Sugeng rawuh, Pak Wolski.
Matur nuwun kanggo undhangan saka KlaTV.
Ya, mesthi. Kita lagi nindakake wawancara iki ing dina sing banget kelingan, yaiku ulang taun tanggal 9 November.
Saiki wis persis 35 taun wiwit ambruké Tembok Berlin ing taun 1989.
Sampeyan panulis pirang-pirang buku sing banget menarik babagan topik iki, sing uga bisa ditemokake ing situs web sampeyan.
Lan sadurunge kita miwiti, ayo dhisik kita ngenalake sampeyan marang pamirsa kita.
Michael Wolski lair ing Saxony taun 1952 lan gedhe ing Berlin Wétan.
Dheweke bapak saka telung anak.
Ing taun 1970, sawisé ngrampungaké pendhidhikan menengahé, dhèwèké lulus kanthi gelar
ékonomi, spesialisasi ing perdagangan luar negeri.
Wiwit taun 1974, Pak Wolski makarya ing perdagangan manca ing GDR.
Saka taun 1986 nganti 1990, dhèwèké dadi petugas penghubung perdagangan luar negeri GDR ing kantor sawijining perusahaan
AS ing Pusat Perdagangan Internasional ing Berlin Wétan.
Ing Desember 1989, dhèwèké njupuk tugas kanggo ngadegaké perusahaan penjualan ing Berlin Wétan atas jeneng klompok.
Pesenan iki dibatalake maneh ing Januari 1990.
Ing wiwitan taun 1991, Pak Wolski dipindhahake menyang Moskow.
Ing kono, dhèwèké dadi pangadeg lan kepala kantor wakil kelompok ing Uni Soviet lan
nyekseni ambruké Uni Soviet lan transformasi Rusia.
Ing taun 1998, dhèwèké bali menyang Berlin lan makarya dadi konsultan kanggo perusahaan-perusahaan Rusia.
Saka taun 2006 nganti 2012, dhèwèké dadi pangadeg lan direktur Asosiasi Bisnis Jerman-Bosnia ing Sarajevo.
Michael Wolski wis pensiun wiwit taun 2014.
Dheweke panulis limang buku babagan ambruké Tembok Berlin.
Ing memori kita lan ing laporan media, ambruké Tembok Berlin ing taun 1989 tansah katon minangka revolusi tentrem,
minangka asil saka rasa ora puas ing antarané warga GDR.
Akeh wong mikir bab tentrem lan demonstrasi.
Lan ing bukumu "1989 Fall of the Berlin Wall, a review after 35 years", kowe minangka saksi kontemporer
njlèntrèhaké ambruké Tembok Berlin minangka sawijining prastawa sing dirancang kanthi tliti lan dilaksanakake.
Apa sing nggawe kowe mikir kaya ngono?
Ya, kaya sing wis tak sebutake sadurunge ing CV-ku, aku kerja ing kantor wakil sawijining korporasi AS ing Berlin
Wétan saka taun 1986 nganti 1990, ing kana aku mbantu ngembangake bisnis korporasi kasebut ing GDR.
Lan nalika Tembok Berlin ambruk ing November 1989, kepala perusahaan Swiss sing ngatur kantor teka ing
Desember lan kandha, "Mike, kowe entuk tugas khusus."
Kita bakal ngedegake anak perusahaan kanggo penjualan ing GDR, kaya sing wis kita lakoni ing Polandia, Ceko, lan Hongaria.
Lan tugasmu yaiku miwiti pondasi iki, bisa diomongake, lan nggawe persiapan sing perlu, kaya ngubungi pengacara lan notaris,
mutusake babagan properti lan pinten wong sing bakal melu.
Lan saiki mung sawetara dina sadurunge Natal.
Aku miwiti iki lan banjur kepengin nganakake diskusi karo wong-wong sing tanggung jawab saben tahap karya ing awal Januari.
Lan banjur tanggal 9 Januari 1990, ana telpon sing kandha supaya mandhegake kabeh. Kita ora bakal mbentuk anak perusahaan.
Usaha kita bakal dipindhahake menyang anak perusahaan ing Jerman.
Ana perusahaan gedhe ing Republik Federal Jerman, ing Neuss.
Lan kuwi nggawé aku kaget. Lan aku takon, ya, kenapa iki dihentèkaké?
Lan banjur bos ngandhani aku, ya, kita wis nampa pandhuan saka Amerika Serikat manawa ora bakal ana maneh GDR.
Iku tanggal 9 Januari 1990.
Lan yen kita ndeleng maneh sejarah, durung nganti tanggal 13 Februari 1990 papat sekutu lan loro menteri
luar negeri Jerman padha ketemu lan mutusake miwiti rembugan babagan reunifikasi Jerman.
Dadi kuwi ateges manawa manajemen puncak wis ngerti asilé sadurungé.
Lan sing menarik, sanajan sadurunge tanggal 13 Februari teka, ana telpon kapindho sing ngandhani aku manawa kabeh
kudu rampung tanggal 30 Juni 1990, yaiku integrasi bisnis GDR menyang anak perusahaan Jerman Kulon.
