Добредојдовте, г-дин Волски.
Ви благодарам за поканата од KlaTV.
Да, секако. Го водиме ова интервју на многу запаметен ден, годишнината на 9 ноември.
Сега поминаа точно 35 години од падот на Берлинскиот ѕид во 1989 година.
Вие сте автор на неколку многу интересни книги на оваа тема, кои исто така може да се најдат на вашата веб-страница.
И пред да почнеме, прво да ги претставиме нашите гледачи.
Мајкл Волски е роден во Саксонија во 1952 година и пораснал во Источен Берлин.
Тој е татко на три деца.
Во 1970 година, по завршувањето на средното образование, тој дипломираше економија,
специјализирајќи се во надворешна трговија.
Од 1974 година натаму, г-дин Волски работеше во надворешна трговија во ГДР.
Од 1986 до 1990 година, тој беше службеник за врска за надворешната трговија на ГДР во канцеларијата на американска
корпорација во Меѓународниот трговски центар во Источен Берлин.
Во декември 1989 година, тој ја презеде задачата да основа продажна компанија во Источен Берлин во име на групата.
Оваа наредба беше повторно поништена во јануари 1990 година.
На почетокот на 1991 година, г. Волски беше префрлен во Москва.
Таму тој беше основач и раководител на претставништвото на групата во СССР и беше сведок на распадот
на Советскиот Сојуз и на трансформацијата на Русија.
Во 1998 година, тој се врати во Берлин и работеше како консултант за руски компании.
Од 2006 до 2012 година, тој беше основач и директор на Германско-босанската бизнис асоцијација во Сараево.
Мајкл Волски е пензиониран од 2014 година.
Тој е автор на пет книги за падот на Берлинскиот ѕид.
Во нашите сеќавања и во медиумските извештаи, падот на Берлинскиот ѕид во 1989 година секогаш се појавува како мирна
револуција, резултат на незадоволството меѓу населението на ГДР.
Многу луѓе мислат на мир и демонстрации.
И во вашата книга "1989: Падот на Берлинскиот ѕид, ретроспектива по 35 години", вие, како современен сведок, го опишувате падот
на ѕидот како настан што бил внимателно испланиран и спроведен.
Што те натера да мислиш така?
Да, како што споменав порано во моето CV, работев во претставништвото на американска корпорација во
Источен Берлин од 1986 до 1990 година, каде што помогнав во развојот на бизнисот на корпорацијата во ГДР.
И кога Берлинскиот ѕид падна во ноември 1989 година, швајцарскиот раководител на компанијата што управуваше со канцеларијата
дојде во декември и рече: "Мајк, имаш специјална задача."
Ќе основаме подружница за продажба во ГДР, како што направивме во Полска, Чешка и Унгарија.
А твојата задача е да ја иницираш оваа основа, така да се каже, и да ги направиш потребните подготовки, како
што се контактирање на адвокат и нотар, одлучување за имотот и колку луѓе ќе бидат вклучени.
И сега беа само неколку дена пред Божиќ.
Го започнав ова и потоа сакав да одржам дискусии со релевантните луѓе одговорни за
секоја фаза од работата на почетокот на јануари.
И потоа, на 9 јануари 1990 година, дојде повик да се запре сè. Нема да формираме подружница.
Нашиот бизнис ќе биде пренесен во германската подружница.
Во Федерална Република Германија, во Нојс, имаше огромна компанија.
И тоа ме изненади. И јас го поставив прашањето, да, зошто се укинува?
И потоа шефот ми рече: "Да, добивме инструкции од САД, нема повеќе ГДР."
Тоа беше на 9 јануари 1990 година.
И ако се навратиме на историјата, дури на 13 февруари 1990 година се сретнаа четирите сојузници и двата
германски министри за надворешни работи и одлучија да започнат преговори за германско обединување.
Тоа значи дека врховниот менаџмент веќе однапред го знаел исходот.
И, интересно, уште пред да дојде 13 февруари, имаше втор повик во кој ми беше кажано дека сè треба да се заврши до
30 јуни 1990 година, односно интеграцијата на бизнисот на ГДР во западногерманската подружница.
