Καλώς ήρθατε, κ. Wolski.
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση από την KlaTV.
Ναι, με ευχαρίστηση. Διεξάγουμε αυτή τη συνέντευξη σε μια πολύ αξιομνημόνευτη ημέρα, την επέτειο της 9ης Νοεμβρίου.
Έχουν περάσει ακριβώς 35 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989.
Είστε ο συγγραφέας πολλών πολύ ενδιαφερουσών βιβλίων για το θέμα αυτό, τα οποία μπορείτε επίσης να βρείτε στον ιστότοπό σας.
Και πριν ξεκινήσουμε, επιτρέψτε μας πρώτα να σας συστήσουμε στους τηλεθεατές μας.
Ο Michael Wolski γεννήθηκε στη Σαξονία το 1952 και μεγάλωσε στο Ανατολικό Βερολίνο.
Είναι πατέρας τριών παιδιών.
Αφού αποφοίτησε από το λύκειο το 1970, σπούδασε οικονομικά, με ειδίκευση στο εξωτερικό εμπόριο.
Στη συνέχεια, ο κ. Wolski εργάστηκε στο εξωτερικό εμπόριο της ΛΔΓ από το 1974.
Από το 1986 έως το 1990 ήταν αξιωματικός σύνδεσμος για το εξωτερικό εμπόριο της ΛΔΓ στο γραφείο μιας αμερικανικής
εταιρείας στο Κέντρο Διεθνούς Εμπορίου στο Ανατολικό Βερολίνο.
Τον Δεκέμβριο του 1989, ο Όμιλος του ανέθεσε να δημιουργήσει μια εταιρεία πωλήσεων στο Ανατολικό Βερολίνο.
Η παραγγελία αυτή ακυρώθηκε τον Ιανουάριο του 1990.
Στις αρχές του 1991, ο κ. Wolski μετατέθηκε στη Μόσχα.
Εκεί ήταν ο ιδρυτής και επικεφαλής του γραφείου εκπροσώπησης του Ομίλου στην ΕΣΣΔ και υπήρξε μάρτυρας της κατάρρευσης
της Σοβιετικής Ένωσης και του μετασχηματισμού της Ρωσίας.
Επέστρεψε στο Βερολίνο το 1998 και εργάστηκε ως σύμβουλος για ρωσικές εταιρείες.
Από το 2006 έως το 2012 ήταν ιδρυτής και διευθυντής του Γερμανο-Βοσνιακού Επιχειρηματικού Συνδέσμου στο Σαράγεβο.
Ο Michael Wolski έχει συνταξιοδοτηθεί από το 2014.
Είναι συγγραφέας πέντε βιβλίων για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.
Στις αναμνήσεις μας και στις αναφορές των μέσων ενημέρωσης, η πτώση του Τείχους το 1989 εμφανίζεται πάντα ως μια ειρηνική
επανάσταση, ως αποτέλεσμα του δυσαρεστημένου πληθυσμού της ΓΛΔ.
Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται την ειρήνη και τις διαδηλώσεις.
Και στο βιβλίο σας 1989 Mauerfall in Berlin, μια αναδρομή μετά από 35 χρόνια, ως σύγχρονος μάρτυρας
περιγράφετε την πτώση του Τείχους ως ένα γεγονός που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε προσεκτικά.
Τι σε κάνει να το πιστεύεις αυτό;
Ναι, όπως περιέγραψα στο βιογραφικό μου νωρίτερα, εργάστηκα στο γραφείο αντιπροσώπευσης μιας αμερικανικής εταιρείας στο
Ανατολικό Βερολίνο από το 1986 έως το 1990 και βοήθησα στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της εταιρείας στη ΛΔΓ.
Και όταν έπεσε το τείχος το 1989, τον Νοέμβριο, το Ελβετικό αφεντικό της εταιρείας που διαχειριζόταν το γραφείο ήρθε τον
Δεκέμβριο και είπε: "Μάικ, θα σου ανατεθεί μια ειδική αποστολή.
Θα ιδρύσουμε μια θυγατρική εταιρεία για τις πωλήσεις στη ΛΔΓ, καθώς και στην Πολωνία, την Τσεχική Δημοκρατία και την Ουγγαρία.
Και η δουλειά σας είναι να ξεκινήσετε αυτό το ίδρυμα, να το πείτε έτσι, και να οργανώσετε τον συμβολαιογράφο και
τον δικηγόρο και ποιο ακίνητο και πόσα άτομα, δηλαδή να κάνετε τις προπαρασκευαστικές εργασίες.
Και τώρα ήταν λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα.
Το ξεκίνησα αυτό και στη συνέχεια ήθελα να διεξαγάγω συνομιλίες με τους υπεύθυνους για το
αντίστοιχο τμήμα εργασίας στις αρχές Ιανουαρίου.
Και τότε, στις 9 Ιανουαρίου 1990, μας τηλεφώνησαν και μας είπαν να σταματήσουμε τα πάντα. Δεν θα ιδρύσουμε θυγατρική εταιρεία.
Οι δραστηριότητές μας μεταφέρονται στη γερμανική θυγατρική.
Υπήρχε μια τεράστια εταιρεία στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στο Neuss.
Και αυτό με εξέπληξε. Και έκανα την ερώτηση, ναι, γιατί διακόπτεται;
Και τότε το αφεντικό μου είπε, ναι, έχουμε λάβει οδηγίες από τις ΗΠΑ, δεν θα υπάρξει πλέον ΓΛΔ.
Αυτό έγινε στις 9 Ιανουαρίου 1990.
Και αν ανατρέξετε στην ιστορία, μόλις στις 13 Φεβρουαρίου 1990 οι τέσσερις Σύμμαχοι και οι δύο υπουργοί
Εξωτερικών της Γερμανίας συναντήθηκαν και αποφάσισαν να ξεκινήσουν συνομιλίες για τη γερμανική ενότητα.
Αυτό σημαίνει ότι η ανώτατη διοίκηση του Ομίλου γνώριζε ήδη εκ των προτέρων το αποτέλεσμα.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι, πριν έρθει η 13η Φεβρουαρίου, έλαβα ένα δεύτερο τηλεφώνημα που μου έλεγε ότι όλα έπρεπε να
έχουν γίνει μέχρι τις 30 Ιουνίου 1990, δηλαδή η ενσωμάτωση της επιχείρησης της ΛΔΓ στη θυγατρική της Δυτικής Γερμανίας.
