Dziękuję za zaproszenie od KlaTV.
Tak, z przyjemnością. Przeprowadzamy ten wywiad w bardzo pamiętny dzień, rocznicę 9 listopada.
Minęło dokładnie 35 lat od upadku muru berlińskiego w 1989 roku.
Jesteś autorem kilku bardzo interesujących książek na ten temat, które można również znaleźć na Twojej stronie internetowej.
Zanim zaczniemy, przedstawmy się najpierw naszym widzom.
Michael Wolski urodził się w Saksonii w 1952 roku i dorastał w Berlinie Wschodnim.
Jest ojcem trójki dzieci.
Po ukończeniu szkoły średniej w 1970 r. studiował ekonomię, specjalizując się w handlu zagranicznym.
Pan Wolski pracował następnie w handlu zagranicznym NRD od 1974 roku.
W latach 1986-1990 był oficerem łącznikowym ds. handlu zagranicznego NRD w biurze amerykańskiej firmy w
Międzynarodowym Centrum Handlu w Berlinie Wschodnim.
W grudniu 1989 r. Grupa zleciła mu założenie spółki handlowej w Berlinie Wschodnim.
Zamówienie to zostało anulowane w styczniu 1990 roku.
Na początku 1991 r. pan Wolski został przeniesiony do Moskwy.
Był tam założycielem i szefem przedstawicielstwa Grupy w ZSRR oraz świadkiem upadku Związku Radzieckiego i transformacji Rosji.
Wrócił do Berlina w 1998 roku i pracował jako konsultant dla rosyjskich firm.
W latach 2006-2012 był założycielem i dyrektorem Niemiecko-Bośniackiego Stowarzyszenia Biznesu w Sarajewie.
Michael Wolski jest na emeryturze od 2014 roku.
Jest autorem pięciu książek o upadku muru berlińskiego.
W naszych wspomnieniach i doniesieniach medialnych upadek muru w 1989 roku zawsze jawi się jako pokojowa
rewolucja, jako wynik niezadowolenia ludności w NRD.
Wiele osób myśli o pokoju i demonstracjach.
W swojej książce "1989 Mauerfall in Berlin, a look back after 35 years", jako współczesny świadek opisujesz upadek muru jako
wydarzenie, które zostało starannie zaplanowane i zrealizowane.
Dlaczego tak myślisz?
Tak, jak opisałem wcześniej w moim CV, pracowałem w przedstawicielstwie amerykańskiej firmy w
Berlinie Wschodnim w latach 1986-1990 i pomagałem w rozwijaniu działalności firmy w NRD.
Kiedy w 1989 roku, w listopadzie, upadł mur, szwajcarski szef firmy, która zarządzała biurem, przyszedł w
grudniu i powiedział: Mike, dostajesz specjalne zadanie.
Utworzymy spółkę zależną zajmującą się sprzedażą w NRD, a także w Polsce, Czechach i na Węgrzech.
A twoim zadaniem jest zainicjowanie tej fundacji, że tak powiem, i zorganizowanie notariusza i prawnika oraz tego, która
nieruchomość i ile osób, tj. wykonanie prac przygotowawczych.
A teraz było kilka dni przed Bożym Narodzeniem.
Rozpocząłem to, a następnie chciałem przeprowadzić rozmowy z osobami odpowiedzialnymi za
poszczególne sekcje pracy na początku stycznia.
A potem, 9 stycznia 1990 roku, otrzymaliśmy telefon i powiedziano nam, że mamy wszystko zatrzymać. Nie założymy spółki zależnej.
Nasza działalność została przeniesiona do niemieckiej spółki zależnej.
W Republice Federalnej Niemiec, w Neuss, istniała ogromna firma.
I to mnie zaskoczyło. I zadałem pytanie, tak, dlaczego to zostało przerwane?
I wtedy szef powiedział mi, tak, otrzymaliśmy instrukcje z USA, nie będzie więcej NRD.
Było to 9 stycznia 1990 roku.
A jeśli cofnąć się do historii, to dopiero 13 lutego 1990 r. czterej alianci i dwaj niemieccy ministrowie
spraw zagranicznych spotkali się i postanowili rozpocząć rozmowy na temat jedności Niemiec.
Oznacza to, że najwyższe kierownictwo Grupy znało wynik z wyprzedzeniem.
Co ciekawe, zanim nadszedł 13 lutego, otrzymałem drugi telefon z informacją, że wszystko musi zostać zrobione
do 30 czerwca 1990 r., tj. integracja biznesu NRD z zachodnioniemiecką spółką zależną.
