Имрӯза барномаи «Нгоҳ аз болои девор» ба муаллифи ин китоб — «Эксхабитус» — тамаркуз мекунад.
Ҷаноби Айкон, хеле хуб аст, ки имрӯз шумо бо мо ҳастед, ва ташаккур барои он ки моро бо масъалаҳои
асосии кори ихтисосии 200-саҳифаии худ ошно кардед.
Бо хушнудӣ, ташаккур барои имконият.
Дар саҳифаи панҷуми китоби шумо равшан аст, ки шумо як қатор таҳқиқоти назаррасро анҷом додаед: масалан, дар
физикаи квантӣ, динҳо, ҳуқуқи байналмилалӣ, ҳуқуқи канонӣ, иқтисод, илмҳои иҷтимоӣ, маркетинг ва дигар соҳаҳо.
Илова бар ин, шумо зикр мекунед, ки ҳангоми навиштани китоби худ боз ҳам унвонҳои муҳимтар ба даст овардед, ки мо бинобар
маҳдудияти вақт дар ин ҷо наметавонем онҳоро баррасӣ кунем.
Дар ниҳоят, муҳокимаи имрӯза танҳо дар бораи барқарорсозии додгоҳи гумшуда аст. Ин онро хеле шавқовар мегардонад.
Ҳоло мо дар бораи додгоҳи қонуние, ки дар замонҳои қадим дар Швейтсария вуҷуд дошт, сухан меронем, ки
мунтазам ва комилан бетараф буд ва аз худи мардум иборат буд.
Аммо ин навъи додгоҳ муддати тӯлонӣ вуҷуд надошт.
Дар китоби шумо «Exhabitus» шумо ҳамаи далелҳо ва асосҳои ҳуқуқиро барои барқарорсозии ин моликияти
умумии ҳуқуқие, ки мо аз даст додаем, пешниҳод мекунед.
– Оё ман дуруст фаҳмидам? Бале, дуруст аст.
Аммо, агар дақиқ гӯем, гуфтугӯи мо аллакай ба тарҳи ибтидоӣ ва рушди амалӣ дар атрофи масъалаи асосии шумо тамаркуз дорад.
Дар баёнияи ахири матбуотии шумо ба Kla.TV шумо навиштаед, ва ман иқтибос мекунам: «Пас аз марҳилаи хеле пуршиддати
омодагӣ, мо ҳоло омодаем лоиҳаи "IG Volkstribunal"-ро 1 ноябри соли 2024 ба омма муаррифӣ кунем.»
Мо кӣ ҳастем – ва шумо чӣ гуна муҳимтарин нигаронии худро бо суханони худ тавсиф мекунед?
WIR рамзи созмони ғайриҳукуматии навтаъсис, яъне «Interessengemeinschaft Volkstribunal»
(Гурӯҳи манфиатҳои Додгоҳи мардумӣ) мебошад.
Трибунали мардумӣ, ҳамчун чунин, яке аз қадимтарин ниҳодҳо дар идораи адолат аст.
Ин маънои онро дорад, ки трибунал аз мардум сарчашма мегирад ва наметавонад аз ҷониби
манфиатҳои давлатӣ ё корпоративӣ назорат шавад.
Дар ҳуқуқи Рим трибунҳо овози мардумро ифода мекарданд ва мардум ҳуқуқи вето дар раъйдиҳӣ
доштанд, то табақаи ҳукмронро зери назорат нигоҳ доранд.
Аммо дар чанд даҳсолаи охир сиёсат тадриҷан қобилияти мустақилона арзёбӣ кардани масъалаҳоро барҳам додааст ва дар натиҷа дигар ҳеҷ
гуна баррасии судӣ ё назорати додгоҳӣ вуҷуд надорад, ки моро аз найрангҳои зиддиинсонии
сиёсатмадорон ва мақомоти давлатӣ ҳифз кунад.
Оё барои ин қадами ғазановар ягон шарҳи оммавӣ дода шуда буд?
