Сітуацыя ў Сірыі працягвае абвастрацца.
Але якое да гэтага дачыненне ЗША? Якое да гэтага дачыненне Расія?
Што кажа Даніэле Гансер і што, напрыклад, кажа Эрнст Вольф пра гэта?
Вітаю ўсіх, я Крысі Рыгер з Інвестыцыйнай акадэміі Rieger Consulting.
І я вам кажу, у мяне тут так, так шмат сведчанняў, якія грунтуюцца на доказах.
Таму сапраўды трэба ўсё расказаць, каб людзі маглі крыху лепш зразумець сітуацыю, убачыць сувязі
і сапраўды сфарміраваць сваё ўласнае меркаванне.
З канца лістапада сітуацыя ў Сірыі абвастраецца.
Адказнасць нясуць паўстанцкія групоўкі, якія нядаўна захапілі некалькі гарадоў; у Дамаску ідзе наступ.
Цяпер ёсць розныя паведамленні пра гэта, дык якое меркаванне трэба скласці?
Адпаведна, у мяне ёсць для вас розныя мінулыя і сучасныя сведчанні, якія крыху больш праліваюць святла на гэтыя сувязі.
Die Zeit піша: «Сірыйская армія аб'яўляе пра кіраванне Асадам – паўстанцы знаходзяцца ў палацы Башара Асада ў Дамаску».
Асад, прэзідэнт, ці, прынамсі, былы прэзідэнт, але пра ўсё гэта я раскажу вам пазней.
«Кажуць, што дыктатар пакінуў Сірыю». Таму ў мінулым часе.
«Урад гатовы перадаць уладу», — піша Die Zeit.
Сірыйская сталіца Дамаск перайшла ў рукі паўстанцкага альянсу на чале з ісламісцкай міліцыяй HTS. Рэжым Асада зрынуты.
Гэта было абвешчана ў нядзелю, спачатку самімі апалчэнцамі, а неўзабаве пасля гэтага — сірыйскай арміяй.
Цяпер у сацыяльных сетках распаўсюджваюцца розныя відэа, якія сталі віруснымі, і на якіх паказана, як сірыйская армія
хутка пераапранаецца ў цывільнае адзенне і спрабуе проста пакінуць гарады, каб як мага лепш выбрацца з гэтай сітуацыі.
Праз некалькі дзён паддаліся такія важныя гарады, як Алепа, Хомс і Дараа.
Што там здарылася — вялікае пытанне.
Пасля гадоў таго, што можна апісаць як адноснае зацішша ў сірыйскай грамадзянскай вайне, ісламісцкія апалчэнні, або, як іх
называюць, паўстанцкія групоўкі, некалькі тыдняў таму пачалі маштабную навалу і ў выніку звяргнулі
цяперашні або нядаўні сірыйскі ўрад часоў Асада.
Першае пытанне: ці пачыналася гэта наогул як класічная грамадзянская вайна? Гэта вельмі, вельмі важна.
Напрыклад, калі мы паглядзім на Украіну: ці была яна сапраўды такой, якой яна здаецца?
І, як я часта казаў раней: не, усё было не так.
І, як і ў Сірыі, здаецца, што ўсё не так, як нам гэта падаюць.
У любым выпадку, класічная грамадзянская вайна — гэта прынамсі грамадзяне супраць урада. Ці было так насамрэч?
Вось заява Мэдлін Хофман з арганізацыі «Дзеянне за мір Нью-Джэрсі».
І яна кажа: «Я 16 гадоў з'яўляюся міралюбівым актывістам і паехала ў Сірыю, каб
пераканацца сама. Гэта не грамадзянская вайна ў Сірыі».
Мы чулі гэта зноў і зноў, але гэта не праўда.
У нас няма канфлікту паміж Асадам і яго народам.
Асад змагаецца супраць наёмнікаў і тэрарыстаў, якіх падтрымліваюць з-за мяжы.
З Катара, Саудаўскай Аравіі, Турцыі, Злучаных Штатаў і Ізраіля.
Аднак мы як Злучаныя Штаты не маем права праводзіць змену рэжыму ў Сірыі.
Гэта забаронена. Мы павінны спыніць падтрымку наёмнікаў у Сірыі.
Гэта, натуральна, кідае на ўсю сітуацыю цалкам іншае святло. Але давайце працягнем.