Ναι, και στη συνέχεια, τον Μάιο μάθαμε ότι η νομισματική ένωση ήταν την 1η Ιουλίου.
Και όποιος εξακολουθεί να μιλάει για σύμπτωση είναι αρκετά αφελής, νομίζω.
Αλλά αυτό εγείρει το ερώτημα, ποιος ήθελε πραγματικά να πέσει το Τείχος;
Λοιπόν, όταν ήμουν στη Μόσχα, μίλησα με πολλούς ανθρώπους που ήταν αρκετά ικανοί.
Για παράδειγμα, πρώην μέλη της KGB που διαλύθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Έτσι, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε, το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου κατέρρευσε και οι επιμέρους συνδυασμοί ήταν πλέον σε
θέση να πραγματοποιούν εξαγωγικές και εισαγωγικές επιχειρήσεις.
Και υπήρχαν άνθρωποι σε αυτά τα τμήματα εξωτερικού εμπορίου των συνδυασμών, στα οποία έπρεπε τώρα να ταξιδεύω
και όχι πλέον στην εταιρεία εξωτερικού εμπορίου στη Μόσχα, που μιλούσαν άπταιστα γερμανικά.
Και όταν τότε, λοιπόν, τα ρωσικά και τα αγγλικά μου δεν ήταν τόσο επαγγελματικά, με ρώτησαν, από πού είσαι;
Και με τον Michael Wolski στην επαγγελματική κάρτα, δεν ήταν σαφώς κατηγοριοποιήσιμος ως Fritz Müller ή κάτι τέτοιο.
Και όταν του είπα αυτό, από τη ΛΔΓ, το πρόσωπό του φωτίστηκε:
Ήμουν επίσης στη ΛΔΓ για πέντε χρόνια. Μιλούσα άπταιστα γερμανικά και ήξερα τότε ότι δεν ήταν στο στρατό, επειδή οι
αξιωματικοί βρίσκονταν στη ΛΔΓ μόνο για τρία χρόνια το πολύ. Και όσοι ήταν από την άλλη στρατιά, έμειναν εκεί λίγο περισσότερο.
Και υπήρξαν μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις, και μου είπαν πολλά για τη ΛΔΓ που δεν γνώριζα για
τις δομές της ηγεσίας και τις σχέσεις εξουσίας.
Τότε διάβασα πολλά, βιβλία σοβιετικών πολιτικών, διπλωματών, ανθρώπων των μυστικών υπηρεσιών και ούτω καθεξής.
Και σιγά-σιγά η εικόνα έγινε πιο ξεκάθαρη ότι αυτό ήταν στην πραγματικότητα ένα γεγονός που κρυβόταν πίσω από ένα προπέτασμα
καπνού, και το προπέτασμα καπνού ονομαζόταν Ειρηνική Επανάσταση.
Και στη συνέχεια, είναι ενδιαφέρον ότι στις αρχές του 2015 υπήρξαν τρεις δημοσιεύσεις που έριξαν φως στην κατάσταση.
Το πρώτο ήταν ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Spiegel στις 2 Νοεμβρίου 2014: Ο Γκορμπατσόφ και ο
Σεβαρντνάτζε ήθελαν να πέσει το Τείχος νωρίτερα.
Οι δυο τους πήγαν στον Έριχ, ήταν στο Βερολίνο, υπήρχε ένα συνέδριο εδώ...
Πότε ήταν αυτό;
Αυτό ήταν το '87. Στις 28 ή 29 Μαΐου 1987, επισκέφθηκαν τον Erich Honecker και του είπαν ότι το Τείχος δεν ταίριαζε πλέον με την
εικόνα της Ευρώπης που είχε καλλιεργήσει ο Γκορμπατσόφ, και ότι ο αφοπλισμός δεν ήταν πλέον
επιλογή, και ότι θα έπρεπε να απομακρύνει το Τείχος.
Και τότε ήταν που ο Erich ανέβηκε στο τραπέζι, για να το πω έτσι, και είπε όχι.
Το οποίο ήταν πολύ θρασύ, διότι ο Erich ήξερε επίσης ότι δεν θα έρχονταν άλλα τανκς, όπως στην
Πράγα το '68, αν δεν έκαναν αυτό που ήθελε η Μόσχα.
Και μετά έφυγαν και οι δύο.
Είναι ενδιαφέρον ότι 14 ημέρες αργότερα ο Ρέιγκαν βρέθηκε στο Δυτικό Βερολίνο και μίλησε
στη δυτική πλευρά της Πύλης του Βρανδεμβούργου.
Και τότε υπήρξε αυτή η περίφημη ρήση, κ. Γκορμπατσόφ, γκρεμίστε αυτό το τείχος!
Έτσι δεν είπε Χόνεκερ, αλλά Γκορμπατσόφ.
Έτσι ήξερε ποιος ήταν επικεφαλής.
Και επειδή αυτό δεν συνέβη, υπήρξε μια μυστική σοβιετική δράση το 1989.
Και αυτό περιγράφεται σε ένα βιβλίο με τίτλο "Επιχείρηση Lutsch", το οποίο εκδόθηκε στα τέλη του 2014 ή στις αρχές του 2015,
γραμμένο από έναν μυστικό αξιωματικό της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της ΛΔΓ, ο οποίος περιγράφει πώς
έπεσε το Τείχος και ποιες προετοιμασίες είχαν προηγηθεί.
Και ένα τρίτο σημείο ήταν τότε αυτά τα γεγονότα στην Ουγγαρία, με τη διάλυση των συνοριακών οχυρώσεων το 1989, όπου υπήρξε επίσης
αυτή η συνάντηση, αυτό το πικνίκ, όπου σχεδόν 700 πολίτες της ΛΔΓ εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και στη
συνέχεια ταξίδεψαν στη Δυτική Γερμανία μέσω Αυστρίας.
Συναρπαστικό. Έχετε άλλα τέτοια γεγονότα, όπου έχετε την αίσθηση ότι είναι σαν σενάριο, τι συνέβη εδώ;
Υπήρχαν, φυσικά, και μερικά άλλα γεγονότα.
Αν κοιτάξετε τώρα την 9η Νοεμβρίου, πώς ήταν δομημένη εκείνη η μέρα, πώς εξελίχθηκε, όλα αυτά με
εικόνες που όλοι γνωρίζουμε, αλλά με διαφορετική ερμηνεία.