Бале, албатта. Трибуналҳо, ки онҳоро додгоҳҳои ҳайъати ҳакамон низ меномиданд, бо сабаби нофоидаоварӣ баста
шуданд ва ҳукмронҳо онҳоро ҳеҷ гоҳ дубора фаъол нахоҳанд кард.
Ин боиси ба вуҷуд омадани як низоми мустақил барои ҳимоя ва амалӣ намудани манфиатҳои сиёсӣ ва корпоративӣ гардид, ва шаҳрвандон
имрӯз ҳеҷ воситаи ҳуқуқӣ барои ҳимояи худ аз ҳамлаҳо, аз ҷумла нақзи тамомияти ҷисмонӣ –
масалан, бо тазрикаи ваксинаи коронавирус – надоранд.
Байғомонии адолат ва нодида гирифтани систематикии ҳуқуқи башар аллакай дар парвандаҳо ва тадқиқотҳои гуногун
таъкид шуда, тавассути васоити ахбори омма, аз ҷумла Kla.TV, ба диққати ҷомеа расонида шудаанд.
Имрӯз мо мебинем, ки бисёр ҷиноятҳо дар назди чашмони мо рух медиҳанд, ва ҳоло мо танҳо метавонем ҳамчун тамошобин
ва ҳатто беҳтар ҳамчун сармоягузор амал кунем, то қурбонии ҳадди аксари худсарии додгоҳӣ ва мақомот нашавем.
Чор соли охир инро ба таври кофӣ нишон доданд.
Фасод, зулм, назорат ва истисмор ба сатҳи институционалӣ расидаанд, ки босуръат афзоиш меёбад ва мардумро дар
ҳуқуқҳои асосии худ фиреб дода, истисмор мекунад. – Девонагӣ.
Аз ин рӯ, утопӣ аст, ки гумон кунем, наҷотбахши пурқудрате ногаҳон пайдо шуда, ҳама чизро беҳтар хоҳад кард.
Барои барқарорсозии боз органи мустақил, «IG Volkstribunal» – «Interessengemeinschaft
Volkstribunal» (Гурӯҳи манфиатҳои Додгоҳи мардумӣ) таъсис ёфт.
Оё ин созмони нави ғайриҳукуматӣ аллакай мавзӯъҳо ё ҳадафҳои возеҳ дорад?
Бале. Мо бояд мустақилона бисёр масъалаҳоро, ки дар чанд даҳсолаи охир мавриди таҳқиқ қарор нагирифтаанд, таҳқиқ кунем.
Тадқиқоти мустақил ба назар гирифта нашуд, чӣ расад ба ҷид гирифтанаш.
Пас мо бояд ба ҷиноятҳои ҷиддитар, ки ба арзёбии беруна ниёз доранд, тамаркуз карда, онҳоро бартараф кунем.
Охирин таҳқиқотҳо дар бораи таърихи коронавирус, геоинженерӣ, 5G ва ғуломсозии башарият аз ҷониби мақомот дар доираи
ин система, ки дар ин ҷиноятҳо ҳамдаст буда ва ҳатто аз онҳо фоида мебинанд, арзёбӣ карда намешаванд.
Бале, ин маъно дорад. Оё дар ин замина ягон асосҳои ҳуқуқӣ ё воситаҳое ҳастанд, ки метавон онҳоро татбиқ кард?
Бале. Ба шарофати Конститутсияи федералии мо, мо ҳанӯз метавонем аз баъзе захираҳо дар
Швейтсария, ки ҳоло истифода намешаванд, истифода барем.
Ҷолиб. Пас, ҳамчун «IG Volkstribunal», мо дар зери баландтарин меъёрҳои ахлоқӣ ва этикӣ якҷоя истода, меомӯзем, ки оё
маъмурияти Швейтсария ҳанӯз ба манфиати шаҳрвандонаш кор мекунад ё танҳо ба манфиатҳои ширкатҳо хизмат мекунад.
Мо бояд ба таҳқиқоти воқеии илмӣ муроҷиат кунем ва бидуни ба назар гирифтани масъалаҳои молиявӣ ва мақом баҳс кунем.
Илова бар ин, зарур аст, ки ҳамаи таҳқиқотҳо манбаи кушода бошанд ва ҳамаи музокирот ба таври оммавӣ гузаронида шаванд.