Ya, banjur ing wulan Mei kita ngerti yèn persatuan moneter bakal kelakon tanggal 1 Juli.
Lan sapa waé sing isih ngomong babagan kebetulan iku lumayan naif, miturutku.
Nanging kuwi ngundang pitakon: sapa sejatine sing kepengin Tembok kuwi ambruk?
Ya, nalika aku ana ing Moskow, aku ngobrol karo akèh wong sing pancèn pinter.
Contone, mantan anggota KGB sing dipecat sawisé ambruké komunisme.
Mula Uni Soviet bubar, monopoli perdagangan manca ambruk, lan koperasi tani saiki bisa nindakake operasi ekspor lan impor.
Lan dumadi ing departemen perdagangan manca saka mesin panen gabungan iki, sing saiki aku kudu lelungan menyang kana
lan ora maneh menyang perusahaan perdagangan manca ing Moskow, ana wong-wong sing lancar nganggo basa Jerman.
Lan banjur, ya, basa Rusiané lan basa Inggrisé aku ora pati profesional, mula padha takon, "Saka ngendi kowe?"
Lan karo jeneng Michael Wolski ing kertu bisnis, ora gampang dingerteni kaya Fritz Müller utawa sing padha.
Lan nalika aku ngomong kuwi saka GDR, pasuryané sumunar:
Aku uga tau ana ing GDR limang taun. Aku lancar nganggo basa Jerman, lan aku ngerti yèn dhèwèké ora dadi prajurit, amarga
para perwira mung tau ana ing GDR paling dawa telung taun. Lan sing saka pasukan liyané ana ing kana rada luwih suwe.
Lan banjur ana sawetara obrolan menarik, nalika obrolan kuwi padha nyritakake akèh marang aku babagan GDR sing durung
tak ngerti, yaiku struktur pimpinan lan hubungan kekuwatan.
Nah, nalika semana aku maca akèh banget, buku-buku saka politisi Soviet, diplomat, agen layanan rahasia, lan sapituruté.
Lan alon-alon gambare dadi luwih cetha manawa iki sejatine sawijining acara sing didhelikake ing balik
tirai asap, lan tirai asap kuwi dijenengi Revolusi Damai.
Sing menarik, ing wiwitan taun 2015 ana telung publikasi sing maringi padhang marang prakara iki.
Sing kapisan yaiku ing tanggal 2 November 2014, ana artikel ing Der Spiegel sing nyatakake yèn Gorbachev lan
Shevardnadze kepéngin Tembok Berlin ambruk luwih awal.
Keduanya lunga ndeleng Erich, sing ana ing Berlin kanggo konferensi...
Iku kapan?
Iku taun 1987. Ing tanggal 28 utawa 29 Mei 1987, padha sowan marang Erich Honecker lan kandha yèn Tembok Berlin ora cocog
maneh karo gambaran Éropa sing nyawiji sing wis dipupus déning Gorbachev, uga ora cocog karo pangurangan
senjata, lan yèn dhèwèké kudu ngrubuhaké Tembok Berlin.
Lan banjur Erich munggah ing meja, bisa diomong ngono, lan kandha ora.
Sing pancen nyeleneh banget, amarga Erich uga ngerti yèn ora bakal ana tank teka, kaya sing kelakon ing Praha taun
1968, yèn kowe ora nindakake apa sing dikarepake Moskow.
Lan banjur loro-lorone padha lunga.
Menariké, sawisé 14 dina Reagan ana ing Berlin Kulon lan ngandika ing sisih kulon Gerbang Brandenburg.
Lan banjur ana, kaya sing kowe bisa weruh kanthi cetha ing gambar, pratelan misuwur Pak Gorbachev, "Rubuhna tembok iki!"
Dadi dhèwèké ora ngomong Honecker, nanging Gorbachev.
Dadi dhèwèké ngerti sapa sing mimpin.
Lan amarga kuwi ora kelakon, ana operasi rahasia Soviet ing taun 1989.
Lan iki diterangake ing sawijining buku sing dijenengi Operation Lutsch, sing diterbitake ing pungkasan taun 2014 utawa awal taun
2015, ditulis dening petugas penyamaran saka layanan intelijen militer GDR, sing nerangake kepiye Tembok Berlin
ambruk lan persiapan apa wae sing wis digawe sadurunge.
Lan titik katelu yaiku kedadeyan ing Hongaria, kanthi mbongkar benteng tapel wates ing taun 1989, ing panggonan rapat iki
dianakake, piknik iki, ing ngendi meh 700 warga GDR njupuk kesempatan lan lelungan menyang Republik Federal liwat Austria.
Menyenengake. Apa sampeyan duwe conto liya saka kedadeyan sing sampeyan rumangsa kaya sing kelakon saka naskah film?
Mesthi wae, isih ana sawetara kedadeyan.
Nalika sampeyan ndeleng tanggal 9 November saiki, kepiye dina iku disusun lan kepiye lumaku, kabèh mau ana ing gambar-gambar
sing wis kita kenal, nanging kanthi interpretasi sing béda.