Да, а потоа во мај дознавме дека монетарната унија ќе се случи на 1 јули.
И секој што сè уште зборува за случајност е прилично наивен, мислам.
Но тоа го поставува прашањето: кој навистина сакаше ѕидот да падне?
Па, кога бев во Москва, разговарав со многу луѓе кои беа прилично упатени.
На пример, поранешни членови на КГБ кои беа отпуштени по падот на комунизмот.
Значи, Советскиот Сојуз се распадна, монополот на надворешната трговија се урна, и поединечните
комбинати сега можеа да вршат извозни и увозни операции.
И така се случи дека во овие оддели за надворешна трговија на комбајните, до кои сега требаше да патувам,
а не повеќе до трговската компанија во Москва, имаше луѓе кои течно зборуваа германски.
И потоа, па, рускиот и англискиот ми не беа баш професионални, па ме прашаа: "Од каде си?"
И со Мајкл Волски на визит-картичката, не беше толку лесно препознатливо како Фриц Милер или нешто слично.
И кога го кажав тоа, од ГДР, лицето му засветна:
Јас исто така бев во ГДР пет години. Го зборував течно германскиот јазик и знаев дека тој не беше во
армијата, бидејќи офицерите секогаш беа во ГДР најмногу три години. А оние од другите сили беа таму малку подолго.
И потоа имаше неколку интересни разговори, за време на кои ми кажаа многу за ГДР што не знаев за
структурите на раководството и односите на моќта.
Па, тогаш читав многу, книги од советски политичари, дипломати, агенти на тајните служби и така натаму.
И полека сликата стана појасна дека ова всушност беше настан што беше скриен зад димна завеса,
а таа димна завеса се викаше Мирната револуција.
Интересно е што на почетокот на 2015 година имаше три публикации кои фрлија малку светлина врз прашањето.
Првото беше дека на 2 ноември 2014 година во "Дер Шпигел" се појави статија во која се тврдеше дека
Горбачов и Шеварднадзе сакале ѕидот да падне порано.
Тие двајцата отидоа да го видат Ерих, кој беше во Берлин на конференција...
Кога беше тоа?
Тоа беше во 1987 година. На 28 или 29 мај 1987 година, тие го посетија Ерих Хонекер и му рекоа дека ѕидот повеќе не се вклопува
во сликата за обединета Европа што ја негуваше Горбачов, ниту пак се вклопува во процесот
на разоружување, и дека треба да го урне ѕидот.
И потоа Ерих, така да се каже, стана на масата и рече не.
Што беше многу дрско, бидејќи Ерих исто така знаеше дека нема да дојдат тенкови, како што се случи во Прага во
1968 година, ако не го направиш она што Москва го сакаше.
И потоа тие двајцата си заминаа.
Интересно, 14 дена подоцна Реган беше во Западен Берлин и зборуваше на западната страна на Бранденбуршката порта.
И потоа, како што можете многу јасно да видите на сликата, беше познатата изјава на г-дин Горбачов: "Срушете го овој ѕид!".
Значи тој не рече Хонекер, туку Горбачов.
Значи тој знаеше кој беше на чело.
И бидејќи тоа не се случи, во 1989 година имаше тајна советска операција.
И тоа е опишано во книга наречена "Операција Луч", која исто така беше објавена кон крајот на 2014 или почетокот на 2015 година,
напишана од таен агент на военото разузнавање на ГДР, кој опиша како падна ѕидот и какви подготовки беа направени однапред.
И трета точка беа овие настани во Унгарија, со демонтирањето на пограничните утврдувања во 1989 година, каде што се одржа овој
состанок, овој пикник, каде што речиси 700 граѓани на ГДР ја искористија можноста и
преку Австрија отпатуваа во Сојузната Република.
Возбудливо. Дали имате уште примери за настани каде што чувствувате дека она што се
случило е како нешто извлечено од филмски сценарио?
Секако, сè уште имаше неколку настани.
Кога сега ќе го погледнете 9 ноември, како тој ден беше структуриран, како се одвиваше, сè е таму во слики со
кои сите сме запознаени, но со поинаква интерпретација.