Το ανέφερα επίσης στο βιβλίο, για παράδειγμα, αυτό που ίσως δούμε αργότερα όταν ο Schabowski διαβάσει το κείμενό του,
ότι κάτι έλειπε από αυτό το κείμενο, αλλά ο Egon Krenz το είχε γράψει ότι υπήρχε μια περίοδος αποκλεισμού.
Να το ακούσουμε αυτό για λίγο;
...αποφασίσαμε να εκδώσουμε σήμερα έναν κανονισμό που επιτρέπει σε κάθε πολίτη της ΛΔΓ να εγκαταλείψει τη
χώρα μέσω των συνοριακών σημείων διέλευσης της ΛΔΓ.
Το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε ότι ο εν λόγω μεταβατικός κανονισμός θα παραμείνει σε ισχύ για το τμήμα
Τύπου του Υπουργείου μέχρι να τεθεί σε ισχύ αντίστοιχος νομικός κανονισμός μέσω της Volkskammer.
Και αυτό το κείμενο που διάβασε έχει την ειδοποίηση αποκλεισμού.
Και αυτό επρόκειτο να ανακοινωθεί στο ραδιόφωνο στις 5 π.μ. το επόμενο πρωί.
Και αυτή η ειδοποίηση αποκλεισμού έχει αφαιρεθεί, έτσι ώστε αυτός, υπάρχει μια μεγάλη εκδοχή, στη συνέχεια κάθεται εκεί
και ψάχνει και ψάχνει και λέει ότι κατά κάποιο τρόπο είχε την ιδέα ότι πρέπει να υπάρχει κάτι τέτοιο και δεν το βρήκε.
Το γεγονός αυτό προκάλεσε την έξοδο στα σημεία διέλευσης των συνόρων.
Και αυτή ήταν επίσης μια δράση που οργανώθηκε από τις σοβιετικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες.
Τώρα το ερώτημα που πολλοί πολίτες της ΓΛΔ έθεσαν στον εαυτό τους εκείνη την εποχή. Γιατί δεν υπήρξαν πυροβολισμοί;
Ναι, αυτό είναι το επόμενο σημείο.
Έτσι, υπήρξε μια μοιραία ανταλλαγή πυρών στα σύνορα στις αρχές του έτους 89.
Ο νεαρός Chris Geffroy πυροβολήθηκε στο Βερολίνο, γεγονός που ήταν φυσικά μια απόλυτη καταστροφή
για την πολιτική του Shevardnadze και του Gorbachev.
Και δεδομένου ότι τα δυτικά σύνορα της ΛΔΓ βρίσκονταν υπό την κυριαρχία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ανακοινώθηκε τότε τον
Απρίλιο από τα συνοριακά στρατεύματα της ΛΔΓ, αλλά αποφασίστηκε από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ότι δεν θα
χρησιμοποιούνταν πλέον πυροβόλα όπλα στα δυτικά σύνορα.
Αυτό έγινε στις 12 Απριλίου.
Αυτό σημαίνει ότι από αυτό το σημείο και μετά, οι συνοριοφύλακες ήταν εμφανώς σε
επιφυλακή με ένα πολυβόλο, αλλά χωρίς πυρομαχικά.
Και μόνο οι αξιωματικοί είχαν πυρομαχικά για τα προσωπικά τους υπηρεσιακά όπλα.
Με άλλα λόγια, ήταν ήδη σαφές σε αυτό το σημείο ότι αυτό το καθεστώς των συνόρων θα τερματιζόταν.
Φυσικά αυτό δεν ήταν γνωστό, ήταν άκρως απόρρητο.
Διότι τότε θα είχε ήδη υπάρξει φυγή στα σύνορα.
Ναι, αλλά τώρα δεν υπήρχαν μόνο στρατιώτες της ΓΛΔ.
Ο κόσμος αναρωτιόταν επίσης πού βρίσκονταν όλοι οι Ρώσοι στρατιώτες που βρίσκονταν παντού στη ΛΔΓ.
Ναι, και αυτό ήταν επίσης το μακροπρόθεσμο σχέδιο για αυτό το γεγονός, την 9η Νοεμβρίου.
Λοιπόν, η 7η Νοεμβρίου ήταν η ύψιστη πολιτική γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Τότε ήταν Οκτώβριος επειδή είχαν διαφορετικό ημερολόγιο.
Και τότε αυτοί οι εορτασμοί ήταν πάντα διήμεροι, οπότε η 7η και η 8η Νοεμβρίου ήταν
δημόσιες αργίες στη Σοβιετική Ένωση, διπλές αργίες.
Και τότε ήταν που οι σοβιετικοί στρατιώτες στρατοπεδεύτηκαν.
Στη ΛΔΓ είχαν μόνο ομαδικές εξόδους, έτσι κι αλλιώς, δεν τους επέτρεπαν να βγουν ατομικά, και στη συνέχεια αυτοί οι
στρατιώτες κλείστηκαν στους στρατώνες μέχρι τις 13 Νοεμβρίου.
Και υπήρχε και ένας άλλος λόγος γι' αυτό.
Υπήρχαν 300 έως 400 σοβιετικοί στρατιώτες που λιποτακτούσαν κάθε χρόνο.
Πολλοί ήθελαν να πάνε στην Ανατολή, άλλοι ήθελαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους και άλλοι ήθελαν να πάνε στη Δύση.
Και δεδομένου ότι στις 3 ή 4 Αυγούστου 1989 ένας συνοριοφύλακας της ΛΔΓ σκοτώθηκε από έναν σοβιετικό στρατιώτη
που διέφευγε, δηλαδή λιποτάκτη, στα δυτικά σύνορα, υπήρχε κάθε λόγος να τους κλείσουν μέσα.
Διότι αν είχαν ανοίξει τα σύνορα, Σοβιετικοί στρατιώτες με όπλα θα μπορούσαν να αναμιχθούν και να προκαλέσουν λουτρό αίματος.
Φυσικά υπήρχαν και μερικά άλλα σημεία.
Ο ανώτατος σοβιετικός αντιπρόσωπος, ο πολιτικός αντιπρόσωπος στη ΛΔΓ, ήταν ο πρεσβευτής.
Και αυτό θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει την ανάπτυξη σοβιετικών στρατιωτών για την προστασία των κρατικών συνόρων.
Όπως και το 1953, ο τότε Ύπατος Αρμοστής στη ΛΔΓ, Semyonov, διέταξε τη χρήση πυροβόλων όπλων
από τους σοβιετικούς στρατιώτες στις 17 Ιουνίου.
Αυτό δεν έγινε στη Μόσχα, αλλά στο Βερολίνο.