Aku uga nyebutake iki ing buku, manawa, umpama, apa sing bakal kita deleng mengko, nalika Schabowski maca
teksné, ana sing kélangan saka teks iki, nanging Egon Krenz wis nambahaké yèn ana periode embargo.
Apa kita bakal ngrungokake kuwi sedhela?
...dina iki kita wis mutusaké ngenalaké peraturan sing bakal ngidini saben warga GDR
ninggalaké nagara liwat pos-pos tapel wates GDR.
Kanggo departemen pers kementerian, Dewan Menteri wis mutusaké yèn pangaturan transisi iki bakal ditrapaké nganti
peraturan hukum sing relevan disahaké déning Kamar Rakyat.
Lan teks iki sing diwaca duwé cathetan watesan.
Lan kuwi mung bakal diumumake ing radio jam lima esuk sabanjure.
Lan watesan iki wis dicabut, supaya yen ana versi dawa, dheweke lungguh ing kana lan nggoleki, ndelok, lan
kandha yen dheweke krasa yen mesthine ana bab kaya ngene iki, nanging dheweke ora bisa nemokake.
Iki nyebabake wong padha kesusu menyang pos perbatasan.
Lan kuwi uga operasi sing diatur déning dinas intelijen militer Soviet.
Saiki pitakon sing akèh warga GDR takon marang awaké dhéwé nalika semana. Napa ora ana tembakan?
Ya, kuwi poin sabanjure.
Dadi, ing wiwitan taun 1989, ana pertukaran tembakan sing mateni ing tapel wates.
Banjur Chris Geffroy sing isih enom ditembak nganti mati ing Berlin, sing mesthi dadi bencana
gedhe kanggo kabijakan Shevardnadze lan Gorbachev.
Nanging, amarga tapel wates kulon GDR ana ing sangisoré kedaulatan Pakta Warsawa, ing wulan April diumumaké déning
pasukan tapel wates GDR, nanging diputusaké déning Pakta Warsawa yèn ora bakal manèh digunakaké senjata api ing tapel wates kulon.
Iku tanggal 12 April.
Iki ateges wiwit saiki para penjaga tapel wates katon lagi jaga nganggo bedhil mesin cilik, nanging tanpa peluru.
Lan mung para perwira sing duwe peluru kanggo senjata layanan pribadine.
Iki ateges wiwit saiki wis cetha manawa rezim tapel wates iki bakal rampung.
Mesthi wae, kuwi ora dingerteni; kuwi rahasia banget.
Amarga banjur mesthi wis ana serbuan menyang tapel wates.
Ya, nanging ora mung ana prajurit GDR.
Wong-wong uga padha gumun ngendi kabeh prajurit Rusia sing biyen ana ing endi-endi ing GDR.
Ya, lan kuwi wis direncanakake kanthi apik wiwit suwé kanggo acara tanggal 9 November.
Dadi, tanggal 7 November iku preinan politik paling wigati ing Uni Soviet, yaiku Revolusi Sosialis Oktober Agung.
Wektu kuwi wulan Oktober amarga padha nganggo kalender sing beda.
Lan banjur perayaan-perayaan iki mesthi lumaku rong dina, mula tanggal 7 lan 8 November
dadi preinan umum ing Uni Soviet, preinan ganda.
Lan ing wektu kuwi, para prajurit Soviet diparingi papan panginepan.
Ing GDR, padha mung diijini metu bareng-bareng; ora diijini metu siji-siji, lan para prajurit
mau dikurung ing barak nganti tanggal 13 November.
Lan ana alesan liyane kanggo kuwi.
Saben taun, ana antara 300 nganti 400 prajurit Soviet sing mlayu.
Akeh sing kepengin menyang wetan, padha kepengin mulih, lan ana uga sing kepengin menyang kulon.
Lan wiwit tanggal 3 utawa 4 Agustus 1989, nalika sawijining prajurit perbatasan GDR ditembak mati déning prajurit
Soviet sing mlayu, yaiku sing ngelak saka tugas, ing tapel wates kulon, ana kabèh alesan kanggo nahan wong-wong mau.
Amarga yen tapel wates wis dibukak, prajurit Soviet bisa nyampur karo kerumunan, nggawa
senjata, lan bisa nyebabake pembantaian berdarah.
Mesthi wae, ana sawetara poin liyane uga.
Wakil Soviet paling dhuwur, wakil politik ing GDR, yaiku duta besar.
Lan kuwi uga bisa nyebabake pangiriman prajurit Soviet kanggo nglindhungi wates negara.
Kaya ing taun 1953, Komisaris Tinggi wektu kuwi ing GDR, Semjonow, uga mrentahake prajurit
Soviet supaya nggunakake senjata api tanggal 17 Juni.
Iku ora ditindakake ing Moskow, nanging ing Berlin.
Lan kanggo ngilangi saben risiko, amarga wis dingerteni yèn panglima tertinggi pasukan Soviet ing kéné ing GDR
iku, ayo diomong, angel dinilai, duta besar Soviet mau diwènèhi pil turu utawa dhèwèké dhéwé njupuk siji.