Tak, a potem w maju dowiedzieliśmy się, że unia walutowa wchodzi w życie 1 lipca.
A każdy, kto wciąż mówi o zbiegu okoliczności, jest moim zdaniem dość naiwny.
Ale to rodzi pytanie, kto tak naprawdę chciał upadku muru?
Cóż, kiedy byłem w Moskwie, rozmawiałem z wieloma ludźmi, którzy byli całkiem kompetentni.
Na przykład byli członkowie KGB, którzy zostali zlikwidowani po upadku komunizmu.
Tak więc Związek Radziecki został rozwiązany, monopol handlu zagranicznego upadł, a poszczególne kombajny
mogły teraz prowadzić operacje eksportowe i importowe.
A było tak, że w tych działach handlu zagranicznego kombajnów, do których teraz musiałem jeździć, a już nie do
firmy handlu zagranicznego w Moskwie, byli ludzie, którzy mówili płynnie po niemiecku.
A kiedy powiedziałem, że mój rosyjski i angielski nie są zbyt profesjonalne, zapytali mnie, skąd jesteś?
A z Michałem Wolskim na wizytówce nie można go było jednoznacznie zakwalifikować jako Fritza Müllera czy coś w tym stylu.
A kiedy powiedziałem, że z NRD, jego twarz się rozjaśniła:
Ja również byłem w NRD przez pięć lat. Mówiłem płynnie po niemiecku i już wtedy wiedziałem, że nie był w
wojsku, bo oficerowie byli w NRD maksymalnie trzy lata. A ci z innego oddziału byli tam trochę dłużej.
Odbyło się kilka interesujących rozmów, podczas których powiedziano mi wiele o NRD, czego nie
wiedziałem o strukturach przywódczych i relacjach władzy.
Potem dużo czytałem, książki radzieckich polityków, dyplomatów, ludzi z tajnych służb i tak dalej.
I powoli obraz stawał się jaśniejszy, że w rzeczywistości było to wydarzenie ukryte za zasłoną
dymną, a zasłona dymna nazywała się Pokojową Rewolucją.
Co ciekawe, na początku 2015 roku pojawiły się trzy publikacje, które rzuciły nieco światła na tę sytuację.
Pierwszym z nich był artykuł, który ukazał się w Der Spiegel 2 listopada 2014 r.: Gorbaczow i
Szewardnadze chcieli, aby mur upadł wcześniej.
Obaj pojechali do Ericha, byli w Berlinie, odbywała się tu konferencja...
Kiedy to było?
To było w '87 r. 28 lub 29 maja 1987 r. odwiedzili Ericha Honeckera i powiedzieli mu, że mur nie pasuje już do
obrazu Europy, który kultywował Gorbaczow, i że rozbrojenie nie jest już opcją, i że powinien usunąć mur.
I wtedy Erich wstał, że tak powiem, i powiedział "nie".
Co było bardzo bezczelne, ponieważ Erich wiedział również, że jeśli nie zrobią tego, czego chciała Moskwa,
nie przyjadą więcej czołgów, tak jak w Pradze w '68 roku.
A potem oboje wyszli.
Co ciekawe, 14 dni później Reagan był w Berlinie Zachodnim i przemawiał po zachodniej stronie Bramy Brandenburskiej.
A potem było to słynne powiedzenie: Panie Gorbaczow, zburz pan ten mur!
Więc nie powiedział Honecker, ale Gorbaczow.
Wiedział więc, kto tu rządzi.
A ponieważ tak się nie stało, w 1989 r. doszło do tajnej akcji sowieckiej.
Zostało to opisane w książce zatytułowanej Operation Lutsch, która została opublikowana pod koniec 2014 lub na początku 2015
roku, napisanej przez tajnego oficera wywiadu wojskowego NRD, który opisał, jak upadł mur
i jakie przygotowania poczyniono wcześniej.
Trzecim punktem były wydarzenia na Węgrzech, wraz z demontażem fortyfikacji granicznych w 1989 r., gdzie odbyło się również
spotkanie, piknik, podczas którego prawie 700 obywateli NRD skorzystało z okazji i
udało się do Niemiec Zachodnich przez Austrię.
Ekscytujące. Czy masz więcej takich wydarzeń, gdzie masz wrażenie, że to jak scenariusz, co się tutaj wydarzyło?
Oczywiście było jeszcze kilka innych wydarzeń.
Jeśli spojrzeć teraz na 9 listopada, jak wyglądał ten dzień, jak przebiegał, to wszystko to
obrazy, które wszyscy znamy, ale z inną interpretacją.
