Maligayang pagdating, Ginoong Wolski.
Salamat sa paanyaya mula sa KlaTV.
Oo, siyempre. Isinasagawa namin ang panayam na ito sa isang napaka-tandaang araw, ang anibersaryo ng ika-9 ng Nobyembre.
Ngayon ay eksaktong 35 taon na mula nang bumagsak ang Berlin Wall noong 1989.
Ikaw ang may-akda ng ilang napaka-kawili-wiling aklat tungkol sa paksang ito, na matatagpuan din sa iyong website.
At bago tayo magsimula, ipakilala muna namin kayo sa aming mga manonood.
Ipinanganak si Michael Wolski sa Saxony noong 1952 at lumaki sa Silangang Berlin.
Siya ang ama ng tatlong anak.
Noong 1970, matapos makumpleto ang kanyang sekundaryang edukasyon, nagtapos siya ng kursong ekonomiks
na may espesyalisasyon sa kalakalan sa ibang bansa.
Simula noong 1974, nagtrabaho si Ginoong Wolski sa kalakalang panlabas sa GDR.
Mula 1986 hanggang 1990, siya ang opisyal na tagapamagitan para sa kalakalan sa labas ng GDR sa tanggapan ng isang korporasyong
Amerikano sa International Trade Centre sa Silangang Berlin.
Noong Disyembre 1989, inako niya ang tungkulin na magtatag ng isang kumpanyang nagbebenta sa Silangang Berlin para sa grupo.
Muling kinansela ang utos na ito noong Enero 1990.
Sa simula ng 1991, inilipat si Ginoong Wolski sa Moscow.
Doon, siya ang nagtatag at pinuno ng tanggapan ng kinatawan ng grupo sa USSR at nasaksihan niya ang
pagbagsak ng Unyong Sobyet at ang pagbabago ng Rusya.
Noong 1998, bumalik siya sa Berlin at nagtrabaho bilang tagapayo para sa mga kumpanyang Ruso.
Mula 2006 hanggang 2012, siya ang nagtatag at direktor ng German-Bosnian Business Association sa Sarajevo.
Retirado na si Michael Wolski mula pa noong 2014.
Siya ang may-akda ng limang aklat tungkol sa pagbagsak ng Berlin Wall.
Sa ating mga alaala at sa mga ulat sa media, ang pagbagsak ng Berlin Wall noong 1989 ay palaging lumilitaw
bilang isang mapayapang rebolusyon, bilang resulta ng pagkadismaya ng populasyon ng GDR.
Maraming tao ang naiisip ang kapayapaan at mga demonstrasyon.
At sa iyong aklat na 1989: Pagbagsak ng Pader ng Berlin, isang pagbabalik-tanaw makalipas ang 35 taon, inilalarawan mo,
bilang isang kontemporaryong saksi, ang pagbagsak ng Pader bilang isang kaganapang maingat na pinlano at isinakatuparan.
Ano ang nagpapaisip sa iyo niyan?
Oo, gaya ng nabanggit ko kanina sa aking CV, nagtrabaho ako sa tanggapan ng kinatawan ng isang korporasyong Amerikano
sa Silangang Berlin mula 1986 hanggang 1990, kung saan tinulungan kong palaguin ang negosyo ng korporasyon sa GDR.
At nang bumagsak ang Berlin Wall noong Nobyembre 1989, dumating noong Disyembre ang Swiss na pinuno ng kumpanyang namamahala sa
opisina at sinabi, "Mike, mayroon kang espesyal na tungkulin."
Magtatatag kami ng isang subsidiary para sa pagbebenta sa GDR, tulad ng ginawa namin sa Poland, Czechia at Hungary.
At ang iyong trabaho ay simulan ang pundasyong ito, gaya ng sinasabi, at isagawa ang mga kinakailangang paghahanda,
tulad ng pakikipag-ugnayan sa isang solicitor at abogado, pagdedesisyon sa ari-arian, at kung ilang tao ang kasali.
At ngayon, ilang araw na lang bago ang Pasko.
Sinimulan ko ito at pagkatapos ay nais kong makipag-usap sa mga taong may kinalaman sa bawat yugto ng trabaho sa simula ng Enero.
At noong ika-9 ng Enero 1990, may dumating na tawag na nagsabing itigil ang lahat. Hindi na tayo magtatatag ng isang subsidiary.
Ang aming negosyo ay ililipat sa German subsidiary.
May isang malaking kumpanya sa Pederal na Republika ng Alemanya, sa Neuss.
At nagulat ako. At tinanong ko, oo, bakit ito ititigil?
At saka sinabi sa akin ng boss, oo, nakatanggap kami ng mga tagubilin mula sa Estados Unidos na hindi na magkakaroon ng GDR.
Nangyari iyon noong ika-9 ng Enero 1990.
At kung titingnan natin ang kasaysayan, hindi ito nangyari hanggang 13 Pebrero 1990 nang magtipon ang apat na Alyado at ang
dalawang ministro ng ugnayang panlabas ng Alemanya at nagpasya na simulan ang mga
pag-uusap tungkol sa muling pagsasama ng Alemanya.
Kaya nangangahulugan iyon na alam na ng pinakamataas na pamunuan ang kinalabasan nang maaga.
At kawili-wili, bago pa man dumating ang ika-13 ng Pebrero, may pangalawang tawag kung saan sinabihan ako na dapat makumpleto
ang lahat bago ang ika-30 ng Hunyo 1990, ibig sabihin, ang pagsasama ng negosyo ng GDR sa sangay sa Kanlurang Alemanya.
