پروفسور کریستوفر اکزلی زیست‌شناس بسیار تحسین‌شده، برجسته‌ترین کارشناس جهان در زمینه آلومینیوم و عضو انجمن سلطنتی زیست‌شناسی است
– افتخاری که تنها تعداد اندکی از دانشمندان به آن دست یافته‌اند.
سال گذشته بودجه پژوهشی او برای کار دیرپایش در زمینه سمیت آلومینیوم قطع شد.
او تأثیر این فلز را بر بیماری‌هایی مانند آلزایمر و اوتیسم و نقش آن به‌عنوان یک کمک‌واکنش‌دهنده در واکسن‌ها بررسی کرد.
چگونه ممکن است این اتفاق افتاده باشد؟
در مصاحبه‌ای با اپوک تایمز و لوکینگ گلس به قلم جکی بلک، پروفسور اکزلی گفت که تمام عمرش را
صرف تلاش برای پاسخ به یک پرسش سوزان کرده است:
آلومینیوم چه نقشی در زندگی ما ایفا می‌کند؟
این ماجرا در دههٔ ۱۹۸۰ آغاز شد، زمانی که اِکسلی دربارهٔ علت مرگ ماهی‌ها در دریاچه‌ها و رودخانه‌های بیش‌ازحد اسیدی تحقیق
کرد و دریافت که آن‌ها بر اثر مسمومیت با آلومینیوم می‌میرند.
آلومینیوم که پیش‌تر در سنگ‌ها و رس‌ها به دام افتاده یا توسط اسید سیلیکیک در محیط بازیافت می‌شد، از طریق فرایند اسیدسازی ناشی از
باران اسیدی زیست‌دسترس شده و بدین ترتیب وارد چرخهٔ زیستی شده است.
امروزه ما از طریق غذاهای فرآوری‌شده آلومینیوم مصرف می‌کنیم، آن را در آب خود می‌نوشیم و در قابلمه‌ها و ماهیتابه‌های
آلومینیومی غذا می‌پزیم، زیرا بسیاری از قابلمه‌ها و ماهیتابه‌های امروزی از آلومینیوم آنودایز شده ساخته شده‌اند.
در غذای کودک، لوازم آرایشی و به‌عنوان مادهٔ اصلی در بسیاری از واکسن‌ها یافت می‌شود.
اِکسلی و تیمش بیش از سی سال است که تحقیق می‌کنند و بیش از ۲۰۰ مقاله دربارهٔ آلومینیوم منتشر کرده‌اند.
در سال ۲۰۱۷، اِکسلی مقاله‌ای علمی منتشر کرد که نشان‌دهنده ارتباط روشنی بین سمیت آلومینیوم و بیماری آلزایمر بود.
چند سال بعد، در سال ۲۰۲۰، گروه اگزلی کار پیشگامانه خود را در مقایسه سطح آلومینیوم در مغز افراد مبتلا به بیماری آلزایمر، ام
اس و اوتیسم در مجله «گزارش‌های علمی» نشریه نیچر منتشر کردند.
مشخص شد که مغز افراد مبتلا به بیماری آلزایمر، اوتیسم و اسکلروز چندگانه دارای سطوح بالای آلومینیوم بود.
در زمان انتشار این مقاله، تحقیقات اِکسلی پیش از آن به سمت کمک‌واکسن‌ها و واکسن‌های آلومینیومی
رفته بود، حوزه‌ای که سال‌ها روی آن کار می‌کرد.
در مطالعه‌ای منتشرشده دربارهٔ آلومینیوم در واکسن‌ها، اِکسلی نوشت، از جمله:
نمک‌های آلومینیوم از افزودنی‌های رایج در واکسن‌های تزریق‌شده به کودکان هستند.
برای مثال، به نظر می‌رسد متخصصان اطفال مسئول اجرای برنامه واکسیناسیون کودکان از خواص کمک‌واکسن‌های
آلومینیومی و نحوه عملکرد آن‌ها در واکسن‌ها بی‌اطلاع هستند.