Wspomniałem też o tym w książce, na przykład, co być może zobaczymy później, gdy Schabowski odczyta swój
tekst, że czegoś w tym tekście brakowało, ale Egon Krenz kazał wpisać, że był okres blokowania.
Posłuchamy tego przez chwilę?
...zdecydowaliśmy się dzisiaj wydać rozporządzenie, które umożliwia każdemu obywatelowi NRD
opuszczenie kraju przez przejścia graniczne NRD.
Rada Ministrów zdecydowała, że to przejściowe rozporządzenie pozostanie w mocy dla departamentu prasowego
ministerstwa do czasu wejścia w życie odpowiedniej regulacji prawnej za pośrednictwem Volkskammer.
A ten tekst, który odczytał, zawiera powiadomienie o blokowaniu.
Miało to zostać ogłoszone w radiu o 5 rano następnego dnia.
I to blokujące powiadomienie zostało usunięte, więc on, jest długa wersja, potem siedzi i patrzy i patrzy i mówi, że
jakoś miał pomysł, że musi być coś takiego i nie znalazł tego.
Spowodowało to run na przejścia graniczne.
Była to również akcja zorganizowana przez sowiecki wywiad wojskowy.
Teraz pytanie, które zadawało sobie wówczas wielu obywateli NRD. Dlaczego nie było strzelaniny?
Tak, to jest następny punkt.
Na początku 89 roku doszło do śmiertelnej wymiany ognia na granicy.
Młody Chris Geffroy został zastrzelony w Berlinie, co oczywiście było absolutną
katastrofą dla polityki Szewardnadzego i Gorbaczowa.
A ponieważ zachodnia granica NRD znajdowała się pod zwierzchnictwem Układu Warszawskiego, w
kwietniu wojska graniczne NRD ogłosiły, że na zachodniej granicy nie będzie już używana broń palna.
Miało to miejsce 12 kwietnia.
Oznacza to, że od tego momentu straż graniczna pełniła służbę wartowniczą z karabinem maszynowym, ale bez amunicji.
I tylko oficerowie mieli amunicję do swojej osobistej broni służbowej.
Innymi słowy, w tym momencie było już jasne, że ten reżim graniczny zostanie zakończony.
Oczywiście o tym nie wiedziano, było to ściśle tajne.
Ponieważ wtedy już by doszło do ucieczki na granicę.
Tak, ale teraz nie było tylko żołnierzy NRD.
Ludzie zastanawiali się również, gdzie są wszyscy rosyjscy żołnierze, którzy byli wszędzie w NRD.
Tak, i to był również długoterminowy plan na to wydarzenie, 9 listopada.
Cóż, 7 listopada był najwyższym świętem politycznym w Związku Radzieckim, Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej.
Wtedy był to październik, ponieważ mieli inny kalendarz.
A potem te obchody były zawsze dwudniowe, więc 7 i 8 listopada były świętami
państwowymi w Związku Radzieckim, podwójnymi świętami.
I właśnie wtedy żołnierze radzieccy zostali skoszarowani.
W NRD i tak mieli tylko wyjścia grupowe, nie mogli wychodzić indywidualnie, a potem ci
żołnierze zostali zamknięci w koszarach do 13 listopada.
I był ku temu jeszcze jeden powód.
Każdego roku dezerterowało od 300 do 400 żołnierzy radzieckich.
Wielu chciało udać się na Wschód, niektórzy chcieli wrócić do domu, a niektórzy chcieli udać się na Zachód.
A ponieważ 3 lub 4 sierpnia 1989 r. NRD-owski strażnik graniczny został zastrzelony przez uciekającego, tj.
dezerterującego, radzieckiego żołnierza na zachodniej granicy, istniały wszelkie powody, aby ich zamknąć.
Ponieważ gdyby granica została otwarta, sowieccy żołnierze z bronią mogliby się tam wmieszać i spowodować rozlew krwi.
Oczywiście było też kilka innych punktów.
Najwyższym przedstawicielem radzieckim, przedstawicielem politycznym w NRD, był ambasador.
Mogło to również spowodować rozmieszczenie radzieckich żołnierzy w celu ochrony granicy państwowej.
Podobnie jak w 1953 roku, ówczesny Wysoki Komisarz w NRD, Siemionow, nakazał użycie broni
palnej przez żołnierzy radzieckich 17 czerwca.
Nie zrobiono tego w Moskwie, ale w Berlinie.
Aby wykluczyć jakiekolwiek ryzyko, ponieważ wiedzieli, że głównodowodzący radzieckich żołnierzy w NRD jest,
powiedzmy, trudny do oceny, radzieckiemu ambasadorowi albo podano pigułkę nasenną, albo ją zażył.