Oo, at noong Mayo ay nalaman namin na magaganap ang unyon ng pera sa ika-1 ng Hulyo.
At sinumang patuloy na nagsasalita tungkol sa pagkakataon ay medyo inosente, sa tingin ko.
Ngunit nagbubunsod iyon ng tanong: sino nga ba talaga ang gustong bumagsak ang Pader?
Nang ako'y nasa Moscow, nakausap ko ang maraming tao na talagang may alam.
Halimbawa, ang mga dating miyembro ng KGB na tinanggal matapos bumagsak ang komunismo.
Kaya nagkawatak-watak ang Unyong Sobyet, bumagsak ang monopolyo sa panlabas na kalakalan, at ang mga
indibidwal na kombayne ay maaari nang magsagawa ng mga operasyon sa pag-export at pag-import.
At nangyari nga na sa mga kagawaran ng kalakalang panlabas ng mga combine, na kailangang kong puntahan ngayon at hindi
na sa kumpanyang pangkalakalang panlabas sa Moscow, ay may mga taong marunong magsalita ng malinis na Aleman.
At saka, hindi naman ganoon ka-propesyonal ang Ruso at Ingles ko, kaya tinanong nila ako, "Saan ka nanggaling?"
At dahil si Michael Wolski ang nakalagay sa business card, hindi ito kasing-malinaw na
makikilala gaya ni Fritz Müller o kung ano pa man.
At nang sinabi ko iyon mula sa GDR, nagliwanag ang mukha niya:
Nasa GDR din ako ng limang taon. Marunong akong mag-Aleman nang maayos, at alam kong hindi siya nasa hukbo, dahil ang mga opisyal
ay nasa GDR lamang nang hindi hihigit sa tatlong taon. At ang mga mula sa ibang puwersa ay naroon nang kaunti pang panahon.
At saka nagkaroon ng ilang kawili-wiling pag-uusap, kung saan ikinuwento nila sa akin ang maraming bagay
tungkol sa GDR na hindi ko alam tungkol sa mga istruktura ng pamumuno at mga ugnayan ng kapangyarihan.
Noon, marami akong binabasa noon, mga aklat ng mga pulitikong Sobyet, mga diplomat, mga ahente ng lihim na serbisyo, at iba pa.
At unti-unti, naging mas malinaw ang larawan na ito ay talagang isang pangyayaring nakatago sa likod ng tabing-usok, at
ang tabing-usok na iyon ay tinawag na Mapayapang Rebolusyon.
Kawili-wili, noong simula ng 2015, may tatlong publikasyon na nagbigay-liwanag sa usapin.
Ang una ay noong ika-2 ng Nobyembre 2014, lumabas sa Der Spiegel ang isang artikulo na nagsasabing nais nina
Gorbachev at Shevardnadze na mas maagang bumagsak ang Pader.
Pumunta silang dalawa para makita si Erich, na nasa Berlin para sa isang kumperensya...
Kailan iyon?
Noong 1987 iyon. Noong ika-28 o ika-29 ng Mayo 1987, binisita nila si Erich Honecker at sinabi sa kanya na hindi na akma ang
Pader sa imahen ng isang nagkakaisang Europa na pinagyaman ni Gorbachev, at hindi rin ito naaayon sa
pagbabawas ng armas, kaya dapat niyang gibain ang Pader.
At saka tumayo si Erich sa mesa, gaya ng sinasabi, at nagsabi ng hindi.
Na napaka-pilyo, dahil alam din ni Erich na hindi darating ang mga tangke, gaya ng nangyari sa Prague
noong 1968, kung hindi mo susundin ang gusto ng Moscow.
At pagkatapos ay umalis na silang dalawa.
Nakakatuwa, labing-apat na araw pagkatapos ay nasa West Berlin si Reagan at nagsalita sa kanlurang bahagi ng Brandenburg Gate.
At saka naroroon, gaya ng malinaw mong nakikita sa larawan, ang tanyag na pahayag ni
Ginoong Gorbachev, "Gibain ang pader na ito!"
Kaya hindi niya sinabi si Honecker, kundi si Gorbachev.
Kaya alam niya kung sino ang namamahala.
At dahil hindi iyon nangyari, nagkaroon ng lihim na operasyong Sobyet noong 1989.
At inilalarawan ito sa isang aklat na pinamagatang Operation Lutsch, na inilathala noong huling bahagi ng 2014 o unang bahagi
ng 2015, na isinulat ng isang lihim na opisyal ng serbisyong intelihensiya militar ng GDR, na naglalahad kung paano bumagsak
ang Pader at kung anong mga paghahanda ang ginawa nang maaga.
At ang ikatlong punto ay ang mga pangyayaring ito sa Hungary, kasama ang pagbuwag sa mga kuta sa hangganan noong 1989, kung
saan naganap ang pagtitipong ito, ang piknik na ito, kung saan halos 700 mamamayan ng GDR ang sinamantala
ang pagkakataon at naglakbay sa pamamagitan ng Austria patungong Pederal na Republika.
Nakakapanabik. Mayroon ka pa bang iba pang mga halimbawa ng mga pangyayari kung saan pakiramdam mo ay
parang galing sa isang script ng pelikula ang nangyari?
Siyempre, may ilang pangyayari pa rin.
Kapag tinitingnan mo ngayon ang Nobyembre 9, kung paano ito isinagawa at kung paano ito naganap, nariyan na lahat iyon sa
mga larawang pamilyar sa atin, ngunit may ibang interpretasyon.