Ва ҳар як шаҳрванд метавонад қисми ин кор бошад ва узви он гардад, то ҳадафи моро дастгирӣ кунад ва ҳақиқатро ёбад.
Ман намехоҳам пеш аз вақт қадам бардорам, аммо оё аллакай роҳи амалӣ барои ҳамроҳ шудан вуҷуд дорад?
Бале, ҳар касе, ки манфиатдор аст, метавонад ба осонӣ тавассути вебсайти мо www.volkstribunal.ngo ё
дар Telegram https://t.me/Volkstribunal ворид шавад.
Ҳамчун узви созмон, шумо ҷонибдор ҳастед ва дар бораи навтарин рӯйдодҳо огоҳ карда мешавед.
Аммо ба мо 100 000 узв лозим аст, ки дар созмони ғайриҳукуматӣ бошанд.
Барои ин мақсад, мо нусхаи шиносномаи шумо ва баъзе маълумотро талаб мекунем, ки онҳоро низ
метавонед тавассути почта ба мо ирсол кунед.
Мо ҳама чизро офлайн идора мекунем ва ҳифзи маълумотро кафолат медиҳем.
Хуб аст. Ҳеҷ чиз сӯистифода ё нашр карда намешавад. Ин барои мо муҳим аст.
Бисёр хуб, ҳа, ин муҳим аст. Хуб. Аммо пеш аз он ки мо ин корро анҷом диҳем, биёед каме амиқтар ба маводи нав назар андозем.
Имрӯз ба мо дар бораи тафаккур ва равиши ин созмони нави ғайриҳукуматӣ нақл кунед.
Азбаски мо дар асл бо ҳолати банкрутии ҳуқуқӣ сарукор дорем, ҳар касе, ки дар «IG Volkstribunal» мақом дорад, қасам ёд кардааст,
ки ба ҳақиқат содиқ мемонад ва бо донишу таҷрибаи худ дар масъалаҳои ҳуқуқи башар ва
банкрутии ҳуқуқӣ дар паҳлуи мардуми Швейтсария меистад.
Барои баррасӣ кардани ҷинояте, ки дар назди чашмони мо рух медиҳад.
Ин қасам низ аз додрасҳо, ҳакамон ва иштирокчиёни оянда талаб карда мешавад.
Метавонед ба мо як мисоли мушаххас биёред, ки ба назари шумо чӣ нодуруст аст ва чаро низоми ҳуқуқӣ фурӯпошида аст?
Бале. Ҳатто сохтори асосӣ дар Швейтсария дигар ба талаботи конститутсионии ҷудошавии ҳокимият ҷавобгӯ нест.
Масалан, ҳангоми гузариш аз иттиҳоди давлатҳо ба давлати федеративӣ, нерӯҳои полис бо судҳо
муттаҳид шуда, як ниҳоди ягонаро ташкил доданд.
Ҳамин тавр Вазорати адлия ва пулис таъсис ёфтанд. Ин ду қудрат ҳамин тавр муттаҳид шуданд.
Он чизе, ки инро боз ҳам душвортар мекунад, ин аст, ки онҳо аз ҷониби сиёсат назорат мешаванд ва маблағгузорӣ мешаванд.
Ҳамин тавр, сохторҳои корпоративӣ самаранок ба ҷои сохторҳои давлатӣ ворид шудаанд.
Ин се субъекти одатан ҷудогона ҳамин тавр якҷоя кор мекунанд – ба зарари шаҳрвандон.
Азбаски ҳоло ҳар кас бояд ҳадафҳои буҷетии худро иҷро кунад, ғайриимкон аст, ки додгоҳ ба манфиати адолат ҳукм кунад;
баръакс, интизор меравад, ки тиҷорат афзалият дошта бошад.
Ҳамин ба полис низ дахл дорад. Имрӯз ман онҳоро бештар ҳамчун – узр мехоҳам, барои ин муқоиса маро бубахшед –
фоҳишаҳои давлат мебинам, на ҳамчун ҳимоятгарони мардум.
