿן שטיצט ווערן, כדי זיי זאָלן ווערן געזען.
גאַרעט: זיכער, איך געדענק; ווי אַ קינד אין דער פאראייניקטער מלכות. עס איז געווען אַ ריזיקע
פּעדאָפיל־נעץ וואָס איז אַנטדעקט געוואָרן אין בעלגיע.
עס האָט געמאכט וויכטיקע קאָפּ־נייַעס דאָ אין דעם פארייניקטן קעניגרייך.
צי איז דאָס געווען פֿאַרבונדן מיטן נעצווערק אין וועלכן דו האָסט זיך באַטייליקט? אָדער איז דאָס פשוט געווען אַ פאַל
פֿון מענטשן וואָס האָבן זיך אַ ביסל נעענטער צום אמת געקומען?
זאָלן מיר זיי געבן אַ פּאָר ווייניקער באַטײַטנדיקע פּעדאָפֿילן צו באַפרידיקן זייער
דאָרשט אַ ביסל, בשעת מיר באַשיצן די גרויסע נעמען?
אַנעקע: אַזוי איז עס גענוי אויסגעקומען ביים סוף. וואָס דו מיינסט, איז באַקאַנט געוואָרן אלס דער "דוטרו־פאַל".
איך וואָלט געוואָלט אײַך ווײַזן מײַן בוך . אין דעם בוך שרײַב איך וועגן דעם דוטרו־פֿאַל,
וואָס איז נאָענט פֿאַרבונדן מיט מײַן לעבנסגעשיכטע.
עס איז למעשה די זעלבע נעץ. עס איז אַנטדעקט געוואָרן אין 1996, ווען די גופים פֿון קינדער זענען געפֿונען געוואָרן.
צוויי קינדער זענען געראטעוועט געוואָרן פֿון אַ קעלער.
אַ פּימפֿ פֿון דעם בעלגישן נעץ האָט אָנגעהויבן אַנטפֿירן קינדער.
דאָס איז געווען זייער אומגעוויינטלעך; ער איז געכאפט געוואָרן.
קינדער זענען געשטאָרבן אונטער זײַן זאָרג – ווײַל די מערסטע פּימפּס אינפֿילטרירן משפּחות,
נעמען די קינדער און ברענגען זיי צוריק היים.
איך בין אַליין געגאנגען אין שול, אַזוי איז עס געווען פיל גרינגער. עס זענען נישט געווען קיין עלטערן וואָס האָבן מיך
געזוכט. מײַנע עלטערן זענען געווען באַטייליקט, ווי די מערסטע עלטערן פֿון די קינדער וואָס זענען גענוצט געוואָרן.
דער "דוטרו־פאַל" איז געווען צו אויפֿרײַסן אַלץ. מארק דוטרו איז געווען דער פּימפּ.
און וואָס איז דאַן געשען: עס איז געוואָרן אַ ריזיקע קאָנטראָווערסיע – וועלטווייט.
זיי האָבן דיסקוטירט די נעץ, מענטשן איבער דער גאַנצער וועלט האָבן דערפֿון גערעדט, און
וואָס איז געשען איז געווען אויסערגעוויינטלעך.
אין דעם... עס האָט געדויערט אַכט יאָר ביז דער פאַל איז געקומען אין געריכט.
אַ גרויסע צאָל איבערלעבער האָבן זיך פאָרגעשטעלט ווי עדות און האָבן געגעבן עדות.
דאָס איז איבערגעקוקט געוואָרן, צוויי מאָל איבערגעקוקט געוואָרן, דורך עטלעכע ממש גוטע פּאָליציי־אָפֿיצירן, דעטעקטיוון.
זיי האָבן געפֿונען ענלעכקייטן, זאַכן וואָס די איבערלעבער וואָלטן נישט געקענט וויסן אויב זיי וואָלטן נישט געווען דאָרט.
איך בין אין יענער צײַט נישט געווען אין בעלגיע. איך האָב גאָר ווייניק געוויסט וועגן דעם "דוטרו־פֿאַל", איידער דער ערשטער
ריכטער, דער ערשטער מענטש וואָס איז געווען פאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר דעם פֿאַל, איז שוין אָפּגעזאָגט געוואָרן.
צוליב דער באַשולדיקטער פּאַרטייִשקייט, וואָס האָט דעמאָלט אויסגעלייזט די ווייסע מאַרשן.