Ing kahanan apa waé, dhèwèké ora mangsuli ing wayah bengi kuwi.
Lan kuwi ateges siji-sijine wong sing bisa maringi prentah kuwi ora ana ing kono.
Ya, lan pimpinan, yaiku Honecker lan kanca-kancané?
Ya, banjur ing wengi, nalika wis dingerteni... Isih ana bab liya, isih ana rapat Komite Pusat kuwi.
Rapat Komite Pusat, sing dianakake bareng karo pidato Schabowski, kudune rampung watara jam enem sore.
Nanging ing kono, wong-wong sing cetha wis diwènèhi arahan déning dinas intelijen militer Soviet utawa
dinas intelijen militer GDR malah nambah suwéné rapat.
Dadi kowe ngomong yen kowe uga ora bisa misahake, kowe duwe akeh masalah.
Mula padha ngidini rapat lumaku nganti jam 8:40 bengi.
Momen kuwi pancen pas nalika Schabowski kandha yèn iku bakal langsung ditrapaké, lan wong-wong wiwit padha
nglumpuk ing pos perbatasan, utamané ing Bornholmer Strasse.
Lan kuwi banjur diumumaké ing televisi, sepisanan ing televisi Jerman Wétan, banjur ing televisi Jerman Kulon.
Lan ing kono padha lungguh ing Komite Pusat, kaya-kaya kapisah.
Wektu kuwi durung ana ponsel, mula ora ana sing bisa dolanan lan njerit, "Oh, apa sing kedadeyan saiki?"
Ora, ora. Lan padha mung ngerti bab iku watara jam sepuluh bengi.
Kamentrian Pertahanan GDR dumunung ing Strausberg, dudu ing Berlin.
Mula padha nyopir menyang kana, lan sawisé jam 8:40 bengi padha tekan ing Strausberg watara
jam 10 bengi, lan wektu kuwi kabar wiwit nyebar.
Nanging wong-wong Soviet melu ing iki, mula gagasan kanggo mbentuk divisi infanteri bermotor pisanan ditolak.
Nyenengake. Michael
Lan yen saiki ana pitakon, nanging mesthi ana para revolusioner sing tentrem, amarga padha wis siyap.
Dadi kuwi saka layanan intelijen militer Soviet, dudu saka Stasi utawa KGB, nanging uga saka layanan Kulon, supaya
wong-wong padha metu menyang dalan, padha protes, masang lilin ing jendhela lan sapiturute, dadi kuwi wis ana.
Sawise kabeh, kuwi dibutuhake mengko kanggo nyritakake crita para revolusioner tentrem.
Lan ora bisa mung telung wong ngadeg ing kana lan ngomong, "Iki, wong-wong iki telung revolusioner
tentrem," amarga kuwi ora bakal bisa mlaku kanthi apik.
Mula kudu dadi gerakan massal, uga sacara wilayah, ora mung ing Leipzig lan Berlin, nanging uga ing
kutha-kutha liyane ing ngendi demonstrasi kasebut dianakake.
Menyenengake. Dadi, kanggo nyimpulake apa sing wis kita omongake nganti saiki, amarga kita lagi ndeleng kedadeyan sing
padha dina iki, kanthi puluhan ewu wong padha metu menyang dalan saben Senin, kaya biyen, kanggo demonstrasi.
Saiki kowe ngomong yèn pamimpin Soviet saktenané wis ngrancang ambruké Tembok Berlin
lan nguntungaké demonstrasi-demonstrasi iki.
Akhire, kowe nyaranake yen agensi intelijen Kulon uga nduweni peran aktif.
Dadi, apa aku bener mangertèni yèn Wétan lan Kulon, sing biyèn sacara resmi dadi mungsuh,
saiki padha kerja bareng ing sawijining agenda?
Aku mikir mangkono. Sampeyan bisa weruh yen benang abang iki wis ngliwati sajarah wiwit taun 1917, 18.
Saiki ana akèh buku sing ora kaétung sing mbuktekake yèn kerjasama iki wis ana.
Akèh saka iki ana ing bidang ekonomi, nanging sawenehé uga ana ing bidang politik, mula mesthi ana
konsultasi rutin antarané layanan nagara-nagara bagian federal.
Menarik. Dadi ana jembatan antarane blok Wétan lan Kulon?
Aku bakal ngomong ya. Ya, aku tau kerja ing jembatan kaya ngono. Kuwi ana ing perdagangan.
GDR pancen kepengin banget narik perusahaan-perusahaan AS iki.
Nalika perusahaan-perusahaan AS iki teka ing taun 1985, mesthi wis padha ngerti apa-apa, amarga padha teka
bebarengan lan kepengin nyewa warga Jerman Wétan dadi karyawan.
Padha bisa nggawa wong-wongé dhéwé nalika semana, padha bisa nggoleki wong-wong ing Berlin Kulon, lan
padha bisa nggunakake pedagang manca sing diatur déning Pusat Perdagangan Internasional.
Lan padha kepengin sing kapindho.
Nanging wong-wong mau ora ana ing kana, mula kudu diwiwiti upaya panelusuran, amarga wong-wong mau butuh paspor Barat.
