Mirë se vini, zoti Wolski.
Faleminderit për ftesën nga KlaTV.
Po, me kënaqësi. Po zhvillojmë këtë intervistë në një ditë shumë të paharrueshme, përvjetorin e 9 nëntorit.
Tani kanë kaluar saktësisht 35 vjet që nga rënia e Murit të Berlinit në vitin 1989.
Ju jeni autori i disa librave shumë interesantë mbi këtë temë, të cilët mund të gjenden gjithashtu në faqen tuaj të internetit.
Dhe para se të fillojmë, le të prezantojmë së pari për shikuesit tanë.
Michael Wolski lindi në Saksoni në vitin 1952 dhe u rrit në Berlinin Lindor.
Ai është babai i tre fëmijëve.
Në vitin 1970, pasi përfundoi arsimin e mesëm, ai u diplomua në ekonomi, duke u specializuar në tregtinë e jashtme.
Që nga viti 1974 e tutje, zoti Wolski punoi në tregtinë e jashtme në RDGJ.
Nga viti 1986 deri në 1990, ai ishte oficeri lidhës për tregtinë e jashtme të GDR-së në zyrën e një korporate amerikane
në Qendrën Ndërkombëtare të Tregtisë në Berlinin Lindor.
Në dhjetor 1989, ai mori përsipër detyrën e themelimit të një kompanie shitjesh në Berlinin Lindor në emër të grupit.
Kjo urdhër u anulua përsëri në janar 1990.
Në fillim të vitit 1991, zoti Wolski u transferua në Moskë.
Atje ai ishte themeluesi dhe drejtuesi i zyrës përfaqësuese të grupit në BS dhe dëshmoi rrëzimin
e Bashkimit Sovjetik dhe transformimin e Rusisë.
Në vitin 1998, ai u kthye në Berlin dhe punoi si këshilltar për kompani ruse.
Nga viti 2006 deri në 2012, ai ishte themeluesi dhe drejtori i Shoqatës Gjermaniko-Boshnjake të Biznesit në Sarajevë.
Michael Wolski është në pension që nga viti 2014.
Ai është autori i pesë librave mbi rënien e Murit të Berlinit.
Në kujtimet tona dhe në raportet e mediave, rënia e Murit të Berlinit në vitin 1989 gjithmonë shfaqet si
një revolucion paqësor, si rezultat i pakënaqësisë në mesin e popullsisë së RDFGJ-së.
Shumë njerëz mendojnë për paqen dhe demonstratat.
Dhe në librin tuaj "1989 Rënia e Murit të Berlinit", një retrospektivë pas 35 vjetësh, ju, si dëshmitar
bashkëkohor, e përshkruani rënien e Murit si një ngjarje që ishte planifikuar dhe zbatuar me kujdes.
Çfarë të bën të mendosh kështu?
Po, siç përmenda më parë në CV-në time, punova në zyrën përfaqësuese të një korporate amerikane në
Berlinin Lindor nga viti 1986 deri në 1990, ku ndihmova në zhvillimin e biznesit të korporatës në RDGJ.
Dhe kur ra Muri i Berlinit në nëntor 1989, shefi zviceran i kompanisë që menaxhonte zyrën erdhi në
dhjetor dhe tha: "Mike, ke një detyrë të veçantë."
Ne do të themelojmë një degë për shitje në RDGJ, ashtu siç kemi bërë në Poloni, Çeki dhe Hungari.
Dhe detyra jote është të nisësh këtë themelim, për të thënë kështu, dhe të bësh përgatitjet e nevojshme, si
kontaktimi i një avokati, vendosja për pronën dhe përcaktimi i numrit të personave që do të përfshihen.
Dhe tani ishin vetëm disa ditë para Krishtlindjeve.
Fillova këtë dhe më pas desha të zhvilloja diskutime me personat përkatës përgjegjës për çdo fazë të punës në fillim të janarit.
Dhe më pas, më 9 janar 1990, erdhi një telefonatë që tha të ndalojmë gjithçka. Ne nuk po themelojmë një degë.
Biznesi ynë do të transferohet te nëndegë gjermane.
Në Federatën e Republikës Gjermane, në Neuss, kishte një kompani të madhe.
Dhe kjo më befasoi. Dhe e bëra pyetjen, po, pse po ndërpritet?
Dhe pastaj shefi më tha, po, kemi marrë udhëzime nga SHBA-ja që nuk do të ketë më RDGJ.
Ishte më 9 janar 1990.
Dhe nëse kthehemi pas në histori, nuk ishte deri më 13 shkurt 1990 që katër Aleatët dhe dy ministrat e jashtëm gjermanë u takuan
dhe vendosën të fillojnë bisedimet për ribashkimin e Gjermanisë.
Kjo do të thotë që menaxhmenti i lartë tashmë e dinte rezultatin paraprakisht.
Dhe, çuditërisht, edhe përpara se të vinte 13 shkurti, pati një thirrje të dytë ku më thanë se gjithçka duhej të
përfundojë deri më 30 qershor 1990, dmth. integrimi i biznesit të RDGJ-së në degën gjermane perëndimore.
Po, dhe pastaj në maj mësuam se unioni monetar do të ndodhte më 1 korrik.
