კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება, ბატონო ვოლსკი.
გმადლობთ KlaTV-ისგან მოწვევისთვის.
დიახ, რა თქმა უნდა. ჩვენ ეს ინტერვიუ ძალიან დასამახსოვრებელ დღეს, 9 ნოემბრის წლისთავზე ვატარებთ.
1989 წელს ბერლინის კედლის დაცემას ზუსტად 35 წელი შესრულდა.
თქვენ ხართ ამ თემაზე რამდენიმე ძალიან საინტერესო წიგნის ავტორი, რომელთა მოძიებაც თქვენს ვებსაიტზეც არის შესაძლებელი.
და სანამ დავიწყებთ, პირველ რიგში, ჩვენი მაყურებლისთვის წარმოგიდგენთ.
მაიკლ ვოლსკი 1952 წელს საქსონიაში დაიბადა და აღიზარდა აღმოსავლეთ ბერლინში.
ის სამი შვილის მამაა.
1970 წელს, საშუალო განათლების დასრულების შემდეგ, მან დაამთავრა უნივერსიტეტი ეკონომიკის
ხარისხით, სპეციალიზაციით საგარეო ვაჭრობაში.
1974 წლიდან მოყოლებული, ბატონი ვოლსკი გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში საგარეო ვაჭრობის სფეროში მუშაობდა.
1986 წლიდან 1990 წლამდე ის იყო გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო სავაჭრო საკითხებში კავშირის ოფიცერი
ამერიკული კორპორაციის ოფისში, რომელიც აღმოსავლეთ ბერლინის საერთაშორისო სავაჭრო ცენტრში მდებარეობდა.
1989 წლის დეკემბერში, მან ჯგუფის სახელით აღმოსავლეთ ბერლინში გაყიდვების კომპანიის დაარსების ამოცანა იკისრა.
ეს ბრძანება კვლავ გაუქმდა 1990 წლის იანვარში.
1991 წლის დასაწყისში ბატონი ვოლსკი მოსკოვში გადაიყვანეს.
იქ ის იყო ჯგუფის წარმომადგენლობითი ოფისის დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი საბჭოთა კავშირში და შეესწრო
საბჭოთა კავშირის დაშლასა და რუსეთის ტრანსფორმაციას.
1998 წელს ის ბერლინში დაბრუნდა და რუსული კომპანიების კონსულტანტად მუშაობდა.
2006 წლიდან 2012 წლამდე ის სარაევოში გერმანულ-ბოსნიური ბიზნეს ასოციაციის დამფუძნებელი და დირექტორი იყო.
მაიკლ ვოლსკი 2014 წლიდან პენსიაზეა.
ის ბერლინის კედლის დაცემის შესახებ ხუთი წიგნის ავტორია.
ჩვენს მეხსიერებაში და მედიის რეპორტაჟებში, 1989 წელს ბერლინის კედლის დაცემა ყოველთვის წარმოჩენილია, როგორც
მშვიდობიანი რევოლუცია, როგორც გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის მოსახლეობაში უკმაყოფილების შედეგი.
ბევრ ადამიანს მშვიდობა და დემონსტრაციები ახსენდება.
და თქვენს წიგნში "1989 წელი. ბერლინის კედლის დაცემა: მიმოხილვა 35 წლის შემდეგ", როგორც თანამედროვე მოწმე, აღწერთ კედლის
დაცემას, როგორც გულდასმით დაგეგმილ და განხორციელებულ მოვლენას.
რამ გაფიქრებინა ეს?
დიახ, როგორც ჩემს CV-ში ადრე აღვნიშნე, 1986-დან 1990 წლამდე ვმუშაობდი აშშ-ის კორპორაციის წარმომადგენლობაში
აღმოსავლეთ ბერლინში, სადაც ვუწყობდი ხელს კორპორაციის ბიზნესის განვითარებას გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში.
და როდესაც 1989 წლის ნოემბერში ბერლინის კედელი დაინგრა, დეკემბერში ოფისის მმართველი შვეიცარიელი კომპანიის ხელმძღვანელი
მოვიდა და მითხრა: "მაიკ, შენ განსაკუთრებული დავალება გაქვს".
ჩვენ დავაფუძნებთ შვილობილ კომპანიას აღმოსავლეთ გერმანიაში გაყიდვებისთვის, როგორც ეს
გავაკეთეთ პოლონეთში, ჩეხეთსა და უნგრეთში.
და თქვენი საქმეა, ასე ვთქვათ, ამ საფუძვლის ჩაყრა და საჭირო მოსამზადებელი სამუშაოების შესრულება, როგორიცაა ადვოკატთან
და ნოტარიუსთან დაკავშირება, საკითხზე გადაწყვეტილების მიღება და იმის განსაზღვრა, თუ რამდენი ადამიანი იქნება ჩართული.
ახლა კი შობას სულ რამდენიმე დღე რჩებოდა.
მე ეს დავიწყე და შემდეგ, იანვრის დასაწყისში, მინდოდა განხილვები გამემართა საქმის თითოეულ ეტაპზე პასუხისმგებელ შესაბამის პირებთან.
და შემდეგ, 1990 წლის 9 იანვარს, დარეკეს და გვითხრეს, რომ ყველაფერი შეგვეწყვიტა. ფილიალს არ ვქმნით.
ჩვენი ბიზნესი გერმანულ შვილობილ კომპანიას გადაეცემა.
გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში, ქალაქ ნოისში, იყო უზარმაზარი კომპანია.
და ეს გამიკვირდა. და ვკითხე, დიახ, რატომ შეწყდა მისი წარმოება?
და მერე უფროსმა მითხრა, დიახ, ჩვენ აშშ-დან მივიღეთ მითითება, რომ აღარ იქნება გდრ.
ეს 1990 წლის 9 იანვარს იყო.
და თუ ისტორიას გადავხედავთ, მხოლოდ 1990 წლის 13 თებერვალს შეიკრიბნენ ოთხი მოკავშირე სახელმწიფოსა და ორი გერმანული
სახელმწიფოს საგარეო საქმეთა მინისტრები და გადაწყვიტეს, დაეწყოთ მოლაპარაკებები გერმანიის გაერთიანების შესახებ.
ეს ნიშნავს, რომ უმაღლეს ხელმძღვანელობას შედეგი წინასწარ ეცოდინებოდა.
და საინტერესოა, რომ 13 თებერვლამდეც კი, იყო მეორე ზარი, სადაც მითხრეს, რომ ყველაფერი 1990 წლის 30 ივნისამდე უნდა
დასრულებულიყო, ანუ აღმოსავლეთ გერმანიის ბიზნესის დასავლეთ გერმანიის შვილობილ კომპანიაში ინტეგრაცია.
დიახ, და შემდეგ მაისში შევიტყვეთ, რომ მონეტარული კავშირი 1 ივლისს ხდებოდა.