Јас исто така го споменав ова во книгата, дека, на пример, она што можеме да го видиме подоцна, кога Шабовски го читаше
својот текст, е дека нешто недостасуваше во овој текст, но Егон Кренц го додаде, дека постоеше период на блокада.
Да го слушнеме тоа за момент?
...денес одлучивме да воведеме регулатива што ќе му овозможи на секој граѓанин на ГДР да ја
напушти земјата преку граничните премини на ГДР.
За одделот за печат на министерството, Советот на министри одлучи дека оваа преодна уредба ќе стапи на сила
додека Народната комора не донесе соодветна правна регулатива.
И овој текст што тој го прочита има известување за ограничување.
И тоа требаше да се објави на радио дури во 5 часот следното утро.
И ова ограничување е укинато, така што ако постои подолга верзија, тој седи таму, пребарува и гледа и вели дека некако имал чувство
дека нешто такво мора да постои, но не можеше да го најде.
Ова предизвика наплив кон граничните премини.
И тоа беше исто така операција организирана од советската воена разузнавачка служба.
Сега, прашањето што многу граѓани на ГДР си го поставуваа во тоа време. Зошто не беа испукани истрели?
Да, тоа е следната точка.
Така, на почетокот на 1989 година, на границата имаше смртоносна размена на оган.
Потоа младиот Крис Гефрој беше застрелан и убиен во Берлин, што, се разбира, беше апсолутна
катастрофа за Шеварднадзе и Горбачов и нивните политики.
Сепак, бидејќи западната граница на ГДР беше под суверенитет на Варшавскиот пакт, во април беше објавено од граничните
трупи на ГДР, но одлучено од Варшавскиот пакт, дека повеќе нема да се користат огнено оружје на западната граница.
Тоа беше на 12 април.
Ова значи дека од овој момент натаму, граничарите беа видливо на должност со пиштолети-пушки, но без муниција.
И само офицерите имаа муниција за своите лични службени оружја.
Ова значи дека, од овој момент натаму, веќе беше јасно дека овој пограничен режим ќе дојде до крај.
Секако, тоа не беше познато; беше строго тајно.
Затоа што тогаш веќе ќе имаше трчање кон границата.
Да, но не беа само војници од ГДР.
Луѓето исто така се прашуваа каде се сите руски војници, кои беа насекаде во ГДР.
Да, и тоа беше добро испланирано однапред за овој настан на 9 ноември.
Значи, 7 ноември беше најважниот политички празник во Советскиот Сојуз, Големата октомвриска социјалистичка револуција.
Тогаш беше октомври, бидејќи имаа поинаков календар.
И потоа тие прослави секогаш траеја два дена, така што 7-ми и 8-ми ноември беа државни
празници во Советскиот Сојуз, двоен празник.
И во тој момент, советските војници беа сместени.
Во ГДР, тие сепак смееја да излегуваат само во групи; не им беше дозволено да излегуваат поединечно, а потоа
овие војници беа заклучени во касарната до 13 ноември.
И имаше уште една причина за тоа.
Секоја година, меѓу 300 и 400 советски војници дезертираа.
Многумина сакаа да одат на Исток, сакаа да се вратат дома, а некои сакаа да одат на Запад.
И бидејќи на 3 или 4 август 1989 година, источногермански граничар беше застрелан и убиен од бегачки,
односно дезертерски советски војник на западната граница, имаше секоја причина да ги затворат.
Зашто ако границата беше отворена, советските војници, вооружени со оружје, можеа да се
измешаат со толпата и да предизвикаат крвопролевање.
Секако, имаше и неколку други точки.
Највисокиот советски претставник, политички претставник во ГДР, беше амбасадорот.
И тоа исто така можеше да предизвика распоредување на советски војници за заштита на државната граница.
Како и во 1953 година, тогашниот висок комесар во ГДР, Семионов, исто така им нареди на
советските војници да употребат огнено оружје на 17 јуни.
Тоа не беше направено во Москва, туку во Берлин.
И за да се исклучи секој ризик, бидејќи беше познато дека врховниот командант на советските војници овде во ГДР
беше, да речеме, тешко да се процени, на советскиот амбасадор му беше дадена таблета за спиење или тој самиот зеде една.