Binanggit ko rin ito sa aklat, na halimbawa, ang maaari nating makita mamaya, nang basahin ni Schabowski ang
kanyang teksto, ay may kulang dito, ngunit ipinakilala ito ni Egon Krenz, na may panahon ng embargo.
Pwede ba nating pakinggan iyon sandali?
...napagpasyahan namin ngayong araw na ipakilala ang isang regulasyon na magpapahintulot sa bawat
mamamayan ng GDR na lisanin ang bansa sa pamamagitan ng mga pasukan at labasan sa hangganan ng GDR.
Para sa kagawaran ng pamamahayag ng ministeryo, nagpasya ang Konseho ng mga Ministro na mananatili sa bisa ang
pansamantalang kaayusang ito hanggang sa maipasa ng Kapulungan ng Bayan ang kaukulang legal na regulasyon.
At ang tekstong binasa niya ay may paalala tungkol sa mga paghihigpit.
At iyon ay ipapahayag lamang sa radyo sa alas-singko ng susunod na umaga.
At inalis na ang paghihigpit na ito, kaya kung may mahabang bersyon, uupo siya roon at hahanap at titingin
at sasabihin na tila may kutob siya na dapat may ganoong bagay, pero hindi niya ito nahanap.
Ito ay nagdulot ng pagmamadali sa mga tawiran sa hangganan.
At iyon din ay isang operasyong inorganisa ng serbisyong intelihensiyang militar ng Unyong Sobyet.
Ngayon, ang tanong na itinatanong ng maraming mamamayan ng GDR sa kanilang sarili noon. Bakit walang putok na pinaputok?
Oo, iyan ang susunod na punto.
Kaya, sa simula ng 1989, nagkaroon ng nakamamatay na palitan ng putok sa hangganan.
Pagkatapos ay pinutukan at pinatay sa Berlin si Chris Geffroy na bata pa, na siyempre ay isang ganap na
sakuna para sa mga patakaran nina Shevardnadse at Gorbachev.
Gayunpaman, dahil ang kanlurang hangganan ng GDR ay nasa ilalim ng kasarinlan ng Warsaw Pact, inanunsyo ito noong Abril ng
mga tropang panghangganan ng GDR, ngunit pinasyahan ng Warsaw Pact na hindi na gagamit ng baril sa kanlurang hangganan.
Iyon ay noong ika-12 ng Abril.
Ibig sabihin nito, mula ngayon ay kitang-kita nang naka-duty ang mga guwardiya sa hangganan na
may dalang submachine gun, ngunit walang bala.
At tanging ang mga opisyal lamang ang may bala para sa kanilang personal na sandata.
Ibig sabihin nito, mula ngayon ay malinaw na magwawakas na ang rehimen sa hangganan.
Siyempre, hindi iyon alam; ito ay lubos na lihim.
Dahil kung ganoon, mayroon na sanang pagsisiksikan sa hangganan.
Oo, pero hindi lang mga sundalo ng GDR ang naroon.
Nagtataka rin ang mga tao kung nasaan na ang lahat ng mga sundalong Ruso na dati'y nasa lahat ng sulok ng GDR.
Oo, at iyon ay pinlano nang maaga para sa kaganapang ito sa ika-9 ng Nobyembre.
Kaya, ang ika-7 ng Nobyembre ang pinakamahalagang pampulitikang pagdiriwang sa Unyong Sobyet,
ang Dakilang Rebolusyong Sosyalista ng Oktubre.
Noong panahong iyon ay Oktubre pa dahil iba ang kanilang kalendaryo.
At ang mga pagdiriwang na ito ay laging tumatagal ng dalawang araw, kaya ang ika-7 at ika-8 ng Nobyembre ay mga araw
ng pahinga sa Unyong Sobyet, isang dobleng pista opisyal.
At sa puntong iyon, pinatirahan ang mga sundalong Sobyet.
Sa GDR, pinapayagan lamang silang lumabas nang magkakasama; hindi sila pinapayagang lumabas nang paisa-isa, at saka nakakulong
ang mga sundalong ito sa kanilang baraks hanggang Nobyembre 13.
At may isa pang dahilan para doon.
Bawat taon, sa pagitan ng 300 at 400 na sundalong Sobyet ang tumakas.
Marami ang gustong pumunta sa Silangan, gustong umuwi, at ang iba ay gustong pumunta sa Kanluran.
At mula noong ika-3 o 4 ng Agosto 1989, nang barilin at patayin ng isang tumatakas na sundalong Sobyet ang isang
bantay-hangganan ng Silangang Alemanya sa kanlurang hangganan, may sapat na dahilan para ikulong sila.
Dahil kung nabuksan ang hangganan, maaaring makihalubilo ang mga sundalong Sobyet sa karamihan na armado ng
mga sandata, at maaaring nagdulot ng malaking pagpatayan.
Siyempre, may ilang iba pang punto rin.
Ang pinakamataas na kinatawan ng Sobyet, kinatawan pampulitika sa GDR, ay ang embahador.
At maaari rin itong naging dahilan ng pagpapadala ng mga sundalong Sobyet upang protektahan ang hangganan ng estado.
Katulad ng noong 1953, inutusan din ng noo'y Mataas na Komisyoner sa GDR na si Semjonow ang mga
sundalong Sobyet na gumamit ng baril noong ika-17 ng Hunyo.
Hindi iyon ginawa sa Moscow, kundi sa Berlin.
At upang maalis ang anumang panganib, dahil alam na ang pinakamataas na kumander ng mga sundalong Sobyet dito sa GDR
ay, sabihin nating, mahirap tasahin, binigyan ng tableta para matulog ang embahador ng Sobyet o siya mismo ang uminom nito.
