Այսօրվա «Look Over the Fence»-ը կենտրոնացած է այս գրքի հեղինակի՝ «Exhabitus»-ի վրա։
Պարոն Այքոն, հրաշալի է, որ այսօր մեզ հետ եք, և շնորհակալ ենք, որ ծանոթացրեցիք մեզ ձեր
200-էջանոց մասնագիտական աշխատանքի հիմնական խնդիրներին։
Ուրախությամբ, շնորհակալություն հնարավորության համար։
Ձեր գրքի հինգերորդ էջում պարզ է, որ դուք ավարտել եք մի շարք նշանակալի ուսումնասիրություններ՝ օրինակ քվանտային ֆիզիկայում,
կրոններում, միջազգային իրավունքում, կանոնական իրավունքում, տնտեսագիտությունում,
սոցիալական գիտություններում, մարքեթինգում և այլն։
Բացի այդ, դուք նշում եք, որ ձեր գիրքը գրելիս ձեռք եք բերել ավելի կարևոր որակավորումներ, որոնք ժամանակի
սահմանափակումների պատճառով այստեղ չենք կարող քննարկել։
Վերջիվերջո, այսօրվա քննարկումը միայն կորցրած դատարանը վերականգնելու մասին է։ Դա այն դարձնում է բավականին հուզիչ։
Մենք այժմ խոսում ենք հնագույն ժամանակներում Շվեյցարիայում գոյություն ունեցած դատարանի մասին, որը կարգավորված էր,
ամբողջությամբ չեզոք և կազմված էր հենց ժողովրդի անդամներից։
Այնուամենայնիվ, այս տեսակի դատարանը բավական երկար ժամանակ գոյություն չի ունեցել։
Ձեր «Exhabitus» գրքում դուք ներկայացնում եք բոլոր անհրաժեշտ ապացույցներն ու իրավական հիմքերը՝ վերականգնելու համար այն
իրավական ընդհանուր սեփականությունը, որը մենք կորցրել ենք։
– Ճիշտ եմ հասկացել՞ Այո, ճիշտ է։
Սակայն խիստ ասած՝ մեր զրույցը արդեն կենտրոնացած է ձեր հիմնական խնդրի սկզբնական նախագծման և գործնական զարգացման վրա։
Ձեր վերջին մամուլի հաղորդագրությունում Kla.TV-ին դուք գրել եք, և ես մեջբերում եմ. «Շատ ինտենսիվ նախապատրաստական փուլից
հետո մենք այժմ պատրաստ ենք հանրությանը ներկայացնել "IG Volkstribunal" նախագիծը 2024 թվականի նոյեմբերի 1-ին։»
Ովքեր ենք մենք – և ինչպես կբնութագրեիք ձեր հիմնական հոգածությունը ձեր սեփական բառերով?
WIR-ը նորաստեղծ ոչ կառավարական կազմակերպություն է՝ «Interessengemeinschaft Volkstribunal»
(Ժողովրդական տրիբունալ հետաքրքրությունների խումբ):
Ժողովրդական տրիբունալը, որպես այդպիսին, արդարադատության իրականացման ամենահին ինստիտուտներից մեկն է։
Սա նշանակում է, որ տրիբունալը ծագում է ժողովրդից և չի կարող վերահսկվել պետական կամ կորպորատիվ շահերի կողմից։
Հռոմեական իրավունքում տրիբունները մարմնավորում էին ժողովրդի ձայնը, որը քվեարկություններում
վետոյի իրավունք ուներ՝ իշխող խավին զսպելու համար։
Այնուամենայնիվ, վերջին տասնամյակների ընթացքում քաղաքականության կողմից աստիճանաբար քայքայվել է անկախ դատողություններ անելու
ունակությունը, և արդյունքում այժմ այլևս գոյություն չունի դատարանների կողմից որևէ դատական վերանայում կամ
վերահսկողություն, որը կարող էր մեզ պաշտպանել քաղաքական գործիչների և պետական մարմինների չարամիտ նենգություններից։
Կայի՞ն արդյոք հանրային բացատրություններ այս անհեթեթ քայլի համար?