W każdym razie tego wieczoru nie reagował.
A to oznaczało, że jedynej osoby, która mogła wydać rozkaz, nie było na miejscu.
Tak, i przywództwo, Honecker i spółka.
No, w nocy, kiedy już było wiadomo... Było coś jeszcze, było zebranie Komitetu Centralnego.
Spotkanie Komitetu Centralnego miało zakończyć się około godziny 18:00, w tym samym czasie, w którym przemawiał tutaj Schabowski.
Ale tam ludzie, którzy najwyraźniej zostali poinstruowani przez radziecki wywiad wojskowy
lub wywiad wojskowy NRD, przedłużyli spotkanie.
Więc powiedziałeś, że nie możecie się rozejść, że macie tyle problemów.
I pozwolili, aby sesja trwała do 20:40.
To był dokładnie czas, kiedy Schabowski powiedział, że będzie to obowiązywać natychmiast, a ludzie już gromadzili się
na przejściu granicznym, zwłaszcza na Bornholmer Strasse.
Zostało to również ogłoszone w telewizji, najpierw w telewizji wschodnioniemieckiej, a
następnie w telewizji zachodnioniemieckiej.
Siedzieli w Komitecie Centralnym jak na oddziale izolacyjnym.
W tamtym czasie nie było telefonów komórkowych, więc nikt nie mógł grać, krzyczeć i mówić, och, co się teraz stało?
Nie, nie. I zdali sobie z tego sprawę dopiero około 22:00.
Ministerstwo Obrony NRD znajdowało się w Strausbergu, a nie w Berlinie.
I wtedy wyjechali, więc po 20:40 byli w Strausberg około 22:00 i wtedy zaczęły się rozchodzić wieści.
Sowieci mieli w tym swój udział, więc pomysły rozmieszczenia pierwszych zmotoryzowanych dywizji karabinów zostały odrzucone.
Ekscytujące. Michael
I na wypadek, gdyby nadal były pytania, ale byli pokojowi rewolucjoniści, oczywiście, że byli, ponieważ byli przygotowani.
Więc to było od sowieckiego wywiadu wojskowego, nie od Stasi i KGB, ale także od zachodnich służb, więc ludzie
wyszli na ulice, ludzie protestowali, stawiali świece w oknach i, i, i, więc to już istniało.
W końcu było to potrzebne później, aby opowiedzieć historię pokojowych rewolucjonistów.
I nie mogło tam być po prostu trzech ludzi i powiedzieć, no cóż, tutaj, to byli trzej pokojowi
rewolucjoniści, to nie zadziałałoby tak dobrze.
Musiał to więc być ruch masowy, nie tylko w Lipsku i Berlinie, ale także w innych miastach.
Ekscytujące. Podsumowując do tego momentu, ponieważ dzisiaj również widzimy dziesiątki tysięcy wychodzących na
ulice w poniedziałki, aby demonstrować, tak jak wtedy.
Teraz mówisz, że sowieckie przywództwo planowało upadek muru i instrumentalizowało te demonstracje.
W końcu zasugerowałeś, że zachodnie służby specjalne również odegrały aktywną rolę.
Czy więc dobrze rozumiem, że Wschód i Zachód, które oficjalnie były wrogami, współpracują nad agendą?
Myślę, że tak. Możesz, ten wspólny wątek biegnie przez historię od 1917, 18.
Obecnie istnieją niezliczone książki, które dowodzą, że taka współpraca istniała.
Wiele działo się w obszarze gospodarczym, ale część również w obszarze politycznym i z pewnością istniała również
regularna koordynacja między służbami poszczególnych krajów.
Ekscytujące. To znaczy, że istniało coś w rodzaju mostów między blokami wschodnim i zachodnim?
Powiedziałbym, że tak. Cóż, pracowałem na takim moście. To było w handlu.
NRD była bardzo zainteresowana przybyciem tych amerykańskich firm.
Te amerykańskie firmy, kiedy zaczynały w 1985 roku, musiały coś wiedzieć, ponieważ przyszły w tym samym
czasie i chciały mieć obywateli NRD jako pracowników.
Mogli przywieźć ze sobą własnych ludzi, mogli szukać ludzi w Berlinie Zachodnim i mogli skorzystać z usług zagranicznych
handlowców zorganizowanych przez Międzynarodowe Centrum Handlu.
A oni chcieli tego drugiego.
I nie było ich tam, więc najpierw trzeba było rozpocząć operację poszukiwawczą, ponieważ
ci ludzie potrzebowali zachodniego paszportu.
Trzeba było więc przejść przez cały młyn NRD, że tak powiem, aby zostać kadrą podróżującą.