Во секој случај, тој таа вечер не реагираше.
И така, единствената личност што можеше да даде наредба не беше таму.
Да, а раководството, односно Хонекер и компанија?
Па, тие го имаа тоа ноќе, кога стана познато... Имаше уште нешто, сè уште беше тоа заседание на Централниот комитет.
Седницата на Централниот комитет, која се одвиваше истовремено со говорот на Шабовски, требаше да заврши околу 18 часот.
Но таму, луѓето кои очигледно беа упатени од советската воена разузнавачка служба или од воената
разузнавачка служба на ГДР го продолжија состанокот.
Значи, рече дека не можеш ниту едно да го одвоиш, имаш толку многу проблеми.
И така го оставија состанокот да трае до 20:40 часот.
Тоа беше токму моментот кога Шабовски рече дека тоа ќе стапи на сила веднаш, и луѓето почнаа да се насочуваат
кон граничниот премин, конкретно на Борнхолмер штрасе.
И тоа потоа беше објавено на телевизија, прво на Источногерманската телевизија,
потоа на Западногерманската телевизија.
И ете ги во Централниот комитет, седеа како во изолатор, така да се каже.
Во тоа време немаше мобилни телефони, па никој не можеше да си игра и да вика: "О, што се случи сега?"
Не, не. И тие дознаа за тоа дури околу 22 часот.
Министерството за одбрана на ГДР се наоѓаше во Штраусберг, а не во Берлин.
И така тие се возеа таму, и по 20:40 часот, а околу 22:00 часот пристигнаа во Штраусберг, и тогаш почна да се шири веста.
Но Советите имаа удел во ова, па идеите за евентуално распоредување на првите
моторизирани стрелечки дивизии беа отфрлени.
Возбудливо. Мајкл
И ако сега се појавуваат прашања, но секако имаше мирни револуционери, бидејќи беа подготвени.
Значи, тоа беше од советската воена разузнавачка служба, не од Штази или КГБ, туку и од западните служби, така што
луѓето излегоа на улиците, протестираа, ставија свеќи во прозорците и така натаму, така што тоа веќе постоеше.
Сепак, подоцна беше потребно да се раскаже приказната за мирните револуционери.
И не можеше само тројца луѓе да стојат таму и да велат: "Еве, ова беа трите мирни
револуционери", бидејќи тоа не би функционирало многу добро.
Значи, тоа мораше да биде масовна движење, и територијално, не само во Лајпциг и Берлин, туку и во
други градови каде што се одвиваа овие демонстрации.
Возбудливо. Значи, за да резимираме што досега кажавме, бидејќи и денес гледаме истото да се случува, со
десетици илјади луѓе кои излегуваат на улиците во понеделник за да демонстрираат, токму како тогаш.
Сега велиш дека советското раководство всушност го испланирало падот на Берлинскиот ѕид и ги искористило овие демонстрации.
Конечно, вие сугериравте дека западните разузнавачки агенции исто така играле активна улога.
Значи, дали правилно разбирам дека Истокот и Западот, кои официјално беа непријатели, сега заедно работат на една агенда?
Мислам така. Можеш да видиш дека оваа заедничка нишка се провлекува низ историјата од 1917, 18.
Сега постојат безброј книги кои докажуваат дека оваа соработка постоела.
Голем дел од тоа беше во економската сфера, но дел од тоа беше и во политичката сфера, па така сигурно имаше
редовни консултации меѓу службите на федералните држави.
Фасцинантно. Значи, имаше ли мостови меѓу Источниот и Западниот блок?
Би рекол да. Па, работев на мост како тој. Тоа беше во трговијата.
ГДР беше многу заинтересирана да ги привлече овие американски корпорации.
Кога овие американски корпорации пристигнаа во 1985 година, тие сигурно веќе знаеле нешто, бидејќи дојдоа
истовремено и сакаа да вработат граѓани на Источна Германија.
Тие можеа тогаш да доведат свои луѓе, можеа да бараат луѓе во Западен Берлин и можеа да користат странски
трговци организирани од Меѓународниот трговски центар.
И тие го сакаа второто.
