2024 წლის ზაფხული ზოგიერთი მეტეოროლოგის, სამედიცინო სფეროს წარმომადგენლისა და მეინსტრიმული მედიის მიერ ჯოჯოხეთურ ზაფხულად
გამოცხადდა, რომლებიც ამ ნარატივის გავრცელებას განაგრძობდნენ.
ამბობდნენ, რომ სიცხესთან დაკავშირებული მრავალი გარდაცვალება მოსალოდნელი იყო. ახლა
შემოდგომაა. ცხადია, სიცხის საფრთხე უკვე აღარ არსებობს.
ამის ნაცვლად, შეგიძლიათ მშვიდად გადახედოთ წარსულს და შეაფასოთ, თუ როგორ გამოიარეთ ჯოჯოხეთური ზაფხული.
რამდენიმე კვირის წინ, პიტერ ჰაიზენკომ თავისი აღქმა ერთგვარად იუმორისტულად აღწერა:
14 სექტემბერი (2024), ყინვაა, ალპებში 50 სანტიმეტრი თოვლი მოვიდა და წვიმს.
რა შვებაა ამ ყველაზე ცხელი ზაფხულის შემდეგ!
მაგრამ მაშინ რატომ შეწყდა საუბრები ათეულობით ათასი სითბოსგან გამოწვეული სიკვდილის შესახებ ამ ჯოჯოხეთური ზაფხულის შუა პერიოდში?
ზაფხული ჯერ კიდევ არ დაწყებულიყო, რომ გერმანიაში უკვე რეკორდული ტემპერატურის შესახებ იუწყებოდნენ.
ისეთი თბილი ამინდი იყო, რომ სახლში გათბობას ივნისის დასაწყისამდე ვერ ვთიშავდით.
ეს მხოლოდ მე არ შემიმჩნევია, და ამიტომ სიცხის რეკორდების შესახებ ანგარიშები ერთ პატარა დეტალში შეცვალეს.
იმის შემდეგ, სიცხის რეკორდები აღარ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ გერმანიით, არამედ გავრცელდა მთელ მსოფლიოზე.
მე ერთადერთი არ ვარ, ვისაც პრობლემა აქვს იმის დადგენაში, თუ როდის შეიძლება გარდაცვალება სიცხეს დავაბრალოთ. ეს
კორონავირუსის მსგავსია? სიცხის გამოა თუ მასთანაა დაკავშირებული?
სინამდვილეში, მთელ მსოფლიოში ბევრად მეტი ადამიანის გარდაცვალება ფიქსირდება, ვინც უბრალოდ გაყინვით მოკვდა. ამის თქმა დანამდვილებით
შეიძლება. მაგრამ სიცხესთან დაკავშირებული გარდაცვალებები?
როდის არის ისეთი ცხელი, რომ გადარჩენა შეუძლებელია?
ეს დაუყოვნებლივ მაიძულებს დავფიქრდე, როგორ არის შესაძლებელი ადამიანებისთვის ცხოვრება არაბეთში, აფრიკის ცხენების
საძოვრებზე, ჩრდილოეთით დაახლოებით 30 გრადუსის გარშემო, ან აშშ-ის არიზონაში. და მე ვიცი, რაზეც ვსაუბრობ.
ეს არის ამონარიდები განსხვავებული აზრისგან, რომელიც ეხება ჯოჯოხეთური ზაფხულის სიცხისგან გარდაცვალების
სცენარს, რომელსაც მთავარი მედიასაშუალებები და მეცნიერთა გარკვეული ნაწილი წარმოადგენს.
შესაძლოა, პიტერ ჰაიზენკოს ეს იუმორისტული კონტრაპუნქტი ზოგიერთისთვის სასარგებლო და მარგებელი აღმოჩნდეს,
რაც მათ საკუთარი აღქმისა და გრძნობების საფუძველზე საკუთარი აზრის ჩამოყალიბების საშუალებას მისცემს.
ბოლოს და ბოლოს, მთავარ მედიას არ სჭირდება ვინმესთვის აეხსნა, რას გრძნობს ადამიანი სიცხისა და სიცივისას, არა?