Potem zwrócono się do mnie i byłem zainteresowany tą pracą, więc się zgodziłem.
A potem zacząłem tę pracę na początku '86, w kwietniu.
Ale wciąż było kilka mostów, jeśli spojrzymy wstecz.
Angela Merkel pochodzi z rodziny pastorów.
A pastor, pan Kassner, miał w Templinie ośrodek szkoleniowy dla teologów.
Teologowie z Europy Zachodniej byli tam również stałymi gośćmi.
I prawdopodobnie mają już na oku Angelę.
Kto wie. Ale w jakiś sposób brzmi to jak program, który się tutaj dzieje.
Więc plan nie powstał wczoraj, prawda? Kiedy to się zaczęło?
Myślę, że tak. Nie musimy więc wracać do Karola Marksa w szczegółach.
Ale proletariusze wszystkich krajów łączcie się! działa tylko wtedy, gdy kapitaliści wszystkich krajów są
zjednoczeni, ponieważ proletariusze są zależni od kapitalistów.
Ale w 1917 roku miała miejsce rewolucja październikowa, a w międzyczasie pojawiło się kilka książek, zwłaszcza z USA, w
których związek między Wall Street a rewolucją bolszewicką został szczegółowo opisany, na przykład przez Anthony'ego Suttona.
I gdzie opisano również, jak Trocki i Lenin udali się do Piotrogrodu ze środkami finansowymi, z których jeden został
dostarczony przez założycieli Rezerwy Federalnej, a drugi przez niemieckie siły obronne, w celu wzniecenia tam rewolucji.
Niektórzy dlatego, że uważali kraj za gotowy do obalenia, tj. amerykańscy bankierzy, aby wziąć kraj pod swoje skrzydła, że tak
powiem, a Lenin, ponieważ był potrzebny do doprowadzenia do zawieszenia broni, później traktatu
pokojowego i uwolnienia Niemiec z drugiego frontu.
Oznacza to, że traktat pokojowy w Brześciu Litewskim został również zawarty, a Niemcy
opuściły sojuszniczą ententę - eee, Rosja opuściła.
W tym czasie było to jeszcze Imperium Rosyjskie, Związek Radziecki powstał dopiero 22 grudnia, ale była to faza przejściowa.
I tak w tym czasie Amerykanie ustanowili człowieka, który już znał Lenina, który zawarł
pierwsze umowy z Leninem, to był Armand Hammer.
Aż do swojej śmierci w 1990 roku, na krótko przed śmiercią, był łącznikiem stolicy USA z Biurem Politycznym.
I wszystkie te główne projekty importowe Związku Radzieckiego dotyczące elektrowni, elektrowni wodnych, ale także
umowy dotyczące dzierżawy ziemi podczas II wojny światowej zostały zawarte pod jego egidą, że tak powiem.
A tak przy okazji, Armand Hammer przez lata stał się miliarderem.
Jego ojciec był założycielem partii komunistycznej, współzałożycielem Komunistycznej Partii USA.
Oczywiście był także laureatem Orderu Lenina.
Trzeba powiedzieć, że istnieje wyraźne połączenie między tymi dwoma blokami.
Ale teraz jeszcze raz, ponieważ uważam, że spojrzenie wstecz jest kluczowe dla tego, co dzieje się dzisiaj.
Powiedziałeś, że FED, czyli Rezerwa Federalna, najważniejsi oligarchowie finansowi w świecie
zachodnim zainicjowali Rewolucję Październikową.
Tak.
Więc musieli mieć bardzo wyraźne interesy finansowe?
Cóż, oczywiście. Interes polegał na zdominowaniu Rosji.
Ale nie można tego zrobić bezpośrednio.
Więc próbowali, była wojna domowa, w której uczestniczyli także Amerykanie, Anglicy i Japończycy.
Ale kraj był po prostu zbyt duży.
I próbowali ustanowić reżim, który był zależny od ciebie, ale który nie był znany na świecie.
Nikt by nie pomyślał, że ci rosyjscy komuniści byli ostatecznie finansowani z Zachodu w
fazie rozruchu, a później byli kontrolowani.
Jest to również powód, dla którego wiele osób nie może uwierzyć, że Związek Radziecki zlikwidował swój własny system.
Tak więc upadek muru w Berlinie był praktycznie rozwiązaniem klamry wokół socjalistycznych krajów Europy.
Wycofanie armii radzieckiej, które trwało do 1994 roku, a następnie zniszczenie samego Związku Radzieckiego.
A Gorbaczow, kiedy objął urząd, pięknie to opisał za pomocą pierestrojki i głasnosti.