და ვინც ჯერ კიდევ ბედზე საუბრობს, ჩემი აზრით, საკმაოდ გულუბრყვილოა.
მაგრამ ეს კითხვას ბადებს: ვის სინამდვილეში სურდა კედლის დანგრევა?
კარგად, როდესაც მოსკოვში ვიყავი, ბევრ საკმაოდ საქმის მცოდნე ადამიანს ვესაუბრე.
მაგალითად, კგბ-ს ყოფილი წევრები, რომლებიც კომუნიზმის დაცემის შემდეგ გაათავისუფლეს.
ასე რომ, საბჭოთა კავშირი დაიშალა, საგარეო სავაჭრო მონოპოლია ჩამოიშალა და ცალკეულ კომბინატებს უკვე
შეეძლოთ საექსპორტო და საიმპორტო ოპერაციების განხორციელება.
და ასე მოხდა, რომ ამ კომბაინების საგარეო სავაჭრო განყოფილებებში, სადაც ახლა მე უნდა გამემგზავრა და არა მოსკოვში
საგარეო სავაჭრო კომპანიაში, იყვნენ ადამიანები, რომლებიც თავისუფლად საუბრობდნენ გერმანულად.
და მერე, ჩემი რუსულიც და ინგლისურიც არ იყო ისეთი პროფესიონალური, ამიტომ მკითხეს, საიდან ხარ?
და როცა ბიზნეს ბარათზე მაიკლ ვოლსკი ეწერა, ის არ იყო ისეთივე მარტივად ცნობადი, როგორც ფრიც მიულერი ან რამე მსგავსი.
და როდესაც ეს ვთქვი, აღმოსავლეთ გერმანიიდან, სახე გაუბრწყინდა:
მეც ხუთი წელი ვიყავი გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. თავისუფლად ვსაუბრობდი გერმანულად და ვიცოდი, რომ ის არმიაში არ
იყო, რადგან ოფიცრები გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მაქსიმუმ სამი წლით იყვნენ. ხოლო სხვა სამხედრო
ძალების წარმომადგენლები ცოტა უფრო დიდხანს რჩებოდნენ.
შემდეგ კი რამდენიმე საინტერესო საუბარი შედგა, რომელთა დროსაც მათ გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის
ხელმძღვანელობის სტრუქტურებსა და ძალაუფლების ურთიერთობებზე ბევრი ისეთი რამ მიამბეს, რაც არ ვიცოდი.
მაშინ ბევრს ვკითხულობდი, საბჭოთა პოლიტიკოსების, დიპლომატების, საიდუმლო სამსახურის აგენტების წიგნებს და ასე შემდეგ.
და ნელ-ნელა სურათი უფრო ნათელი ხდებოდა, რომ ეს სინამდვილეში მოვლენა იყო, რომელიც კვამლის ფარდის მიღმა
იმალებოდა, და ამ კვამლის ფარდას "მშვიდობიანი რევოლუცია" ერქვა.
საინტერესოა, რომ 2015 წლის დასაწყისში გამოჩნდა სამი პუბლიკაცია, რომლებმაც ამ საკითხს ნათელი მოჰფინეს.
პირველი ის იყო, რომ 2014 წლის 2 ნოემბერს Der Spiegel-ში გამოქვეყნდა სტატია, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ
გორბაჩოვსა და შევარდნაძეს სურდათ, კედელი უფრო ადრე დაცემულიყო.
ისინი ერიხის სანახავად წავიდნენ, რომელიც კონფერენციაზე იყო ბერლინში...
ეს როდის იყო?
ეს 1987 წელს იყო. 1987 წლის 28 ან 29 მაისს ისინი ეწვივნენ ერიხ ჰონეკერს და უთხრეს, რომ კედელი აღარ შეესაბამებოდა გაერთიანებული
ევროპის იმ იდეას, რომელიც გორბაჩოვმა განავრცო, არც განიარაღების პოლიტიკას შეესაბამებოდა და რომ მას კედელი უნდა დაენგრია.
და შემდეგ ერიხი, ასე ვთქვათ, მაგიდაზე ავიდა და უარი თქვა.
რაც ძალიან თავხედური იყო, რადგან ერიკმაც იცოდა, რომ ტანკები არ მოვიდოდნენ, როგორც 1968
წელს პრაღაში, თუ მოსკოვის ნებას არ შეასრულებდა.
და შემდეგ ისინი ორნი წავიდნენ.
საინტერესოა, რომ 14 დღის შემდეგ რეიგანი დასავლეთ ბერლინში იმყოფებოდა და
ბრანდენბურგის კარის დასავლეთ მხარეს სიტყვით გამოვიდა.
და შემდეგ იყო, როგორც სურათზე აშკარად ჩანს, ბატონი გორბაჩოვის ცნობილი განცხადება: "დაანგრიეთ ეს კედელი!".
ასე რომ, მან ჰონეკერი კი არ თქვა, არამედ გორბაჩოვი.
ასე რომ, მან იცოდა, ვინ იყო უფროსი.
და რადგან ეს არ მოხდა, 1989 წელს საბჭოთა საიდუმლო ოპერაცია ჩატარდა.
ეს აღწერილია წიგნში სახელწოდებით "ოპერაცია ლუჩი", რომელიც 2014 წლის ბოლოს ან 2015 წლის დასაწყისში გამოიცა. მისი ავტორია
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო დაზვერვის სამსახურის ფარული ოფიცერი, რომელიც აღწერს, თუ როგორ დაეცა
კედელი და რა მოსამზადებელი სამუშაოები ჩატარდა წინასწარ.
და მესამე პუნქტი იყო უნგრეთში განვითარებული მოვლენები, 1989 წელს საზღვრის გამაგრების დემონტაჟი, სადაც ეს შეხვედრა, ეს პიკნიკი
გაიმართა, სადაც აღმოსავლეთ გერმანიის 700-მდე მოქალაქემ გამოიყენა შესაძლებლობა და
ავსტრიის გავლით ფედერაციულ რესპუბლიკაში გაემგზავრა.
საინტერესოა. გაქვთ სხვა მაგალითები მოვლენებისა, სადაც გრძნობთ, რომ მომხდარი ფილმის სცენარიდან იყო გადმოტანილი?
რა თქმა უნდა, ჯერ კიდევ რამდენიმე მოვლენა იყო.
როდესაც ახლა 9 ნოემბერს უყურებთ, თუ როგორ იყო ის დღე დაგეგმილი, როგორ განვითარდა მოვლენები, ეს ყველაფერი იმ სურათებშია,
რომლებიც ყველამ ვიცით, მაგრამ განსხვავებული ინტერპრეტაციით.
მე ეს წიგნშიც ვახსენე, რომ, მაგალითად, რასაც მოგვიანებით ვნახავთ, როდესაც შაბოვსკი თავის ტექსტს წაიკითხავს,
არის ის, რომ ამ ტექსტს რაღაც აკლდა, მაგრამ ეგონ კრენცმა დაამატა, რომ იყო დაბლოკვის პერიოდი.