Sa anumang kaso, hindi siya tumugon noong gabing iyon.
At kaya ang tanging taong maaaring nagbigay ng utos ay wala roon.
Oo, at ang pamunuan, ibig sabihin sina Honecker at iba pa?
Aba, sa gabi, nang malaman iyon... May isa pang bagay, nariyan pa rin ang pulong ng Komite Sentral.
Ang pulong ng Komite Sentral, na ginaganap kasabay ng talumpati ni Schabowski, ay inaasahang matatapos bandang alas-6 ng gabi.
Ngunit doon, pinahaba ng mga taong malinaw na inutusan ng serbisyong intelihensiya
militar ng Unyong Sobyet o ng GDR ang pagpupulong.
Kaya sinabi mong hindi mo rin sila mapaghiwalay, marami kang problema.
Kaya pinayagan nilang magpatuloy ang pulong hanggang alas-8:40 ng gabi.
Iyon ang eksaktong sandali nang sinabi ni Schabowski na magkakabisa agad ito, at nagsimulang dumagsa ang mga tao patungo
sa tawiran sa hangganan, partikular sa Bornholmer Strasse.
At iyon ay inihayag noon sa telebisyon, una sa telebisyon ng Silangang Alemanya,
pagkatapos ay sa telebisyon ng Kanlurang Alemanya.
At naroroon sila sa Komite Sentral, nakaupo na parang nasa silid-pag-iisa, gaya ng sabi.
Walang cellphone noon, kaya walang makakapagbirong sumigaw ng, "Oh, ano na ang nangyari ngayon?"
Hindi, hindi. At nalaman lang nila ito bandang alas-diyes ng gabi.
Ang Ministri ng Depensa ng GDR ay matatagpuan sa Strausberg, hindi sa Berlin.
Kaya't umalis sila, at pagkatapos ng 8:40 ng gabi ay nasa Strausberg na sila bandang 10 ng
gabi, at doon nagsimulang kumalat ang balita.
Ngunit may kinalaman dito ang mga Sobyet, kaya tinanggihan ang mga ideya na baka ilagay sa serbisyo
ang mga unang motorisadong dibisyon ng mga riple.
Nakakapanabik. Michael
At kung may mga tanong ngayon, ngunit may mga mapayapang rebolusyonaryo, siyempre mayroon, dahil sila ay inihanda.
Kaya iyon ay mula sa serbisyong militar na intelihensiya ng Sobyet, hindi mula sa Stasi o KGB, kundi pati rin mula sa mga
serbisyong Kanluranin, kaya lumabas ang mga tao sa kalye, nagprotesta, naglagay ng kandila sa
kanilang mga bintana, at iba pa, kaya't umiiral na iyon.
Pagkatapos ng lahat, kinakailangan ito mamaya upang ikwento ang kuwento ng mga mapayapang rebolusyonaryo.
At hindi puwedeng tatlo lang na tao ang nakatayo roon na nagsasabing, "Narito, sila ang tatlong mapayapang
rebolusyonaryo," dahil hindi iyon magiging epektibo.
Kaya't kailangang maging isang malawakang kilusan, pati na rin sa iba't ibang teritoryo, hindi lamang sa Leipzig
at Berlin, kundi pati na rin sa iba pang mga lungsod kung saan naganap ang mga demonstrasyong ito.
Nakakapanabik. Kaya, para buodin ang ating mga sinabi hanggang ngayon, dahil nakikita natin na nangyayari muli ngayon ang
parehong bagay, na sampu-sampung libong tao ang lumalabas sa mga kalye tuwing Lunes upang magdemonstrasyon, tulad noon.
Ngayon sinasabi mong pinlano ng pamunuan ng Sobyet ang pagbagsak ng Pader at sinamantala ang mga demonstrasyong ito.
Sa wakas, iminungkahi mo na ang mga ahensiyang intelihensiya ng Kanluran ay gumampan din ng aktibong papel.
Kaya, tama ba ang pagkakaintindi ko na ang Silangan at Kanluran, na opisyal na
magka-kaaway, ay ngayon ay nagtutulungan sa isang agenda?
Sa tingin ko nga. Makikita mo na ang karaniwang sinulid na ito ay dumaan sa kasaysayan mula pa noong 1917, 18.
Ngayon ay hindi mabilang ang mga aklat na nagpapatunay na umiiral ang kooperasyong ito.
Karamihan nito ay nasa larangang pang-ekonomiya, ngunit ang ilan naman ay nasa larangang pampulitika, kaya
tiyak na may regular na konsultasyon sa pagitan ng mga serbisyo ng mga pederal na estado.
Nakakatuwa. Kaya may mga tulay ba sa pagitan ng Silangang at Kanlurang bloke?
Sasabihin kong oo. Nagtatrabaho ako sa isang tulay na katulad niyan. Nasa sektor ng tingi ito.
Talagang sabik ang GDR na dumating ang mga korporasyong Amerikano.
Nang dumating ang mga korporasyong Amerikano noong 1985, tiyak na may alam na sila, dahil sabay-sabay silang dumating at nais kumuha
ng mga mamamayan ng Silangang Alemanya bilang mga empleyado.
Maaari sana nilang dinala ang sarili nilang mga tao noon, maaari sana silang naghanap ng mga tao sa Kanlurang
Berlin, at maaari sana silang gumamit ng mga dayuhang mangangalakal na inayos ng International Trade Centre.
At gusto nila ang huli.