Dhe kushdo që ende flet për rastësi, mendoj se është mjaft naiv.
Por kjo ngre pyetjen: kush në të vërtetë donte që Muri të rrëzohej?
Epo, kur isha në Moskë, bisedova me shumë njerëz që ishin mjaft të ditur.
Për shembull, ish-anëtarët e KGB-së që u shkarkuan pas rënies së komunizmit.
Kështu, Bashkimi Sovjetik u shpërbë, monopoli i tregtisë së jashtme u shemb, dhe kombinatet individuale
tani mund të kryenin operacione eksporti dhe importi.
Dhe ndodhi që në këto departamente të tregtisë së jashtme të kombinateve, ku tani duhej të udhëtoja dhe jo
më te kompania e tregtisë së jashtme në Moskë, kishte njerëz që flisnin gjermanisht rrjedhshëm.
Dhe pastaj, mirë, rusi dhe anglishtja ime nuk ishin aq profesionale, kështu që më pyetën: nga je?
Dhe me Michael Wolski në kartën e biznesit, nuk ishte aq lehtësisht i identifikueshëm si Fritz Müller apo diçka e tillë.
Dhe kur e thashë këtë, nga RDGJ-ja, fytyra e tij u ndriçua:
Unë gjithashtu isha në RDGJ për pesë vjet. Flisja gjermanisht rrjedhshëm dhe dija që ai nuk ishte në ushtri, sepse
oficerët qëndronin në RDGJ vetëm për tre vjet maksimumi. Ndërsa ata nga forcat e tjera qëndronin atje pak më gjatë.
Dhe më pas pati disa biseda interesante, gjatë të cilave më thanë shumë gjëra për RFP-në që nuk i dija, lidhur
me strukturat e udhëheqjes dhe marrëdhëniet e pushtetit.
Epo, atëherë lexoja shumë, libra nga politikanë sovjetikë, diplomatë, agjentë të shërbimit sekret e kështu me radhë.
Dhe ngadalë fotografia u bë më e qartë se ky ishte në të vërtetë një ngjarje e fshehur pas një perde
tymi, dhe ajo perde tymi quhej Revolucioni Paqësor.
Është interesante që në fillim të vitit 2015 pati tre publikime që hodhën pak dritë mbi këtë çështje.
E para ishte se më 2 nëntor 2014, në Der Spiegel u shfaq një artikull që thoshte se Gorbachev
dhe Shevardnadze donin që Muri të binte më herët.
Të dy shkuan ta shihnin Erichun, i cili ishte në Berlin për një konferencë...
Kur ishte kjo?
Kjo ishte në vitin 1987. Më 28 ose 29 maj 1987, ata vizituan Erich Honeckerin dhe i thanë se Muri nuk i përshtatej më imazhit
të një Europe të bashkuar që Gorbachev kishte kultivuar, as nuk i përshtatej çarmatimit, dhe se ai duhej të rrëzonte Murin.
Dhe pastaj Erich u ngrit mbi tavolinë, për të thënë kështu, dhe tha jo.
Që ishte shumë guximtare, sepse Erich gjithashtu dinte se asnjë tank nuk do të vinte, siç ndodhi në Pragë
në vitin 1968, nëse nuk bënit atë që dëshironte Moska.
Dhe pastaj të dy u larguan.
Është interesante, 14 ditë më vonë Reagan ishte në Berlinin Perëndimor dhe foli në
anën perëndimore të Portës së Brandenburgut.
Dhe pastaj ishte, siç mund ta shihni shumë qartë në fotografi, deklarata e famshme e zotit Gorbachev: 'Shembni këtë mur!'
Pra ai nuk tha Honecker, por Gorbachev.
Kështu ai e dinte kush ishte përgjegjës.
Dhe sepse kjo nuk ndodhi, në vitin 1989 pati një operacion të fshehtë sovjetik.
Dhe kjo përshkruhet në një libër të quajtur Operacioni Lutsch, i cili u botua në fund të vitit 2014 ose në fillim të vitit 2015,
shkruar nga një oficer nën mbulesë i shërbimit të inteligjencës ushtarake të GDR-së, i cili përshkroi se
si ra Muri dhe cilat përgatitje u bënë paraprakisht.
Dhe një pikë e tretë ishin ngjarjet në Hungari, me çmontimin e fortifikatave kufitare në vitin 1989, ku u zhvillua ky takim,
ky piknik, ku pothuajse 700 qytetarë të RDG-së shfrytëzuan mundësinë dhe udhëtuan në Republikën Federale përmes Austrisë.
Ngazëlluese. A keni ndonjë shembull tjetër të ngjarjeve ku ndiheni se ajo që ndodhi ishte si diçka nga një skenar filmi?
Sigurisht, ende kishte disa ngjarje.
Kur e shikon tani 9 nëntorin, si ishte strukturuar ai ditë, si u zhvillua, gjithçka gjendet në imazhet me të cilat
jemi të gjithë të njohur, por me një interpretim tjetër.
Unë gjithashtu e përmenda këtë në libër, që, për shembull, ajo që mund ta shohim më vonë, kur Schabowski të lexojë tekstin
e tij, është se diçka mungonte në këtë tekst, por Egon Krenz e kishte shtuar, që kishte një periudhë bllokimi.