მოვუსმინოთ ამას ერთი წუთით?
...ჩვენ გადავწყვიტეთ, დღეს შემოვიტანოთ რეგულაცია, რომელიც გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ყველა მოქალაქეს საშუალებას
მისცემს, დატოვოს ქვეყანა მის საზღვრის გადასასვლელ პუნქტებში.
მინისტრთა საბჭომ მინისტრთა სამინისტროს პრესსამსახურისთვის გადაწყვიტა, რომ ეს გარდამავალი წესრიგი ძალაში შევა, სანამ
სახალხო პალატა შესაბამის სამართლებრივ რეგულაციას მიიღებს.
და ამ ტექსტს, რომელიც მან წაიკითხა, აქვს შეზღუდვის შეტყობინება.
და ეს მხოლოდ მეორე დილით, 5 საათზე, რადიოთი უნდა გამოეცხადებინათ.
და ეს შეზღუდვა მოხსნილია, ასე რომ, თუ გრძელი ვერსია არსებობს, ის ჯდება, ეძებს, ათვალიერებს და ამბობს, რომ რატომღაც ინტუიცია
ეუბნებოდა, რომ მსგავსი რამ უნდა არსებობდეს, მაგრამ ვერ იპოვა.
ამან საზღვრის გადასასვლელებისკენ ხალხის დიდ ნაკადი გამოიწვია.
და ესეც საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის მიერ ორგანიზებული ოპერაცია იყო.
ახლა კი კითხვა, რომელიც იმ დროს გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ბევრ მოქალაქეს დაუსვამს საკუთარ თავს. რატომ არ გაისროლეს?
დიახ, ეს შემდეგი პუნქტია.
ასე რომ, 1989 წლის დასაწყისში, საზღვარზე სასიკვდილო სროლა გაიმართა.
შემდეგ ბერლინში მოკლეს ახალგაზრდა კრის გეფროი, რაც, რა თქმა უნდა, აბსოლუტური კატასტროფა იყო
შევარდნაძისა და გორბაჩოვისთვის და მათი პოლიტიკისთვის.
თუმცა, რადგან გდრ-ის დასავლეთი საზღვარი ვარშავის პაქტის სუვერენიტეტის ქვეშ იმყოფებოდა, აპრილში გდრ-ის საზღვრის დაცვის
ჯარების მიერ, მაგრამ ვარშავის პაქტის გადაწყვეტილებით, გამოცხადდა, რომ დასავლეთ საზღვარზე
ცეცხლსასროლი იარაღი აღარ იქნებოდა გამოყენებული.
ეს 12 აპრილს იყო.
ეს ნიშნავს, რომ ამ მომენტიდან საზღვრის დაცვას აშკარად ჰქონდა მორიგეობა ხელქვეითი იარაღით, მაგრამ საბრძოლო მასალის გარეშე.
და მხოლოდ ოფიცრებს ჰქონდათ საბრძოლო მასალა პირადი იარაღისთვის.
ეს ნიშნავს, რომ ამ მომენტიდან უკვე ნათელი იყო, რომ ეს სასაზღვრო რეჟიმი დასრულდებოდა.
რა თქმა უნდა, ეს ცნობილი არ იყო; ის უმკაცრესად გასაიდუმლოებული იყო.
რადგან მაშინ საზღვართან უკვე შეჭრა იქნებოდა.
დიახ, მაგრამ იქ მხოლოდ გდრ-ის ჯარისკაცები არ იყვნენ.
ხალხს ასევე აინტერესებდა, სად გაუჩინარდნენ ყველა რუსი ჯარისკაცი, რომლებიც ყველგან იყვნენ აღმოსავლეთ გერმანიაში.
დიახ, და ეს კარგად იყო დაგეგმილი წინასწარ, 9 ნოემბრის ამ ღონისძიებისთვის.
ასე რომ, 7 ნოემბერი საბჭოთა კავშირში ყველაზე მნიშვნელოვანი პოლიტიკური დღესასწაული
იყო, დიდი ოქტომბრის სოციალისტური რევოლუცია.
მაშინ ოქტომბერი იყო, რადგან მათ სხვა კალენდარი ჰქონდათ.
და შემდეგ ეს ზეიმები ყოველთვის ორი დღე გრძელდებოდა, ამიტომ 7 და 8 ნოემბერი საბჭოთა კავშირში უქმე დღეები იყო, ორმაგი დღესასწაული.
და ამ დროს საბჭოთა ჯარისკაცები განათავსეს.
გდრ-ში ისინი ისედაც მხოლოდ ჯგუფურად მიდიოდნენ გარეთ; ცალ-ცალკე გასვლა არ ეძლეოდათ, შემდეგ კი ეს
ჯარისკაცები 13 ნოემბრამდე ბარაკებში იყვნენ ჩაკეტილები.
და ამას კიდევ ერთი მიზეზი ჰქონდა.
ყოველწლიურად 300-დან 400-მდე საბჭოთა ჯარისკაცი არმიას ტოვებდა.
ბევრს აღმოსავლეთში წასვლა უნდოდა, ზოგს სახლში, ზოგს კი — დასავლეთში.
და რადგან 1989 წლის 3 ან 4 აგვისტოს, დასავლეთ საზღვარზე, გაქცეულმა, ანუ დეზერტირმა, საბჭოთა ჯარისკაცმა
აღმოსავლეთ გერმანიის საზღვრის დაცვის ოფიცერი მოკლა, მათ დასაკავებლად ყველა მიზეზი არსებობდა.
რადგან, საზღვარი რომ გაეხსნათ, საბჭოთა ჯარისკაცებს შეიარაღებულებს შეეძლოთ ხალხში შეერეოდნენ და სისხლისღვრა მოეწყოთ.
რა თქმა უნდა, იყო რამდენიმე სხვა საკითხიც.
საბჭოთა კავშირის უმაღლესი წარმომადგენელი, გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში პოლიტიკური წარმომადგენელი იყო ელჩი.
და ამასაც შეეძლო სახელმწიფო საზღვრის დასაცავად საბჭოთა ჯარისკაცების განლაგების პროვოცირება.
ისევე, როგორც 1953 წელს, იმჟამინდელმა მაღალკომისარმა გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, სემიონოვმა, 17 ივნისს საბჭოთა
ჯარისკაცებს ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების ბრძანებაც გასცა.
ეს მოსკოვში კი არ გაკეთდა, არამედ ბერლინში.
და ნებისმიერი რისკის თავიდან ასაცილებლად, რადგან ცნობილი იყო, რომ გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში საბჭოთა
ჯარისკაცების მთავარსარდალი, ასე ვთქვათ, რთული შესაფასებელი იყო, საბჭოთა ელჩს ან მისცეს საძილე აბი, ან თავად მიიღო.
ყოველ შემთხვევაში, იმ საღამოს ის უპასუხო იყო.