زیرا نرخ اوتیسم و آلزایمر دهه‌هاست که در حال افزایش است.
در سال ۲۰۲۱، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها گزارش دادند که بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۸، تقریباً از هر ۴۴ کودک هشت ساله در
ایالات متحده، یک نفر به اختلال طیف اوتیسم تشخیص داده شده است.
این افزایش عظیمی است در مقایسه با نخستین مطالعه شناخته‌شده دربارۀ اوتیسم در ایالات متحده در سال ۱۹۷۰
که نرخ کمتر از یک مورد در هر ۱۰٬۰۰۰ نفر را نشان داد.
نرخ بیماری آلزایمر بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹ بیش از ۱۴۵ درصد افزایش یافت.
با وجود افزایش این بیماری‌ها، تحقیقات اکزلی درباره آلزایمر و اوتیسم از سوی خیریه‌های بزرگ
اختصاص‌یافته به این بیماری‌ها جز سکوت چیزی برنیامده است.
و دانشگاه کیل، که برای آن کار می‌کرد، به نظر می‌رسید صرفاً او را تحمل می‌کند، بدون اینکه
یافته‌هایش را ترویج کند یا بیانیه‌های مطبوعاتی صادر نماید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ به گفته اِکسلی، برخلاف شرکت‌های بزرگ داروسازی و فناوری‌های بزرگ، لابی آلومینیوم تا حد زیادی
نادیده گرفته می‌شود، اما احتمالاً قدرتمندترین آن‌هاست.
اکسلی گفت: «این یک "برادر بزرگ" خاموش است که به ندرت درباره سمی بودن آلومینیوم در انسان‌ها سخن می‌گوید، اما همیشه برای
حمایت از صنایع بی‌شماری که به محصول آن وابسته‌اند، حاضر است.»
بنابراین، پژوهش مهم پروفسور اکزلی «قدردانی نشد»؛ در عوض، دانشگاه در ژوئیهٔ ۲۰۲۱ بودجهٔ پژوهش او را قطع کرد. ۱۲۳۴۳۲۱ اکزلی گفت:
«من معتقدم که فشار از خارج دانشگاه ایجاد شد.»
ما با گفتن به هر کسی که گوش می‌داد، آلومینیوم را به بیماری آلزایمر مرتبط کردیم: اگر در مغزتان آلومینیوم نداشته
باشید، در یک زندگی عادی به بیماری آلزایمر مبتلا نخواهید شد.
اما اِکسلی معتقد است که همین مطالعه‌ای که او و تیمش دربارهٔ آلومینیوم به‌عنوان عامل کمکی در واکسن‌ها منتشر
کردند، مدیران دانشگاه کیل را بر آن داشت تا او را ساکت کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ زیرا آسترازنکا واکسن کووید-۱۹ را در پردیس کیل تولید می‌کند.
بنیاد بیل و ملیندا گیتس، که به گفته اِکسلی سرمایه‌گذاری سنگینی در تحقیق و ترویج واکسن انجام داده است،
همچنین یکی از تأمین‌کنندگان مالی این دانشگاه است.
آنچه برای پروفسور اکزلی رخ می‌دهد نمونه‌ای بارز از تاریخچه طولانی سانسور علم نامطلوب و تهمت‌زدن به
کسانی است که اصرار بر پیگیری چنین پژوهش‌هایی دارند.
وقتی از او پرسیدند این سیستم معیوب چگونه می‌تواند تعمیر شود، او گفت:
«علم نمی‌تواند شکوفا شود وقتی بودجه از صنعت، دولت و مؤسسات خیریه بزرگ تأمین می‌شود، که همگی منافع
ذی‌نفع قابل‌توجهی دارند و نمی‌توان به آن‌ها اعتماد کرد. »
اِکسلی اکنون بازنشسته است، اگرچه می‌گوید به محض تأمین بودجه، هر زمان که باشد، تحقیقاتش را از سر خواهد گرفت.