Имрӯз онҳо ба кӯчаҳо мебароянд, то дар соҳаи хокистарранги қонунӣ барои тарафҳои сеюм маблағ ҷамъ кунанд.
Азбаски онҳо бо судҳо ҳамдастӣ мекунанд, на амалҳои ғайриқонунии онҳо ва на худи тиҷораташонро наметавон ба чолиш кашид.
Чӣ тавр касе метавонист дар чунин шароити печида парвандаи додгоҳиро бубарояд?
Ман кӯшиш кардам, ки инро дар китоби «Exhabitus» ҳарчӣ фаҳмотар нависам.
Илова бар ин, афзалиятҳои судҳо дар Швейтсария тағйир дода шудаанд, то онҳо асосан ҳамчун идораҳои маъмурӣ хизмат
кунанд ва дигар ҳамчун ҷойҳои ҷустуҷӯи ҳақиқат набошанд.
Имрӯз додрас, ба ибораи дигар, капитани киштӣ аст ва дигар ҳомии қонун нест.
Дастоварди гузашта ё боқимондаи он, ки бо номи «адолати ҷамъбастӣ» маъруф аст, дар Швейтсария пурра барҳам дода шудааст.
Он дигар вуҷуд надорад. Имрӯз дар толори додгоҳ дигар ҳайати ҳакамон нест ва ба ҷои он ба вакили мудофеъ ниёз доред.
Ҳақиқат дигар аз ҷониби ҳайати ҳакамон, чунон ки пештар буд, ҷустуҷӯ намешавад, балки бо
хароҷоти калон ба вакилон ва додрасон вогузор шудааст.
Аммо бадтарин чиз дар ин аст, ки ҳамаи ниҳодҳои назоратии мавҷуда ба таври оддӣ барҳам дода
шудаанд, ки судҳоро қариб бе ягон танзимот мегузоранд.
Фаъланди расид ба банкротӣ чӣ маънӣ дорад? Ва кай фаъланди расид ба банкротӣ рух медиҳад?
Банкротӣ ҳамчун чунин дар луғати ҳуқуқӣ муайян шудааст ва ман фикр мекунам, ки мо бояд онро дар ин ҷо дохил кунем:
"Банкротии ҳуқуқӣ нокомии як ниҳоди ҳуқуқӣ дар таъмин намудани адолат ба онҳое мебошад, ки зери қонун қарор доранд."
Як муассисаи ҳуқуқӣ, масалан, вақте банкротии ҳуқуқиро ошкор мекунад, ки дурӯғгӯёнро ба сатҳи болоӣ мебарорад, рассомони
граффитиро ба котибон, қаллобонро ба кассирон, сохтакоронро ба сабткунандагон, сохтакорони ҳувиятиро ба арзёбон
ва шантажисторонро ба назоратчиёни ҳуқуқӣ табдил медиҳад.
Дар чунин шароит ягона ваъдаи беҳбудӣ дар бозгашти комил ба арзишҳои умумиэътирофшуда, ба
монанди ҳақиқат, озодӣ ва принсипҳои ҳуқуқӣ, аст.
Ман танҳо мехоҳам таъкид кунам, ки ин матн аз ҷониби созмони ғайриҳукуматии мо навишта нашудааст, балки дар луғати
ҳуқуқии расмии профессор доктор Герхард Кёблер нашр шудааст.
Ин ба мо ҳеҷ рабте надорад, аммо он расмӣ аст.
Хуб, ин расмӣ шуд. Дар амал банкротии қонунӣ чӣ гуна намоён мешавад?
Хусусан се соли охир, дар давраи ҳистерияи коронавирус, найрангҳои бахши давлатӣ, бахусус полис ва мақомоти судӣ, ошкор
шуданд, ки нишон медиҳанд давлат бояд шаҳрвандонашро бо ҳар воситаи зарурӣ ҷинояткор эълон кунад ва
истисмор намояд, то тавонад қарзҳояшро пардохт кунад ва мавҷудияти худро асоснок созад.
Нокомии комили додгоҳҳо бо шумораи бепоёни «парвандаҳо», ки қаблан «парвандаҳо» ном доштанд, собит шуд – яъне шаҳрвандон
дигар ҳеҷ ҳуқуқе надоранд. Ва полис ин хулосаро тасдиқ кардааст.