და ამგვარად, ერთადერთი ადამიანი, ვისაც ბრძანების გაცემა შეეძლო, იქ არ იყო.
დიახ, და ხელმძღვანელობა, ანუ ჰონეკერი და კომპანია?
კარგი, მაშ ასე, ღამით, როდესაც ცნობილი გახდა... კიდევ რაღაც იყო, კიდევ იმ ცენტრალური კომიტეტის სხდომა იყო.
ცენტრალური კომიტეტის სხდომა, რომელიც შაბოვსკის გამოსვლის პარალელურად მიმდინარეობდა,
დაახლოებით საღამოს 6 საათზე უნდა დასრულებულიყო.
მაგრამ იქ, ადამიანებმა, რომლებსაც აშკარად დავალება ჰქონდათ საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის სამსახურისგან ან
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო დაზვერვის სამსახურისგან, შეხვედრა გაახანგრძლივეს.
მაშ, თქვი, რომ შენც ვერ შორდებით, უამრავი პრობლემა გაქვთ.
და ამგვარად, მათ შეხვედრა საღამოს 8:40 საათამდე გააგრძელეს.
სწორედ იმ მომენტში, როდესაც შაბოვსკიმ განაცხადა, რომ გადაწყვეტილება დაუყოვნებლივ ძალაში შევიდოდა, ხალხი საზღვრის
გადასასვლელისკენ, კერძოდ ბორნჰოლმერ-შტრასესკენ, დაიძრა.
და ეს შემდეგ ტელევიზიით გამოაცხადეს, ჯერ აღმოსავლეთ გერმანიის, შემდეგ კი დასავლეთ გერმანიის ტელევიზიით.
და აი ისინიც ცენტრალურ კომიტეტში, თითქოს იზოლატორის პალატაში ისხდნენ.
იმ დროს მობილური ტელეფონები არ იყო, ამიტომ ვერავინ ითამაშებდა და დაიყვირებდა: "ოჰ, ახლა რა მოხდა?"
არა, არა. და ისინი ამის შესახებ მხოლოდ დაახლოებით საღამოს 10 საათზე შეიტყვნენ.
გდრ-ის თავდაცვის სამინისტრო მდებარეობდა შტრაუსბერგში და არა ბერლინში.
ასე რომ, ისინი მანქანით გაემგზავრნენ, საღამოს 8:40-ის შემდეგ, დაახლოებით საღამოს 10 საათზე შტრაუსბერგში
ჩავიდნენ, და სწორედ მაშინ დაიწყო ამბის გავრცელება.
მაგრამ ამაში საბჭოთა მხარესაც ჰქონდა ხელი, რის გამოც, სავარაუდოდ, პირველი მოტორიზებული
მსუბუქი ქვეითი დივიზიების განლაგების იდეები უარყვეს.
საინტერესოა. მაიკლი
და თუ ახლა ჩნდება კითხვები, მაგრამ ხომ იყვნენ მშვიდობიანი რევოლუციონერები, რა თქმა უნდა, იყვნენ, რადგან ისინი მზად იყვნენ.
ეს საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის სამსახურისგან იყო, და არა სტასისგან ან კგბ-სგან, არამედ დასავლური სამსახურებისგანაც, რის
გამოც ხალხი ქუჩებში გამოვიდა, ხალხმა პროტესტი გამოთქვა, ფანჯრებზე სანთლები დაანთო და ასე შემდეგ, ეს უკვე არსებობდა.
ბოლოს და ბოლოს, ეს მოგვიანებით დაგვჭირდა, რათა მშვიდობიანი რევოლუციონერების ამბავი მოგვეყო.
და არ შეიძლებოდა უბრალოდ სამი ადამიანი იდგა იქ და ეუბნებოდა, "აი, ესენი იყვნენ სამი მშვიდობიანი
რევოლუციონერი", რადგან ეს კარგად არ იმუშავებდა.
ასე რომ, ეს უნდა ყოფილიყო მასობრივი მოძრაობა, ტერიტორიულადაც, არა მხოლოდ ლაიფციგსა და ბერლინში, არამედ
სხვა ქალაქებშიც, სადაც ეს დემონსტრაციები იმართებოდა.
საინტერესოა. ასე რომ, რომ შევაჯამოთ, რაც აქამდე ვთქვით, რადგან დღესაც იმავეს ვხედავთ: ორშაბათობით ათიათასობით ადამიანი
გამოდის ქუჩებში დემონსტრაციებისთვის, ისევე, როგორც მაშინ.
ახლა თქვენ ამბობთ, რომ საბჭოთა ხელმძღვანელობამ, ფაქტობრივად, დაგეგმა კედლის დაცემა და ეს დემონსტრაციები გამოიყენა.
საბოლოოდ, თქვენ მიუთითეთ, რომ დასავლეთის სადაზვერვო სააგენტოებმაც აქტიური როლი შეასრულეს.
ანუ, სწორად ვხვდები, რომ აღმოსავლეთი და დასავლეთი, რომლებიც ოფიციალურად მტრები იყვნენ,
ახლა ერთობლივად მუშაობენ რაიმე დღის წესრიგზე?
ვფიქრობ, ასეა. შეგიძლიათ დაინახოთ, რომ ეს საერთო ძაფი ისტორიის მანძილზე 1917-18 წლებიდან მოყოლებული გასდევს.
ახლა უკვე უამრავი წიგნი არსებობს, რომელიც ამ თანამშრომლობის არსებობას ამტკიცებს.
მისი დიდი ნაწილი ეკონომიკურ სფეროს ეხებოდა, მაგრამ ნაწილი პოლიტიკურ სფეროსაც, ამიტომ ფედერალური შტატების სამსახურებს
შორის, რა თქმა უნდა, რეგულარული კონსულტაციები იმართებოდა.
საინტერესოა. მაშასადამე, აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ბლოკებს შორის ხიდები იყო?
მე ვიტყოდი, რომ დიახ. ისე, მე მსგავსი ხიდზე ვმუშაობდი. ის კომერციულ სექტორში იყო.
გდრ-ს ძალიან ჰქონდა ინტერესი ამერიკული კორპორაციების მოზიდვის მიმართ.
როდესაც ეს ამერიკული კორპორაციები 1985 წელს ჩამოვიდნენ, მათ, ალბათ, უკვე რაღაც იცოდნენ, რადგან ერთდროულად მოვიდნენ
და აღმოსავლეთ გერმანიის მოქალაქეების დაქირავება მოინდომეს.
მათ შეეძლოთ იმ დროს თან წამოეყვანათ საკუთარი ხალხი, შეეძლოთ ეძებნათ ხალხი დასავლეთ ბერლინში და
გამოეყენებინათ უცხოელი სავაჭრო წარმომადგენლები, რომლებსაც საერთაშორისო სავაჭრო ცენტრი უზრუნველყოფდა.
და მათ ეს უკანასკნელი უნდოდათ.