Και για να αποκλειστεί οποιοσδήποτε κίνδυνος εδώ, επειδή ήταν γνωστό ότι ο αρχιστράτηγος των σοβιετικών στρατιωτών
εδώ στη ΛΔΓ ήταν, ας πούμε, δύσκολο να εκτιμηθεί, ο σοβιετικός πρέσβης είτε έλαβε υπνωτικό χάπι είτε το πήρε.
Σε κάθε περίπτωση, δεν ανταποκρινόταν εκείνο το βράδυ.
Και αυτό σήμαινε ότι το μόνο άτομο που θα μπορούσε να δώσει την εντολή δεν βρισκόταν στο σημείο.
Ναι, και η ηγεσία, ο Χόνεκερ και οι συν αυτώ.
Λοιπόν, τη νύχτα, όταν έγινε γνωστό... Υπήρχε και κάτι άλλο, υπήρχε αυτή η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής.
Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής υποτίθεται ότι θα τελείωνε γύρω στις 6 μ.μ., την ίδια ώρα που μιλούσε εδώ ο Schabowski.
Αλλά εκεί, άνθρωποι που προφανώς είχαν λάβει οδηγίες από τις σοβιετικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών ή τις στρατιωτικές
υπηρεσίες πληροφοριών της ΛΔΓ παρέτειναν τη συνάντηση.
Είπατε λοιπόν ότι δεν μπορείτε να τραβήξετε χωριστούς δρόμους, έχετε τόσα πολλά προβλήματα.
Και η συνεδρίαση επιτράπηκε να διαρκέσει μέχρι τις 8.40 μ.μ.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Schabowski είπε ότι αυτό θα εφαρμοζόταν άμεσα και ο κόσμος συνέρρεε ήδη
στο συνοριακό πέρασμα, ιδίως στην Bornholmer Strasse.
Και αυτό ανακοινώθηκε επίσης στην τηλεόραση, πρώτα στην ανατολικογερμανική τηλεόραση και
στη συνέχεια στη δυτικογερμανική τηλεόραση.
Και κάθονταν στην Κεντρική Επιτροπή σαν να ήταν σε θάλαμο απομόνωσης.
Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα εκείνη την εποχή, οπότε κανείς δεν μπορούσε να παίξει και να φωνάξει και να πει, ω, τι συνέβη τώρα;
Όχι, όχι. Και το συνειδητοποίησαν μόνο γύρω στις 10 το βράδυ.
Το Υπουργείο Άμυνας της ΛΔΓ βρισκόταν στο Strausberg και όχι στο Βερολίνο.
Και τότε έφυγαν, οπότε μετά τις 8.40 μ.μ. ήταν στο Strausberg περίπου στις 10 μ.μ. και τότε άρχισε να διαδίδεται η είδηση.
Και οι Σοβιετικοί έβαλαν το χεράκι τους σε αυτό, οπότε οι ιδέες για την πιθανή ανάπτυξη των πρώτων
μηχανοκίνητων τυφεκιοφόρων μεραρχιών απορρίφθηκαν.
Συναρπαστικό. Michael
Και σε περίπτωση που υπάρχουν ακόμα ερωτήσεις, αλλά υπήρχαν ειρηνικοί επαναστάτες,
φυσικά και υπήρχαν, γιατί ήταν προετοιμασμένοι.
Αυτό λοιπόν προερχόταν από τη σοβιετική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, όχι από τη Στάζι και την KGB, αλλά και από τις
δυτικές υπηρεσίες, έτσι ώστε ο κόσμος να βγει στους δρόμους, ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί, να βάλει κεριά
στα παράθυρα και, και, και, και, έτσι αυτό προϋπήρχε.
Άλλωστε, χρειαζόταν αργότερα για να αφηγηθεί την ιστορία των ειρηνικών επαναστατών.
Και δεν θα μπορούσαν να είναι απλώς τρεις άνθρωποι εκεί και να λένε, λοιπόν, εδώ, αυτοί ήταν οι τρεις
ειρηνικοί επαναστάτες, αυτό δεν θα λειτουργούσε τόσο καλά.
Έτσι, έπρεπε να είναι ένα μαζικό κίνημα, όχι μόνο στη Λειψία και το Βερολίνο, αλλά και σε άλλες πόλεις.
Συναρπαστικό. Για να συνοψίσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το σημείο, επειδή και σήμερα βλέπουμε δεκάδες χιλιάδες να βγαίνουν
στους δρόμους τις Δευτέρες για να διαδηλώσουν, όπως και τότε.
Τώρα λέτε ότι η σοβιετική ηγεσία σχεδίασε κατ' αρχήν την πτώση του Τείχους και εργαλειοποίησε αυτές τις διαδηλώσεις.
Τώρα, τέλος, αφήσατε να εννοηθεί ότι οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες έπαιξαν επίσης ενεργό ρόλο.
Καταλαβαίνω λοιπόν σωστά τώρα ότι η Ανατολή και η Δύση, που στην πραγματικότητα ήταν
επίσημα εχθροί, συνεργάζονται σε μια ατζέντα;
Έτσι νομίζω. Μπορείτε, αυτό το κοινό νήμα διατρέχει την ιστορία από το 1917, 18.
Υπάρχουν πλέον αμέτρητα βιβλία που αποδεικνύουν ότι αυτή η συνεργασία υπήρξε.
Πολλά από αυτά αφορούσαν τον οικονομικό τομέα, αλλά κάποια από αυτά αφορούσαν και τον πολιτικό τομέα και σίγουρα υπήρχε
επίσης τακτικός συντονισμός μεταξύ των υπηρεσιών των χωρών.
Συναρπαστικό. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν κάτι σαν γέφυρες μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού μπλοκ;
Θα έλεγα ναι. Λοιπόν, δούλεψα σε μια τέτοια γέφυρα. Αυτό ήταν στο εμπόριο.
Η ΛΔΓ ενδιαφέρθηκε πολύ για την άφιξη αυτών των αμερικανικών εταιρειών.
Αυτές οι αμερικανικές εταιρείες, όταν ξεκίνησαν το 1985, πρέπει να γνώριζαν κάτι, γιατί ήρθαν την
ίδια στιγμή και ήθελαν πολίτες της ΛΔΓ ως υπαλλήλους.
Θα μπορούσαν να έχουν φέρει τους δικούς τους ανθρώπους μαζί τους, θα μπορούσαν να αναζητήσουν ανθρώπους στο Δυτικό
Βερολίνο και θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ξένους εμπόρους που οργανώθηκαν από το Διεθνές Κέντρο Εμπορίου.