Онҳо дар бораи «бизнесҳо» сӯҳбат мекунанд, на дар бораи «касҳо».
Оё метавонед ба мо як мисоли мушаххаси чунин «созишнома»-ро биёред?
Бале, яке аз намунаҳои дӯстдоштаи ман парвандаест, ки вакили мудофеъ доктор Ҷералд
Брей пеши Додгоҳи Федералӣ баррасӣ кардааст.
Додгоҳ қарор дод, ки парванда баррасӣ карда намешавад, зеро далелҳое, ки аллакай маълум буданд, баррасӣ карда намешаванд.
Мақсад ин буд, ки ниқоб аз вирус ҳимоя намекунад. – Пас ин комилан девонагӣ аст.
Аммо ин воқеиятро тағйир намедиҳад, ки ҳеҷ гуна рӯйпӯш пӯшида нашудааст – ва ҷарима ҳанӯз ҳам боқӣ мемонад. Нобовар.
Ҳолатҳои монанди ин нишон медиҳанд, ки нокомӣ то чӣ андоза ошкор аст.
Ин дигар барои ақли солим фаҳмо нест.
Дар чунин ҳолатҳо бояд формулаи ба ном «Радбрух» татбиқ карда шавад, ки маҳз аз чунин рафтори ношоиста ҷилавгирӣ мекунад.
Формулаи Радбрух дақиқан чист?
Формулаи Радбрух — ин тезисест аз файласуфи ҳуқуқии олмонӣ Густав Радбрух, ки мегӯяд қонуне, ки ба одамон зарар
мерасонад, онҳоро маҷбур намекунад, ки онро риоя кунанд.
Ва дар қадами дуюм – ки онро ҳамчун тезиси ду қисмӣ пешниҳод кард – дар қадами дуюм ӯ мефаҳмонад, ки агар қонун аз
аввали кор ғайриқонунӣ бошад ё ба мардум хизмат накунад, он қонун низ бояд нодида гирифта шавад.
Инҷо мо метавонем бевосита ба дарси фалсафа шурӯъ кунем.
Аммо муҳим аст қайд кардан, ки ғояҳои аслӣ пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ дақиқан барои пешгирӣ
кардани такрори ин ҳодиса дар оянда таҳия шуданд.
Донистани он, ки ҳар қонун аз ҷиҳати табиат тиҷоратӣ аст, дар ин ҷо асосӣ мебошад ва пеш аз ҳама
бояд фарқи байни қонун ва қонунгузориро фаҳмид.
Пас мо ҳуқуқҳое дорем, ки бебозгашт мебошанд, то даме ки мо онҳоро ҳифз кунем.
Баръакс, қонунҳое ҳастанд, ки умуман ба адолат рабте надоранд, балки танҳо тиҷоратро ҳимоят ва ҷонибдорӣ мекунанд.
Қонунҳо то ба ҳадди абсурд расонда мешаванд, то он даме ки банкрутии ҳуқуқии зикршуда рух диҳад, ва дар ин ҳолат,
метавон гуфт, мо ба нуқтаи ибтидоӣ бармегардем ва бояд – чун дар банкрутии ҳуқуқӣ зикр шудааст – ба арзишҳои асосӣ баргардем.
Ҳоло формулаҳое, монанди формулаи Радбрух ё, ман илова мекунам, Қасami Гиппократӣ, чизе ҷуз
боқимондаҳои таърихӣ ва суханҳои холӣ нестанд.
Ба назари шумо, кадом роҳ моро аз ин банкрутии ҳуқуқӣ берун мебарорад?
Дар вебсайти rechtsbankrott.ch, ки ҳоло намояндаи айбдоркунӣ мебошад, мо дар бораи ин ташаббус маълумот дорем
ва мекӯшем ба мардум бар асоси ҳақиқат маслиҳат диҳем.
Роҳи ҳуқуқӣ тавассути трибунали мардумӣ мебошад.