მაგრამ ისინი იქ არ იყვნენ, ამიტომ ძებნის დაწყება გახდა საჭირო, რადგან ამ ხალხს დასავლური პასპორტი სჭირდებოდა.
ასე რომ, მათ, ასე ვთქვათ, მთელი გდრ-ის წისქვილი უნდა გაევლოთ, რომ სამოგზაურო კადრებად ქცეულიყვნენ.
და შემდეგ მიხელმოდგნენ, სამსახური დამაინტერესა, ამიტომ დავთანხმდი.
და შემდეგ, 1986 წლის დასაწყისში, აპრილში, ამ სამსახურში დავიწყე მუშაობა.
მაგრამ, თუ გვახსოვს, კიდევ რამდენიმე ხიდი იყო.
ასე რომ, ანგელა მერკელი მინისტრების ოჯახიდან არის.
პასტორს, ბატონ კასნერს, ტემპლინში თეოლოგთა საწვრთნელი ცენტრი ჰქონდა.
დასავლეთ ევროპელი თეოლოგებიც ხშირად სტუმრობდნენ იქ.
და ისინი ალბათ უკვე ანჯელას უთვალთვალებენ.
ვინ იცის. მაგრამ ნამდვილად ისე ჟღერს, თითქოს აქ რაიმე სახის დღის წესრიგი მუშაობს.
ანუ, ეს გეგმა მხოლოდ გუშინ არ შექმნილა, ხომ ასეა? და რამდენ ხანია, რაც ამაზე მუშაობენ?
ვფიქრობ, ასეა. ახლა დეტალურად კარლ მარქსთან დაბრუნება არ არის საჭირო.
მაგრამ პროლეტარებო ყველა ქვეყნის, გაერთიანდით! — მუშაობს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ყველა ქვეყნის კაპიტალისტები გაერთიანებულნი
არიან, რადგან პროლეტარები კაპიტალისტებზე არიან დამოკიდებულნი.
მაგრამ შემდეგ, 1917 წელს, მოხდა ოქტომბრის რევოლუცია და მას შემდეგ გამოჩნდა არაერთი წიგნი, განსაკუთრებით ამერიკის შეერთებული
შტატებიდან, რომლებიც დეტალურად აღწერენ უოლ-სტრიტსა და ბოლშევიკური რევოლუციის კავშირს, მაგალითად, ენტონი სატონის ნაშრომები.
მასში ასევე აღწერილი იყო, თუ როგორ ჩავიდნენ ტროცკი და ლენინი, ფინანსური რესურსებით აღჭურვილნი — ერთი ფედერალური
სარეზერვო სისტემის ერთ-ერთი დამფუძნებლისგან, მეორე კი გერმანიის აბვეჰრისგან — პეტროგრადში რევოლუციის გამოსაწვევად.
ზოგი იმიტომ, რომ დაინახეს, ქვეყანა ცვლილებებისთვის მომწიფებული იყო, კერძოდ, აშშ-ის ბანკირები, რომლებსაც სურდათ ქვეყნის, ასე
ვთქვათ, თავიანთ გავლენის ქვეშ მოქცევა, და ლენინი, რადგან ის საჭირო იყო ზავსა და მოგვიანებით სამშვიდობო ხელშეკრულების
უზრუნველსაყოფად და გერმანიის მეორე ფრონტისგან გათავისუფლებისთვის.
ეს ნიშნავს, რომ ბრესტ-ლიტოვსკის ზავი დაიდო და გერმანია მოკავშირეთა ანტანტას – ეჰ, რუსეთი გამოვიდა.
იმ დროს ეს ჯერ კიდევ რუსეთის იმპერია იყო; საბჭოთა კავშირი მხოლოდ 1922 წლის დეკემბერში დაარსდა, მაგრამ ეს გარდამავალი ფაზა იყო.
და იმ დროს ამერიკელებმა დანიშნეს კაცი, რომელიც ლენინს უკვე იცნობდა და მასთან პირველი შეთანხმებები დადო: არმან დამპერი.
და 1990 წელს გარდაცვალებამდე, გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე, ის აშშ-ის კაპიტალსა და
პოლიტბიუროს შორის კავშირზე იყო პასუხისმგებელი.
და საბჭოთა კავშირის ყველა ეს მსხვილი იმპორტის პროექტი, რომელიც მოიცავდა ქარხნებს, ჰიდროელექტროსადგურებს, ასევე
მიწისა და იჯარის შეთანხმებებს მეორე მსოფლიო ომის დროს, ასე ვთქვათ, მისი ეგიდის ქვეშ გაფორმდა.
ო, სხვათა შორის, არმან დამპერი მრავალი წლის განმავლობაში მილიარდერი იყო.
მისი მამა კომუნისტური პარტიის დამფუძნებელი, ამერიკის შეერთებული შტატების კომუნისტური პარტიის თანადამფუძნებელი იყო.
და, რა თქმა უნდა, ის ასევე იყო ლენინის ორდენის კავალერი.
უნდა ითქვას, რომ ამ ორ ბლოკს შორის აშკარა კავშირია.
მაგრამ ახლა, კიდევ ერთხელ, რადგან მჯერა, რომ ეს გადამწყვეტია დღეს მიმდინარე მოვლენებისთვის, მოდით, გადავხედოთ წარსულს.
თქვენ თქვით, რომ ფედერალურმა სარეზერვო სისტემამ, ანუ ფედერალურმა რეზერვმა, დასავლური სამყაროს ყველაზე მნიშვნელოვანმა
ფინანსურმა ოლიგარქებმა, ოქტომბრის რევოლუცია წამოიწყეს.
დიახ.
მაშასადამე, მათ იქ ძალიან მკაფიო ფინანსური ინტერესები უნდა ჰქონოდათ?
რა თქმა უნდა. ინტერესი რუსეთზე დომინირება იყო.
მაგრამ ამას პირდაპირ ვერ გააკეთებდი.
მათ ეს სცადეს, იყო სამოქალაქო ომი, რომელშიც ამერიკელი, ბრიტანელი და იაპონელი მებრძოლებიც მონაწილეობდნენ.
მაგრამ ქვეყანა უბრალოდ ძალიან დიდი იყო.
და სწორედ ამის გაკეთებას ცდილობდნენ ისინი იქ — დაემყარებინათ მათზე დამოკიდებული, მაგრამ მსოფლიოსთვის უცნობი რეჟიმი.
არავინ იფიქრებდა, რომ ამ რუს კომუნისტებს საბოლოოდ დასავლეთი აფინანსებდა დაწყების
ფაზაში და მოგვიანებით მათ მიერ კონტროლდებოდნენ.
ესეც არის მიზეზი, რის გამოც ბევრს არ შეუძლია გააცნობიეროს, რომ საბჭოთა კავშირმა საკუთარი სისტემა დაშალა.
ასე რომ, ბერლინის კედლის დაცემა, ფაქტობრივად, ევროპის სოციალისტურ ქვეყნებზე ჩაჭიდების მოშვებას ნიშნავდა.