Pierestrojka oznacza reorganizację, a głasnost - przejrzystość. I to właśnie chciał zrestrukturyzować.
Doświadczyliśmy tego, że pojawiła się kasta oligarchów, a biuro polityczne i partia ze wszystkimi
swoimi strukturami zniknęły za jednym zamachem.
Walka klasowa, którą wtedy toczyliśmy, przekształciła się w walkę klimatyczną.
Okej, to chyba prowadzi nas do dnia dzisiejszego.
Tak, tak.
To byłoby moje następne pytanie.
Opisałeś, jak wpływy wielkich oligarchów finansowych faktycznie zawsze istniały w historii Rosji czy Związku Radzieckiego.
A dzisiaj?
Michał Wolski:] Cóż, myślę, że nadal są na piłce, ale nie są widoczni.
A rzeczy, którymi jesteśmy zamgleni, do 1990 roku w bloku wschodnim nazywano partią klasy robotniczej, walką klasową,
proletariusze wszystkich krajów jednoczą się, wszystkie takie puste słowa, które teraz
zostały zastąpione innymi pustymi słowami.
Pytanie brzmi, jak do tego doszło.
Dlaczego nastąpił taki zwrot?
A potem musimy wrócić do budowy muru, a tym samym do muru berlińskiego.
Ponieważ w latach sześćdziesiątych nastąpiła ta zmiana, ale za kulisami od poprzedniego systemu socjalistycznego
do rozwoju nowej strategii i teorii i tak dalej.
Wyjaśnię to w ten sposób:
Budowa muru została zarządzona przez Sowietów w 1960 r., tj. w celu przeprowadzenia przygotowań, tak aby NRD mogła
następnie nabyć wszystko za pomocą swojej gospodarki planowej, te materiały budowlane i siłę roboczą, aby to zrobić.
A potem zbudowano mur.
Powodem tego było to, że zachodni alianci nie chcieli zaakceptować radzieckiej propozycji zmiany krajobrazu
politycznego w Berlinie Zachodnim, czyli berlińskiego ultimatum.
A potem zbudowano mur i zdano sobie sprawę, że praktycznie doprowadziło to NRD na
skraj nierządności, tj. upadku gospodarczego.
Nie było to planowane, nie było przewidywane, ale udowodniło, że socjalistyczna gospodarka planowa nie działa w
NRD, jedynym uprzemysłowionym kraju w bloku wschodnim.
Jestem pewien, że słyszałeś już o dziale Koordynacji Handlowej, na czele którego stoi Alexander Schalck-Golodkowski.
Historia ta zaczyna się w 1962 r., kiedy Schalck-Golodkowski został pierwszym sekretarzem kierownictwa SED ds. handlu
zagranicznego i był naciskany przez około 30 istniejących firm handlu zagranicznego - innym nie wolno było
tego robić w NRD - aby obniżyć swoje cele eksportowe.
W końcu NRD była krajem uprzemysłowionym i kupowała surowce i półprodukty, aby je przetwarzać i sprzedawać na całym
świecie, oczywiście głównie do Republiki Federalnej Niemiec.
Ale fakt, że ta planowana gospodarka była tak sztywna, oznaczał, że drobne naprawy, części zamienne i akcesoria nie
mogły być zakupione, a następnie maszyny stały w miejscu.
A potem firmy, firmy handlu zagranicznego, przyszły i powiedziały: tak, nie możemy eksportować, ponieważ firma XY
nie może dostarczyć, ponieważ nie ma części zamiennych.
W latach 1962-1963 Schalck i jego oficer MFS myśleli już o tym, jak zmienić sytuację, ale w Moskwie odrzucono te pomysły.
W 1964 r., gdy sytuacja nadal się pogarszała, Chruszczow został obalony, a w 1965 r. Moskwa wydała zgodę na
prowadzenie tej struktury równolegle do gospodarki planowej jako prywatnego handlu zagranicznego w NRD.
Następnie w 1966 r. wydano akt założycielski, a następnie dekretem ustanowiono Wydział Koordynacji Handlowej.
W związku z tym nie została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym, ponieważ
przyniosłoby to efekt przeciwny do zamierzonego.
Zachód biłby się całymi dniami o to, że NRD udowodniła, że komunizm nie działa.
Doprowadziło to jednak do tego, że w 1968 r. Zachód otrzymał informację od zdezerterowanego czeskiego generała Stasi, że na
jesiennym spotkaniu Układu Warszawskiego w 1966 r. ogłoszono, że cała doktryna socjalistyczna zostanie
zmieniona i że Zachód będzie mógł rozwinąć się w socjalizm.