Хто такі Асад? Насамрэч, артыкул у Вікіпедыі ўжо змянілі. Насамрэч, якраз сёння. Дзіўна, але праўда.
Башар Асад — сірыйскі палітык, які быў прэзідэнтам Сірыі з 2000 па 2024 год, г.зн. да сённяшняга
дня, і кіраваў краінай як дыктатар. Ужо змяніўся.
Сама Асад сказаў, што яму таксама хацелася б атрымаць дапамогу для хрысціян, якія знаходзяцца пад сур'ёзнай пагрозай.
Таму што ў Сірыі таксама ёсць рэлігійны канфлікт.
І вось, напрыклад, гэтая газета сцвярджае: «Хрысціяне — галоўныя ахвяры. Колькасць хрысціян у Сірыі няўхільна змяншаецца.
Эксперт па Блізкім Усходзе Маціяс Коп з горыччу канстатуе».
Іх цяперашняе становішча ў Алепаве вельмі цяжкае.
Ці ведалі вы, што Сірыя калісьці была пераважна хрысціянскай, але цяпер большасць хрысціян адтуль выгнаныя?
Кажуць, што да 2019 года, іншымі словамі, за вельмі кароткі час, каля 500 000 хрысціян нядаўна зноў з'ехалі.
І цяпер, калі я не памыляюся, лічыцца, што доля хрысціян, якія ўсё яшчэ жывуць у Сірыі, складае ад 8 да 10 працэнтаў.
Таксама цікавы расследавальнік-журналіст, які таксама звярнуў увагу на справу трубаправода «Паўночны
паток», дзе ён, па сутнасці, страціў рэпутацыю, прынамсі ў асноўных СМІ, — Сеймур Херш.
І ў 2016 годзе ён сказаў: «У 2006 годзе Уільям Робак, які працаваў у пасольстве ЗША ў Дамаску, рэкамендаваў распальваць рэлігійныя
сутыкненні ў Сірыі з мэтай дэстабілізацыі рэжыму Асада».
Яшчэ адна дыпламатычная тэлеграма з 2006 года паказвае, што Пасольства ЗША выдаткавала 5
мільёнаў долараў на фінансаванне дысідэнтаў.
І тут узнікае пытанне: што за гэтым?
І тут таксама задзейнічана больш гульцоў, чым мы думаем.
Заўсёды ўсё адно і тое ж – калі канфлікт абвастраецца, вы заўсёды думаеце: ну, гэта ж толькі пра людзей і ўрад.
Але і тут, напрыклад, задзейнічана Расія, а не толькі ЗША. Расія таксама тут задзейнічана. І яны абвінавачваюць ЗША.
Міністры замежных спраў Расіі, Турцыі і Ірана сустрэліся ў сталіцы Катара Досе, каб абмеркаваць хуткае развіццё падзей у Сірыі.
А Лаўроў з Расіі, міністр замежных спраў Расіі, запэўніў Дамаск, што Масква працягне
падтрымліваць армію ў барацьбе з тэрарыстычным нападам.
Цытата: «Роля Расіі — змагацца з тэрарыстычнымі групоўкамі ў Сірыі. Нават калі яны кажуць, што ўжо не тэрарысты».
Ён абвінаваціў палітыку ўрада ЗША ў эскалацыі і заявіў, што сірыйскі народ стаў ахвярай новага геапалітычнага эксперыменту.
Ад імя трох краін ён таксама заклікаў да дыялогу паміж сірыйскім урадам і апазіцыйнымі баевікамі.
Але цяпер выглядае, што Асада пакінуць і яму неўзабаве не акажуць падтрымку.
Нават Іран, які таксама паабяцаў сваю падтрымку Асаду, вывеў сваіх ваенных камандзіраў і
персанал з Сірыі або, прынамсі, пачаў іх выводзіць.
Такім чынам, падтрымка, здаецца, цалкам знікла, прынамсі пакуль што.
Такім чынам, вы бачыце, што тут таксама задзейнічана Расія і што ўсё больш і больш гульцоў далучаюцца да гэтага.
І вы таксама можаце ўявіць, што меркаванне Германіі не будзе значна адрознівацца.
Вы можаце бачыць, што зараз адбываецца ва Украіне.