შემდეგ საბჭოთა არმიის გაყვანა, რომელიც 1994 წლამდე გაგრძელდა, და შემდეგ თავად საბჭოთა კავშირის დაშლა.
და როდესაც გორბაჩოვი თანამდებობაზე მოვიდა, მან ეს შესანიშნავად აღწერა პერესტროიკითა და გლასნოსტით.
პერესტროიკა ნიშნავს რეორგანიზაციას, ხოლო გლასნოსტი — გამჭვირვალობას. და სწორედ ამის რეორგანიზაცია სურდა მას.
და ჩვენ მაშინ ვიგრძენით, რომ ამან ოლიგარქიული კასტის წარმოშობა გამოიწვია, ხოლო პოლიტბიურო და
პარტია, მთელი თავისი სტრუქტურებით, უეცრად გაქრა.
და მაშინდელი კლასობრივი ბრძოლა კლიმატურ ბრძოლად გარდაიქმნა.
კარგი, მგონი, ამით დღევანდელ დღემდე მოვედით.
დიახ, დიახ.
სწორედ ეს იყო ჩემი შემდეგი კითხვა.
თქვენ აღწერეთ, თუ როგორ იყო რუსეთის ან საბჭოთა კავშირის მთელი ისტორიის განმავლობაში
ყოველთვის დიდი ფინანსური ოლიგარქების გავლენა.
და დღეს?
მაიკლ ვოლსკი:] ისე, ვფიქრობ, ისინი ჯერ კიდევ ფხიზლად არიან, მაგრამ ასე თვალსაჩინოდ არ ჩანან.
და ის, რითაც 1990 წლამდე აღმოსავლეთ ბლოკში გვბომბავდნენ, იყო საუბრები მუშათა კლასზე, კლასობრივ ბრძოლაზე,
"პროლეტარებო ყველა ქვეყნის, გაერთიანდით!" — სულ ცარიელი ფრაზები, რომლებიც ახლა სხვა ცარიელი ფრაზებით შეცვალეს.
და ეს ბადებს კითხვას, თუ როგორ მოხდა ეს.
რატომ მოხდა ეს ცვლილება?
და ეს გვაბრუნებს კედლის მშენებლობასთან, ანუ ბერლინის კედელთან.
რადგან 1960-იან წლებში ეს ცვლილება მოხდა, მაგრამ წინა სოციალისტური სისტემის კულისებს მიღმა
ახალი სტრატეგია და თეორია მუშავდებოდა და ასე შემდეგ.
ნება მომეცით, ასე აგიხსნათ:
კედლის მშენებლობა საბჭოთა კავშირმა 1960 წელს დაავალა, ამიტომ უნდა მომხდარიყო მზადება, რათა აღმოსავლეთ გერმანიას, თავისი
დაგეგმილი ეკონომიკით, შეძენოდა ყველაფერი, რაც სჭირდებოდა, მათ შორის სამშენებლო მასალები და სამუშაო ძალა.
და შემდეგ მათ კედელი ააშენეს.
მიზეზი ის იყო, რომ დასავლელმა მოკავშირეებმა არ ისურვეს საბჭოთა წინადადების მიღება დასავლეთ ბერლინში
პოლიტიკური ლანდშაფტის შეცვლის შესახებ, ბერლინის ულტიმატუმის.
და შემდეგ აშენდა კედელი, და შემდეგ ცხადი გახდა, რომ ეს პრაქტიკულად გდრ-ს მმართველობის
შეუძლებლობის ზღვრამდე მიჰყავდა, ანუ ეკონომიკური კოლაფსისკენ.
ასეთი განზრახვა არ ყოფილა, ამას ვერავინ იწინასწარმეტყველებდა, მაგრამ ამან დაადასტურა, რომ გერმანიის დემოკრატიულ
რესპუბლიკაში, აღმოსავლეთ ბლოკის ერთადერთ ინდუსტრიულ ქვეყანაში, სოციალისტური დაგეგმარებული ეკონომიკა არ მუშაობდა.
თქვენ ნამდვილად გსმენიათ კომერციული კოორდინაციის დეპარტამენტისა და მისი ხელმძღვანელის, ალექსანდრე შალკ-გოლოდკოვსკის შესახებ.
ეს ამბავი 1962 წელს იწყება, როდესაც შალკ-გოლოდკოვსკი SED-ის რაიონული ხელმძღვანელობის საგარეო ვაჭრობის საკითხებში პირველი
მდივანი გახდა და ახლა ზეწოლის ქვეშ იმყოფებოდა დაახლოებით 30 არსებული საგარეო სავაჭრო კომპანიისგან — გერმანიის
დემოკრატიულ რესპუბლიკაში სხვებს ამის უფლება არ ჰქონდათ — ექსპორტის სამიზნე მაჩვენებლების შემცირების მიზნით.
ბოლოს და ბოლოს, გდრ ინდუსტრიალიზებული ქვეყანა იყო და ის ყიდულობდა ნედლეულსა და ნახევარფაბრიკატებს, რათა
გადაემუშავებინა და გაეყიდა მსოფლიოს მასშტაბით, რა თქმა უნდა, უპირველეს ყოვლისა, ფედერალურ გერმანიაში.
მაგრამ რადგან ეს დაგეგმილი ეკონომიკა ძალიან მოუქნელი იყო, მცირე ნივთების, როგორიცაა შეკეთება, სათადარიგო ნაწილები და აქსესუარები,
შეძენა შეუძლებელი იყო, რის გამოც მანქანები უქმად იდგა.
და შემდეგ გამოჩნდნენ კომპანიები, საგარეო სავაჭრო კომპანიები, და თქვეს, რომ დიახ, ისინი ვერ ახორციელებენ ექსპორტს, რადგან კომპანია
XY ვერ ახდენს მიწოდებას, რადგან არ არსებობს სათადარიგო ნაწილები.
ხოლო 1962 და 1963 წლებში შალკს უკვე ჰქონდა განხილული თავის MFS-ის მეთაურთან, თუ როგორ შეეცვალა ეს, მაგრამ იდეა მოსკოვში უარყვეს.
1964 წელს ვითარება კიდევ უფრო გაუარესდა, ხრუშჩოვი ჩამოაგდეს და 1965 წელს მოსკოვმა ამ სტრუქტურას ნება დართო, რომ გდრ-ში დაგეგმილი
ეკონომიკის პარალელურად, კერძო საგარეო ვაჭრობის სახით ემუშავა.
შემდეგ, 1966 წელს, იყო დამფუძნებელი დოკუმენტი, და ამის შემდეგ კომერციული კოორდინაციის ეს სფერო დადგენილებით დაწესდა.
ეს ოფიციალურ გაზეთში არ გამოქვეყნდა; ეს კონტრპროდუქტიული იქნებოდა.
დასავლეთი დღეების განმავლობაში ბარძაყებზე ხელს იცემდა და იტყოდა, რომ გდრ-მა დაამტკიცა, რომ კომუნიზმი არ მუშაობს.