Ngunit wala sila roon, kaya kinailangan maglunsad ng paghahanap, dahil kailangan ng mga taong ito ng pasaporte ng Kanluran.
Kaya kinailangan nilang dumaan sa buong proseso ng GDR, gaya ng sinasabi, para maging mga kadre sa paglalakbay.
At saka nilapitan ako at interesado ako sa trabaho, kaya sinabi kong oo.
At pagkatapos ay sinimulan ko ang trabahong ito noong Abril ng 1986.
Ngunit may ilang tulay pa, kung ating maalala.
Kaya si Angela Merkel ay nagmula sa isang pamilya ng mga ministro.
At ang pastor na si G. Kassner ay may sentro ng pagsasanay para sa mga teologo sa Templin.
Ang mga teologo mula sa Kanlurang Europa ay madalas ding bisita doon.
At malamang ay nakatitig na sila kay Angela.
Sino ang nakakaalam. Pero parang may nakatagong agenda dito.
Hindi ito isang planong naisip lang kahapon, di ba? Gaano na katagal itong pinaghahandaan?
Sa tingin ko nga. Hindi na natin kailangang balikan nang detalyado si Karl Marx dito.
Ngunit mga proletaryo ng lahat ng bansa, magsanib-puwersa! Gumagana lamang ito kung nagkakaisa ang mga
kapitalista ng lahat ng bansa, dahil ang mga proletaryo ay nakadepende sa mga kapitalista.
Ngunit nangyari ang Rebolusyong Oktubre noong 1917, at mula noon ay may ilang mga aklat, lalo na mula sa Estados Unidos, na
naglalarawan nang detalyado ng ugnayan sa pagitan ng Wall Street at ng Rebolusyong Bolshevik, halimbawa ni Anthony Sutton.
Inilarawan din nito kung paano sina Trotsky at Lenin, ang isa ay pinondohan ng mga nagtatag ng Federal Reserve at
ang isa naman ay ng German Abwehr, ay naglakbay papuntang Petrograd upang simulan ang rebolusyon doon.
Ang ilan ay dahil nakita nilang hinog na ang bansa para sa pagbabago, lalo na ang mga bangkero ng Estados Unidos, na nais
ilagay ang bansa sa ilalim ng kanilang pakpak, gaya ng kasabihan, at si Lenin naman dahil kailangan siya upang matiyak ang
armistice, na kalaunan ay naging kasunduan sa kapayapaan, at upang palayain ang Alemanya mula sa ikalawang harapan.
Kaya nangangahulugan iyon na napirmahan ang Kasunduan ng Brest-Litovsk at umatras ang Alemanya mula
sa Entente ng mga Alyado – uh, umatras ang Rusya.
Noong panahong iyon, Imperyong Ruso pa iyon; itinatag lamang ang Unyong Sobyet noong Disyembre
1922, ngunit iyon ay isang pansamantalang yugto.
At noong panahong iyon, itinatag ng mga Amerikano ang isang lalaki na kilala na si Lenin at nakipagkasundo sa kanya sa
mga unang kasunduan. Ang lalaking iyon ay si Armand Hammer.
At hanggang sa kanyang kamatayan noong 1990, sandaling bago siya mamatay, siya ang tagapamagitan sa pagitan
ng kabiserang lungsod ng Estados Unidos at ng Politburo.
At lahat ng malalaking proyektong pang-angkat ng Unyong Sobyet na kinabibilangan ng mga planta, mga hydroelectric power station,
pati na rin ang kasunduan sa lupa at pag-upa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ay napagkasunduan
sa ilalim ng kanyang pangangalaga, gaya ng sinasabi.
Ah, at saka, si Armand Hammer ay naging bilyonaryo sa paglipas ng mga taon.
Ang kanyang ama ang nagtatag ng Partido Komunista, at isa sa mga nagtatag ng Partido Komunista ng Estados Unidos.
At siyempre, isa rin siya sa mga tumanggap ng Order of Lenin.
Isang malinaw na koneksyon sa pagitan ng dalawang bloke, masasabi nga.
Ngunit ngayon, muli, dahil naniniwala akong napakahalaga ito sa mga nangyayari ngayon, silipin natin muli ang nakaraan.
Sinabi mo na ang FED, ibig sabihin ang Federal Reserve, ang pinakamahalagang mga oligarkang pinansyal sa
Kanlurang mundo, ang nagpasimula ng Rebolusyong Oktubre.
Oo.
Kaya dapat mayroon silang napakalinaw na interes sa pananalapi doon?
Siyempre. Ang interes ay ang mangibabaw sa Rusya.
Pero hindi mo iyon magagawa nang direkta.
Kaya sinubukan nila iyon; nagkaroon ng digmaang sibil na kinasangkutan din ng mga Amerikano, Briton, at Hapon.
Ngunit ang bansa ay talagang napakalaki.
At iyan nga mismo ang kanilang sinubukang gawin doon: magtatag ng isang rehimen na
nakadepende sa kanila, ngunit hindi kilala ng mundo.
Walang sinuman ang mag-iisip na ang mga komunistang Ruso ay sa huli ay pinondohan ng Kanluran sa
yugto ng pagsisimula at kalaunan ay kontrolado nila.
Iyan din ang dahilan kung bakit maraming tao ang hindi makaintindi na winasak ng Unyong Sobyet ang sarili nitong sistema.
Isang, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walong, siyam, sampu, labing-isa, labing-dalawa,
labing-tatlo, labing-apat, labing-lima, labing-anim, lab
Kaya't ang pagbagsak ng Berlin Wall ay halos pagluwag ng kapit sa mga bansang sosyalista sa Europa.