Но тие не беа таму, па мораше да се покрене потрага, бидејќи на овие луѓе им требаше западен пасош.
Па така, тие мораа да поминат низ целото ГДР-млин, така да се каже, за да станат патнички кадри.
Потоа ми пристапија и бев заинтересиран за работата, па реков да.
И потоа ја започнав оваа работа на почетокот на 1986 година, во април.
Но имаше уште неколку мостови, ако се сеќаваме.
Значи, Ангела Меркел потекнува од семејство министри.
А пасторот, г-дин Каснер, имаше центар за обука на теолози во Темплин.
Теолози од Западна Европа исто така беа редовни гости таму.
И веројатно веќе ја имаат на нишан Ангела.
Кој знае. Но навистина звучи како да има некаква агенда што дејствува овде.
Значи, ова не е план што е осмислен само вчера, нели? Колку долго се работи на него?
Мислам така. Не треба сега да се враќаме детално на Карл Маркс.
Но, пролетари од сите земји, обединете се! Тоа функционира само ако капиталистите од сите земји се
обединети, бидејќи пролетарите зависат од капиталистите.
Но потоа се случи Октомвриската револуција во 1917 година, и од тогаш има голем број книги, особено од Соединетите
Американски Држави, кои детално ја опишуваат врската помеѓу Волстрит и болшевичката револуција, на пример од Ентони Сатон.
Исто така, беше опишано како Троцки и Ленин, опремени со финансиски средства, едниот од основачите на
Федералните резерви, а другиот од германската Абвехр, патувале во Петроград за да ја поттикнат таму револуцијата.
Некои затоа што видоа дека земјата е зрела за промени, имено американските банкари, кои сакаа да ја стават земјата под своето
крило, така да се каже, и Ленин, затоа што беше потребен за да се обезбеди примирјето, кое подоцна стана мирен
договор, и за да ја ослободи Германија од вториот фронт.
Значи, тоа значи дека Договорот од Брест-Литовск беше склучен и Германија се повлече од оваа
Антанта на сојузниците – а, Русија се повлече.
Во тоа време, тоа сè уште беше Руската Империја; Советскиот Сојуз беше основан дури во
декември 1922 година, но тоа беше транзициска фаза.
И во тоа време, Американците го ангажираа човекот кој веќе го познаваше Ленин и склучија први
договори со него. Тој човек беше Арманд Хамер.
И до неговата смрт во 1990 година, кратко пред смртта, тој беше врска помеѓу американскиот капитал и Политбирото.
И сите овие големи увозни проекти на Советскиот Сојуз, кои вклучуваа фабрики, хидроелектрани, но и договорот за
земјиште и закуп за време на Втората светска војна, беа склучени под негово покровителство, така да се каже.
О, и патем, Арманд Хамер беше милијардер низ годините.
Неговиот татко беше основач на Комунистичката партија, коосновач на Комунистичката партија на Соединетите Американски Држави.
И, секако, тој исто така беше добитник на Орденот на Ленин.
Јасна врска помеѓу двата блока, мора да се каже.
Но сега, уште еднаш, бидејќи верувам дека е клучно за она што се случува денес, ајде да погледнеме наназад.
Вие рековте дека ФЕД, односно Федералните резерви, најважните финансиски олигарси во
западниот свет, ја иницираа Октомвриската револуција.
Да.
Значи, тие мора да имале многу јасни финансиски интереси таму?
Па, секако. Интересот беше да се доминира Русија.
Но не можеше да го направиш тоа директно.
Па тие го пробаа тоа, имаше граѓанска војна, во која учествуваа и американски, британски и јапонски борци.
Но земјата беше едноставно преголема.
И токму тоа се обидоа да направат таму, да воспостават режим кој ќе зависи од нив, но кој не беше познат на светот.
Никој не би помислил дека овие руски комунисти на крајот биле финансирани од Западот во почетната фаза и подоцна контролирани.
Тоа е исто така причината зошто многу луѓе не можат да сфатат дека Советскиот Сојуз го распадна сопствениот систем.
Значи, падот на Берлинскиот ѕид практично беше олабавување на зафатот врз социјалистичките земји во Европа.