Այո, իհարկե։ Տրիբունալները, որոնք կոչվում էին նաև ժյուրիի դատարաններ, փակվել են ոչ շահութաբերության հիմքով
և իշխանությունների կողմից անշուշտ չեն վերագործարկվի։
Սա հանգեցրել է քաղաքական և կորպորատիվ շահերը պաշտպանելու և իրականացնելու համար ինքնուրույն համակարգի ստեղծմանը, և
քաղաքացիները այսօր չունեն օրինական միջոցներ իրենց պաշտպանելու հարձակումներից, այդ թվում՝ իրենց մարմնական ամբողջականության
խախտումներից՝ օրինակ՝ կորոնավիրուսային պատվաստանյութի ներարկմամբ։
Արդարադատության խեղաթյուրումը և մարդու իրավունքների համակարգված անտեսումը արդեն ընդգծվել են տարբեր գործերում և
ուսումնասիրություններում և հասարակության ուշադրության են արժանացել Kla.TV-ի նման լրատվամիջոցներում։
Այսօր մենք մեր աչքերով տեսնում ենք բազմաթիվ հանցագործություններ, և ներկայումս կարող ենք միայն հանդիսատես լինել,
իսկ ավելի լավ՝ ֆինանսավորող, որպեսզի չդառնանք դատական և պաշտոնական առավելագույն կամայականության զոհ։
Վերջին չորս տարիները սա առատորեն են ցույց տվել։
Կոռուպցիան, ճնշումը, հսկողությունն ու շահագործումը հասել են ինստիտուցիոնալ մակարդակի, որը շարունակաբար ուժ
է հավաքում, խաբելով և շահագործելով մարդկանց իրենց հիմնարար իրավունքներում։ – Խելագարություն։
Ուստի ուտոպիական է կարծել, որ ինչ-որ հզոր փրկիչ հանկարծ կհայտնվի և ամեն ինչ կկարգավորի։
Անկախ մարմինը վերականգնելու նպատակով հիմնադրվեց «IG Volkstribunal» – «Interessengemeinschaft Volkstribunal»
(Ժողովրդական տրիբունալ հետաքրքրությունների համայնք)։
Ունի՞ արդյոք այս նոր ՀԿ-ն արդեն հստակ սահմանված թեմաներ կամ նպատակներ։
Այո։ Մենք պետք է անկախորեն հետազոտենք բազմաթիվ խնդիրներ, որոնք վերջին մի քանի տասնամյակների ընթացքում չեն ուսումնասիրվել։
Անկախ հետազոտությունը հաշվի չառնվեց, չխոսենք արդեն լուրջ ընդունելու մասին։
Ուստի մենք պետք է կենտրոնանանք ավելի լայնածավալ հանցագործությունների վրա, որոնք
պահանջում են արտաքին գնահատում, և լուծենք դրանք։
Վերջին ուսումնասիրությունները կորոնավիրուսի պատմության, գեոինժեներիայի, 5G-ի և մարդկության ստրկացման վերաբերյալ չեն կարող
գնահատվել այս համակարգի իշխանությունների կողմից, որոնք complicit են այս
հանցագործություններում և նույնիսկ շահույթ են ստանում դրանցից։
Այո, դա տրամաբանական է։ Կա՞ն արդյոք որևէ իրավական հիմքեր կամ միջոցներ, որոնք կարելի է կիրառել այս առնչությամբ։
Այո։ Մեր ֆեդերալ սահմանադրության շնորհիվ մենք դեռ կարող ենք օգտագործել Շվեյցարիայում որոշ
ռեսուրսներ, որոնք ներկայումս չեն օգտագործվում։
Հետաքրքիր է։ Ուստի, որպես «IG Volkstribunal», մենք միասին ենք կանգնած բարձրագույն բարոյական և էթիկական չափանիշների ներքո և
հետաքննում ենք՝ արդյոք շվեյցարական վարչակազմը դեռևս գործում է իր քաղաքացիների շահերից ելնելով,
թե՞ միայն հոգ է տանում կորպորատիվ շահերի մասին։
Մենք պետք է խորհրդակցենք իսկական գիտական ուսումնասիրություններին և զբաղվենք
քննարկումներով՝ անկախ ֆինանսական միջոցներից և կարգավիճակից։
Բացի այդ, անփոխարինելի է, որ բոլոր հետաքննությունները լինեն բաց աղբյուրով, իսկ բոլոր բանակցությունները անցկացվեն հրապարակայնորեն։