A të dëgjojmë këtë për një çast?
...ne kemi vendosur sot të fusim një rregullore që do t'i lejojë çdo qytetari të RFP-së të largohet
nga vendi përmes pikepërkalimeve kufitare të RFP-së.
Për departamentin e shtypit të ministrisë, Këshilli i Ministrave ka vendosur që ky rregullim tranzitor të hyjë në fuqi deri sa
dispozita statutore përkatëse të miratohet nga Dhoma Popullore.
Dhe ky tekst që ai lexoi ka një njoftim për kufizim.
Dhe kjo do të shpallej vetëm në radio në orën pesë të mëngjesit të nesërm.
Dhe ky kufizim është hequr, kështu që nëse ekziston një version i gjatë, ai ulet aty, kërkon dhe shikon dhe thotë se
në njëfarë mënyre kishte një ndjesi që diçka e tillë duhej të ekzistonte, por nuk mundi ta gjente.
Kjo shkaktoi një nxitim drejt pikave të kalimit kufitar.
Dhe kjo ishte gjithashtu një operacion i organizuar nga shërbimi sovjetik i inteligjencës ushtarake.
Tani për pyetjen që shumë qytetarë të RDGJ-së e bënin vetes në atë kohë. Pse nuk u qëllua?
Po, ky është pika tjetër.
Pra, në fillim të vitit 1989, në kufi pati një shkëmbim të armatosur vdekjeprurës.
Pastaj i riu Chris Geffroy u qëllua për vdekje në Berlin, gjë që ishte, natyrisht, një katastrofë
absolute për politikat e Shevardnadzes dhe Gorbaçovit.
Megjithatë, pasi kufiri perëndimor i RDG-së ishte nën sovranitetin e Paktit të Varshavës, në prill nga trupat kufitare
të RDG-së, por me vendim të Paktit të Varshavës, u njoftua se nuk do të përdorej më armë zjarri në kufirin perëndimor.
Kjo ishte më 12 prill.
Kjo do të thotë se nga ky moment e tutje, rojet kufitare ishin dukshëm në detyrë me pistoleta-mitralozë, por pa municion.
Dhe vetëm oficerët kishin municion për armët e tyre personale.
Kjo do të thotë se, nga ky çast e tutje, ishte tashmë e qartë se ky regjim kufitar do të merrte fund.
Sigurisht, kjo nuk dihej; ishte tepër sekret.
Sepse atëherë tashmë do të kishte pasur një vrapim drejt kufirit.
Po, por nuk ishin vetëm ushtarët e RDGJ-së.
Njerëzit gjithashtu pyetnin veten se ku ishin të gjithë ushtarët rusë, të cilët ishin kudo në RDGJ.
Po, dhe kjo ishte planifikuar gjithashtu shumë më parë për këtë ngjarje më 9 nëntor.
Pra, 7 nëntori ishte festa më e rëndësishme politike në Bashkimin Sovjetik, Revolucioni i Madh Socialist i Tetorit.
Ishte tetor atëherë sepse ata kishin një kalendar tjetër.
Dhe pastaj këto festime zgjatnin gjithmonë dy ditë, kështu që 7 dhe 8 nëntori ishin ditë
pushimi në Bashkimin Sovjetik, një festë e dyfishtë.
Dhe në atë pikë, ushtarët sovjetikë u strehuan.
Në RDF ata lejoheshin të dilnin vetëm në grup; nuk lejohej të dilnin individualisht, dhe pastaj
këta ushtarë u mbyllën në kazermë deri më 13 nëntor.
Dhe kishte një arsye tjetër për këtë.
Çdo vit, midis 300 dhe 400 ushtarë sovjetikë dezertonin.
Shumë dëshironin të shkonin në Lindje, dëshironin të ktheheshin në shtëpi, dhe disa dëshironin të shkonin në Perëndim.
Dhe që nga 3 ose 4 gushti 1989, kur një rojë kufitare gjermane lindore u qëllua për vdekje nga një ushtar
sovjetik në arrati, pra dezertor, në kufirin perëndimor, kishte çdo arsye për t'i burgosur.
Sepse nëse kufiri do të ishte hapur, ushtarët sovjetikë mund të ishin përzier me turmën, të armatosur
me armë, dhe mund të kishin shkaktuar një masakër.
Sigurisht, kishte edhe disa pika të tjera.
Përfaqësuesi më i lartë sovjetik, përfaqësues politik në RDGJ, ishte ambasadori.
Dhe kjo gjithashtu mund të ketë nxitur dërgimin e ushtarëve sovjetikë për të mbrojtur kufirin shtetëror.
Ashtu si në vitin 1953, Komisioneri i Lartë atëherë në RDGJ, Semjonow, gjithashtu urdhëroi ushtarët
sovjetikë të përdornin armë zjarri më 17 qershor.
Kjo nuk u bë në Moskë, por në Berlin.
Dhe për të përjashtuar çdo rrezik, sepse dihej që komandanti i përgjithshëm i ushtarëve sovjetikë këtu në RDGJ ishte,
le të themi, i vështirë për t'u vlerësuar, ambasadorit sovjetik iu dha një tabletë gjumi ose ai mori vetë një.