די גאַנצע בעלגישע באַפעלקערונג איז געווען אין אומרו, ווײַל קינדער זענען אומגעקומען.
אַלעמען האָבן זיך אָנגעטאָן אין ווייס, צו אונטערשטרייכן די תּמימות פֿון די קינדער.
אבער אַכט יאָר שפּעטער איז געווען אַ ריזיקער, מאַסיווער, מאַסיווער פּרוּוו צו אויסמעקן דאָס וויסן.
אַלע עדות־דערקלערונגען זענען אויסגעמעקט געוואָרן; פֿון דעם פאַל אַרויסגענומען.
30 מענטשן וואָס האָבן געהאַט בײַװײַזן פֿון עפּעס אַ מין וועגן דעם גרעסערן נעץ זענען געשטאָרבן.
פֿיל וויכטיקע אומשטענדן זענען פֿון דעם פֿאַל אונטערדרוקט געוואָרן.
אַ נײַע טעקע איז געשאַפֿן געוואָרן צו רעפּרעזענטירן אַ אַנדערן פאַל.
ווען דער פּראָצעס האָט אָנגעהויבן אין 2004, איז עס געווען נאָר מאַרק דוטרו.
און דאַן איז געווען נאָך אַ מענטש וואָס איז געווען דער נאָענטסטער, אָבער וואָס איז געווען אַ ביסל העכער אין דער נעץ.
דאָס איז געווען מישעל ניהול. איך האָב וועגן מישעל ניהול אין דעטאַל געשריבן אין מײַנע זכרונות.
ווײַל עס האָט אָנגעהויבן ווען איך בין דאָרט געווען. איך בין דאָרט געווען פֿון 1969 ביז 1974.
איך האָב מישל ניהול גרונטלעך שטודירט. ער איז געווען אַ מין געטרײַער העלפֿער, דער מיטלמאַן פֿאַר
אַלץ. אין דעם פאַל האָט ער זיך לעסאָף צוריקגעצויגן.
און מאַרק דוטרו איז למעשה פֿאַר לעבנסלאַנגער טורמע באַשטימט געוואָרן.
אין אַ געוויסן מאָמענט איז ער אפילו אַנטלאָפֿן פֿון תּפֿיסה.
יעצט פּרוּוון זיי אים צו כאַפּן און אים צו באַפרײַען. דאָס איז טאַקע גאַנץ ווונדערלעך.
עס איז ווי די סאַטאַניסטן וואָס זאָגן: מיר קענען עס טאָן. מיר קענען געווינען.
און... (ווערט איבערגעריסן) גאַרעט: יאָ, עס איז כּמעט לעכערלעך.
אַנעקע: פּונקט. לעכערונג! איך מיין אַז דאָס איז אַ גרויסער ריטואַל פֿאַר סאַטאַניסטן צו לעכערן זייערע קרבנות.
שפּאָטן אַלעמען וואָס... די קרבנות זענען אויך געשפּאָטן און גערידוקולירט געוואָרן, אַזוי ווי די
איבערלעבער. און נאַטירלעך, דאָס גייט נאָך הײַנט.
גאַרעט: זיכער. דאָס איז אַ וועג פֿאַר זיי צו אויסאיבן נאָך מער מאַכט איבער דיר און צו מאַכן דיר פילן הילפֿלאָז.
אה... ווײַל דו האָסט געשריבן וועגן דײַן דערפֿאַרונג און גערעדט וועגן דײַנע דערפֿאַרונגען... צי ווערן דו דעמאָלט קאָנטאַקטירט
דורך מענטשן וואָס האָבן געהאַט ענלעכע דערפֿאַרונגען אין אַנדערע לענדער, נעצווערק, אָדער למשל אין
פֿאַראייניקטע קעניגרייך, אין דײַטשלאַנד אָדער אין אַנדערע ערטער?
אַנעקע: יאָ, דאַנקען. דאָס איז למעשה וואָס איך טאָן אַלע טאָג.
איך אַרבעט מיט אַנדערע איבערלעבער. אין 2016 האָט זיך מײַן געשיכטע אויפֿן אינטערנעץ ווי אַ ווילדפֿײַער פֿאַרשפּרייט.
איך בין זינט 2013 אין דער ציבורדיקער אויג. און איך בין דורך פילע, פילע אַנדערע איבערלעבער קאָנטאַקטירט געוואָרן.
איך אַרבעט מיט זיי. איך האָב שוין מער ווי 30 יאָר דערפֿאַרונג אין היילונג, וואָס, נאַטירלעך, גייט נאָך ביז הײַנט.