Pagkatapos ay ang pag-urong ng hukbong Sobyet, na tumagal hanggang 1994, at saka ang pagkawasak ng mismong Unyong Sobyet.
At nang maupo si Gorbachev sa puwesto, inilarawan niya ito nang maganda sa pamamagitan ng perestroika at glasnost.
Ang perestroika ay nangangahulugang muling pagsasaayos, at ang glasnost ay nangangahulugang pagiging
bukas. At iyan mismo ang gusto niyang ayusin muli.
At ang aming naranasan noon ay lumitaw mula rito ang kastang oligarko, at biglang nawala ang Politburo at ang
partido, kasama ang lahat ng kanilang mga istruktura.
At ang pakikibakang panlipunan noon ay nagbago at naging pakikibakang pangklima.
Sige, narito na tayo ngayon sa kasalukuyang araw, sa palagay ko.
Oo, oo.
Iyon sana ang susunod kong tanong.
Inilarawan mo kung paano, sa buong kasaysayan ng Russia o ng Unyong Sobyet, palaging nariyan ang
impluwensya ng mga dakilang pinansiyal na oligarko.
At ngayon?
Michael Wolski:] Sa tingin ko, gising pa rin sila, pero hindi sila nakikita sa ganoong paraan.
At ang binomba sa amin hanggang 1990 sa Eastern Bloc ay ang partidong manggagawa, ang pakikibakang panlipunan, mga proletaryo
ng lahat ng bansa, magkaisa – lahat ng mga hungkag na pananalita na pinalitan na ngayon ng iba pang hungkag na pananalita.
At iyon ay nagtatanong kung paano ito nangyari.
Bakit naganap ang pagbabagong ito?
At ibinabalik tayo nito sa pagtatayo ng mga pader, kabilang ang Berlin Wall.
Dahil noong dekada 1960, nagkaroon ng pagbabagong ito, ngunit sa likod ng eksena ng dating sistemang
sosyalista, binubuo ang bagong estratehiya at teorya at iba pa.
Ipapaliwanag ko ito sa ganitong paraan:
Ang pagtatayo ng Pader ay inutusan ng mga Sobyet noong 1960, kaya kinailangan magsagawa ng mga paghahanda upang matiyak na ang GDR,
na may planadong ekonomiya, ay makakakuha ng lahat ng kailangan nito, kabilang ang mga materyales sa pagtatayo at lakas-paggawa.
At pagkatapos ay itinayo nila ang pader.
Ang dahilan ay ayaw tanggapin ng mga Kanlurang Alyado ang panukala ng Sobyet na baguhin ang pampulitikang
tanawin sa Kanlurang Berlin, ang Ultimatum ng Berlin.
At saka itinayo ang pader, at saka naging malinaw na halos nauuwi ito sa GDR sa bingit ng hindi na
mapamahalaan, ibig sabihin, pagbagsak ng ekonomiya.
Hindi iyon ang intensyon, walang sinuman ang makakapag-asang mangyari iyon, ngunit napatunayan nito na sa GDR, ang
nag-iisang industriyalisadong bansa sa Eastern Bloc, ay hindi gumana ang sosyalistang planadong ekonomiya.
Tiyak na narinig mo na ang tungkol sa Departamento ng Komersyal na Koordinasyon kasama ang boss,
ang dating boss na si Alexander Schalck-Golodkowski.
Nagsimula ang kuwentong ito noong 1962, nang maging unang kalihim ng SED district leadership para sa kalakalan sa ibang bansa si
Schalck-Golodkowski, at ngayon ay pinipilit siya ng humigit-kumulang 30 kumpanyang pangkalakalan sa ibang
bansa na umiiral – hindi pinapayagan ang iba na gawin ito sa GDR – na pababain ang mga target sa pag-export.
Pagkatapos ng lahat, ang GDR ay isang industriyalisadong bansa at bumibili ito ng mga hilaw na materyales at mga produktong
kalahating tapos upang iproseso ang mga ito at ibenta sa buong mundo, pangunahin siyempre sa Pederal na Republika ng Alemanya.
Ngunit dahil napakahigpit ng planadong ekonomiyang ito, hindi mabibili ang maliliit na bagay tulad ng pagkukumpuni, mga piyesa
at mga aksesorya, kaya nanatiling hindi gumagana ang mga makina.
At pagkatapos ay dumating ang mga kumpanya, ang mga kumpanyang pangkalakalan sa ibang bansa, at nagsabi, oo,
hindi kami makapag-export dahil hindi makapaghatid ang kumpanyang XY dahil wala nang mga piyesa.
At noong 1962 at 1963, tinalakay na ni Schalck sa kanyang kumander sa MFS kung paano ito
mababago, ngunit tinanggihan ang ideya sa Moscow.
Noong 1964, lalo pang lumala ang sitwasyon, natanggal sa kapangyarihan si Khrushchev, at noong 1965 ay pinayagan ng Moscow
na patakbuhin ang estrukturang ito nang kasabay ng planadong ekonomiya bilang pribadong kalakalan sa dayuhan sa GDR.
Pagkatapos ay naroon ang dokumentong nagtatag noong 1966, at saka itinatag ang larangang ito ng
komersyal na koordinasyon sa pamamagitan ng regulasyon.
Kaya hindi iyon inilathala sa Official Gazette; magiging kontra-produktibo iyon.
Matagal nang magpapakapak ang Kanluran sa hita, sinasabi na pinatunayan ng GDR na hindi gumagana ang komunismo.