Dadi padha kudu ngliwati sakabehe proses ing GDR, yen diomongake, supaya bisa dadi kader lelungan.
Banjur ana wong sing nyedhaki aku lan aku kasengsem karo pakaryan kuwi, mula aku mangsuli ya.
Lan banjur aku miwiti pakaryan iki ing awal taun 1986, ing wulan April.
Nanging isih ana sawetara jembatan maneh, yen kita kelingan.
Dadi Angela Merkel asalé saka kulawarga menteri.
Lan pendeta, Pak Kassner, nduwé pusat latihan kanggo para teolog ing Templin.
Para ahli teologi saka Éropah Kulon uga kerep dadi tamu ing kana.
Lan mesthine padha wis nginceng Angela.
Sapa sing ngerti. Nanging muni kaya ana semacam agenda sing lagi digarap ing kene.
Dadi iki dudu rencana sing digagas wingi, ta? Wis suwé pira iki digarap?
Aku mikir mangkono. Kita ora perlu bali menyang Karl Marx kanthi rinci ing kene.
Proletar saka kabèh negara, padha nyawiji! Iki mung bisa mlaku yen para kapitalis saka kabèh negara padha
nyawiji, amarga para proletar gumantung marang para kapitalis.
Nanging banjur ana Revolusi Oktober ing taun 1917, lan wiwit kuwi wis ana pirang-pirang buku, utamane saka Amerika Serikat,
sing nerangake kanthi rinci banget sesambungan antarane Wall Street lan Revolusi Bolshevik, contone dening Anthony Sutton.
Iku uga nerangake carane Trotsky lan Lenin, siji dibiayai dening para pangadeg Federal Reserve lan sijine dening Abwehr Jerman,
lelungan menyang Petrograd kanggo nyulut revolusi ing kana.
Sawetara amarga padha weruh yèn nagara kuwi wis mateng kanggo owah-owahan, yaiku para bankir AS sing kepéngin ngrebut nagara
mau supaya mlebu ing sangisoré sayapé, bisa diomongké, lan Lenin amarga dhèwèké dibutuhaké kanggo njamin gencatan
senjata sing sakbanjuré dadi perjanjian perdamaian, lan kanggo mbébasaké Jerman saka front kapindho.
Dadi artine Perjanjian Brest-Litovsk wis rampung lan Jerman mundur saka Entente Sekutu iki – eh, Rusia sing mundur.
Ing wektu kuwi isih Kakaisaran Rusia; Uni Soviet mung diadegaké ing Desember 1922, nanging iku mung fase transisi.
Lan ing wektu kuwi, wong Amerika netepake sawijining wong sing wis kenal karo Lenin lan nggawe persetujuan
pisanan karo dheweke. Wong kuwi yaiku Armand Hammer.
Lan nganti seda ing taun 1990, sawatara wektu sadurunge seda, dhèwèké dadi penghubung antarané modal AS lan Politburo.
Lan kabèh proyek impor utama saka Uni Soviet sing nyakup pabrik-pabrik, stasiun pembangkit listrik tenaga air, uga
persetujuan babagan tanah lan sewa sajrone Perang Donya II, kabèh rampung ing sangisoré pangayomané, bisa diomongké.
Oh, lan ngomong-ngomong, Armand Hammer iku wis dadi milyarder suwene pirang-pirang taun.
Bapaké iku pangadeg Partai Komunis, uga dadi pangadeg bebarengan Partai Komunis Amérika Serikat.
Lan mesthi wae, dheweke uga nampa Ordo Lenin.
Ana sambungan sing cetha antarane loro blok, kudu diomongake.
Nanging saiki, sepisan maneh, amarga aku yakin iki penting banget kanggo apa sing kedadeyan dina iki, ayo padha ndeleng maneh.
Kowe ngomong yèn FED, yaiku Federal Reserve, para oligark finansial paling wigati ing donya Kulon, miwiti Revolusi Oktober.
Ya.
Dadi mesthi wae padha nduwé kapentingan finansial sing cetha banget ing kana?
Ya, mesthi. Minatku yaiku nguwasani Rusia.
Nanging kowe ora bisa nindakake kuwi langsung.
Dadi padha nyoba kuwi, ana perang saudara iki, sing uga melu kombatan Amérika, Inggris, lan Jepang.
Nanging nagara iku pancen gedhé banget.
Lan kuwi sing padha nyoba ditindakake ing kana, kanggo ngadegake rezim sing gumantung marang
dheweke, nanging durung dikenal dening donya.
Ora ana sing bakal nyangka yèn komunis Rusia iki pungkasané dibiayai déning Kulon ing tahap
wiwitan lan sakbanjuré dikontrol déning Kulon.
Iku uga dadi sebab kenapa akèh wong ora bisa mangerteni yèn Uni Soviet mbongkar sistemé dhéwé.
Dadi ambruké Tembok Berlin kuwi sejatine minangka pelonggaran cengkraman marang negara-negara sosialis ing Éropa.
Banjur penarikan tentara Soviet, sing lumaku nganti taun 1994, lan banjur karusakan Uni Soviet dhewe.