Co ciekawe, były szef Federalnego Urzędu Ochrony Konstytucji potwierdził to w zeszłym roku.
Posłuchamy tego?
...jestem prawnikiem, moim szefem byłby dyktator lub niedoszły dyktator i powiedziałbym, panie Maaßen, zastanów się,
jak możesz zmienić liberalną demokrację w państwo totalitarne, które działa zgodnie z moimi upodobaniami.
W takim razie zastanowiłbym się również, jakie mechanizmy można wykorzystać do podważenia całego systemu.
A system polega na przekształceniu go w kolektywizm, gdzie wszyscy ludzie są gemainstreamt i wszyscy
ludzie myślą w tym samym kierunku, aby ich przestraszyć i postawić przed nimi nadrzędny cel.
I muszę powiedzieć, że pomysł wykorzystania klimatu do podważenia ustawy zasadniczej był pomysłem sprytnej osoby.
Wiem, że już w latach 60. w KGB byli ludzie, którzy zastanawiali się nad tym, jak Zachód może przekształcić się w socjalizm.
W tym czasie temat ochrony środowiska był już omawiany w KGB, z tematem środowiska, z tematem antyrasizmu itp., można przekonać
ludzi, aby powiedzieli: zostawmy demokrację i rządy prawa w spokoju, odłóżmy je na bok, decydującą rzeczą
jest antyrasizm, decydującą rzeczą jest środowisko.
Takie myśli KGB miało już w latach sześćdziesiątych.
Ale muszę powiedzieć, chapeau w kwestii klimatu.
Naprawdę wielkim osiągnięciem jest wykorzystanie tej kwestii klimatycznej do podważenia demokratycznych rządów prawa.
Tak, i to prowadzi nas do celów, które zostały wyznaczone w Związku Radzieckim w 1966 roku.
Pierwszym celem było pozwolenie Zachodowi na rozwój.
A drugim celem było zarabianie na klimacie.
Tak właśnie się stało.
Tak więc pierwszym krokiem było doradzenie Klubowi Rzymskiemu, założycielowi Klubu Rzymskiego, że tak powiem,
w 1967 r., w jaki sposób organizacja powinna zostać założona i jakie powinny być priorytety.
Poleciał wtedy do Związku Radzieckiego i odbył długie rozmowy.
A potem, kiedy Klub Rzymski został założony, dwóch generałów KGB było zawsze członkami,
pełnoprawnymi członkami, Klubu Rzymskiego aż do 1992 roku.
Nie mogę powiedzieć, co stało się później, ale jest to udokumentowane.
Inną kwestią jest to, że pod Wiedniem założono wspólny z Amerykanami instytut zajmujący się likwidacją
Związku Radzieckiego, w którym szkolono kadry polityczne na okres po pierestrojce, począwszy od 1982 roku.
Innymi słowy, istnieją nazwiska takie jak Czubajs, Wechselberg, Arwen i tak dalej, którzy zostali tam przeszkoleni, a
następnie zaangażowani w prywatyzację własności publicznej, własności państwowej, pod koniec pierestrojki.
Mówimy tu o miliarderach i oligarchach.
Potrzeba było 200 lat, aby ci oligarchowie pojawili się w USA.
I to było trzy do pięciu lat temu, kiedy ci oligarchowie się rozwinęli.
Wszyscy byli oszołomieni tym, jak szybko ci ludzie się wzbogacili.
Bogaty przez co?
Poprzez prywatyzację, ponieważ siedzieli u źródła i mogli sprywatyzować odpowiednie firmy, przedsiębiorstwa państwowe.
To był dość skomplikowany proces.
Książka opisuje dokładnie, co się stało.
Zaangażowani byli również oligarchowie z Zachodu, oligarchowie finansowi.
I wybrali kawałki filetów w przemyśle surowcowym.
I Chodorkowski jest takim przykładem, Abramowicz jest takim przykładem, który otrzymał pożyczki z Zachodu, zobowiązania
kredytowe, od 1988 roku, a następnie, gdy prywatyzacja była w toku, nabył te firmy jako powiernicy, że tak powiem.
To oczywiście nie było widoczne. Powiernik, tak, dali to komuś.
Ale on był z przodu i wszyscy myśleli, że jest właścicielem.
A Roman Abramowicz ma 100 milionów - jest to również udokumentowane w książce, w USA są te zięby,
jednostka kontrolna, która bada przestępstwa finansowe, i jest dłuższy artykuł na ten temat.