Ngunit ito ang nagdulot sa Kanluran ng impormasyon simula 1968, mula sa isang Czech na heneral ng Stasi na tumakwil, na inihayag
sa taglagas na pulong ng Kasunduan ng Warsaw noong 1966 na babaguhin ang buong doktrinang sosyalista at papayagan
ang Kanluran na unti-unting lumago patungo sa sosyalismo.
At kawili-wili, noong nakaraang taon ay kinumpirma mismo iyon ng dating pinuno ng Pederal na
Tanggapan para sa Proteksyon ng Konstitusyon.
Dapat ba nating pakinggan iyon?
…Ako ay isang abogado, ang amo ko ay isang diktador o nagnanais maging diktador at sasabihin, Ginoong Maaßen, isipin mo
kung paano mo mababago ang isang liberal na demokrasya tungo sa isang totalitaryong estado na akma sa gusto ko.
Pagkatapos, isasaalang-alang ko rin kung anong mga mekanismo ang maaaring gamitin upang pahinain ang buong sistema.
At isang paraan upang baguhin ang isang sistema tungo sa kolektibismo, kung saan ang lahat ng tao ay napapabilang
sa karamihan at lahat ay nag-iisip sa iisang direksyon, ay ang takutin sila at bigyan sila ng mas mataas na layunin.
At masasabi kong ang ideya ng paggamit ng klima upang pahinain ang konstitusyon ay isang
matalinong ideya, sino man ang nakaisip nito.
Alam ko na noong dekada 1960, may mga tao na sa KGB na nag-iisip kung paano papayagan
ang Kanluran na lumago patungo sa sosyalismo.
Noong panahong iyon, pinag-uusapan na sa KGB ang proteksyon ng kapaligiran. Sa mga isyung tulad ng kapaligiran at laban sa
rasismo, atbp., maaari mong hikayatin ang mga tao na sabihing, "Itabi muna natin pansamantala ang demokrasya at
ang pamamahala ng batas; ang mahalaga ay ang laban sa rasismo, ang mahalaga ay ang kapaligiran."
Ito ang mga kaisipan na mayroon ang KGB noong dekada 1960.
Ngunit kailangan kong sabihin, sa pagbanggit ng paksa ng pagbabago ng klima, saludo ako sa iyo.
Talagang kahanga-hanga na gamitin ang isyu ng klima bilang paraan upang pahinain ang demokratikong konstitusyonal na estado.
Oo, at ito ang mga layunin na itinakda sa Unyong Sobyet noong 1966.
Ang unang layunin ay hayaang lumago ang Kanluran.
At ang pangalawang layunin ay kumita ng pera mula sa klima.
Iyon ang nangyari.
Kaya ang unang hakbang ay payuhan ang Club of Rome noong 1967, ang nagtatag ng Club of Rome, sabihin pa nga, kung
paano ito itatag at kung ano ang mga pangunahing pokus nito.
Lumipad siya papuntang Unyong Sobyet noon at nagkaroon ng mahahabang talakayan.
At pagkatapos, nang itatag ang Club of Rome, dalawang heneral ng KGB ang palaging buong miyembro ng Club of Rome hanggang 1992.
Hindi ko masasabi kung ano ang nangyari pagkatapos, ngunit ito ay nakadokumento.
Isa pang punto ay itinatag ang isang pinagsamang institusyon malapit sa Vienna kasama ang mga Amerikano upang tugunan ang
pagkabuwag ng Unyong Sobyet, kung saan sinanay ang mga politikal na tauhan mula pa noong
1982 para sa panahon pagkatapos ng perestroika.
Ibig sabihin, may mga pangalan tulad nina Chubais, Wechselberg, Arwen at iba pa na sinanay doon at, sa pagtatapos
ng perestroika, ay nakibahagi sa pag-privatize ng pampublikong ari-arian at ari-arian ng estado.
At ganoon sila naging mga bilyonaryo o oligarko na tinutukoy natin.
Sa Estados Unidos, inabot ng 200 taon para lumitaw ang mga oligarkang ito.
At iyon ay tatlo hanggang limang taon na ang nakalipas, nang umunlad ang mga oligarkang ito.
At namangha ang lahat kung gaano kabilis yumaman ang mga taong ito.
Mayaman sa anong paraan?
Sa pamamagitan ng pribatisasyon, dahil sila ang nasa pinagmulan at maaaring i-pribatis ang
mga kaugnay na negosyong pag-aari ng estado.
Medyo kumplikado iyon na proseso.
Inilalarawan din ng aklat nang detalyado ang prosesong ito.
At ang mga oligarko mula sa Kanluran, ang mga pinansyal na oligarko, ay kasangkot din.
At napili na nila ang mga pinakamahusay na bahagi sa industriya ng hilaw na materyales.
At si Khodorkovsky ay isang halimbawa nito, si Abramovich naman ang isa pa, na nakatanggap ng mga pautang mula sa Kanluran,
nakatanggap na ng mga pangako ng pautang mula pa noong 1988, at nang isinasagawa ang pribatisasyon, nakuha nila ang mga
kumpanyang ito bilang mga tagapangasiwa, gaya ng sinasabi.
Siyempre, hindi iyon nakikita. Katiwala, oo, ibinigay mo ito sa isang tao.
Ngunit nakatayo siya sa unahan at inakala ng lahat na siya ang may-ari.
At si Roman Abramovich ay may 100 milyong – nakadokumento rin iyon sa libro. Sa Estados Unidos, may isang organisasyong
tinatawag na Finken, isang uri ng yunit ng kontrol na nagsisiyasat ng krimen sa
pananalapi, at may mahabang artikulo tungkol dito.