Lan nalika Gorbachev njabat, dhèwèké nerangaké iki kanthi éndah nganggo perestroika lan glasnost.
Perestroika tegese restrukturisasi, lan glasnost tegese transparansi. Lan kuwi persis sing arep dheweke restrukturisasi.
Lan sing banjur kita alami yaiku munculé kasta oligark saka kéné, lan Politburo lan
partai iki, karo kabèh strukturé, dumadakan sirna.
Lan perjuangan kelas sing biyen kita duwé banjur malih dadi perjuangan iklim.
Oke, kuwi nggawa kita tekan dina iki, miturutku.
Ya, ya.
Kuwi mesthine bakal dadi pitakonanku sabanjure.
Sampeyan wis nerangake kepiye, sajrone sajarah Rusia utawa Uni Soviet, mesthi ana pangaribawa saka para oligark finansial gedhe.
Ya, lan dina iki?
Michael Wolski:] Ya, aku mikir dheweke isih waspada, nanging ora katon kaya ngono.
Lan apa sing kerep diomongake marang kita nganti taun 1990 ing Blok Wétan yaiku omongan babagan kelas buruh, perjuangan
kelas, proletar saka kabèh negara padha nyawiji – kabèh ukara kosong sing saiki wis diganti karo ukara kosong liyane.
Lan kuwi ngundang pitakon babagan kepiye iki bisa kelakon.
Kenapa owah-owahan iki kelakon?
Lan kuwi nggawa kita bali menyang pambangunan tembok, mula uga menyang Tembok Berlin.
Amarga ing taun 1960-an ana owah-owahan iki, nanging ing balik layar saka sistem sosialis sadurunge,
strategi lan teori anyar lagi dikembangake lan sapiturute.
Coba tak jelasake kaya ngene:
Pambangunan Tembok kasebut diprentahake dening Soviet ing taun 1960, mula kudu disiapake persiapan supaya Republik Demokratik
Jerman (GDR), kanthi ekonominé sing direncanakake, bisa nyedhiyakake kabèh sing
dibutuhake, kalebu bahan bangunan lan tenaga kerja.
Lan banjur padha mbangun tembok.
Alasane yaiku Sekutu Kulon ora gelem nampa usulan Soviet kanggo ngganti kahanan politik ing Berlin Kulon, yaiku Ultimatum Berlin.
Lan banjur tembok iku dibangun, lan banjur dadi cetha manawa iki meh nyurung GDR tekan
ambang ora bisa diatur, yaiku ambruké ekonomi.
Iku dudu niaté, ora ana sing bisa mbayangaké, nanging kabuktèn yèn ing GDR, siji-sijiné nagara industri ing
Blok Wétan, ékonomi sosialis sing dirancang ora bisa mlaku.
Sampeyan mesthi wis krungu babagan Departemen Koordinasi Komersial sing dipimpin déning
bos, mantan bos Alexander Schalck-Golodkowski.
Crita iki diwiwiti ing taun 1962, nalika Schalck-Golodkowski dadi sekretaris kapisan pimpinan distrik SED kanggo perdagangan manca
lan saiki ana ing sangisore tekanan saka watara 30 perusahaan perdagangan manca sing ana – liyane ora diidini
nindakake iki ing GDR – supaya nurunake target ekspor.
Sawise kabèh, GDR iku negara industri lan tuku bahan baku lan produk setengah rampung kanggo diolah lan
didol maneh ing saindenging jagad, utamané menyang Republik Federal Jerman, mesthi waé.
Nanging amarga ekonomi perencanaan iki kaku banget, barang-barang cilik kaya perbaikan, suku cadang, lan aksesoris ora
bisa dituku, banjur mesin-mesin mau mandheg ora digunakake.
Lan banjur perusahaan-perusahaan dagang manca teka lan kandha, ya, kita ora bisa ngekspor amarga
perusahaan XY ora bisa ngirim amarga ora ana suku cadang.
Lan ing taun 1962 lan 1963, Schalck wis rembugan karo komandan MFS-e babagan carane ngganti
iki, nanging gagasan kasebut ditolak ing Moskow.
Ing taun 1964 kahanané saya parah, Khrushchev digulingaké, lan ing taun 1965 Moskow maringi ijin supaya struktur
iki dioperasèkaké bareng karo ékonomi sing direncanaké minangka perdagangan manca swasta ing GDR.
Banjur ana dokumen pendirian ing taun 1966, lan banjur wewengkon koordinasi komersial iki diadegaké kanthi peraturan.
Dadi kuwi ora diterbitake ing lembaran negara resmi; kuwi malah bakal nglawan tujuane.
Kulon mesthine wis padha nyekel paha dhewe pirang-pirang dina, ngrayakake kasunyatan manawa
GDR wis mbuktekake yèn komunisme ora bisa mlaku.
Nanging iki banjur nyebabake Kulon nampa informasi ing taun 1968 saka sawijining jenderal Stasi Ceko sing wis mbelot, manawa wis
diumumake ing rapat mangsa gugur Pakta Warsawa ing taun 1966 yen kabèh doktrin sosialis bakal
diowahi lan Kulon bakal diijini tuwuh dadi sosialisme.