Потоа повлекувањето на советската армија, кое траеше до 1994 година, а потоа и распадот на самиот Советски Сојуз.
И кога Горбачов дојде на функција, тој прекрасно го опиша тоа со перестројка и гласност.
Перестройка значи реструктурирање, а гласност значи транспарентност. И токму тоа тој сакаше да го реструктурира.
И она што потоа го доживеавме беше дека од ова се појави олигархиската каста, а Политбирото и
партијата, со сите свои структури, одеднаш исчезнаа.
И класната борба што ја имавме тогаш мутираше во климатска борба.
Добро, тоа нè доведува до денешен ден, мислам.
Да, да.
Тоа ќе беше моето следно прашање.
Вие опишавте како, низ целата историја на Русија или на Советскиот Сојуз, секогаш
постоело влијание на големите финансиски олигарси.
Па, а денес?
Мајкл Волски: Па, мислам дека тие сè уште се будни, но не се видливи на тој начин.
И со што сме бомбардирани – до 1990 година тоа беше партија на работничката класа, класна борба, пролетари од
сите земји, обединете се, сите тие празни фрази, кои сега се заменети со други празни фрази.
И тоа го поставува прашањето како се случи ова.
Зошто се случи оваа промена?
И тоа нè враќа на изградбата на ѕидови, вклучувајќи го и Берлинскиот ѕид.
Бидејќи во 1960-тите се случи оваа промена, но зад сцената на претходниот социјалистички систем се
развиваа нова стратегија и теорија и така натаму.
Да ви го објаснам вака:
Изградбата на ѕидот беше наложена од Советите во 1960 година, па затоа требаше да се направат подготовки за да се обезбеди дека
ГДР, со својата планирана економија, ќе може да набави сè што ѝ е потребно, вклучувајќи градежни материјали и работна сила.
И потоа го изградија ѕидот.
Причината беше што западните сојузници не сакаа да го прифатат советскиот предлог за промена на
политичката слика во Западен Берлин, Берлинскиот ултиматум.
И потоа беше изграден ѕидот, и потоа стана очигледно дека тоа практично го доведе ГДР до
работ на невладеење, односно економски колапс.
Тоа не беше намерата, никој не можеше да го предвиди, но тоа покажа дека во ГДР, единствената
индустријализирана земја во Источниот блок, социјалистичката планирана економија не функционираше.
Сигурно сте слушнале за Одделот за комерцијална координација и неговиот шеф, Александар Шалк-Голодковски.
Оваа приказна започнува во 1962 година, кога Шалк-Голодковски стана прв секретар на окружното раководство на SED за надворешна
трговија и беше под притисок од околу 30 компании за надворешна трговија што постоеја – на другите не им
беше дозволено тоа во ГДР – да ги намали извозните цели.
Сепак, ГДР беше индустријализирана земја и купуваше суровини и полуготови производи за да ги преработи и да ги продаде низ целиот
свет, секако, првенствено во Сојузната Република Германија.
Но бидејќи оваа планирана економија беше толку ригидна, помали предмети како поправки, резервни делови и додатоци
не можеа да се купат, па машините остануваа неискористени.
И потоа компаниите, трговските компании, дојдоа и рекоа: да, не можеме да извезуваме, бидејќи компанијата
XY не може да испорача, затоа што нема резервни делови.
И во 1962 и 1963 година, Шалк веќе разговарал со својот командант на МФС како да го
промени ова, но идејата била одбиена во Москва.
Во 1964 година ситуацијата дополнително се влоши, Хрушчов беше соборен, а во 1965 година Москва даде зелено светло
оваа структура да функционира паралелно со планираната економија како приватен надворешен промет во ГДР.
Потоа беше основоположниот документ во 1966 година, а потоа оваа област на комерцијална
координација беше воспоставена со регулатива.
Значи, тоа не беше објавено во Службениот весник; тоа би било контрапродуктивно.
Западот ќе се чукаше по бутовите со денови, славејќи го фактот дека ГДР докажа дека комунизмот не функционира.
