Ҳизби либерал-демократии Олмон дар Бундестаг ахиран пешниҳод кард, ки таърифи маргро ҳамчун
шарти пешакӣ барои ҳадяи узвҳо васеъ кунанд.
Дар оянда, боздошти кори дил низ асос барои хориҷ кардани узвҳо хоҳад буд.
Пештар зарур буд, ки далели нокомии баръакснашавандаи мағз, яъне марг-и мағз, пешниҳод карда шавад.
Дар кишварҳои дигар, ба монанди Швейтсария, Шоҳигарии Муттаҳида ва Иёлоти Муттаҳида, эҳдои узвҳо
пас аз қатъи кори дил аллакай иҷозат дода шудааст.
Шахсоне, ки қатъи кори дилро аз сар гузаронидаанд, дар баъзе ҳолатҳо метавон онҳоро эҳё кард.
Аммо агар дил аз зарб задан бозмонад, мағз аз оксиген маҳрум мешавад ва пас аз тақрибан се то панҷ
дақиқа ҳуҷайраҳои мағз шурӯъ ба мурдан мекунанд.
Дар як лаҳза ин бояд боиси маргаи мағз гардад.
Аммо, чун Kla.TV аллакай дар як қатор филмҳои ҳуҷҷатӣ нишон додааст, марг дар сатҳи мағз далели илмӣ нест.
Доктор Пол Бирн, неонатолог ва профессори клиникии педиатрия , инчунин дар мусоҳибаи
кӯтоҳе, ки дар поён нишон дода шудааст, мегӯяд:
Комиссияи Гарвард маргро дар мағз ихтироъ кард.
Ӯ ба мафҳуми марг-мағзӣ ишора мекунад, ки 5 августи 1968 аз ҷониби кумитаи махсус дар Донишгоҳи Гарвард эҷод шудааст.
Доктор Пол Бирн дар соли 1975 дар Донишгоҳи тиббии Оҳайо, Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, духтур буд.
Ӯ кӯдакеро табобат кард, ки мустақилона нафас намекашид.
ЭЭГ, ки барои чен кардани фаъолияти барқӣ дар мағз истифода мешуд, ҳатто пас аз ду рӯз ягон фаъолияти мағзро нишон надод.
Сипас ба доктор Бирн фишор оварданд, ки писарро барои гирифтани узвҳояш раҳо кунад.
Аммо ӯ табобатро идома дод ва писар зинда монд.
Ин рӯйдоди шаклдиҳанда доктор Бирнро водор сохт, ки худро ба таври пуршиддат ба ин мавзӯъ бахшад.
Пас, агар ҳатто шахсоне, ки мағзи онҳо аз кор мондааст, метавонанд ба ҳаёт баргарданд, чӣ гуна мумкин
аст, ки пас аз қатъи кори дил ва интизори панҷ дақиқаи минбаъда интиқоли узв иҷозат дода шавад?
Оё ин хатари хотимаи пешакӣ ба ҳаёт тавассути бардошти шитобонаи узвҳоро зиёд намекунад?
Ҳоло ба мусоҳиба бо доктор Бирн гӯш кунед, ки пахш мешавад, то бифаҳмед, дар бораи интиқоли узвҳо боз чӣ мегӯяд:
«Комиссияи Гарвард. Ин комиссия маргро дар сатҳи мағз ихтироъ кард.»
Кумита ҳеҷ гуна тадқиқотҳоро дар бораи сагҳо, гурбаҳо ё мушҳо гузаронида накард.
Онҳо ҳеҷ гуна маълумот дар бораи одамон ҷамъоварӣ накарданд. Онҳо танҳо маргҳои мағзиро ихтироъ
карданд. Онҳо ҳеҷ маълумоти беморон надоштанд.
Онҳо ягон таҳқиқоти илмии асосӣ надоштанд. Ва ман медонам, ки вақте инро медонӣ, воқеан даҳшатнок аст.
Ин ҳеҷ чизро беҳтар намекунад. Пас аз он, одатан бадтар мешавад.
Бисёре аз мардум фикр мекунанд, ки марг-мағзӣ ба маънои мавҷҳои ҳамвори мағз аст.
Онҳо ҳатто маҷбур нестанд санҷиши мавҷҳои мағзро гузаронанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ ин корро накардаанд.
Онҳо нӯҳ беморро муоина карданд ва дар дутои онҳо ҳанӯз мавҷҳои фаъоли мағзӣ буданд.
Ва сипас онҳо ба хулоса омаданд, ки дигар зарур нест, ки мавҷҳои мағзро санҷанд.
Пас дигар ҷустуҷӯ кардани мавҷҳои мағз низ зарур нест.
"Пас вақте ки онҳо ба одамон трансплантатсия мекунанд, мегӯянд, ки онҳо мағзӣ мурдаанд ..."
"Онҳо ҳама зиндаанд."
"Онҳо ҳама зиндаанд ва метавонанд пурра барқарор шаванд."
"Онҳо ҳама ҳанӯз зиндаанд."
"Пас узвҳоро аз одамоне мегиранд, ки ба як маънӣ ҳушёр ҳастанд, аммо танҳо наметавонанд муошират кунанд?"
"Як чиз аст, ки ҳушёрӣ нишон надиҳӣ, ва дар он сурат мо дар бораи беҳушӣ сӯҳбат мекунем."
Аммо беҳушӣ маънои онро надорад, ки огоҳӣ вуҷуд надорад.
Ин танҳо маънои онро дорад, ки мо наметавонем огоҳиро муайян кунем. Ин фарқ аст.
"Пас ин хеле субъективӣ аст, не?"
"Дуруст. Он ки шахс ҳушёрӣ нишон медиҳад ё не, ҳеҷ чиз дар бораи зинда ё мурда будани ӯ намегӯяд."