Në çdo rast, ai nuk iu përgjigj atë mbrëmje.
Dhe kjo do të thoshte se i vetmi person që mund të kishte dhënë urdhrin nuk ishte aty.
Po, dhe udhëheqja, dmth. Honecker dhe Co.?
E pra, atëherë natën, kur u bë e ditur... Ishte ende diçka tjetër, ishte ende ajo mbledhje e Komitetit Qendror.
Mbledhja e Komitetit Qendror, e cila po zhvillohej në të njëjtën kohë me fjalimin e
Schabowskit, duhej të përfundonte rreth orës 18:00.
Por atje, njerëzit që ishin qartë të udhëzuar nga shërbimi sovjetik i inteligjencës ushtarake ose nga
shërbimi i inteligjencës ushtarake i GDR-së zgjatën takimin.
Pra, ti the se as ti nuk mund të ndahesh, ke kaq shumë probleme.
Dhe kështu ata e lanë mbledhjen të vazhdojë deri në orën 20:40.
Ishte pikërisht ai moment kur Schabowski tha se do të hynte në fuqi menjëherë, dhe njerëzit nisën të derdheshin
drejt pikës kufitare, konkretisht në Bornholmer Straße.
Dhe kjo u njoftua atëherë në televizion, së pari në televizionin gjerman lindor, pastaj në televizionin gjerman perëndimor.
Dhe aty ata u ulën në Komitetin Qendror, sikur të ishin në izolim.
Në atë kohë nuk kishte telefona celularë, kështu që askush nuk mund të luante dhe të
bërtiste duke thënë: "O, çfarë ka ndodhur tani?"
Jo, jo. Dhe ata u vërejtën për këtë vetëm rreth orës 10 të mbrëmjes.
Ministria e Mbrojtjes e RDGJ-së ndodhej në Strausberg, jo në Berlin.
Dhe kështu ata shkuan atje me makinë, dhe pas orës 20:40 mbërritën në Strausberg rreth orës
22:00, dhe atëherë filloi të përhapej lajmi.
Por sovjetikët kishin dorë në këtë, kështu që idetë për ndoshta vendosjen e divizioneve të
para të këmbësorisë motorizuar u hodhën poshtë.
Ngazëlluese. Michael
Dhe nëse tani lindin pyetje, por kishte revolucionistë paqësorë, sigurisht që kishte, sepse ata ishin përgatitur.
Pra, kjo vinte nga shërbimi sovjetik i inteligjencës ushtarake, jo nga Stasi apo KGB, por edhe nga shërbimet perëndimore, kështu
që njerëzit dolën në rrugë, protestuan, vunë qirinj në dritaret e tyre e kështu me radhë, kështu që ato tashmë ekzistonin.
Gjithsesi, më vonë do të duhej për të treguar historinë e revolucionarëve paqësorë.
Dhe nuk mund të ishin thjesht tre persona që qëndronin aty duke thënë, "Ja, këta ishin tre revolucionarët
paqësorë," sepse kjo nuk do të funksiononte shumë mirë.
Kështu që duhej të ishte një lëvizje masive, edhe territorialisht, jo vetëm në Lipsik dhe Berlin, por
edhe në qytete të tjera ku u zhvilluan këto demonstrata.
Ngazëlluese. Pra, për të përmbledhur atë që kemi thënë deri tani, sepse po shohim të njëjtën gjë që po ndodh sot,
me dhjetëra mijëra njerëz që dalin në rrugë çdo të hënë për të demonstruar, ashtu si atëherë.
Tani po thua se udhëheqja sovjetike në thelb planifikoi rënien e Murit dhe shfrytëzoi këto demonstrata.
Së fundi, sugjeruat se agjencitë e inteligjencës perëndimore gjithashtu luajtën një rol aktiv.
Pra, a e kuptoj drejt që Lindja dhe Perëndimi, të cilët zyrtarisht ishin armiq, tani po punojnë së bashku në një agjendë?
Mendoj se po. Mund ta shihni që kjo fije e përbashkët ka kaluar nëpër histori që nga viti 1917, 18.
Tani ka libra të panumërt që provojnë se kjo bashkëpunim ka ekzistuar.
Shumica e kësaj ishte në sferën ekonomike, por një pjesë e saj ishte edhe në sferën politike, dhe kështu padyshim kishte
konsultime të rregullta midis shërbimeve të shteteve federale.
E mahnitshme. Pra, kishte ura midis bllokut lindor dhe atij perëndimor?
Do të thoja po. Epo, kam punuar në një urë të tillë. Ishte në sektorin e shitjes me pakicë.
RDG ishte shumë e interesuar të tërhiqte këto korporata amerikane.
Kur këto korporata amerikane mbërritën në vitin 1985, padyshim që dinin diçka, sepse erdhën në të njëjtën kohë
dhe donin të punësonin qytetarë të Gjermanisë Lindore.
Ata mund të kishin sjellë me vete njerëzit e tyre në atë kohë, mund të kishin kërkuar njerëz në Berlinin
Perëndimor, dhe mund të kishin përdorur tregtarë të huaj të organizuar nga Qendra Ndërkombëtare e Tregtisë.
Dhe ata donin të fundit.