Otrzymał więc 100 milionów dolarów pożyczki, a następnie zainwestował te pieniądze w firmę naftową, którą dziesięć
lub dwanaście lat później sprzedał za 13,5 miliarda dolarów.
Cóż, a teraz żyje z trzech procent, tak.
To trochę rażące. Więc, jeśli dobrze zrozumiałem, szalona redystrybucja bogactwa narodowego?
Tak, po pierwszej rewolucji, kiedy wszystkie kościoły i szlachta, wielcy właściciele ziemscy, kupcy i
przedsiębiorcy, innymi słowy kapitaliści, zostali wywłaszczeni.
Wielu zostało zamordowanych, wielu uciekło do Europy.
I to była druga kampania redystrybucyjna, w której ludzie wzbogacili się w bardzo krótkim czasie.
W tamtych czasach, na początku lat dwudziestych XX wieku, podczas tej zawieruchy, wszystko było praktycznie przerzucane
do państwa, a nie przydzielane jednostkom, tj. realokowane.
A teraz to, co pan Maaßen powiedział o klimacie, to trzecia redystrybucja.
Ponieważ teraz walka klasowa stała się walką klimatyczną.
I jeśli kiedyś był to ktoś, kto był kapitalistą, że tak powiem, dziś wrogiem jest zaprzeczający
klimatowi, grzesznik klimatyczny, zanieczyszczający klimat.
Tak więc cała ta ideologia osiągnęła teraz poziom, na którym opłaty za emisję CO2 - cała kwestia organiczności jest
również jej częścią, tj. że wszystko, co jest organiczne, jest droższe - ale także ograniczenie mobilności.
Obecnie widzimy, że Grupa VW jest redukowana, tj. kurczy się.
A to ostatecznie oznacza, że ponieważ ludzie nie chcą już mieć prywatnego transportu ze względów klimatycznych, zobacz
15-minutowe miasta, możesz tam wszystko zrobić na rowerze.
A jeśli chcesz wydostać się z 15-minutowego miasta, potrzebujesz teraz pozwolenia w Chinach.
W przeciwnym razie nie można przejść przez barierę.
Tak więc siły, które to zorganizowały, znów zarabiają pieniądze.
Pieniądze robi się z gorącego powietrza.
Odnoszę się teraz do pana Maaßena.
Ekscytujące. Podsumowując, mógłbyś zacytować naszego miłego inicjatora WEF?
Tak.
Klaus Schwab.
Michael Wolski Tak, to też jest interesujące.
WEF, Światowe Forum Ekonomiczne, zostało założone przez niego w 1972 roku i istnieje do dziś, taka skamielina.
Nie będziesz nic posiadał i będziesz szczęśliwy, to jest cel.
I to prowadzi nas z powrotem do społeczeństwa socjalistycznego.
Więc teraz mówią o tych podatkach od CO2, nowych systemach grzewczych - 40% ludzi w Niemczech posiada własny
dom i nie wiem, ilu z nich stać na nowy system grzewczy.
A wtedy słynne Black Rocks i podobne firmy prawdopodobnie staną tam i powiedzą: okej, w takim razie
kupimy to z masy upadłościowej, z przymusowej sprzedaży.
Tak, bardzo, bardzo pouczające, powiedziałbym, jak daleko jesteśmy już w tym obecnym trzecim procesie.
Tak.
Rozmówca KlaTV Naprawdę trzeba zapytać, ile socjalizmu naprawdę umarło w 1989 roku.
Ale podsumowując, może być bardzo trudno wyobrazić sobie, że istnieją tutaj ukryte siły, które w
oczywisty sposób działają przeciwko dobru ludzi.
I to już teraz, tak diabelnie sprytny, można by rzec, tak wszechogarniający.
Tak, prawdopodobnie wszystko jest kontrolowane przez sztuczną inteligencję.
Tak, na koniec tego bardzo interesującego wywiadu chciałbym zapytać, co jeszcze można zrobić?
Cóż, możesz się ustabilizować, informując się kompleksowo, tj. nie tylko mając swoje intelektualne źródła z
Tagesschau, MoMa i Netflixa, ale także korzystając z alternatywnych mediów lub czerpiąc inspirację w ten sposób.
Mam w tej książce prawie 100 linków do Internetu, gdzie można znaleźć linki na szeroki zakres tematów, gdzie
można również zbierać nowe pomysły, a następnie szukać dalej.
Oznacza to jednak aktywność fizyczną, a nie wieczorne przesiadywanie przed telewizorem z paczką chipsów.
Tak, myślę, że zabierzemy to ze sobą. Dziękuję bardzo za wywiad.
Dziękuję również.
A potem spotkamy się ponownie.
Tak, dziękuję.