Барои як трибунали мустақил мо ба 100 000 узви «IG Volkstribunal» (Ассотсиатсияи Трибунали Халқӣ) ниёз дорем, то додгоҳро ба таври
қонунӣ таъсис диҳем ва ҳамзамон ваколатномаҳо барои иштирок дар айбдоркунӣ, яъне дар сурати банкрутии ҳуқуқӣ, ба даст орем.
Ин ваколатномаҳо аз ҷониби созмони ғайриҳукуматии мо ҷамъоварӣ шуда, ҳамчун асоси айбдоркунӣ хизмат мекунанд.
Аввалан: ин ваколатномаҳо танҳо пешакӣ «ҲА»-и ҳуқуқан заруриро ба раванди баррасии трибунал медиҳанд ва дигар ҳеҷ чиз.
Ибораи «ваколатнома» интихоб шудааст, зеро ин аз ҷиҳати ҳуқуқӣ зарур аст.
Бо ваколатнома дигар ҳеҷ чиз рух намедиҳад; маълумот ба ҳеҷ ҷо фиристода намешавад ва рақамӣ намешавад.
Ваколатнома бояд чунин фаҳмида шавад: Ман барои гузаронидани тафтишоти воқеан мустақилонаи ҷиноят розигии худро медиҳам.
Трибунали мардумӣ муассисаест, ки барои имкон додани ҳукми мустақил таъсис ёфтааст.
Мо бояд 100 000 узв бошем, то бори адолатро бар дӯш гирем ва мувофиқи моддаи 30(1)-и Конститутсия, моддаи 6(1)-и Конвенсияи
Аврупо оид ба ҳуқуқи инсон ва сипас моддаи 10-и Конвенсияи ҳуқуқи башар нишон диҳем, ки ин чӣ гуна амалӣ мешавад.
Судяҳо ва ҳайъати ҳакамон, ки мустақил ва бетарафанд, бар мурофиаи суд раҳбарӣ карда, ҳукм содир мекунанд.
Ин ҳуқуқи яквақтаи кафолатдодаи мост буд, аммо онро судҳо ва сиёсатмадорон бекор карданд ва ҳоло онро
аз мо маҳрум мекунанд; онҳо дигар барнамегарданд.
Дақиқан кӣ додгоҳи мардумиро баргузор мекунад? Оё созмони ғайриҳукуматии шумо ин корро
мекунад? Ё дар амал чунин додгоҳ чӣ гуна кор мекунад?
Танзимоти ғайриҳукуматии мо (фаъолиён) ба худи суд ҳеҷ иртиботе надорад, балки танҳо дониш медиҳад, судро тавсиф ва таъсис мекунад
ва ваколатномаҳоро ҳамчун мақоми айбдоркунанда ҷамъ меорад.
Агар дар байни мардум хоҳиши возеҳ вуҷуд дошта бошад, ва 100 000 нафар ҷамъ шаванд, пас таъсиси додгоҳ метавонад оғоз ёбад.
Аввалин амали расмӣ дар ин парванда иваз кардани ман аст, зеро ман барои трибунал ва
суд аҳамият надорам ва ҳамчунин вакил нестам.
Ман довар нестам, ман танҳо ҳама чизро ҷамъоварӣ ва ташкил кардаам.
Додгоҳ худидоракунанда аст – ин муҳим аст – ва танҳо ба аъзоён тааллуқ дорад.
Мо то ин дам ҳама чизро аз ҷайби худ маблағгузорӣ кардем ва хурсандем, ки дигар маҷбур нестем ин бориро танҳо бар дӯш гирем.
Фаҳмидам. Қонун ба тавре навишта шудааст, ки ман Трибунали мардумиро то он даме роҳбарӣ мекунам, ки он
қобилияти ҳуқуқӣ пайдо кунад, ва пас аз он бояд канслери салоҳиятдор онро роҳбарӣ кунад.
«IG Volkstribunal» ба аъзоёни сабтиномшуда тааллуқ дорад – дар қисмҳои баробар – ва ҳар кадоме як раъй дорад.