Por ata nuk ishin aty, kështu që duhej të nisej një kërkim, sepse këta njerëz kishin nevojë për një pasaportë perëndimore.
Kështu që ata duhej të kalonin tërë mullirin e RDF-së, për t'u bërë kuadro udhëtimi.
Dhe pastaj më kontaktuan dhe isha i interesuar për punën, kështu që thashë po.
Dhe pastaj fillova këtë punë në fillim të vitit 1986, në prill.
Por kishte edhe disa ura të tjera, nëse e kujtojmë.
Pra, Angela Merkel vjen nga një familje ministrash.
Dhe pastori, zoti Kassner, kishte një qendër trajnimi për teologë në Templin.
Teologët nga Europa Perëndimore ishin gjithashtu mysafirë të rregullt atje.
Dhe ata ndoshta tashmë e kanë vënë syrin te Angela.
Kush e di. Por duket se këtu po funksionon ndonjë lloj agjende.
Pra, nuk është një plan që u mendua dje, apo jo? Sa kohë ka që po punohet në të?
Mendoj se po. Nuk na duhet të kthehemi në detaje te Karl Marx këtu.
Por proletarët e të gjitha vendeve, bashkohuni! funksionon vetëm nëse kapitalistët e të gjitha vendeve janë të
bashkuar, sepse proletarët janë të varur nga kapitalistët.
Por më pas erdhi Revolucioni i Tetorit në vitin 1917, dhe që atëherë janë botuar disa libra, veçanërisht nga Shtetet e
Bashkuara, që përshkruajnë në detaje lidhjen midis Wall Street-it dhe Revolucionit Bolshevik, për shembull nga Anthony Sutton.
Ai gjithashtu përshkroi se si Trocki dhe Lenini, të pajisur me burime financiare, njeri nga themeluesit e
Rezervës Federale dhe tjetri nga Abwehr-i gjerman, udhëtuan në Petrograd për të nxitur revolucionin atje.
Disa sepse panë se vendi ishte i pjekur për ndryshim, konkretisht bankierët amerikanë, të cilët donin ta kishin vendin nën krahun e
tyre, për të thënë kështu, dhe Lenini sepse ai duhej për të siguruar armëpushimin, i cili më vonë u bë traktati i
paqes, dhe për të çliruar Gjermaninë nga fronti i dytë.
Kjo do të thotë që Traktati i Brest-Litovskut u nënshkrua dhe Gjermania u tërhoq nga
kjo Entente e Aleatëve – eh, Rusia u tërhoq.
Në atë kohë, ishte ende Perandoria Ruse; Bashkimi Sovjetik u themelua vetëm në
dhjetor 1922, por kjo ishte një fazë tranzitore.
Dhe në atë kohë, amerikanët vendosën një njeri që tashmë njihte Leninin dhe bënë
marrëveshjet e para me të. Ai njeri ishte Armand Hammer.
Dhe deri në vdekjen e tij në vitin 1990, pak para vdekjes, ai ishte lidhja midis kryeqytetit amerikan dhe Byrosë Politike.
Dhe të gjitha këto projekte të mëdha importi të Bashkimit Sovjetik, që përfshinin fabrika, centralë hidroelektrikë, por
edhe marrëveshjen për tokën dhe qiranë gjatë Luftës së Dytë Botërore, u përmbyllën nën egjidën e tij, për të thënë kështu.
Ah, dhe për më tepër, Armand Hammer ishte një miliarder gjatë viteve.
Babai i tij ishte themelues i Partisë Komuniste, bashkëthemelues i Partisë Komuniste të Shteteve të Bashkuara.
Dhe, natyrisht, ai gjithashtu ishte marrës i Urdhërit të Leninit.
Një lidhje e qartë midis dy blloqeve, duhet të thuhet.
Por tani, edhe një herë, sepse besoj se është thelbësore për atë që po ndodh sot, le të hedhim një vështrim prapa.
Ju thatë se FED-i, domethënë Rezerva Federale, oligarkët financiarë më të rëndësishëm në
botën perëndimore, iniciuan Revolucionin e Tetorit.
Po.
Pra, ata duhet të kenë pasur atje interesa financiare shumë të qarta?
Sigurisht. Interesi ishte të dominohej Rusia.
Por ti nuk mundje ta bëje atë drejtpërdrejt.
Kështu që ata e provuan këtë, pati një luftë civile që përfshinte gjithashtu luftëtarë amerikanë, britanikë dhe japonezë.
Por vendi ishte thjesht shumë i madh.
Dhe pikërisht këtë përpiqeshin të bënin atje: të vendosnin një regjim që varej prej tyre, por që nuk njihej nga bota.
Askush nuk do të kishte menduar se këta komunistë rusë në fund të fundit ishin financuar nga Perëndimi në
fazën e nisjes dhe më vonë kontrolloheshin prej tyre.
Kjo është gjithashtu arsyeja pse shumë njerëz nuk mund të kuptojnë se Bashkimi Sovjetik çmontuar sistemin e vet.
Pra, rënia e Murit të Berlinit ishte praktikisht zbutja e kontrollit mbi vendet socialiste të Evropës.
Pastaj tërheqja e ushtrisë sovjetike, e cila zgjati deri në vitin 1994, dhe më pas shkatërrimi i vetë Bashkimit Sovjetik.