Και ήθελαν το τελευταίο.
Και δεν υπήρχαν, οπότε έπρεπε πρώτα να ξεκινήσει μια επιχείρηση έρευνας, επειδή οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονταν δυτικό διαβατήριο.
Έτσι, έπρεπε να έχεις περάσει από ολόκληρο το μύλο της ΓΛΔ, για να γίνεις περιπλανώμενο στέλεχος.
Και τότε με πλησίασαν και ενδιαφέρθηκα για τη δουλειά και είπα ναι.
Και μετά ξεκίνησα αυτή τη δουλειά στις αρχές του '86, τον Απρίλιο.
Αλλά υπήρχαν ακόμα αρκετές γέφυρες, αν αναλογιστούμε.
Η Άνγκελα Μέρκελ προέρχεται από οικογένεια ιερέων.
Και ο πάστορας, ο κ. Κάσνερ, είχε ένα κέντρο εκπαίδευσης θεολόγων στο Τέμπλιν.
Και θεολόγοι από τη Δυτική Ευρώπη ήταν επίσης τακτικοί επισκέπτες εκεί.
Και πιθανότατα έχουν ήδη βάλει στο μάτι την Άντζελα.
Ποιος ξέρει. Αλλά κατά κάποιο τρόπο αυτό ακούγεται σαν μια ατζέντα που συμβαίνει εδώ.
Ένα σχέδιο που δεν επινοήθηκε μόλις χθες, έτσι δεν είναι; Πότε ξεκίνησε αυτό;
Έτσι νομίζω. Έτσι δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε λεπτομερώς στον Καρλ Μαρξ.
Αλλά οι προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε! λειτουργεί μόνο αν οι καπιταλιστές όλων των χωρών είναι ενωμένοι,
επειδή οι προλετάριοι εξαρτώνται από τους καπιταλιστές.
Αλλά υπήρξε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, και στο μεταξύ έχουν κυκλοφορήσει αρκετά βιβλία, ιδίως από τις ΗΠΑ, όπου
περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια η σχέση μεταξύ της Wall Street και της επανάστασης των
Μπολσεβίκων, για παράδειγμα από τον Anthony Sutton.
Και όπου περιγράφεται επίσης πώς ο Τρότσκι και ο Λένιν ταξίδεψαν στην Πετρούπολη με οικονομικά μέσα, τα οποία παρείχαν ο ένας από
τους ιδρυτές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας και ο άλλος από τις γερμανικές αμυντικές δυνάμεις,
προκειμένου να υποκινήσουν την επανάσταση εκεί.
Κάποιοι επειδή έβλεπαν τη χώρα ώριμη για ανατροπή, δηλαδή οι Αμερικανοί τραπεζίτες, για να πάρουν τη χώρα κάτω από τα φτερά
τους, ας πούμε, και ο Λένιν επειδή ήταν απαραίτητος για να επιτευχθεί η ανακωχή, αργότερα η συνθήκη ειρήνης,
και να απελευθερωθεί η Γερμανία από το δεύτερο μέτωπο.
Αυτό σημαίνει ότι τότε συνήφθη και η συνθήκη ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ και η Γερμανία εγκατέλειψε
αυτή τη συμμαχική συνομοσπονδία - η Ρωσία εγκατέλειψε.
Εκείνη την εποχή ήταν ακόμη η Ρωσική Αυτοκρατορία, η Σοβιετική Ένωση ιδρύθηκε μόλις τον
Δεκέμβριο του 22, αλλά αυτό ήταν ένα μεταβατικό στάδιο.
Και έτσι εκείνη την εποχή οι Αμερικανοί δημιούργησαν έναν άνθρωπο που ήδη γνώριζε τον Λένιν, ο οποίος έκανε τα
πρώτα συμβόλαια με τον Λένιν, αυτός ήταν ο Armand Hammer.
Και μέχρι το θάνατό του το 1990, λίγο πριν από το θάνατό του, ήταν ο σύνδεσμος της
αμερικανικής πρωτεύουσας με το Πολιτικό Γραφείο.
Και όλα αυτά τα μεγάλα εισαγωγικά έργα της Σοβιετικής Ένωσης για τα εργοστάσια, τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς, αλλά και η
συμφωνία γης και μίσθωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συνήφθησαν υπό την αιγίδα του, κατά κάποιο τρόπο.
Α, και παρεμπιπτόντως, ο Armand Hammer έχει γίνει δισεκατομμυριούχος όλα αυτά τα χρόνια.
Ο πατέρας του ήταν ο ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο συνιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ.
Και φυσικά ήταν επίσης αποδέκτης του Τάγματος του Λένιν.
Πρέπει να πούμε ότι υπάρχει σαφής σύνδεση μεταξύ των δύο τετραγώνων.
Αλλά τώρα για άλλη μια φορά, επειδή πιστεύω ότι είναι ζωτικής σημασίας για το τι συμβαίνει σήμερα να κοιτάξουμε πίσω.
Είπατε ότι η FED, δηλαδή η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, οι σημαντικότεροι οικονομικοί ολιγάρχες του
δυτικού κόσμου ξεκίνησαν την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Ναι.
Τότε πρέπει να είχαν πολύ σαφή οικονομικά συμφέροντα;
Λοιπόν, βέβαια. Το ενδιαφέρον ήταν να κυριαρχήσει στη Ρωσία.
Αλλά δεν μπορούσατε να το κάνετε αυτό άμεσα.
Είχαν προσπαθήσει, λοιπόν, να κάνουν αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο συμμετείχαν επίσης Αμερικανοί, Άγγλοι και Ιάπωνες.
Αλλά η χώρα ήταν απλά πολύ μεγάλη.
Και προσπάθησαν να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς που εξαρτιόταν από εσάς, αλλά το οποίο δεν ήταν γνωστό στον κόσμο.
Κανείς δεν θα πίστευε ότι αυτοί οι Ρώσοι κομμουνιστές είχαν τελικά χρηματοδοτηθεί από τη Δύση
στη φάση της εκκίνησης και αργότερα ελέγχθηκαν.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι η
Σοβιετική Ένωση ξετύλιξε το δικό της σύστημα.
Έτσι, η πτώση του τείχους στο Βερολίνο ήταν ουσιαστικά το λύσιμο της αγκύλης γύρω από τις σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης.