Ман, албатта, бояд дар ин ҷо кори зиёдеро анҷом диҳам, то маълумот пешниҳод кунам ва ҳамаи шахсони дахлдор – аз ҷумла
айбдоршавандагон – тавонанд тамоми сохторро таҳлил кунанд ва боварӣ ҳосил кунанд, ки ҳукм
баъдан бекор карда нашавад. Ин ҳанӯз ҳам муҳим аст.
Ин муҳим аст, ҳа. Дар амал трибунали мардумӣ чӣ гуна кор мекунад?
Бале, ин чӣ гуна кор мекунад? Додрасон ва ҳайати ҳакамон ба ҳукм мерасанд, ки он ҳукм аз ҷиҳати қонунӣ бо додрас ва аъзои
ҳайати ҳакамон, ки аз одамони ҷомеаи мост, ҳамроҳӣ мешавад.
Онҳо якҷоя арзёбӣ мекунанд, ки оё айбдоркуниҳо исбот шудаанд ва аз ин рӯ саволи гуноҳкорӣ равшан шудааст ё не.
Барои он ки дар ин ҷо ба тафсилоти зиёд наравам, ман шуморо ба китоби худ «Exhabitus» равона мекунам,
зеро дар он ҷо ман тавсифи пурраи додгоҳро навиштаам.
Хуб. Мо аллакай нишон додем, ки мо метавонем дар бораи он бихонем. Ин ба як маънӣ аҷиб менамояд.
Аммо, масалан, пас аз содир шудани ҳукми гуноҳкорӣ чӣ рӯй медиҳад? Гуноҳкоронро чӣ гуна ба тавба меоранд?
Азбаски трибунали мардумӣ пурра ошкор аст ва айбдоркуниҳо ба хиёнати баланд, ғуломдории институционалӣ, фасоди институционалӣ,
терроризми мусаллаҳ ва ғайра дахл доранд, иродаи мардум пас аз содир шудани ҳукм аз
ҷиҳати қонунӣ ҳатмӣ аст. Пас дигар коре нест.
Оё то андозае хаёлист, ки фикр кунем, ин ҷинояткорони маҳкумшуда ба осонӣ ба иродаи мардум тобеъ мешаванд?
Ҳар додгоҳе, ки ҳоло дар мақом қарор дорад, пушти он ваколатҳои қонунист.
Кадом қувва пас аз додгоҳи қонунии мардумӣ ҷазои муносибро татбиқ хоҳад кард?
Вақте ки трибунали мардумӣ бо роҳҳои қонунӣ, яъне тавассути 100 000 узви он аз миёни мардум таъсис дода шуд, нирӯҳои
низомӣ бояд таъмин кунанд, ки он мувофиқи қоидаҳо иҷро шавад.
Масъала дар инҷо дар он аст, ки дар давраи ҷанг ё дар ҳолатҳои муайяни изтирорӣ нирӯҳои мусаллаҳ масъули ҳифзи
ҳуқуқи башар мебошанд ва бинобар ин бояд ҷазоро татбиқ кунанд.
Оё мо дар бораи он гап мезанем, ки ҳокимияти давлати мо бо табаддулоти низомӣ сарнагун шавад? Оҳ, чӣ савол! Не, умуман не!
Ҳеҷ гоҳ? Не, не, ҳеҷ гоҳ! Ҳокимияти воқеӣ мардум аст, на маъмурият, ва ин танҳо масъалаи хориҷ кардани ҷинояткорони
ҷиддӣ аз низоми давлатӣ аст. – Ин табаддули давлатӣ нест!
Хуб, ин табаддули давлатӣ нест! Ҳоло, ки мо дидем, ҷудоии қудратҳо чизе ҷуз як иллюзия нест ва ҳам шохаҳои қонунгузорӣ
ва судӣ ва ҳам шохаи иҷроия таҳти назорат қарор гирифтаанд, оё мумкин аст, ки низом низ таҳти назорат қарор гирифта бошад?
Шумо то чӣ андоза муҳим мешуморед, ки ин равшансозии пешакӣ пеш аз қабули ҳукм аз ҷониби трибунали мардумӣ анҷом дода шавад?