Եվ յուրաքանչյուր քաղաքացի կարող է դառնալ դրա մի մասը, անդամակցել՝ աջակցելու մեր գործին և գտնելու ճշմարտությունը։
Ես չեմ ուզում շտապել, բայց արդյո՞ք արդեն գոյություն ունի մի գործնական միջոց միանալու համար։
Այո, ցանկացած հետաքրքրված անձ կարող է պարզապես մուտք գործել մեր www.volkstribunal.ngo կայքի միջոցով կամ
Telegram-ի https://t.me/Volkstribunal հղման միջոցով։
Որպես անդամ՝ դուք աջակից եք և կտեղեկացվեք վերջին իրադարձությունների մասին։
Այնուամենայնիվ, մեզ անհրաժեշտ է 100 000 անդամ, որոնք գտնվում են ՀԿ-ում։
Այս նպատակով մենք պահանջում ենք ձեր ինքնության փաստաթղթի պատճենը և որոշ տեղեկություններ,
որոնք նույնպես կարող եք մեզ ուղարկել փոստով։
Մենք ամեն ինչ կառավարում ենք օֆլայն և երաշխավորում տվյալների պաշտպանությունը։
Շատ լավ։ Ոչինչ չի չարաշահվի կամ հրապարակվի։ Դա մեզ համար կարևոր է։
Շատ լավ, այո, դա կարևոր է։ Լավ։ Բայց նախքան դա անենք, եկեք մի փոքր ավելի խորանանք նոր նյութի մեջ։
Պատմեք մեզ այսօր այս նոր ՀԿ-ի մտածելակերպի և մոտեցման մասին։
Քանի որ մենք, փաստորեն, գործ ունենք de facto իրավական սնանկության հետ, «IG Volkstribunal»-ում պաշտոն զբաղեցնող բոլոր անձինք որոշել
են երդվել ճշմարտությանը և իրենց փորձով աջակցում են շվեյցարացի ժողովրդին մարդու
իրավունքների հարցերում և իրավական սնանկության ոլորտում։
մեր աչքի առջև տեղի ունեցող հանցագործությանը դիմակայելու համար
Այս երդումը նույնպես պահանջվում է ապագա դատավորներից, ժյուրիի անդամներից և մասնակիցներից։
Կարո՞ղ եք մեզ տալ կոնկրետ օրինակ, թե ինչ եք կարծում, որ սխալ է ընթանում և որ իրավական համակարգը փլուզվել է։
Այո։ Նույնիսկ Շվեյցարիայի հիմնական կառուցվածքը այլևս չի համապատասխանում
իշխանությունների բաժանման սահմանադրական պահանջներին։
Օրինակ՝ պետությունների կոնֆեդերացիայից ֆեդերալ պետության անցման ժամանակ ոստիկանությունը
միացվեց դատարաններին՝ ստեղծելով մեկ միավոր։
Այսպես ստեղծվեցին Արդարադատության և Ոստիկանության դեպարտամենտները։ Այսպիսով երկու իշխանությունները միավորվեցին։
Այն, որ դրանք քաղաքականության վերահսկողության տակ են և ստանում են բյուջետային հատկացում, դարձնում է սա ավելի դժվար։
Այսպիսով, կորպորատիվ կառույցները փաստացիորեն ներթափանցել են՝ պետական կառույցների փոխարինման համար։
Այս երեք սովորաբար առանձին գործող միավորները այսպիսով համատեղ են աշխատում՝ քաղաքացիների վնասին։
Քանի որ այժմ բոլորը պետք է բավարարեն իրենց բյուջետային նպատակները, անհավանական է մտածել, որ դատարանը արդարության օգտին
կվճռի; փոխարենը սպասելի է, որ բիզնեսը կունենա առաջնահերթություն։
Նույնը վերաբերում է ոստիկանությանը։ Այսօր ես նրանց ավելի շատ տեսնում եմ ոչ թե որպես ժողովրդի պաշտպաններ, այլ՝
պետության պոռնիկներ (ներեցեք, թույլ տվեք այս համեմատությունը)։
Այսօր նրանք դուրս են գալիս փողոց՝ օրինականության մոխրագույն գոտում երրորդ կողմերի համար միջոցներ ստանալու համար։
Քանի որ նրանք դատարանների հետ համաձիգ են գործում, ոչ իրենց անօրինական
գործողությունները, ոչ էլ բիզնեսը ինքնին չեն կարող վիճարկվել։
Ինչպե՞ս կարելի է երբևէ դատարանում շահել գործը այս խճճված հանգամանքներում?