Но ова потоа доведе до тоа Западот во 1968 година да добие информации од чешки генерал на Штази кој дезертирал, дека на
есенскиот состанок на Варшавскиот пакт во 1966 година било објавено дека целата социјалистичка доктрина
треба да се промени и дека на Западот треба да му се дозволи да прерасне во социјализам.
И интересно, минатата година поранешниот шеф на Федералната канцеларија за заштита на Уставот токму тоа го потврди.
Да го слушнеме ли?
…Јас сум адвокат, мојот шеф би бил диктатор или самопрогласен диктатор и би рекол: "Господине Маасен, размислете
како можете да претворите либерална демократија во тоталитарна држава што ќе работи по моја желба."
Потоа би размислил и за тоа кои механизми би можеле да се искористат за да се поткопа целиот систем.
И еден начин да се трансформира еден систем во колективизам, каде што сите луѓе се усогласени и сите размислуваат во
иста насока, е да ги исплашите и да им поставите повисока цел.
И морам да кажам, идејата да се искористи климата за поткопување на уставот беше паметна, кој и да ја смислил.
Знам дека уште во 1960-тите во КГБ имало луѓе кои размислувале како да му дозволат на Западот да прерасне во социјализам.
Тогаш во КГБ веќе се дискутираше за заштита на животната средина. Со теми како животната средина и антирасизмот, итн., можете да ги
убедите луѓето да кажат: да ги оставиме демократијата и владеењето на правото настрана засега,
важно е антирасизмот, важно е животната средина.
Ова беа мисли што КГБ ги имаше во 1960-тите.
Но морам да кажам, кога ја покренавте темата за климатските промени, морам да кажам, ти вадам капа.
Навистина е извонредно да се користи прашањето за климата како средство за поткопување на демократската уставна држава.
Да, и тоа нè доведува до целите што беа поставени во Советскиот Сојуз во 1966 година.
Првата цел беше да се дозволи на Западот да порасне.
И вториот цел беше да се заработат пари од климата.
Тоа е она што се случи.
Значи, првиот чекор беше во 1967 година да му се дадат совети на Клубот на Рим, односно на неговиот основач,
така да се каже, за тоа како да го основа и кои треба да бидат неговите главни области на фокус.
Тој тогаш отпатува во Советскиот Сојуз и одржа долги дискусии.
И потоа, кога беше основан Клубот на Рим, двајца генерали на КГБ секогаш беа полноправни членови на Клубот на Рим до 1992 година.
Не можам да кажам што се случило потоа, но тоа е документирано.
Уште една точка е дека во близина на Виена беше основан заеднички институт со Американците за справување со распадот на
Советскиот Сојуз, каде што од 1982 година натаму се обучуваше политички персонал за периодот по перестројката.
Тоа значи дека постојат имиња како Чубайс, Вешелберг, Арвен и така натаму, кои таму беа обучени и потоа, на
крајот на перестројката, беа вклучени во приватизацијата на јавната и државната сопственост.
И така тие станаа милијардери или олигарси за кои зборуваме.
Во Соединетите Американски Држави, им требаа 200 години за овие олигарси да се појават.
И тоа беше пред три до пет години, кога се појавија овие олигарси.
И сите беа запрепастени колку брзо овие луѓе се збогатија.
Богат на кој начин?
Преку приватизација, бидејќи беа на изворот и можеа да ги приватизираат
релевантните претпријатија, државните претпријатија.
Тоа беше прилично комплициран процес.
Книгата исто така го опишува овој процес во детали.
И олигарсите од Западот, финансиските олигарси, исто така беа вклучени.
И тие ги избраа најдобрите парчиња во индустријата за суровини.
А Ходорковски е еден таков пример, а Абрамович е друг пример, кој добиваше заеми од Западот, имаше добиено обврски за заеми уште
од 1988 година, а потоа, кога се спроведуваше приватизацијата, ги стекна овие компании како доверители, така да се каже.
Се разбира, тоа не беше видливо. Управител, да, ти го даде на некој.
Но тој стоеше напред и сите мислеа дека е сопственикот.
И Роман Абрамович има 100 милиони – тоа е исто така документирано во книгата. Во САД постои организација наречена
Финкен, еден вид контролна единица која истражува финансиски криминал, и за неа има опширен напис.