Η απόσυρση του σοβιετικού στρατού, η οποία διήρκεσε μέχρι το 1994, και στη συνέχεια η καταστροφή της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης.
Και ο Γκορμπατσόφ, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, το περιέγραψε πολύ όμορφα με την περεστρόικα και τη γκλάσνοστ.
Περεστρόικα σημαίνει αναδιοργάνωση και γκλάσνοστ σημαίνει διαφάνεια. Και αυτό ακριβώς ήθελε να αναδιαρθρώσει.
Και αυτό που ζήσαμε τότε ήταν ότι η κάστα των ολιγαρχών αναδύθηκε και αυτό το πολιτικό γραφείο και το
κόμμα με όλες τις δομές του εξαφανίστηκαν με μια κίνηση.
Και ο ταξικός αγώνας που είχαμε τότε μεταλλάχθηκε σε αγώνα για το κλίμα.
Εντάξει, αυτό μας φέρνει στο σήμερα, νομίζω.
Ναι, ναι.
Αυτή θα ήταν η επόμενη ερώτησή μου.
Περιγράψατε πώς η επιρροή των μεγάλων οικονομικών ολιγαρχών υπήρχε πάντα στην ιστορία της Ρωσίας ή της Σοβιετικής Ένωσης.
Λοιπόν, και σήμερα;
Michael Wolski:] Λοιπόν, νομίζω ότι εξακολουθούν να είναι στη μπάλα, αλλά δεν είναι ορατοί.
Και τα πράγματα με τα οποία μας θολώνουν, μέχρι το 1990 στο ανατολικό μπλοκ ονομάζονταν κόμμα της εργατικής τάξης, ταξική
πάλη, προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε, όλα αυτά τα κενά λόγια, τα οποία τώρα έχουν αντικατασταθεί από άλλα κενά λόγια.
Και το ερώτημα είναι πώς προέκυψε αυτό.
Γιατί υπήρξε αυτή η στροφή;
Και τότε πρέπει να επιστρέψουμε στην κατασκευή του Τείχους, και επομένως στο Τείχος του Βερολίνου.
Επειδή στη δεκαετία του 1960 υπήρξε αυτή η αλλαγή, αλλά παρασκηνιακά από αυτό το προηγούμενο σοσιαλιστικό σύστημα στην
ανάπτυξη μιας νέας στρατηγικής και θεωρίας και ούτω καθεξής.
Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω ως εξής:
Η κατασκευή του Τείχους διατάχθηκε από τους Σοβιετικούς το 1960, δηλαδή για να γίνουν οι προετοιμασίες, ώστε η ΛΔΓ να μπορέσει στη
συνέχεια να προμηθευτεί τα πάντα με τη σχεδιασμένη οικονομία της, αυτά τα οικοδομικά
υλικά και το ανθρώπινο δυναμικό για να το κάνει.
Και τότε χτίστηκε το τείχος.
Ο λόγος ήταν ότι οι Δυτικοί Σύμμαχοι δεν ήθελαν να αποδεχθούν τη σοβιετική πρόταση για την αλλαγή του πολιτικού
τοπίου στο Δυτικό Βερολίνο, το τελεσίγραφο του Βερολίνου.
Και τότε χτίστηκε το Τείχος και έγινε αντιληπτό ότι αυτό ουσιαστικά έφερε τη ΛΔΓ στα πρόθυρα της
ακυβερνησίας, δηλαδή της οικονομικής κατάρρευσης.
Αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο, δεν είχε προβλεφθεί, αλλά απέδειξε ότι η σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία δεν λειτουργούσε
στη ΛΔΓ, τη μόνη βιομηχανοποιημένη χώρα του ανατολικού μπλοκ.
Είμαι βέβαιος ότι έχετε ήδη ακούσει για το τμήμα Εμπορικού Συντονισμού, με επικεφαλής τον Alexander Schalck-Golodkowski.
Η ιστορία αυτή ξεκινά το 1962, όταν ο Schalck-Golodkowski έγινε ο πρώτος γραμματέας της περιφερειακής ηγεσίας εξωτερικού εμπορίου
του SED και τώρα πιέστηκε από τις περίπου 30 εταιρείες εξωτερικού εμπορίου που υπήρχαν - άλλες δεν
επιτρεπόταν στη ΛΔΓ - να μειώσουν τους εξαγωγικούς τους στόχους.
Εξάλλου, η ΛΔΓ ήταν μια βιομηχανική χώρα και αγόραζε πρώτες ύλες και ημιτελή προϊόντα για να τα επεξεργαστεί
και να τα πουλήσει σε όλο τον κόσμο, κυρίως φυσικά στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Το γεγονός όμως ότι αυτή η σχεδιασμένη οικονομία ήταν τόσο άκαμπτη σήμαινε ότι δεν μπορούσαν να αγοραστούν μικροεπισκευές,
ανταλλακτικά και αξεσουάρ και τότε οι μηχανές έμεναν στάσιμες.
Και τότε οι εταιρείες, οι εταιρείες εξωτερικού εμπορίου, ήρθαν και είπαν, ναι, δεν μπορούμε να εξάγουμε επειδή η εταιρεία
XY δεν μπορεί να παραδώσει, επειδή δεν υπάρχουν ανταλλακτικά.
Το 1962, 1963, ο Schalck και ο αξιωματικός του MFS είχαν ήδη σκεφτεί πώς να αλλάξουν τα
πράγματα, αλλά αυτό απορρίφθηκε στη Μόσχα.
Το 1964, καθώς η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται, ο Χρουστσόφ ανατράπηκε και το 1965 η Μόσχα έδωσε το πράσινο φως
για τη λειτουργία αυτής της δομής παράλληλα με τη σχεδιασμένη οικονομία ως ιδιωτικό εξωτερικό εμπόριο στη ΛΔΓ.
Στη συνέχεια, υπήρξε ο ιδρυτικός χάρτης το 1966 και στη συνέχεια ιδρύθηκε με διάταγμα αυτό το Τμήμα Εμπορικού Συντονισμού.
Αυτό δεν δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, καθώς αυτό θα ήταν αντιπαραγωγικό.
Η Δύση θα χτυπιόταν για μέρες για το γεγονός ότι η ΛΔΓ είχε αποδείξει ότι ο κομμουνισμός δεν λειτουργούσε.