Ես ջանացել եմ «Exhabitus» գրքում հնարավորինս հասկանալի ձևով սա գրել։
Բացի այդ, Շվեյցարիայի դատարանների առաջնահերթությունները փոխվել են՝ դրանք պետք է հիմնականում ծառայեն որպես վարչական
գրասենյակներ և այլևս ոչ որպես ճշմարտությունը պարզելու վայրեր։
Այսօր դատավորը, կարելի է ասել, նավի կապիտանն է և այլևս օրենքի պահապանը չէ։
Անցյալի ձեռքբերումը կամ մնացորդը՝ այսպես կոչված անմիջական դատարանը, այդպիսով ամբողջությամբ վերացվել է Շվեյցարիայում։
Դա այլևս գոյություն չունի։ Այսօր դատարանի դահլիճում այլևս ժյուրի չկա, և դրա փոխարեն ձեզ անհրաժեշտ է փաստաբան։
Ճշմարտությունը այլևս ժյուրիի կողմից չի որոնվում, ինչպես նախկինում էր, այլ մեծ ծախսերով հանձնվում է փաստաբաններին և դատավորներին։
Այնուամենայնիվ, ամենավատն այն է, որ բոլոր առկա հսկիչ մարմինները պարզապես լուծարվել են, ինչի
արդյունքում դատարանները գործնականում անկանոնակարգ են մնացել։
Ի՞նչ է ճշգրիտ օրինական սնանկությունը։ Եվ երբ է տեղի ունենում օրինական սնանկությունը։
Իրավական սնանկությունը որպես այդպիսին սահմանված է իրավաբանական բառարանում, և, իմ կարծիքով, մենք այն կներառենք այստեղ:
«Իրավական սնանկությունը իրավաբանական հաստատության անկարողությունն է օրենքի ենթակա անձանց արդարություն ապահովելու։»
Իրավական ինստիտուտը բացահայտում է իրավական սնանկությունը, օրինակ՝ երբ թույլ է տալիս ստախոսներին բարձրանալ գագաթին, գրաֆիտի
նկարիչներին դարձնում է գրասենյակային աշխատողներ, խաբեբաներին՝ կասիրեր, կեղծարարներին՝ գրանցողներ, կեղծ ներկայացուցիչներին՝
գնահատողներ և շանտաժիստներին՝ իրավական հսկողներ։
Այսպիսի հանգամանքներում բարելավման միակ խոստումը կայանում է համընդհանուր ճանաչված արժեքներին՝ ճշմարտությանը, ազատությանը
և իրավական սկզբունքներին ամբողջությամբ վերադառնալում։
Ես պարզապես ուզում եմ նշել, որ այս տեքստը չի գրվել մեր ՀԿ-ի կողմից, այլ հրապարակվել է պրոֆ. դոկտ.