Dhe kur Gorbachev mori detyrën, ai e përshkroi këtë bukur me perestrojkë dhe glasnost.
Perestroika do të thotë ristrukturim, dhe glasnost do të thotë transparencë. Dhe pikërisht këtë ai donte të ristrukturojë.
Dhe ajo që më pas përjetuam ishte se nga kjo doli kasta e oligarkëve, ndërsa Politbyroja dhe partia,
me të gjitha strukturat e saj, papritmas u zhdukën.
Dhe lufta e klasave që kishim atëherë u mutua në luftën për klimën.
Mirë, kjo na sjell deri në ditën e sotme, besoj.
Po, po.
Kjo do të kishte qenë pyetja ime e radhës.
Ju keni përshkruar se si, gjatë gjithë historisë së Rusisë ose të Bashkimit Sovjetik, gjithmonë ka
pasur ndikimin e oligarkëve të mëdhenj financiarë.
E pra, dhe sot?
Michael Wolski:] Mendoj se ata janë ende vigjilentë, por nuk janë të dukshëm në atë mënyrë.
Dhe me çfarë na bombardonin deri në vitin 1990 në Bllokun Lindor ishin bisedat për klasën punëtore, luftën e klasave,
proletarët e të gjitha vendeve bashkohuni – të gjitha fraza boshe që tani janë zëvendësuar me fraza të tjera boshe.
Dhe kjo ngre pyetjen se si ndodhi kjo.
Pse ndodhi ky ndryshim?
Dhe kjo na kthen te ndërtimi i murit, dmth. Muri i Berlinit.
Sepse në vitet 1960 pati këtë ndryshim, por pas skenave të sistemit socialist të mëparshëm po zhvilloheshin
një strategji e re, një teori e re dhe kështu me radhë.
Le të shpjegoj kështu:
Ndërtimi i Murit u urdhërua nga sovjetikët në vitin 1960, kështu që duhej të bëheshin përgatitje për t'u siguruar që RDGJ, me
ekonominë e saj të planifikuar, të mund të siguronte gjithçka që i duhej, përfshirë materialet e ndërtimit dhe fuqinë punëtore.
Dhe pastaj ata ndërtuan murin.
Arsyeja ishte se Aleatët Perëndimorë nuk donin të pranonin propozimin sovjetik për të ndryshuar peizazhin
politik në Berlinin Perëndimor, Ultimatumi i Berlinit.
Dhe pastaj u ndërtua muri, dhe pastaj u bë e qartë se kjo praktikisht po e çonte RFP-në në prag të
paqeverisshmërisë, domethënë në kolaps ekonomik.
Kjo nuk ishte qëllimi, askush nuk mund ta kishte parashikuar, por doli se në RDGJ, i vetmi vend i industrializuar në Bllokun
Lindor, ekonomia socialiste e planifikuar nuk funksiononte.
Ju me siguri keni dëgjuar për Departamentin e Koordinimit Komercial me shefin, ish-shefin Alexander Schalck-Golodkowski.
Kjo histori fillon në vitin 1962, kur Schalck-Golodkowski u bë sekretar i parë i udhëheqjes së rrethit SED për tregtinë e
jashtme dhe ishte nën presion nga rreth 30 kompani tregtare të jashtme që ekzistonin – të tjerëve nuk u lejohej ta
bënin këtë në RDGJ – për të ulur objektivat e eksportit.
Më në fund të fundit, RDGJ ishte një vend i industrializuar dhe blinte lëndë të para dhe gjysmëpërpunime për t'i
përpunuar dhe për t'i shitur më tej në mbarë botën, kryesisht, natyrisht, në Republikën Federale të Gjermanisë.
Por për shkak se kjo ekonomi e planifikuar ishte kaq e ngurtë, nuk mund të bliheshin artikuj më të vegjël si riparimet, pjesët
rezervë dhe aksesorët, dhe pastaj makinat mbetën të papërdorura.
Dhe pastaj kompanitë, kompanitë e tregtisë së jashtme, erdhën dhe thanë: po, ne nuk mund të eksportojmë sepse
kompania XY nuk mund të dorëzojë sepse nuk ka pjesë këmbimi.
Dhe në vitet 1962 dhe 1963, Schalck tashmë kishte diskutuar me komandantin e tij të MFS-së se si
ta ndryshonte këtë, por ideja u refuzua në Moskë.
Në vitin 1964 situata u përkeqësua edhe më tej, Hrushovi u rrëzua, dhe në vitin 1965 Moska dha miratimin që
kjo strukturë të funksionojë paralelisht me ekonominë e planifikuar si tregti private e jashtme në RDGJ.
Pastaj ishte dokumenti themelues në vitin 1966, dhe më pas kjo fushë e koordinimit tregtar u krijua me rregullore.
Pra, kjo nuk u botua në gazetën zyrtare; do të ishte kundërproduktive.
Perëndimi do të kishte rrahur kofshët për ditë me radhë, duke thënë se RDG kishte dëshmuar se komunizmi nuk funksionon.