Така тој доби заем од 100 милиони долари и потоа ги инвестираше парите во нафтена компанија, која ја продаде
десет или дванаесет години подоцна за 13,5 милијарди долари.
Па, тој сега живее од тие три проценти, да.
Тоа е малку екстремно. Значи, ако добро разбирам, луда редистрибуција на националното богатство?
Да, по првата револуција, кога сите цркви, благородници, големи земјоделци, трговци и претприемачи,
со други зборови капиталистите, беа експроприрани.
Многумина беа убиени во процесот, многумина побегнаа во Европа.
И тоа беше втората кампања за редистрибуција, каде што луѓето се збогатија за многу кратко време.
Тогаш, во раните 1920-ти, за време на тие бурни времиња, сè практично беше префрлено на државата и не
беше распределено на поединци, односно прераспределено.
Значи, сега она што г-дин Маасен го кажа за климата е третата прераспределба.
Засега, класната борба стана борба за климата.
И ако тоа порано беше некој кој, така да се каже, беше капиталист, денес е непријател на климатските
негирачи, климатските грешници, климатските загадувачи.
И така целата оваа идеологија сега достигна ниво каде што имаме даноци на CO2 – целото прашање за органските
производи е исто така дел од ова, што значи дека сè што е органско е поскапо – но и ограничувања на мобилноста.
Сега можеме да видиме дека групацијата VW се намалува, односно се смалува.
И на крајот, тоа значи дека, бидејќи повеќе не сакаме приватен превоз поради климатски причини, видете градови
од 15 минути, таму можете сè да направите со велосипед.
И ако сакате да го напуштите 15-минутниот град, сега ви треба дозвола во Кина.
Инаку, нема да ја поминеш бариерата.
И така, силите што го организираа ова повторно заработуваат пари.
Пари се прават од топол воздух.
И сега се обраќам на г-дин Маасен.
Возбудливо. Значи, да резимираме, дали навистина можеме да го цитираме нашиот убав иницијатор на WEF?
Да.
Клаус Шваб.
Мајкл Волски Да, тоа е исто така интересно.
Светскиот економски форум (WEF) беше основан од него во 1972 година, и тој сè уште е таму, фосил.
Нема да поседувате ништо и ќе бидете среќни; тоа е целта.
И тоа нè враќа кон социјалистичкото општество.
Па сега зборуваат за тие даноци на CO2, нови системи за греење – 40% од луѓето во Германија поседуваат свои домови, и не
знам колку од нив ќе можат да си дозволат нов систем за греење.
И потоа познатите "Блек Рокс" и слични компании веројатно ќе застанат таму и ќе речат: "Добро, тогаш ќе го
купиме од стечајната маса, од аукција за принудна продажба."
Да, многу, многу просветлувачки, би рекол, колку далеку веќе сме стигнале во оваа трета сегашна проба.
Да.
Интервјуер на KlaTV Сега навистина треба да се запрашаме колку всушност умре социјализмот во 1989 година.
Но, за да сумираме, може да биде многу тешко да се замисли дека овде дејствуваат скриени сили кои
очигледно дејствуваат против благосостојбата на луѓето.
И досега, толку ѓаволски паметно, може речиси да се каже, толку сеопфатно, всушност.
Да, тоа веројатно е целосно контролирано од вештачка интелигенција.
Да, на крајот од ова многу интересно интервју, би сакал да прашам што друго може да се направи сега?
Па, можете да се стабилизирате со добивање сеопфатни информации, односно не само преку добивање на вашиот интелектуален придонес
од дневните вести, MoMa и Netflix, туку и преку користење на алтернативни медиуми или црпење инспирација од извори како овој.
Имам речиси 100 линкови во оваа книга до веб-страници каде што можете да најдете линкови за широк спектар на
теми, да соберете нови идеи и потоа да истражувате понатаму.
Но тоа значи да се активирате и да не седите пред телевизорот со кесичка чипс навечер.
Да, мислам дека ќе го земеме тоа за срце: да станеме активни. Многу ви благодарам за интервјуто.
И јас ти благодарам.
И потоа повторно ќе се видиме.
Да, благодарам.