მაგრამ ამან გამოიწვია ის, რომ 1968 წელს დასავლეთმა ინფორმაცია მიიღო ჩეხეთიდან გადასული შტაზის გენერლისგან, რომლის თანახმადაც,
1966 წლის ვარშავის პაქტის საშემოდგომო შეხვედრაზე გამოცხადებულა, რომ მთლიანად შეიცვლებოდა სოციალისტური
დოქტრინა და დასავლეთს სოციალიზმში გადაზრდის უფლება მიეცემოდა.
და საინტერესოა, რომ გასულ წელს კონსტიტუციის დაცვის ფედერალური სამსახურის ყოფილმა ხელმძღვანელმა სწორედ ეს დაადასტურა.
მოვუსმინოთ?
…მე იურისტი ვარ, ჩემი უფროსი იქნებოდა დიქტატორი ან დიქტატორის მსურველი და მეტყოდა: "ბატონო მაასენ, დაფიქრდით,
როგორ შეგიძლიათ ლიბერალური დემოკრატია გადააქციოთ ტოტალიტარულ სახელმწიფოდ, რომელიც ჩემს ნებაზე იმუშავებს".
შემდეგ ასევე განვიხილავდი, თუ რა მექანიზმების გამოყენება შეიძლებოდა მთელი სისტემის შესარყევად.
და სისტემის კოლექტივიზმად გარდაქმნის ერთ-ერთი გზა, სადაც ყველა ადამიანი ერთიანდება და ყველა ერთ მიმართულებაზე ფიქრობს,
არის მათი დაშინება და მათთვის უფრო მაღალი მიზნის დასახვა.
და უნდა ვთქვა, რომ კონსტიტუციის შესარყევად კლიმატის გამოყენების იდეა ჭკვიანური იყო, ვინც არ უნდა მოეფიქრებინა.
მე ვიცი, რომ ჯერ კიდევ 1960-იან წლებში, კგბ-ში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ფიქრობდნენ,
როგორ მიეშვებინათ დასავლეთის სოციალიზმში გადაზრდა.
მაშინ უკვე კგბ-შიც კი განიხილებოდა გარემოს დაცვის საკითხი. ისეთი საკითხებით, როგორიცაა გარემოს დაცვა, ანტირასიზმი და ა.შ.,
შეგიძლიათ დაარწმუნოთ ხალხი, რომ თავი დავანებოთ დემოკრატიასა და კანონის უზენაესობას, რადგან
მთავარი ანტირასიზმია, მთავარი გარემოს დაცვაა.
ეს იყო მოსაზრებები, რომლებიც კგბ-ს 1960-იან წლებში ჰქონდა.
მაგრამ უნდა ვთქვა, რომ კლიმატის ცვლილების თემის წამოჭრისთვის, ქუდს გიხდით.
ნამდვილად აღსანიშნავია, რომ კლიმატის საკითხი დემოკრატიული კონსტიტუციური სახელმწიფოს შესასუსტებლად გამოიყენება.
დიახ, და ეს გვიყვანს 1966 წელს საბჭოთა კავშირში დასახულ მიზნებამდე.
პირველი მიზანი დასავლეთის ზრდისთვის ნიადაგის მომზადება იყო.
და მეორე მიზანი კლიმატიდან ფულის შოვნა იყო.
სწორედ ასე მოხდა.
ასე რომ, პირველი ნაბიჯი იყო 1967 წელს რომის კლუბის დამფუძნებლისთვის, ასე ვთქვათ, რჩევის მიცემა
იმის შესახებ, თუ როგორ დაეფუძნებინა იგი და რა უნდა ყოფილიყო მისი ძირითადი საყრდენი სფეროები.
ის იმ დროს საბჭოთა კავშირში გაფრინდა და ხანგრძლივი განხილვები გამართა.
და შემდეგ, როდესაც რომის კლუბი დაარსდა, ორი კგბ-ს გენერალი 1992 წლამდე მუდამ იყო რომის კლუბის სრულუფლებიანი წევრები.
ვერ ვიტყვი, შემდეგ რა მოხდა, მაგრამ ეს დოკუმენტირებულია.
კიდევ ერთი საკითხია, რომ ვენის მახლობლად ამერიკელებთან ერთად დაარსდა ერთობლივი ინსტიტუტი საბჭოთა კავშირის დაშლის
საკითხების მოსაგვარებლად, სადაც 1982 წლიდან პერესტროიკის შემდგომი ეპოქისთვის პოლიტიკურ კადრებს ამზადებდნენ.
ეს ნიშნავს, რომ არსებობენ ისეთი სახელები, როგორებიცაა ჩუბაისი, ვეშელბერგი, არვენი და ა.შ., რომლებიც იქ გაიარეს
მომზადება და შემდეგ, პერესტროიკის ბოლოს, ჩაერთნენ საზოგადოებრივი, სახელმწიფო საკუთრების პრივატიზებაში.
და სწორედ ასე გახდნენ ის მილიარდერები ან ოლიგარქები, რომლებზეც ჩვენ ვსაუბრობთ.
აშშ-ში ამ ოლიგარქების გამოჩენას 200 წელი დასჭირდა.
და ეს სამი-ხუთი წლის წინ იყო, როდესაც ეს ოლიგარქები გამოჩნდნენ.
და ყველა გაოგნებული იყო, თუ რა სწრაფად გამდიდრდნენ ეს ხალხი.
რა თვალსაზრისით მდიდარი?
პრივატიზაციის გზით, რადგან ისინი წყაროსთან იყვნენ და შეეძლოთ პრივატიზება გაეკეთებინათ
შესაბამისი, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საწარმოების.
ეს საკმაოდ რთული პროცესი იყო.
წიგნში ასევე დეტალურად არის აღწერილი ეს პროცესი.
და დასავლელი ოლიგარქებიც, ფინანსური ოლიგარქებიც, ასევე იყვნენ ჩართულნი.
და მათ ნედლეულის მრეწველობაში საუკეთესო დარგები შეარჩიეს.
და ხოდორკოვსკი ერთ-ერთი ასეთი მაგალითია, აბრამოვიჩი კი — მეორე, რომლებიც დასავლეთისგან იღებდნენ სესხებს, რომლებსაც 1988 წლიდან
სესხის გაცემის გარანტიები ჰქონდათ და შემდეგ, როდესაც პრივატიზაცია მიმდინარეობდა, ამ
კომპანიებს, ასე ვთქვათ, მეურვის სტატუსით დაეუფლნენ.
რა თქმა უნდა, ეს ხილული არ იყო. მეურვე, დიახ, შენ ის ვიღაცას მისცე.
მაგრამ ის წინ იდგა და ყველას ეგონა, რომ მფლობელი იყო.
და რომან აბრამოვიჩს 100 მილიონი აქვს – ესეც წიგნშია დოკუმენტირებული. აშშ-ში არსებობს ორგანიზაცია სახელად
"ფინკენი", ერთგვარი საკონტროლო ერთეული, რომელიც ფინანსურ დანაშაულს იძიებს, და მის შესახებ ვრცელი სტატიაა.