Αλλά αυτό οδήγησε στη συνέχεια στο να λάβει η Δύση πληροφορίες από έναν Τσέχο στρατηγό της Στάζι που αυτομόλησε το 1968 ότι στη
φθινοπωρινή συνάντηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας το 1966 ανακοινώθηκε ότι ολόκληρο αυτό το σοσιαλιστικό δόγμα θα αλλάξει
και ότι θα επιτραπεί στη Δύση να αναπτυχθεί στο σοσιαλισμό.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του
Συντάγματος επιβεβαίωσε ακριβώς αυτό πέρυσι.
Να το ακούσουμε αυτό;
...Είμαι δικηγόρος, το αφεντικό μου θα ήταν ένας δικτάτορας ή ένας επίδοξος δικτάτορας και θα έλεγα, κύριε Maaßen, σκεφτείτε
πώς μπορείτε να μετατρέψετε μια φιλελεύθερη δημοκρατία σε ένα ολοκληρωτικό κράτος που
να λειτουργεί σύμφωνα με τις προτιμήσεις μου.
Στη συνέχεια, θα εξέταζα επίσης ποιοι μηχανισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την υπονόμευση του όλου συστήματος.
Και ένα σύστημα είναι να το μετατρέψει σε κολεκτιβισμό, όπου όλοι οι άνθρωποι είναι gemainstreamt και όλοι οι άνθρωποι
σκέφτονται προς την ίδια κατεύθυνση, για να τους κάνει να φοβούνται και να τους βάλει μπροστά τους έναν υπέρτατο στόχο.
Και πρέπει να πω ότι η ιδέα να χρησιμοποιηθεί το κλίμα για να υπονομευθεί ο βασικός νόμος ήταν η ιδέα ενός έξυπνου ανθρώπου.
Ξέρω ότι στη δεκαετία του 1960 υπήρχαν ήδη άνθρωποι στην KGB που σκέφτονταν πώς η Δύση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σοσιαλισμό.
Εκείνη την εποχή, το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος συζητιόταν ήδη στην KGB, με το θέμα του περιβάλλοντος, με το θέμα
του αντιρατσισμού κ.λπ., μπορείς να πείσεις τους ανθρώπους να πουν, ας αφήσουμε τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου
ήσυχα, ας τα βάλουμε στην άκρη, το αποφασιστικό είναι ο αντιρατσισμός, το αποφασιστικό είναι το περιβάλλον.
Αυτές ήταν σκέψεις που η KGB είχε ήδη από τη δεκαετία του 1960.
Αλλά πρέπει να πω, chapeau για το θέμα του κλίματος.
Είναι πραγματικά μεγάλο επίτευγμα να χρησιμοποιείται αυτό το κλιματικό ζήτημα για να
υπονομευθεί το δημοκρατικό κράτος δικαίου.
Ναι, και αυτό μας φέρνει στους στόχους που τέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση το 1966.
Ο πρώτος στόχος ήταν να αφήσουμε τη Δύση να αναπτυχθεί σε αυτό.
Και ο δεύτερος στόχος ήταν να κερδίσω χρήματα με το κλίμα.
Αυτό συνέβη.
Έτσι, το πρώτο βήμα ήταν να συμβουλεύσουμε τη Λέσχη της Ρώμης, τον ιδρυτή της Λέσχης της Ρώμης, το 1967, για
το πώς θα έπρεπε να ιδρυθεί ο οργανισμός και ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες.
Πέταξε τότε στη Σοβιετική Ένωση και είχε μακρές συνομιλίες.
Και μετά από αυτό, όταν ιδρύθηκε η Λέσχη της Ρώμης, δύο στρατηγοί της KGB ήταν πάντα μέλη,
πλήρη μέλη, της Λέσχης της Ρώμης μέχρι το 1992.
Δεν μπορώ να πω τι συνέβη μετά από αυτό, αλλά είναι καταγεγραμμένο.
Και ένα άλλο σημείο είναι ότι ιδρύθηκε ένα κοινό ινστιτούτο με τους Αμερικανούς κοντά στη Βιέννη για την εκκαθάριση της
Σοβιετικής Ένωσης, όπου στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε πολιτικό προσωπικό για τη μετα-περεστρόικα περίοδο από το 1982 και μετά.
Με άλλα λόγια, υπάρχουν ονόματα όπως ο Chubais, ο Wechselberg, ο Arwen και ούτω καθεξής, οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν εκεί και
στη συνέχεια συμμετείχαν στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, της κρατικής περιουσίας, στο τέλος της περεστρόικα.
Και αυτοί είναι οι δισεκατομμυριούχοι ή οι ολιγάρχες για τους οποίους μιλάμε.
Χρειάστηκαν 200 χρόνια για να εμφανιστούν αυτοί οι ολιγάρχες στις ΗΠΑ.
Και αυτό ήταν πριν από τρία έως πέντε χρόνια, όταν αναπτύχθηκαν αυτοί οι ολιγάρχες.
Και όλοι έμειναν έκπληκτοι από το πόσο γρήγορα αυτοί οι άνθρωποι πλούτισαν.
Πλούσιος από τι;
Μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, επειδή κάθονταν στην πηγή και μπορούσαν να ιδιωτικοποιήσουν τις
σχετικές εταιρείες, τις κρατικές επιχειρήσεις.
Αυτή ήταν μια αρκετά περίπλοκη διαδικασία.
Το βιβλίο περιγράφει επίσης τι ακριβώς συνέβη.
Και οι ολιγάρχες από τη Δύση, οι οικονομικοί ολιγάρχες, συμμετείχαν επίσης.
Και είχαν διαλέξει τα κομμάτια φιλέτου στη βιομηχανία πρώτων υλών.
Και ο Χοντορκόφσκι είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ο Αμπράμοβιτς είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ο οποίος είχε λάβει δάνεια από τη
Δύση, δανειακές δεσμεύσεις, από το 1988, και ο οποίος στη συνέχεια, όταν η ιδιωτικοποίηση ήταν σε εξέλιξη,
απέκτησε αυτές τις εταιρείες ως διαχειριστής, ας πούμε.
Αυτό δεν ήταν ορατό, φυσικά. Ο διαχειριστής, ναι, το έδωσαν σε κάποιον.
Αλλά ήταν μπροστά και όλοι νόμιζαν ότι ήταν ο ιδιοκτήτης.
Και ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς έχει 100 εκατομμύρια - αυτό τεκμηριώνεται επίσης στο βιβλίο, υπάρχουν αυτά τα σπίνοι στις ΗΠΑ,
μια μονάδα ελέγχου που ερευνά το οικονομικό έγκλημα, και υπάρχει ένα εκτενέστερο άρθρο σχετικά με αυτό.