Por kjo më pas çoi në marrjen nga Perëndimi, në vitin 1968, të informacionit nga një gjeneral çek i Stasit që kishte dezertuar,
se në takimin vjeshtor të Paktit të Varshavës në vitin 1966 ishte shpallur se e gjithë doktrina socialiste do të ndryshohej dhe
se Perëndimit do t'i lejohej të zhvillohej drejt socializmit.
Dhe, çuditërisht, vitin e kaluar ish-shefi i Zyrës Federale për Mbrojtjen e Kushtetutës e konfirmoi pikërisht këtë.
A ta dëgjojmë?
...Unë jam avokat, shefi im do të ishte një diktator ose aspirant për diktator dhe do të thoshte: "Zoti Maaßen, mendo
se si mund ta kthesh një demokraci liberale në një shtet totalitar që funksionon sipas dëshirës sime."
Pastaj do të merrja gjithashtu në konsideratë se cilët mekanizma mund të përdoren për të minuar të gjithë sistemin.
Dhe një mënyrë për të transformuar një sistem në kolektivizëm, ku të gjithë njerëzit bëhen pjesë e rrjedhës kryesore dhe
të gjithë mendojnë në të njëjtin drejtim, është t'i trembësh ata dhe t'u vendosësh një qëllim më të lartë.
Dhe duhet të them se ideja e përdorimit të klimës për të minuar kushtetutën ishte e zgjuar, kushdo qoftë që e mendoi.
E di që në vitet 1960 tashmë kishte njerëz në KGB që mendonin se si ta lejonin Perëndimin të zhvillohej drejt socializmit.
Atëherë, mbrojtja e mjedisit tashmë po diskutohej në KGB. Me çështje si mjedisi dhe anti-racizmi, etj., mund të bindësh
njerëzit të thonë: le të lëmë demokracinë dhe sundimin e ligjit mënjanë për tani, gjëja e rëndësishme
është anti-racizmi, gjëja e rëndësishme është mjedisi.
Këto ishin mendime që KGB-ja kishte në vitet 1960.
Por duhet të them, duke ngritur temën e ndryshimeve klimatike, duhet të them, kapela poshtë për ty.
Është me të vërtetë e jashtëzakonshme të përdoret çështja e klimës si mjet për të minuar shtetin demokratik kushtetues.
Po, dhe kjo na çon te qëllimet që u vendosën në Bashkimin Sovjetik në vitin 1966.
Qëllimi i parë ishte të lejohej Perëndimi të rritej.
Dhe qëllimi i dytë ishte të fitonte para nga klima.
Kjo është ajo që ndodhi.
Pra, hapi i parë ishte të këshillonte themeluesin e Klubit të Romës në vitin 1967, për t'i treguar atij si ta themelonte
dhe cilat duhej të ishin fushat kryesore të fokusit të tij.
Ai fluturoi në Bashkimin Sovjetik në atë kohë dhe zhvilloi bisedime të gjata.
Dhe më pas, kur u themelua Klubi i Romës, dy gjeneralë të KGB-së ishin gjithmonë anëtarë të
plotë të Klubit të Romës deri në vitin 1992.
Nuk mund të them se çfarë ndodhi më pas, por është dokumentuar.
Një pikë tjetër është se pranë Vjenës u themelua një institut i përbashkët me amerikanët për t'u marrë me
shpërbërjen e Bashkimit Sovjetik, ku nga viti 1982 e tutje u trajnua personeli politik për epokën pas perestroikës.
Kjo do të thotë që ka emra si Chubais, Wechselberg, Arwen e të tjerë, të cilët u trajnuan atje dhe më pas,
në fund të perestroikës, morën pjesë në privatizimin e pronës publike, pronës shtetërore.
Dhe kështu ata u bënë miliarderë ose oligarkë për të cilët po flasim.
Në Shtetet e Bashkuara, u deshën 200 vjet që këta oligarkë të shfaqeshin.
Dhe kjo ishte tre deri në pesë vjet më parë, kur këta oligarkë u zhvilluan.
Dhe të gjithë mbetën të shtangur nga shpejtësia me të cilën këta njerëz u pasuruan.
I pasur në çfarë mënyre?
Përmes privatizimit, sepse ishin në burim dhe mund të privatizonin ndërmarrjet shtetërore përkatëse.
Ishte një proces mjaft i komplikuar.
Libri gjithashtu përshkruan këtë proces në detaje.
Dhe oligarkët nga Perëndimi, oligarkët financiarë, ishin gjithashtu të përfshirë.
Dhe ata kishin zgjedhur pjesët kryesore në industrinë e lëndëve të para.
Dhe Khodorkovsky është një shembull i tillë, ndërsa Abramovich është një tjetër shembull, i cili kishte marrë hua nga Perëndimi,
i ishte dhënë angazhime huaje që nga viti 1988, dhe pastaj, kur privatizimi ishte në zhvillim, i bleu
këto kompani si besnikë, për t'u shprehur kështu.
Sigurisht, kjo nuk ishte e dukshme. Besnik, po, e dhate dikujt.
Por ai qëndronte në krye dhe të gjithë mendonin se ai ishte pronari.
Dhe Roman Abramoviç ka 100 milionë – kjo gjithashtu është dokumentuar në libër. Në SHBA ekziston një organizatë e
quajtur Finken, një lloj njësie kontrolli që heton krimet financiare, dhe ka një artikull të gjatë rreth saj.