Գերհարդ Քոբլերի պաշտոնական իրավաբանական բառարանում։
Սա մեզ հետ որևէ առնչություն չունի, բայց դա պաշտոնական է։
Լավ, դա պաշտոնապես հաստատված է։ Ինչպե՞ս է իրավական սնանկությունը գործնականում արտահայտվում։
Մասնավորապես վերջին երեք տարիները, այս կորոնավիրուսային հիստերիայի շրջանում, բացահայտել են հանրային հատվածի, և հատկապես
ոստիկանության ու դատական իշխանության, դավադրությունները, ցույց տալով, որ պետությունը պետք է քրեականացնի և շահագործի իր
քաղաքացիներին ցանկացած անհրաժեշտ միջոցով՝ մնալու համար վճարունակ, այսինքն՝ կարողանալու համար
վճարել իր հաշիվները և արդարացնել իր գոյությունը։
Դատարանների ամբողջական ձախողումը ցուցադրվեց անթիվ «դատական գործերով», որոնք նախկինում «դատական գործեր» էին կոչվում,
և որոնք ցույց տվեցին, որ քաղաքացիները այլևս որևէ իրավունք չունեն։ Ոստիկանությունը հաստատել է այս եզրակացությունը։
Նրանք խոսում են «դեպքերի» մասին, ոչ թե «պատահարների»։
Կարո՞ղ եք մեզ տալ նման «գործարքի» կոնկրետ օրինակ։
Այո, իմ սիրելի օրինակներից մեկը այն գործն է, որը փաստաբան դոկտոր Ջերալդ Բրեյը ներկայացրել է Դաշնային դատարան։
Դատարանը որոշեց, որ գործը չի կարող քննվել, քանի որ արդեն հայտնի փաստերը չեն կարող քննվել։
Գործը նրանում էր, որ դիմակը վիրուսից չի պաշտպանում։ – Այսինքն՝ դա ամբողջական խելագարություն է։
Այնուամենայնիվ, սա չի փոխում այն փաստը, որ դեմքի ծածկոց չի կրվել – և տուգանքը մնում է։ Անհավանական է։
Այսպիսի դեպքերը ցույց են տալիս, թե որքան ակնհայտ է ձախողումը։
Սա այլևս չի հասկացվում առողջ բանականությամբ։
Այսպիսի դեպքերում կիրառելի կլիներ կոչված Ռադբրուխի բանաձևը, որը հենց դա է կանխում՝ նման անարժան վարքը։
Ի՞նչ է ճշգրիտ Ռադբրուխի բանաձևը?
Ռադբրուքի բանաձևը գերմանացի իրավաբանական փիլիսոփա Գուստավ Ռադբրուքի թեզիսն է, ըստ որի մարդկանց
վնասող օրենքը նրանց կողմից պարտադիր չէ կատարել։
Եվ երկրորդ քայլում՝ այն ներկայացնելով որպես երկու մասից բաղկացած թեզիս, նա նկարագրում է, որ եթե օրենքը սկզբից անօրինական է կամ
չի ծառայում ժողովրդին, ապա այդ օրենքը նույնպես պետք է անտեսվի։
Այստեղ մենք կարող ենք անմիջապես անցնել փիլիսոփայության դասին։
Այնուամենայնիվ, կարևոր է նշել, որ հիմքում ընկած գաղափարները մշակվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հենց
այն նպատակով, որպեսզի ապագայում նման բան կրկին չպատահի։
Այստեղ հիմնարար է այն գիտելիքը, որ յուրաքանչյուր օրենք առևտրային բնույթ ունի, և նախ պետք է
հասկանալ օրենքի և օրենսդրության միջև տարբերությունը։
Այսպիսով, մենք ունենք անառարկելի իրավունքներ, եթե միայն հոգ տանք դրանց մասին։
Հակառակ դրան, կան օրենքներ, որոնք արդարության հետ ընդհանրապես կապ չունեն, այլ միայն պաշտպանում և խթանում են առևտուրը։
Օրենքները հասցվում են անհեթեթ ծայրահեղությունների, մինչև տեղի ունենա վերոհիշյալ իրավական սնանկությունը, և այս դեպքում, կարելի է
ասել, մենք վերադառնում ենք մեկնարկային կետին և պետք է վերադառնանք հիմնարար արժեքներին,
ինչպես նկարագրված է իրավական սնանկության մեջ։
Ներկայումս Ռադբրուխի բանաձևը կամ, ավելացնեմ, Հիպոկրատական երդումը ոչ այլ ինչ են, քան մնացորդներ և բառային հռչակ։
Ձեր կարծիքով, ո՞ր ճանապարհը կարող է մեզ դուրս բերել այս իրավական սնանկությունից?