Lan sing menarik, taun kepungkur mantan kepala Kantor Federal kanggo Perlindungan Konstitusi wis mastèkaké persis kuwi.
Apa kita arep ngrungokake kuwi?
…Aku pengacara, bosku bakal dadi diktator utawa calon diktator lan bakal kandha, Pak Maaßen, pikirna carane kowe bisa ngowahi
demokrasi liberal dadi negara totaliter sing cocog karo karepku.
Banjur aku uga bakal nimbang apa waé mekanisme sing bisa digunakaké kanggo ngancuraké kabèh sistem.
Lan salah siji cara kanggo ngowahi sistem dadi kolektivisme, ing ngendi kabeh wong disalurake menyang arus utama lan
padha mikir ing arah sing padha, yaiku kanthi medeni wong-wong mau lan menehi tujuan sing luwih dhuwur.
Lan aku kudu ngomong, gagasan nggunakake iklim kanggo ngremehake konstitusi iku pinter, sapa waé sing mikiraké.
Aku ngerti yèn ing taun 1960-an wis ana wong-wong ing KGB sing mikir carané supaya Kulon bisa tuwuh dadi sosialisme.
Wektu semana, perlindungan lingkungan wis dirembug ing KGB. Kanthi isu-isu kaya lingkungan lan anti-rasisme, lsp., kowe bisa
ngyakinake wong supaya padha kandha, ayo dhisik nyisihake demokrasi lan panguwasa hukum, sing penting
yaiku anti-rasisme, sing penting yaiku lingkungan.
Iki minangka pikiran-pikiran sing diduweni KGB ing taun 1960-an.
Nanging aku kudu ngomong, kanthi ngangkat topik owah-owahan iklim, aku kudu ngomong, topi mudhun kanggo kowe.
pancen nggumunake banget nggunakake masalah iklim minangka cara kanggo ngremehake negara konstitusional demokratis.
Ya, lan kuwi nggawa kita marang tujuan-tujuan sing wis ditemtokake ing Uni Soviet ing taun 1966.
Tujuan kapisan yaiku ngidini Kulon tuwuh mlebu.
Lan tujuan kapindho yaiku ngasilake dhuwit saka iklim.
Mangkono sing kelakon.
Dadi, langkah kapisan yaiku menehi saran marang Club of Rome ing taun 1967, marang pangadeg Club of Rome,
bisa diomongake, babagan carane ngadegake lan apa wae bidang utama sing kudu dadi fokusé.
Dheweke mabur menyang Uni Soviet nalika semana lan nganakake rembugan sing dawa.
Lan sawisé Klub Roma diadegaké, loro jenderal KGB tansah dadi anggota penuh ing Klub Roma nganti taun 1992.
Aku ora bisa ngomong apa sing kelakon sakwise, nanging wis kacathet.
Poin liyane yaiku sawijining institusi gabungan diadegaké cedhak Wina bareng karo Amérika kanggo ngadhepi bubaré
Uni Soviet, ing ngendi personel politik dilatih wiwit taun 1982 kanggo jaman sawisé perestroika.
Iku ateges ana jeneng-jeneng kaya Chubais, Wechselberg, Arwen lan sapiturute, sing dilatih ing kana lan banjur, ing pungkasan
perestroika, melu privatisasi harta umum, harta negara.
Lan kuwi carane dheweke dadi milyarder utawa oligark sing lagi kita omongake.
Ing Amerika Serikat, butuh 200 taun supaya para oligark iki muncul.
Lan kuwi telung nganti lima taun kepungkur, nalika para oligark iki muncul.
Lan kabèh padha kaget sepira cepeté wong-wong iki dadi sugih.
Kaya ing cara apa?
Liwat privatisasi, amarga padha ana ing sumber lan bisa privatisasi perusahaan-perusahaan
sing relevan, yaiku perusahaan milik negara.
Iku pancen proses sing cukup rumit.
Buku iki uga nerangake proses iki kanthi rinci.
Lan para oligark saka Kulon, oligark finansial, uga melu.
Lan padha wis milih potongan-potongan utama ing industri bahan mentah.
Lan Khodorkovsky iku salah siji conto, Abramovich iku conto liyane, sing nampa utangan saka Kulon, wis nampa komitmen utangan
wiwit taun 1988, lan banjur, nalika privatisasi lagi dilakoni, padha ngrebut perusahaan-perusahaan
kasebut minangka wali amanat, bisa diomongake.
Mesthi wae, kuwi ora katon. Pengawas, ya, kowe wis maringi marang wong liya.
Nanging dheweke ngadeg ing ngarep lan kabeh wong padha mikir yen dheweke iku sing duwe.
Lan Roman Abramovich nduwé 100 yuta – kuwi uga kacathet ing buku. Ing Amerika Serikat ana organisasi sing diarani
Finken, sawijining unit kontrol sing nyelidiki kejahatan finansial, lan ana artikel dawa babagan kuwi.