אָבער צוליב די אומשטענדן און דעם אופֿן ווי איך האָב געהאַט די זכיה זיך טאַקע צו קאָנצענטרירן אויף היילונג, טייל איך דאָס.
כאָטש דאָס איז דער פאַל, רעד איך אויך מיט מענטשן איבער דער גאַנצער וועלט. טאַקע, עס איז מער די מערבֿדיקע וועלט.
איך אַרבעט אַ סך מיט מענטשן פֿון ענגלאַנד און פֿון דער קאָמאָנוועלט; און פֿון אייראָפּע בכלל, כּמעט פֿון
גאַנץ מערבֿ־אייראָפּע; און פֿון די פֿאַראייניקטע שטאַטן.
די נעץ האָט ענלעכקייטן איבעראַל.
עס זענען קליינע חילוקים צווישן קינדער וואָס קומען פֿון מיליטערישע משפּחות.
אָבער די מאַניפּולאַציע פֿון באַוווסטזײַן איז איבעראַל ענלעך. טרענירונג אין באַוווסטזײַן־קאָנטראָל איז איבעראַל ענלעך.
דער ציל פֿון יעדן קינד פֿאַרשיידט זיך לויט זייער ראַנג.
דאָס הענגט פֿון זייערע משפּחות. אָבער עס זענען גרויסע ענלעכקייטן אין דער אופֿן ווי די נעץ אַרבעט.
איך האָב געלערנט אַז קלענערע נעצווערק, ווי למשל די בעלגישע, פֿאַרבינדן זיך מיט איינאנדער.
דורך געהיימע געזעלשאַפֿטן אָדער וואָס נאָך עס איז אין זייער שטאָט, האָבן זיי אַ פּאָר שטאַרקע מענטשן וואָס קענען דערנאָך
האַלטן די קאָנטראָל אָדער שטערן אויספֿאָרשונגען אויב נייטיק.
עס איז אַ ריכטער, אַ סאָליסיטאָר, עס איז עמעצער... אַ פּאָליציי־שעף אָדער עפּעס אַזוי.
עס זענען דאָקטוירים. און דאַן פֿאַרבינדן זיי זיך אָפֿט מיט די מעכטיקסטע מענטשן אין דער וועלט דורך זייערע אייגענע קינדער.
און אַזוי באַשיצן זיי זייערע פּאָזיציעס אָדער זייער רעפּוטאַציע, אָדער זיי קליימען די לעדער, וואָס זיי ווילן, טאַקע!
וואָס זיי שטרעבן צו, וואָס זייערע אַמביציעס זענען.
דו קענסט זיכער עפּעס דערגרייכן ווען דו ביסט טייל פֿון דעם וועלטווייטן נעץ. און דאָס קומט אויף חשבון פֿון פילע קינדער.
Gareth: איך פֿאַרשטיי אַז איר האָט אַ וואַרקשאָפּ וואָס קומט אָנ, גערופֿן "שיפטינג די
פּאַוער". קענט איר אונדז אַ ביסל דערציילן וועגן דעם?
אַנעקע: יאָ, דאַנקען. דאָס שטייט אויף מײַן וועבזײַט.
איך האָב געאַרבעט אין ניו־יאָרקער טורמעס במשך צען יאָר.
איך האָב געגרינדעט אַ ניט־פֿאַר־נוץ אָרגאַניזאַציע צו ברענגען יאָגאַ אין טורמעס.
און גלײַך פֿון אָנהייב האָב איך אָנגעהויבן לערנען יאָגאַ. דאָס איז געווען אין די 2000ער יאָרן.
איך האָב שטענדיק יאָגאַ גענוצט ווי אַ היילונג־מעטאָד, אָבער איך האָב עס געפֿונען זייער שווער צו
אָנװענדן, ווײַל עס איז געלערנט געוואָרן אויף אַזאַ אופֿן.
דערפֿאַר האָב איך שטענדיק געמיינט: אויב דו ווילסט זײַן אַ פּראָוויידער, אַ לערער, אַ טעראַפּיסט, איז דאָ
אַ אופֿן צו באַהאַנדלען מענטשן וואָס איז נישט נוצלעך.
און איך האָב זיך אָפֿט באַגעגנט מיט דער אומנוצלעכער האַלטונג, צי פֿון טעראַפּיסטן, יאָגאַ־לערערס אָדער אַנדערע.