"Дуруст."
"Дард яке аз он чизҳост, ки воқеӣ аст ва мо бояд ба он диққат диҳем."
Дард ба бадан мегӯяд, ки чизе нодуруст аст ва имкони шифо ёфтанро фароҳам меорад.
Фақат аз он ки шахс наметавонад дардро нишон диҳад, маънои онро надорад, ки ӯ дард намекашад.
Яке аз мисолҳои хеле хуби ин аст, ки ҳангоми хориҷ кардани узвҳо онҳо моддаҳои параличкунандаро татбиқ
мекунанд, то узвҳо дигар ҳаракат накунанд ё печида нашаванд.
"Оҳ, чӣ даҳшатнок."
"Ва ҳатто агар онҳо ҳаракат накунанд ё наҷунбанд, суръати зарби дил ва фишори хунашон ҳангоми
буридани онҳо боло меравад, зеро ин посух ба дард аст."
Аммо онҳо дигар наметавонанд нишон диҳанд, ки дард мекашанд.
"Зеро онҳо фалаҷ шудаанд, аз ҷиҳати тиббӣ фалаҷ шудаанд, бинобар ин дигар наметавонанд посух диҳанд, дуруст?"
"Бале."
"Оҳ, ин даҳшатнок аст."
"Вақте ки шумо ба он диққат медиҳед, вазъ воқеан бад мешавад."
Дар ҳар сурат, марг-и мағз асосан барои ба даст овардани узвҳо ихтироъ шудааст.
Вале ҳамчунин барои он, ки пулро дар табобати онҳое, ки ҳеҷ гоҳ кор намеёбанд ва танҳо
зинда мемонанд ва намемиранд, беҳуда сарф накунем.
Пас мебинед, ки марг-и мағз чист: он асосан роҳи ба даст овардани узвҳост.
Ва тарзи кор кардани марг-мағз чунин аст, ки он рӯҳониён ва парасторони динӣ-ро ҷалб мекунад.
Дар пинҳонкорӣҳои узвҳо аризадиҳандаи иҷозатёфта вуҷуд дорад.
Ва ин аризадиҳандаи ваколатдор одатан шахси хеле хуб аст, ки хуб мепӯшад ва бо хешовандон дӯстӣ дорад.
Оё шумо як пиёла қаҳва мехоҳед? Оҳ, ман медонам, ки ин барои шумо даҳшатнок аст.
Мо ҳама кореро, ки аз дастамон меояд, мекунем, то ба шумо кӯмак расонем.
Ва ҳамаи ин ҷузъи таблиғ аст ва барои дастрасӣ ба узвҳо хизмат мекунад.
Мебинед, шумо наметавонед узвҳоро аз ҷасади мурда ба даст оред. Ҳар узве, ки шинонда мешавад, солим аст.
Ва узвҳои солимро танҳо аз одамони зинда ба даст овардан мумкин аст.
Шумо наметавонед узвҳоро барои трансплантатсия аз ҷасади мурда ба даст оред.
"Пас, беҳтар аст, ки инро дар ҳуҷҷатҳои шумо набошад?"
"Чизҳое, ки ман ба шумо мегӯям, шумо набояд медонистед."
Зеро агар шумо донед, хашмгин мешавед.
Тарзе, ки ҳар сеи шумо ҳоло дар ин бора ҳаяҷонзада мешавед, ва ин ҳуқуқи шумо аст.
Онҳо узвҳои кӣ мехоҳанд? Онҳо узвҳои... албатта кӯдакон, аммо махсусан онҳое, ки синнашон 16 то 30-сола аст.
Ҳаёти онҳо дар хатар аст. Агар онҳо беҳуш бошанд ва ба вентилятори нафаскашӣ пайваст бошанд, онҳо мехоҳанд узвҳояшонро.
Ва онҳо ҳама кореро мекунанд, ки метавонанд, то узвҳоро ба даст оранд. Ва як бор узвҳо хориҷ карда
шаванд, онҳоро дигар барқарор кардан ғайриимкон аст.
Пас онҳо чунин мекунанд: ба хешовандон мегӯянд: «Духтари шумо Салли мехоҳад кори нек анҷом диҳад ... ин роҳест, ки ин
фоҷеаро ба чизи мусбат табдил диҳад.» Ё: «Писари шумо ...»
Ва дар ҳоле ки қаблан онҳо узвҳоро аз одамоне мегирифтанд, ки дар садамаҳо осеб дида ё аз захмҳои тир ранҷ кашида буданд, ҳоло онҳо
аз одамоне, ки аз истеъмоли зиёди маводи мухаддир фавтидаанд, узвҳои хеле зиёдеро мегиранд, ки аз
ҳамаи садамаҳо ва захмҳои тир якҷоя зиёдтаранд.
Дар Оҳайо ҳар рӯз ҳашт нафар аз истеъмоли аз ҳад зиёди маводи мухаддир мефавтанд.
Ҳамин тавр онҳо узвҳояшонро мегиранд ва ҳамин чизест, ки мехоҳанд. Ва онҳо чӣ кор мекунанд?
Онҳо ба кормандони пулис доруи таъҷилии «Наркан»-ро медиҳанд, то таъсири маводи мухаддирро бекор кунанд.
Ин одамонеро, ки аз ҳад зиёд дору истеъмол кардаанд, ба шуъбаи эҳё меорад.
Аммо он ҳаёти ӯро наҷот намедиҳад, балки танҳо ӯро ба шуъбаи эҳё мебарад. Ва ҳамин тавр онҳо узвҳояшро мегиранд.
"Ин воқеан даҳшатангез аст."
"Оҳ, ҳа, воқеан ҳамин тавр аст. Ин хеле бад аст."