Kaya nakautang siya ng 100 milyong dolyar at inilaan ang pera sa isang kumpanya ng langis, na ibinenta niya sampu o
labindalawang taon pagkatapos sa halagang 13.5 bilyong dolyar.
Ngayon, nabubuhay na siya sa tatlong porsyentong iyon, oo.
Medyo sobra iyon. Kaya, kung tama ang pagkakaintindi ko, isang baliw na muling pamamahagi ng pambansang kayamanan?
Oo, pagkatapos ng unang rebolusyon, nang ang lahat ng simbahan, mga maharlika, malalaking may-ari ng lupa, mga
mangangalakal at mga negosyante, sa madaling salita, ang mga kapitalista, ay na-ekspropyate.
Marami ang napatay sa proseso, marami ang tumakas papuntang Europa.
At iyon ang ikalawang kampanya ng muling pamamahagi, kung saan yumaman ang mga tao sa napakaikling panahon.
Noong unang bahagi ng dekada 1920, sa mga magulong panahong iyon, halos lahat ay inilipat sa estado at hindi
inilaan sa mga indibidwal, ibig sabihin ay muling inilaan.
Kaya, ngayon ang sinabi ni Ginoong Maaßen tungkol sa klima ay ang ikatlong muling pamamahagi.
Sa ngayon, ang pakikibaka ng uri ay naging pakikibaka para sa klima.
At kung dati iyon ay isang kapitalista, gaya ng sinasabi, ngayon ay kaaway na siya ng mga nagtatanggi sa klima,
ng mga nagkakasala sa klima, ng mga sumisira sa klima.
At kaya't ang buong ideolohiyang ito ay umabot na ngayon sa antas na may buwis sa CO2 – kasama rin dito ang usapin ng mga
organikong produkto, na nangangahulugang mas mahal ang lahat ng organiko – pati na rin ang mga paghihigpit sa paggalaw.
Makikita na natin ngayon na ang VW Group ay nababawasan, ibig sabihin ay lumiit.
At sa huli, ibig sabihin nito na dahil ayaw na natin ng pribadong transportasyon dahil sa mga dahilan ng klima,
tingnan ang 15-minutong lungsod, magagawa mo ang lahat doon sa pamamagitan ng bisikleta.
At kung gusto mong umalis sa 15-minutong lungsod, kailangan mo na ngayon ng permit sa Tsina.
Kung hindi, hindi ka makakalusot sa hadlang.
At kaya't ang mga puwersang nag-organisa nito ay muling kumikita.
Ang pera ay ginagawa mula sa mainit na hangin.
At ngayon ay tinutukoy ko si Ginoong Maaßen.
Nakakapanabik. Kaya, para buodin, maaari ba talaga nating i-quote ang mabait nating tagapagpasimula ng WEF?
Oo.
Klaus Schwab.
Michael Wolski Oo, kawili-wili rin iyon.
Ang WEF, ang World Economic Forum, ay itinatag niya noong 1972, at nandiyan pa rin siya hanggang ngayon, isang fossil.
Hindi ka magmamay-ari ng anumang bagay at magiging masaya ka; iyan ang layunin.
At ibinabalik tayo nito sa lipunang sosyalista.
Kaya ngayon ay may usapan tungkol sa mga buwis sa CO2, mga bagong sistema ng pag-init – 40% ng mga tao sa Alemanya
ang may sariling bahay, at hindi ko alam kung ilan sa kanila ang makakaya ang bagong sistema ng pag-init.
At saka malamang tatayo doon ang mga kilalang Black Rocks at iba pang katulad na kumpanya at sasabihin,
"Sige, bibilhin namin ito mula sa ari-arian ng pagkabangkarote, sa subasta ng foreclosure."
Oo, napaka-napakaliwanag, masasabi ko kung gaano na kalayo ang narating na natin sa kasalukuyang ikatlong proseso.
Oo.
KlaTV tagapanayam Kailangan nang itanong kung gaano nga ba namatay ang sosyalismo noong 1989.
Ngunit upang buodin, maaaring napakahirap isipin na may mga nakatagong puwersa na kumikilos dito na
malinaw na sumasalungat sa kapakanan ng mga tao.
At hanggang ngayon, napakatalinong demonyo, masasabi mo pa ngang napaka-sap-sap.
Oo, malamang kontrolado lahat ito ng artipisyal na intelihensiya.
Oo, sa pagtatapos ng napaka-interesanteng panayam na ito, nais kong itanong kung ano pa ang maaaring gawin ngayon?
Maaari mong patatagin ang iyong sarili sa pamamagitan ng pagkuha ng komprehensibong impormasyon, ibig sabihin hindi lang mula sa
pang-araw-araw na balita, MoMa, at Netflix ang iyong pinagkukunan ng kaalaman, kundi pati na rin sa paggamit ng alternatibong media
o pagkuha ng inspirasyon mula sa mga pinagkukunan tulad nito.
Halos may 100 na link ako sa aklat na ito patungo sa mga website kung saan maaari kang makahanap ng mga link sa iba't ibang
paksa, makakuha ng mga bagong ideya, at magpatuloy sa paggalugad.
Ngunit nangangahulugan iyon na maging aktibo at huwag umupo sa harap ng telebisyon na may hawak na supot ng chips sa gabi.
Oo, sa tingin ko tatanggapin namin iyon nang buong puso: maging aktibo. Maraming salamat sa panayam.
Salamat din.
At pagkatapos ay magkikita tayo muli.
Oo, salamat.