Kështu ai mori një hua prej 100 milionë dollarësh dhe më pas investoi paratë në një kompani nafte, të cilën e shiti
dhjetë ose dymbëdhjetë vjet më vonë për 13.5 miliardë dollarë.
Epo, ai tani jeton me ato tre për qind, po.
Kjo është pak ekstreme. Pra, nëse e kuptoj saktë, një ridistribuim masiv i pasurisë kombëtare?
Po, pas revolucionit të parë, kur të gjitha kishat, fisnikët, pronarët e mëdhenj të tokave, tregtarët dhe
sipërmarrësit, me fjalë të tjera kapitalistët, u eksproprian.
Shumë u vranë gjatë procesit, shumë u arratisën në Evropë.
Dhe kjo ishte fushata e dytë e ribashkimit, ku njerëzit u pasuruan brenda një kohe shumë të shkurtër.
Atëherë, në fillim të viteve 1920, gjatë atyre kohërave të trazuar, gjithçka u transferua praktikisht te
shteti dhe nuk u caktua individëve, dmth u rishpërnda.
Pra, tani ajo që zoti Maaßen tha për klimën është shpërndarja e tretë.
Për tani, lufta e klasave është bërë lufta për klimën.
Dhe nëse dikur ishte dikush që, për të thënë kështu, ishte kapitalist, sot ai është armiku i mohuesve të
klimës, mëkatarëve të klimës, dëmtueseve të klimës.
Dhe kështu kjo e gjithë ideologji ka arritur tani në një nivel ku kemi taksa për CO2 – e gjithë çështja e produkteve organike është
gjithashtu pjesë e kësaj, që do të thotë se gjithçka që është organike është më e
shtrenjtë – por edhe kufizime në lirinë e lëvizjes.
Tani mund të shohim që Grupi VW po reduktohet, dmth po tkurret.
Dhe në fund të fundit, kjo do të thotë se, pasi nuk duam më transport privat për arsye klimatike (shih qytetet
15-minutëshe), atje mund të bësh gjithçka me biçikletë.
Dhe nëse dëshironi të largoheni nga qyteti 15-minutësh, tani ju duhet një leje në Kinë.
Përndryshe, nuk do të kalosh barrierën.
Dhe kështu forcat që organizuan këtë janë përsëri duke bërë para.
Paratë bëhen nga ajri i nxehtë.
Dhe tani po i referohem zotit Maaßen.
E mrekullueshme. Pra, për ta përmbledhur, a mund të citojmë vërtet iniciatorin tonë të mirë të WEF?
Po.
Klaus Schwab.
Michael Wolski Po, edhe kjo është interesante.
WEF, Forumi Ekonomik Botëror, u themelua prej tij në vitin 1972, dhe ai është ende aty sot, një fosil i vërtetë.
Nuk do të zotërosh asgjë dhe do të jesh i lumtur; ky është qëllimi.
Dhe kjo na kthen te shoqëria socialiste.
Pra tani flitet për taksat e CO2, sistemet e reja të ngrohjes – 40% e njerëzve në Gjermani zotërojnë shtëpitë e
tyre, dhe nuk e di sa prej tyre do të jenë në gjendje të përballojnë një sistem të ri ngrohjeje.
Dhe pastaj kompanitë e famshme Black Rocks dhe të tjera të ngjashme ndoshta do të qëndrojnë aty dhe do
të thonë: "Mirë, atëherë do ta blejmë nga masa e falimentimit, nga një ankand sekuestrimi."
Po, shumë, shumë ndriçuese, do të thoja, sa larg kemi ardhur tashmë në këtë proces të tretë aktual.
Po.
Intervistuesi i KlaTV Tani me të vërtetë duhet të pyesim se sa vdiq në të vërtetë socializmi në vitin 1989.
Por për të përmbledhur, mund të jetë shumë e vështirë të imagjinosh se këtu veprojnë forca të
fshehta që qartë veprojnë kundër mirëqenies së njerëzve.
Dhe deri tani, kaq djallëzisht i zgjuar, mund të thuash pothuajse, në të vërtetë kaq gjithëpërfshirës.
Po, që ndoshta gjithçka kontrollohet nga inteligjenca artificiale.
Po, në fund të kësaj interviste shumë interesante, do të doja të pyesja se çfarë tjetër mund të bëhet tani?
Epo, mund të stabilizohesh duke marrë informacion të gjithanshëm, d.m.th. jo vetëm duke marrë kontributin tënd intelektual nga
lajmet e përditshme, MoMa dhe Netflix, por edhe duke përdorur media alternative ose
duke marrë frymëzim nga burime të tilla si kjo.
Kam pothuajse 100 lidhje në këtë libër me faqe interneti ku mund të gjeni lidhje mbi një gamë të gjerë
temash, të mbledhni ide të reja dhe më pas të kërkoni më tej.
Por kjo do të thotë të jesh aktiv dhe të mos ulesh para televizorit me një qese patatinash në mbrëmje.
Po, mendoj se do ta marrim seriozisht: të bëhemi aktivë. Faleminderit shumë për intervistën.
Faleminderit edhe ty.
Dhe pastaj do të shihemi përsëri.
Po, faleminderit.