Dheweke nampa utangan 100 yuta dolar banjur nandur modal dhuwit kasebut ing sawijining perusahaan minyak, sing banjur didol
sepuluh utawa rolas taun sawisé kanthi rega 13,5 milyar dolar.
Ya, saiki dheweke urip saka telung persen kuwi, ya.
Iku rada ekstrim. Dadi, yen aku paham kanthi bener, ana redistribusi gedhe saka kekayaan nasional?
Ya, sawisé revolusi kapisan, nalika kabèh gréja, bangsawan, tuan tanah gedhé, pedagang, lan
wirausahawan, kanthi tembung liya para kapitalis, disita.
Akeh sing dipatèni sajrone proses kuwi, akeh sing mlayu menyang Éropah.
Lan iku kampanye redistribusi kapindho, ing ngendi wong-wong dadi sugih sajrone wektu sing cendhak banget.
Wektu kuwi, ing awal taun 1920-an nalika jaman kang kaco balau, meh kabèh pindhah menyang negara lan ora
diparingaké marang individu, ya iku dialihake manèh.
Dadi, lan saiki apa sing diomongake Pak Maaßen babagan iklim, iku redistribusi katelu.
Saiki, perjuangan kelas wis dadi perjuangan iklim.
Lan yen biyen kuwi wong sing, bisa diomong, kapitalis, saiki dadi mungsuh para penyangkal iklim, para wong
sing dosa marang iklim, lan sapa waé sing ngrusak iklim.
Mula saka iku, kabèh ideologi iki saiki wis tekan tingkat ing ngendi kita nduwèni pajak CO2 – sakabèhé masalah produk
organik uga kalebu ing kéné, tegesé kabèh sing organik dadi luwih larang – nanging uga ana watesan mobilitas.
Saiki kita bisa weruh yèn Grup VW lagi dikurangi, ya iku nyusut.
Lan pungkasané, kuwi ateges amarga kita ora péngin maneh angkutan pribadi merga alasan iklim, delengen kutha 15
menit, kowe bisa nindakake kabèh ing kana nganggo sepeda.
Lan yen sampeyan pengin ninggalaké kutha 15 menit, saiki sampeyan kudu nduwé ijin ing China.
Yen ora, kowe ora bakal bisa nembus alangan.
Mula saka kuwi, pasukan sing ngatur iki wis bali nggoleki dhuwit.
Dhuwit digawe saka hawa panas.
Lan saiki aku nyebut Pak Maaßen.
Menarik. Dadi, kanggo nyimpulake, apa kita pancen bisa ngutip inisiator WEF sing apik?
Ya.
Klaus Schwab.
Michael Wolski Ya, kuwi uga menarik.
WEF, Forum Ekonomi Dunia, diadegaké taun 1972 déning dhèwèké, lan dhèwèké isih ana nganti saiki, kaya fosil.
Sampeyan ora bakal duwe apa-apa lan bakal seneng; iku tujuane.
Lan kuwi nggawa kita bali menyang masyarakat sosialis.
Dadi saiki ana omongan babagan pajak CO2 iki, sistem pemanas anyar – 40% wong ing Jerman nduwé omah dhéwé, lan aku ora
ngerti pinten sing bakal bisa mbayar sistem pemanas anyar.
Lan banjur perusahaan-perusahaan kondhang kaya Black Rocks lan sapiturute mesthine bakal ngadeg lan kandha, "Oke, ya,
banjur kita bakal tuku saka pailit, saka lelang penyitaan."
Ya, pancen banget maringi pencerahan, miturutku, sepira adoh kita wis tekan ing proses katelu iki.
Ya.
Pewawancara KlaTV Saiki pancen kudu takon sepira sosialisme sing sejatine mati ing taun 1989.
Nanging kanggo nyimpulake, bisa banget angel mbayangake yen ana kekuwatan sing ndhelik sing makarya ing kene
lan kanthi cetha tumindak nglawan kesejahteraan rakyat.
Lan nganti saiki, pinter banget nganti kaya setan, meh bisa diomongake, pancen nyakup kabeh.
Ya, mesthine kabeh iki dikontrol déning kecerdasan buatan.
Ing pungkasan wawancara sing menarik banget iki, aku kepengin takon apa maneh sing bisa ditindakake saiki?
Ya, kowe bisa njaga stabilitas kanthi nglumpukake informasi sing jembar, yaiku ora mung njupuk input intelektual saka warta
saben dina, MoMa, lan Netflix, nanging uga kanthi nggunakake media alternatif utawa njupuk inspirasi saka sumber kaya iki.
Aku meh duwe 100 pranala ing buku iki menyang situs web ing ngendi kowe bisa nemokake pranala babagan macem-macem topik,
nglumpukake gagasan anyar, lan banjur njelajah luwih jero.
Nanging kuwi ateges kudu aktif lan ora mung lungguh ing ngarep televisi karo kantong kripik ing wayah bengi.
Ya, aku kira kita bakal nampa iki ing ati: dadi aktif. Matur nuwun sanget kanggo wawancarane.
Matur nuwun uga.
Lan banjur kita bakal ketemu maneh.
Inggih, matur nuwun.