rechtsbankrott.ch կայքում, որը ներկայումս ներկայացնում է մեղադրող կողմը, մենք ունենք տեղեկություններ այս ձեռնարկության մասին
և ձգտում ենք մարդկանց խորհուրդ տալ ճշմարտությանը համապատասխան։
Իրավական ճանապարհը ժողովրդական տրիբունալի միջոցով է։
Անկախ տրիբունալի համար մեզ անհրաժեշտ է «IG Volkstribunal» (Ժողովրդական տրիբունալների ասոցիացիա) 100 000 անդամ՝ դատարանը
օրինական հիմքով ստեղծելու և, լրացուցիչ, մեղադրական գործընթացին մասնակցելու լիազորագրեր
ստանալու համար, այսինքն՝ իրավական սնանկության դեպքում։
Այս լիազորագրերը հավաքվում են մեր ՀԿ-ի կողմից և ծառայում են մեղադրական ակտի հիմք։
Նախ և առաջ՝ այս լիազորագրերը նախապես պարզապես տալիս են դատարանի ընթացակարգին օրինականորեն պահանջվող «ԱՅՈ»-ն և ոչինչ ավելին։
«Պատվիրակության լիազորագիր» տերմինը ընտրվել է, քանի որ դա իրավականորեն անհրաժեշտ է։
Լիազորագրի ուժով այլ ոչինչ չի կատարվի; տվյալները ոչ մի տեղ չեն ուղարկվի և չեն թվայնացվի։
Հավատարմագրի ուժը պետք է հասկանալ հետևյալ կերպ՝ ես տալիս եմ իմ համաձայնությունը
հանցագործության իսկապես անկախ հետաքննության համար։
Ժողովրդական տրիբունալը այն հաստատությունն է, որը ստեղծվել է անկախ դատողություններ կայացնելու համար։
Մենք պետք է լինենք 100 000 անդամ՝ արդարության բեռը կրելու և, ըստ Ֆեդերալ Սահմանադրության 30-րդ հոդվածի 1-ին կետի, Մարդու
իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի և Հումանական իրավունքների մասին օրենքի 10-րդ
հոդվածի, ցույց տալու համար, թե ինչպես է դա պետք է իրականացվի։
Անկախ և անաչառ դատավորներն ու ժյուրիի անդամներն են, ովքեր նախագահում են դատարանը և կայացնում են վճիռ։
Դա մեր երբեմնի երաշխավորված իրավունքն էր, բայց այն պարզապես վերացվեց դատարանների և քաղաքական գործիչների կողմից,
և հիմա մեզ պարզապես մերժում են։ Նրանք չեն վերադառնալու։
Իսկ ով է իրականում անցկացնում ժողովրդական դատարանը? Ձեր ՀԿ-ն դա անում է՞, թե՞ ինչպես է նման դատարանը գործում պրակտիկայում?
Մեր ոչ կառավարական (ակտիվիստական) կազմակերպությունը դատարանի հետ որպես այդպիսին որևէ առնչություն չունի, այլ միայն տրամադրում
է գիտելիք, նկարագրում և ստեղծում է դատարանը, ինչպես նաև հավաքում է լիազորագրերը որպես մեղադրող կողմի լիազոր մարմին։
Եթե ժողովրդի շրջանում առկա է ցուցադրելի ցանկություն, երբ 100 000 մարդ համախմբվում է, ապա դատարանի ստեղծումը կարող է սկսվել։
Այս գործի առաջին պաշտոնական քայլը ինձ փոխարինելն է, քանի որ ես ոչ կարևոր եմ տրիբունալի
համար, ոչ դատարանի համար, և ես նաև փաստաբան չեմ։
Ես դատավոր չեմ, ես պարզապես ամեն ինչ հավաքել և կազմակերպել եմ։
Այս ուտեստը ինքնուրույն պատրաստվում է – սա կարևոր է – և պատկանում է միայն անդամներին։
Մինչև այս պահը մենք ամեն ինչ ֆինանսավորել ենք մեր սեփական գրպանից և ուրախ ենք, որ այլևս ստիպված չենք միայնակ կրել այս բեռը։
Հասկացա։ Օրենքը գրված է այնպես, որ ես ղեկավարում եմ Ժողովրդական տրիբունալը մինչև այն ձեռք բերի իրավաբանական կարողություն,
որից հետո տրիբունալը պետք է ղեկավարի համապատասխան կանցլերը։