Ман дар ин ҷо бартарӣ медиҳам, ки ба ҷои намоиши манфӣ роҳи дигареро пеш гирам.
Мо қабилаи одамонем, ки аз ҷониби чанд нафар хиёнат дидаем.
Ман гумон мекунам, ки дар давраи пандемияи коронавирус бисёре аз одамон дар фикр карданашон
бадбахт буданд ва роҳбари нодурустро пайравӣ карданд.
Аммо мо аллакай мебинем, ки бисёре аз ошкоркунандагони иттилоъ хеле омодаанд шаҳодат диҳанд, ва мо бояд
тахмин кунем, ки ин тамоюл ҳангоми оғози кор суръат мегирад.
Агар музокирот низ ба таври зинда пахш шаванд ва ҳар кас метавонист ҳузур дошта, ҷараёни онро пайгирӣ
кунад, мо дигар ҳатто ба артиш ниёз нахоҳем дошт.
Бигзор ман онро чунин гӯям: мардуме, ки хиёнат дида ва бедор шудааст, идора карданаш осон нест. Ин дар
саросари ҷаҳон татбиқ мешавад; дар ҳама ҷо кор мекунад.
Оё шумо ягон сухани муносиби хотимавӣ доред?
Бале, хеле зиёд. Мо ба нуқтае дар таърих расидаем, ки ҳар кас ба якдигар бо шубҳа менигарад, бепарвоёна дигаронро ҳукм мекунад ва
то ҳадде манипулятсия шудааст, ки ҳатто ба фикрҳои самимӣ ва бовариҳои худ бовар надорем.
– Ин ҳамон дараҷаест, ки мо ба он расидаем. –
Трибунали мардумӣ барои ҳалли ин шикояти доимӣ пешбинӣ шудааст.
Муҳим нест, ки шумо огоҳ (woke), ба система бовар доред, аз ҷиҳати генетикӣ тағйирёфта, чапгаро, ростгаро, зан, лесбиянка,
ҷавон, пир ё ҳар чизе дигар бошед. Муҳим он аст, ки воситаи ниҳоии наздикшавӣ эҷод карда шавад, то ба ҳамаи
тарафҳо садо дода шавад ва бо ҷиноят мубориза бурда шавад.
Ҳангоме ки мо ҳамдигарро пора-пора мекунем ва ба худ иҷоза медиҳем, ки диққатамон парешон шавад, ҷинояткорон танҳо идома
медиҳанд – мо инро медонем – то он даме ки тамаддуни инсонӣ нобуд шавад ё Замин мо нобуд гардад. – Ин як мисоли калон
аст, аммо мо дар ҳамин роҳ ҳастем. – Ин набояд рух диҳад.
Дар ниҳоят, ман боз як бор таъкид кардан мехоҳам, ки созмони ғайриҳукуматии мо намехоҳад низоми ҳокимиятро барҳам диҳад, ки ин
ҳанӯз ҳам муҳим аст, балки танҳо мехоҳад ҳамаи ҷинояткоронеро, ки бо ниятҳои бад ворид шуда ва ба
давлати мо зарар расонидаанд, ба таври қонунӣ хориҷ кунад.
Ман инчунин мехоҳам аз ин фурсат истифода барам, то ба дастаам барои сабру таҳаммулҳои беандозаашон ва ба ҳамаи онҳое,
ки то замони пирӯзии ҳақиқат даст намекашанд, ташаккур гӯям.
Аъло аст, хулосаҳои хуб. Ташаккур барои ин изҳороти возеҳ.
Пас мо метавонем интизор шавем, ки бубинем, то ҷамъоварии 100 000 имзо ё аъзо, ки қонун талаб мекунад ва муқаррар кардааст,
ба созмони нави ғайриҳукуматии шумо чанд вақт лозим мешавад.
Чуноне ки шумо аллакай фаҳмонидед, ҷамъоварӣ тавассути вебсайти шумо www.volkstribunal.ngo сурат
мегирад. Ташаккур барои равшанӣ ва беҳтарин таманноҳо.
Бале, ба шумо низ ҳамин тавр. Ташаккур, ки ба ман иҷозат додед, ки дар ин ҷо бошам.