Έτσι, πήρε 100 εκατομμύρια δολάρια ως δάνειο και στη συνέχεια επένδυσε τα χρήματα σε μια πετρελαϊκή εταιρεία, την οποία πούλησε
δέκα ή δώδεκα χρόνια αργότερα για 13,5 δισεκατομμύρια δολάρια.
Λοιπόν, και τώρα ζει από το τρία τοις εκατό, ναι.
Αυτό είναι λίγο κραυγαλέο. Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, μια παράλογη αναδιανομή του εθνικού πλούτου;
Ναι, μετά την πρώτη επανάσταση, όταν απαλλοτριώθηκαν όλες οι εκκλησίες και οι ευγενείς και οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, οι
έμποροι και οι επιχειρηματίες, με άλλα λόγια οι καπιταλιστές.
Πολλοί δολοφονήθηκαν, πολλοί κατέφυγαν στην Ευρώπη.
Και αυτή ήταν η δεύτερη εκστρατεία αναδιανομής, όπου οι άνθρωποι πλούτισαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, κατά τη διάρκεια αυτής της αναταραχής, τα πάντα πρακτικά εισέρευσαν στο κράτος
και δεν κατανεμήθηκαν σε ιδιώτες, δηλαδή ανακατανεμήθηκαν.
Έτσι, και τώρα αυτό που είπε ο κ. Maaßen για το κλίμα, αυτό είναι η τρίτη αναδιανομή.
Επειδή τώρα η ταξική πάλη έχει γίνει η πάλη για το κλίμα.
Και αν κάποτε αυτός ήταν κάποιος καπιταλιστής, ας πούμε, σήμερα ο εχθρός είναι ο αρνητής του κλίματος,
ο αμαρτωλός του κλίματος, ο ρυπαίνων του κλίματος.
Και έτσι όλη αυτή η ιδεολογία έχει φτάσει τώρα σε ένα επίπεδο όπου οι εισφορές CO2 - το όλο θέμα των βιολογικών προϊόντων
είναι επίσης μέρος του, δηλαδή ότι όλα όσα είναι βιολογικά είναι πιο ακριβά - αλλά και ο περιορισμός της κινητικότητας.
Βλέπουμε τώρα ότι ο όμιλος VW μειώνεται, δηλαδή συρρικνώνεται.
Και αυτό τελικά σημαίνει ότι, επειδή οι άνθρωποι δεν θέλουν πλέον να έχουν ιδιωτικά μέσα μεταφοράς για κλιματικούς λόγους, βλέπε
πόλεις 15 λεπτών, μπορείτε να κάνετε τα πάντα εκεί με ποδήλατο.
Και αν θέλετε να βγείτε από την πόλη των 15 λεπτών, χρειάζεστε τώρα άδεια στην Κίνα.
Διαφορετικά δεν μπορείτε να περάσετε το φράγμα.
Και έτσι οι δυνάμεις που το οργάνωσαν αυτό βγάζουν και πάλι χρήματα.
Το χρήμα φτιάχνεται από ζεστό αέρα.
Και τώρα αναφέρομαι στον κ. Maaßen.
Συναρπαστικό. Με άλλα λόγια, θα μπορούσατε πραγματικά να συνοψίσετε αναφέροντας τον συμπαθή εμπνευστή του WEF μας;
Ναι.
Klaus Schwab.
Michael Wolski Ναι, κι αυτό είναι ενδιαφέρον.
Ιδρύθηκε το 1972, αυτό το WEF, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, από τον ίδιο, και είναι ακόμα εκεί σήμερα, ένα τέτοιο απολίθωμα.
Δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι, αυτός είναι ο στόχος.
Και αυτό μας φέρνει πίσω στη σοσιαλιστική κοινωνία.
Έτσι, τώρα μιλούν για αυτούς τους φόρους CO2, νέα συστήματα θέρμανσης - το 40% των ανθρώπων στη Γερμανία έχουν
δικό τους σπίτι και δεν ξέρω πόσοι από αυτούς μπορούν να αντέξουν οικονομικά ένα νέο σύστημα θέρμανσης.
Και τότε οι περίφημες Black Rocks και παρόμοιες εταιρείες θα σταθούν πιθανώς εκεί και θα πουν, εντάξει, τότε θα το αγοράσουμε
από την πτωχευτική περιουσία, από μια αναγκαστική πώληση.
Ναι, πολύ, πολύ διαφωτιστικό, θα έλεγα, το πόσο μακριά βρισκόμαστε ήδη σε αυτή την τρέχουσα τρίτη διαδικασία.
Ναι.
KlaTV interviewer Πρέπει πραγματικά να αναρωτηθείτε πόσο πραγματικά πέθανε ο σοσιαλισμός το 1989.
Αλλά για να συνοψίσω, μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι εδώ υπάρχουν κρυφές δυνάμεις
που εργάζονται προφανώς ενάντια στο καλό των ανθρώπων.
Και ήδη μέχρι στιγμής, τόσο διαβολικά έξυπνο, θα μπορούσες σχεδόν να πεις, τόσο περιεκτικό στην πραγματικότητα.
Ναι, μάλλον όλα ελέγχονται από την τεχνητή νοημοσύνη.
Ναι, στο τέλος αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης, θα ήθελα να ρωτήσω τι άλλο μπορεί να γίνει;
Λοιπόν, μπορείτε να σταθεροποιήσετε τον εαυτό σας ενημερώνοντας τον εαυτό σας ολοκληρωμένα, δηλαδή όχι μόνο έχοντας τις
πνευματικές σας πηγές από το Tagesschau, το MoMa και το Netflix, αλλά και χρησιμοποιώντας
εναλλακτικά μέσα ή αντλώντας έμπνευση όπως αυτό.
Στο βιβλίο αυτό έχω σχεδόν 100 συνδέσμους προς το Διαδίκτυο, όπου μπορείτε να βρείτε συνδέσμους για ένα ευρύ
φάσμα θεμάτων, όπου μπορείτε επίσης να συλλέξετε νέες ιδέες και στη συνέχεια να ψάξετε περαιτέρω.
Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να δραστηριοποιείστε και να μην κάθεστε μπροστά στην τηλεόραση με μια σακούλα πατατάκια το βράδυ.
Ναι, νομίζω ότι θα το πάρουμε μαζί μας. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη.
Σας ευχαριστώ επίσης.
Και μετά θα ξανασυναντηθούμε.
Ναι, σας ευχαριστώ.