«IG Volkstribunal»-ը պատկանում է գրանցված անդամներին՝ հավասար բաժիններով, և յուրաքանչյուրին մեկ ձայն։
Ես անշուշտ ստիպված կլինեմ այստեղ շատ աշխատանք կատարել՝ տեղեկություններ տրամադրելու համար, որպեսզի բոլոր ներգրավված
կողմերը, այդ թվում՝ մեղադրյալները, կարողանան վերլուծել ամբողջ կառուցվածքը և ապահովել, որ
վճիռը հետագայում չեղարկվի։ Դա դեռևս կարևոր է։
Դա կարևոր է, այո։ Ինչպե՞ս է ժողովրդական տրիբունալը գործում գործնականում։
Այո, դա ինչպես է գործում? Անաչառ դատավորներն ու ժյուրիի անդամները կայացնում են վճիռ, որը օրինականորեն հաստատվում է դատավորի և մեր
համայնքի ներկայացուցիչներից կազմված ժյուրիի անդամների կողմից:
Միասին նրանք գնահատում են՝ արդյոք մեղադրանքները ապացուցվել են և, հետևաբար, արդյոք պարզվել է մեղավորության հարցը։
Այստեղ չափազանց մանրամասների մեջ չմտնելու համար ձեզ հղում եմ անում իմ «Exhabitus» գրքին, որովհետև
այնտեղ է, որ ես ամբողջությամբ նկարագրել եմ դատարանը։
Լավ։ Մենք արդեն ցույց ենք տվել, որ կարող ենք դրա մասին կարդալ։ Դա ինչ-որ կերպ ֆանտաստիկ է հնչում։
Բայց ի՞նչ է լինում, օրինակ, երբ արդեն մեղավորության դատավճիռ է կայացվել։ Ինչպե՞ս են
դատապարտվածները առաջնորդվում դեպի ապաշխարություն։
Քանի որ ժողովրդական տրիբունալը ամբողջությամբ հրապարակային է, և քննարկվելիք մեղադրանքներն են բարձր դավաճանություն կամ
ինստիտուցիոնալ ստրկություն, ինստիտուցիոնալ կոռուպցիա, զինված ահաբեկչություն և այլն, դատավճիռը հրապարակվելուց
հետո ժողովրդի կամքը իրավական տեսանկյունից պարտադիր է։ Ուստի այլևս ոչինչ անելու անհրաժեշտություն չկա։
Արդյո՞ք մի փոքր մոլորություն չէ մտածել, որ այս դատապարտված հանցագործները պարզապես կհնազանդվեն ժողովրդի կամքին?
Ներկայումս պաշտոնակատար յուրաքանչյուր դատարան ունի օրինական լիազորություն։
Ո՞ր ուժը կիրականացնի համապատասխան պատժի կիրառումը օրինական ժողովրդական դատարանի վճռից հետո։
Երբ ժողովրդական տրիբունալը օրինական միջոցներով՝ այսինքն՝ ժողովրդից ընտրված 100 000 անդամների միջոցով, ստեղծվի,
զինված ուժերը պետք է ապահովեն դրա համապատասխան կիրառումը։
Այստեղ խնդիրը նրանում է, որ պատերազմի ժամանակ կամ որոշ արտակարգ իրավիճակներում զինված ուժերը պատասխանատու են մարդու իրավունքների
ապահովման համար և, հետևաբար, պետք է պատժաչափում կիրառեն։
Մի՞թե խոսքը մեր պետության ռազմական հեղաշրջման միջոցով տապալվելու մասին է։ Օ՛, ինչպիսի հարց։ Ոչ, ընդհանրապես ոչ։
Չե՞ք կարծում։ Ոչ, ոչ, ընդհանրապես ոչ։ Իրական իշխանությունը ժողովուրդն է, ոչ թե վարչակազմը, և ամենը
միայն մեր պետական համակարգից ծանր հանցագործներին հեռացնելու հարցն է։ – Հեղաշրջում չկա։
Լավ, հեղաշրջում չի եղել! Հիմա, երբ տեսանք, որ իշխանությունների բաժանումը ոչ այլ ինչ է, քան պատրանք, և թե օրենսդիր ու
դատական ճյուղերն, և թե գործադիր ճյուղը ներթափանցված են, արդյո՞ք հնարավոր է, որ ներթափանցված լինի նաև զինված ուժերը։
Որքան կարևոր եք համարում, որ ժողովրդական տրիբունալը վճիռ կայացնելուց առաջ կատարվի այս նախնական պարզաբանումը?