אַזוי האָב איך זיך דורכגעאַרבעט די פּראָגראַמען אין תּפֿיסה.
איך האָב געאַרבעט צו געפֿינען אַ מעטאָד וואָס ערלויבט מיר אמתדיק פּרעזענט צו זײַן אויף אַ האָריזאָנטאַלן מדרגה. ווײַל
מיר אַלע זענען גערופֿן צו אָנטיילנעמען אין דער מאַכט־סטרוקטור.
אַזוי מיר אַלע ווערן דערמוטיקט צו באַקומען אַ דיפּלאָם און דאַן אָננעמען אונדזער ראָלע.
און אין דער מאָס וואָס מיר דאַרפֿן דעם סטאַטוס און די פּאָזיציע, קענען מיר פֿאַרדעקן אונדזער אייגענע טראַוומע
און שטעלן זיך העכער די מענטשן מיט וועמען מיר אַרבעטן.
און, כמובן, פילע טעראַפּיסטן טוען דאָס זעלבע.
לויט מײַן דערפֿאַרונג, וואָס מער מען ספּעציאַליזירט זיך, אַלץ מער פּאַסירט דאָס.
אַזוי איז עס טאַקע אויף יעדן צושטעלער צו קוקן זיך אַליין, צו קוקן אויף די פּסיכאָלאָגיע פֿון ווי
זיי אומבאַוווסט טיילנעמען אין דער מאַכט־סטרוקטור.
צו וועמען גיבסטו דײַן מאַכט, און וועמען קוקסטו אַראָפּ?
און אויב איר קענט אָננעמען אַז עס טאַקע גייט וועגן אומגעקלערטע טראומע; אַז ווען איר באַטראַכט עמעצן און אָפּגעבט אייער מאַכט,
שטעלט איר עמעצן אויף אַ פּעדעסטאַל, דאַן קוקט איר אויף אַן אויטאָריטעט־פֿיגור פֿון אייער אייגענער
קינדשאַפֿט, מיט וועמען איר האָט אומגעקלערטע ענינים.
און ווען דו קוקסט אַראָפּ אויף עמעצן און משפּטסט אים, פּראָיעקטירסטו נעגאַטיוו.
און דאָס האָט צו טאָן מיט עטלעכע טיילן פֿון דײַן אייגן זעלבסט, וואָס דו האָסט נאָך נישט טאַקע אָנגענומען.
אַזוי איז דאָס טאַקע דער פּרעקוויריר און דער אַבסאָלוטער מאָדעל. דער וואָרקשאָפּ איז אַ
10־וואָכיקער אָנליין־וואָרקשאָפּ פֿאַר יעדן קלאַס.
און איך מיין אַז דאָס איז אַ... איך האָב עס געטאָן. איך בין טאַקע אַרומגעפֿאָרן אַרום דער וועלט און האָב געלערנט עטלעכע
טעראַפּיסטן וואָס טאַקע פאַרלאָזן זיך אויף די אינפֿאָרמאַציע.
דאָס גייט טיף אַרײַן אין די דינאַמיקן און ווי זיי זענען פֿאַרבונדן מיט דער טראומע ווען מען פֿרעגט די פֿראַגע.
מסקנא גאַרעט: אַ גרויסן דאַנק. אַ גרויסן דאַנק אַז איר זענט געקומען צו זען אונדז! עס איז געווען פאַנטאַסטיש צו
רעדן מיט אײַך, כאָטש דער טעמע איז אַזוי שרעקלעך ווי זי איז.
ווען דו רעדסט דערפֿון... דו אַנטפּלעקסט עס און העלפֿסט אַנדערע מענטשן וואָס זענען אין דער זעלבער סיטואַציע.
עס פילט זיך נאָך אַלץ אויפֿהייבנדיק אויף אַ מין אופֿן. ווייסטו וואָס איך מײן?
איך האָף אַז די מענטשן בײַהיים טראַכטן נישט אַז איך רעד נאַרישקייטן, אָבער עס פילט זיך נאָך אַלץ
אויפֿהייבנדיק צו רעדן מיט דיר, ווײַל דו... דו האָסט דורכגעמאַכט אַזעלכע שרעקלעכע זאַכן, אָבער דו מאַכסט עס איבער.
ווי דו זאָגסט וועגן דײַן וואַרקשאָפּ, דו פֿאַרשיבסט די מאַכט, און דאָס איז פֿאַנטאַסטיש!
אַנעקע: יאָ, אַ דאַנק.