ასე რომ, მან 100 მილიონი დოლარის სესხი აიღო, შემდეგ ეს თანხა ნავთობკომპანიაში ჩადო, რომელიც ათი ან
თორმეტი წლის შემდეგ 13.5 მილიარდ დოლარად გაყიდა.
ის ახლა იმ სამ პროცენტზე ცხოვრობს, დიახ.
ეს ცოტა ექსტრემალურია. ანუ, თუ სწორად გავიგე, ეროვნული სიმდიდრის შეშლილი გადანაწილება?
დიახ, პირველი რევოლუციის შემდეგ, როდესაც ყველა ეკლესია, დიდგვაროვანი, დიდი მიწათმფლობელი, მოვაჭრე და
მეწარმე, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, კაპიტალისტი, დაჩაგრეს.
ამ პროცესში ბევრი მოკლეს, ბევრი ევროპაში გაიქცა.
და ეს იყო მეორე რედიстриბუციის კამპანია, სადაც ადამიანები ძალიან მოკლე დროში გამდიდრდნენ.
მაშინ, 1920-იანი წლების დასაწყისში, იმ არეულობის დროს, ყველაფერი პრაქტიკულად სახელმწიფოს
გადაეცა და არა ინდივიდებს, ანუ, გადაანაწილდა.
ასე რომ, ახლა ის, რაც ბატონმა მაასენმა კლიმატის შესახებ თქვა, არის მესამე გადანაწილება.
ამჟამად კლასობრივი ბრძოლა კლიმატურ ბრძოლად იქცა.
და თუ ადრე ეს იყო ვინმე, ვინც, ასე ვთქვათ, კაპიტალისტი იყო, დღეს ის კლიმატის უარმყოფელთა, კლიმატით
მცოდველთა, კლიმატისთვის მავნეობის შემტანთა მტერია.
და ამგვარად, მთელმა ამ იდეოლოგიამ მიაღწია იმ დონეს, რომ უკვე გვაქვს CO2-ის გადასახადები – ამასთანავე, ამის ნაწილია
ორგანული პროდუქტების საკითხიც, რაც ნიშნავს, რომ ყველაფერი, რაც ორგანულია, უფრო ძვირია – და ასევე, მობილობის შეზღუდვებიც.
ახლა უკვე ვხედავთ, რომ VW-ის ჯგუფი მცირდება, ანუ მცირდება.
და საბოლოო ჯამში, ეს ნიშნავს, რომ რადგან კლიმატის მიზეზების გამო კერძო ტრანსპორტი აღარ გვინდა (იხ. 15-წუთიანი
ქალაქები), იქ ყველაფერი ველოსიპედით შეგიძლიათ გააკეთოთ.
და თუ გსურთ 15-წუთიანი ქალაქიდან გასვლა, ჩინეთში ახლა ნებართვა გჭირდებათ.
წინააღმდეგ შემთხვევაში, ბარიერს ვერ გადალახავთ.
და ამგვარად, ძალები, რომლებმაც ეს მოაწყვეს, კვლავ ფულის შოვნას შეუდგნენ.
ფული ცარიელი ლაყბობით იშოვება.
და ახლა მე ბატონ მაასენს ვგულისხმობ.
საინტერესოა. მაშასადამე, შეჯამებისთვის, ჩვენ შეგვიძლია პირდაპირ ციტირება გავაკეთოთ ჩვენი კეთილი WEF-ის ინიციატორისგან?
დიახ.
კლაუს შვაბი.
მაიკლ ვოლსკი დიახ, ესეც საინტერესოა.
მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი (WEF) 1972 წელს მის მიერ დაარსდა და ის დღემდე იქ არის, ერთგვარი ფოსილი.
არაფერი გექნება და ბედნიერი იქნები; ეს არის მიზანი.
და ეს უკან, სოციალისტურ საზოგადოებასთან გვაბრუნებს.
ახლა კი საუბარია ამ CO2-ის გადასახადებზე, გათბობის ახალ სისტემებზე – გერმანიაში მოსახლეობის 40%-ს საკუთარი სახლები აქვს და არ
ვიცი, მათგან რამდენს შეეძლება ახალი გათბობის სისტემის შეძენა.
და შემდეგ ცნობილი "ბლექ როქსი" და მსგავსი კომპანიები, ალბათ, იქ დადგებიან და იტყვიან: კარგი, მაშინ მას
გაკოტრების მასიდან, იძულებითი აუქციონიდან ვიყიდით.
დიახ, ძალიან, ძალიან შემეცნებითია, ვიტყოდი, თუ რამდენს მივაღწიეთ უკვე ამ მიმდინარე მესამე პროცესში.
დიახ.
KlaTV-ის ინტერვიუერი ახლა ნამდვილად უნდა ვიკითხოთ, სინამდვილეში რამდენად მოკვდა სოციალიზმი 1989 წელს.
მაგრამ, საბოლოო ჯამში, შეიძლება ძალიან რთული წარმოსადგენია, რომ აქ მოქმედებს ფარული ძალები, რომლებიც
აშკარად ხალხის კეთილდღეობის საწინააღმდეგოდ მოქმედებენ.
და ჯერჯერობით, საოცრად ჭკვიანურია, შეიძლება ითქვას, ეშმაკურად ჭკვიანური, სინამდვილეში კი — ყოვლისმომცველი.
დიახ, რომ ეს, ალბათ, მთლიანად ხელოვნური ინტელექტითაა კონტროლირებული.
დიახ, ამ ძალიან საინტერესო ინტერვიუს ბოლოს, მინდა გკითხოთ, კიდევ რა შეიძლება გაკეთდეს ახლა?
კარგი, შეგიძლიათ გაიმყაროთ პოზიცია ყოვლისმომცველი ინფორმაციის მიღებით, ანუ არა მხოლოდ ყოველდღიური სიახლეებიდან, MoMa-სა და
Netflix-იდან მიიღოთ ინტელექტუალური საკვები, არამედ გამოიყენოთ ალტერნატიული მედია ან
შთაგონება მიიღოთ ისეთი წყაროებიდან, როგორიც ეს არის.
ამ წიგნში თითქმის 100 ბმულია ვებსაიტებზე, სადაც შეგიძლიათ იპოვოთ ბმულები მრავალფეროვან თემებზე,
მიიღოთ ახალი იდეები და შემდეგ კიდევ უფრო მეტს გაეცნოთ.
მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ უნდა იყო აქტიური და საღამოს ტელევიზორის წინ ჩიფსების პაკეტით არ იჯდე.
დიახ, ვფიქრობ, ამას გულში ჩავიდებთ: გავხდეთ აქტიურები. დიდი მადლობა ინტერვიუსთვის.
მეც გმადლობ.
და შემდეგ ისევ შევხვდებით.
დიახ, მადლობა.