Ես նախընտրում եմ այստեղ կիրառել այլ մոտեցում, ոչ թե բացասական դրսևորում։
Մենք մի ցեղ ենք, որին մի քանիսը դավաճանել են։
Ես ենթադրում եմ, որ կորոնավիրուսային պանդեմիայի ընթացքում շատ մարդիկ մտածելակերպով դժբախտ էին և հետևեցին սխալ առաջնորդին։
Այնուամենայնիվ, մենք արդեն տեսնում ենք, որ շատ բացահայտողներ շատ պատրաստակամ են վկայել, և մենք պետք է
ենթադրենք, որ այս միտումը կստանա թափ, հենց որ մենք սկսենք։
Եթե բանակցությունները նույնպես ուղիղ հեռարձակվեն և բոլորը կարողանան ներկա լինել ու հետևել ընթացքին,
մենք այլևս նույնիսկ զինված ուժերի կարիք չենք ունենա։
Թույլ տվեք այսպես ասել՝ դավաճանված և արթնացած ժողովրդին կառավարելը հեշտ չէ։ Սա
վերաբերում է ամբողջ աշխարհին․ այն գործում է ամենուր։
Ունե՞ք որևէ համապատասխան եզրափակիչ մեկնաբանություն։
Այո, շատ։ Մենք հասել ենք պատմության այն կետին, երբ բոլորս միմյանց չենք վստահում, բոլորին անխտիր դատապարտում ենք և այնքան
ենք մանիպուլացվում, որ այլևս անգամ մեր ամենասրտացավ մտքերին չենք վստահում։ – Ահա թե որքան հեռու ենք հասել։ –
Ժողովրդական տրիբունալը նախատեսված է լուծելու այս շարունակվող բողոքը։
Չի կարևոր, թե դուք արթնացած եք, համակարգի հավատացյալ, գենետիկորեն մոդիֆիկացված, ձախակողմյան, աջակողմյան, գենդերային, լեսբի,
երիտասարդ, տարեց կամ որևէ այլ։ Կարևորն այն է, որ պետք է ստեղծվի վերջնական մերձեցման գործիք, որը բոլոր կողմերին հնարավորություն
կտա արտահայտվելու և կպայքարի հանցագործության դեմ։
Մինչ մենք շարունակում ենք միմյանց պառակտել և թույլ ենք տալիս շեղվել, մեղավորները պարզապես կշարունակեն – մենք դա գիտենք – մինչև
մարդկային քաղաքակրթությունը ոչնչանա կամ մեր Երկիրը ավերվի։ – Դա մեծ օրինակ է, բայց մենք այդ
ճանապարհին ենք։ – Դա պարզապես չի կարելի թույլ տալ։
Վերջապես, ուզում եմ կրկին ընդգծել, որ մեր ՀԿ-ն չի ձգտում տապալել համակարգը, ինչը դեռևս կարևոր է, այլ միայն օրինական
ճանապարհով հեռացնել բոլոր հանցագործներին, որոնք չար մտադրությամբ ներթափանցել և չարաշահել են մեր պետությունը։
Ես նաև ուզում եմ օգտվել այս հնարավորությունից՝ շնորհակալություն հայտնելու իմ թիմին նրանց անսահման համբերության համար և բոլոր
նրանց, ովքեր երբեք չեն հանձնվում, մինչև ճշմարտությունը հաղթի։
Շատ լավ, գեղեցիկ եզրափակիչ մեկնաբանություններ։ Շնորհակալություն այդ հստակ հայտարարության համար։
Այսպիսով, մենք կարող ենք հետաքրքրությամբ սպասել՝ տեսնելու, թե որքան ժամանակ կպահանջվի ձեր նոր ՀԿ-ին օրենքով պահանջվող
100 000 ստորագրություններ կամ անդամներ հավաքելու համար։
Ինչպես արդեն բացատրեցիք, հավաքագրումը տեղի կունենա ձեր www.volkstribunal.ngo կայքի միջոցով։
Շնորհակալություն պարզաբանման համար և ամենայն բարին։
Այո, քեզ էլ նույնը։ Շնորհակալ եմ, որ թույլ տվեցիր ինձ այստեղ լինել։