Дык што ж кажа Даніэле Гансер пра Сірыю? Давайце паглядзім:
2011 год, як я ўжо казаў, таксама пры Абаме і з нападзеннем на Сірыю. Вось Сірыя са сваёй сталіцай Дамаск.
На той момант сітуацыя была такая, што ЗША хацелі звяргнуць прэзідэнта Сірыі Асада. Аднак гэта не ўдалося.
Такім чынам, адразу пасля вайны ў Лівіі пачалася вайна ў Сірыі.
І Асада не змаглі пазбавіцца, хоць ЗША і спрабавалі.
Затым ЗША пачалі бамбардзіраваць Сірыю ў 2014 годзе.
Але яны ўжо таемна ўмяшаліся ў Сірыі ў 2011 годзе.
Паводле Гансэра (2011), напад на Сірыю быў хаця б тайным чынам падтрыманы ЗША.
Магчыма, некаторыя з вас таксама памятаюць пачатак грамадзянскай вайны ў Сірыі ў 2011 годзе на хвалі «Арабскай вясны».
Такім чынам, Арабская вясна была серыяй хваляў пратэсту, якія пракаціліся па арабскіх краінах Афрыкі і Блізкага Усходу.
Потым адбыўся афіцыйны наступ у 2014 годзе. І вось у мяне насамрэч ёсць прамова Абамы 2014 года.
І потым ён сказаў, цытата: «Яны варварску адсеклі галовы двум амерыканскім журналістам».
ІД уяўляе пагрозу для народаў Ірака і Сірыі.
Калі з імі не пазмагацца, гэтыя тэрарысты пагражаюць усяму рэгіёну, а таксама Злучаным Штатам.
У барацьбе з ІД мы не можам спадзявацца на рэжым Асада, які тэрарызуе ўласны народ.
Гэты рэжым страціў сваю легітымнасць.
І тут у мяне таксама ёсць выдатны стары артыкул, у якім гаворыцца:
Нарэшце! Абама прымае радыкальныя меры. Мінулай ноччу ЗША ўпершыню афіцыйна ўмяшаліся ў сірыйскую вайну. Націск на «афіцыйна».
Раней былі іншыя погляды і іншыя ўмяшанні.
Расія таксама была тут прыцягнутая, пачаўшы бамбардзіраваць Сірыю ў 2015 годзе.
Так, так, у нас ёсць Злучаныя Штаты, якія пачалі бамбардзіроўкі.
А потым далучылася і Расія, таксама пачала бамбардзіраваць, каб дапамагчы Асаду.
Таму што ён хацеў дапамагчы ім іншымі спосабамі.
Такім чынам, бачыце, усё заўсёды пра інтарэсы.
Людзі заўсёды кажуць, што гэта пра дэмакратыю, што гэта пра народ.
Вядома, справа ў людзях, і таму мы іх бамбім.
Таму што мы хочам іх абараніць і вызваліць.
І каб яны потым маглі галасаваць дэмакратычна і гэтак далей.
Такім чынам, ЗША таксама даўно ў гэтым удзельнічаюць.
Тут у нас таксама ёсць заява Роберта Кенэдзі-малодшага.
А ў 2016 годзе ён сказаў: «Вайна ў Сірыі — гэта вайна за трубаправод».
Усё пачалося ў 2000 годзе, калі Катар абвясціў, што за 10 мільярдаў долараў пабудуе 1500-кіламетровы
газаправод праз Саудаўскую Аравію, Іарданію і Сірыю ў Турцыю.
Турцыя, нагадаем, перамовы, Расія, Турцыя, Сірыя, як яны заявілі.
І нарэшце, у мяне ёсць некалькі выказванняў Эрнста Вольфа наконт бягучых падзей у Сірыі.
І ён кажа, з аднаго боку: «З 2011 года ЗША выдаткавалі мільярды на ўзбраенне тэрарыстаў у Сірыі».
Невыпадкова, што яны страйкуюць цяпер.
Магчыма, гэта адкажа на пытанне, чаму менавіта цяпер?
На фоне набліжэння магчымага заканчэння вайны ва Украіне, амерыканскай зброевай
прамысловасці патрэбна новая прыбытковая ваенная пляцоўка.
Ён таксама піша: «У Сірыі народ не паўстае супраць урада».
Гэта сувязана з пачаткам. Дзе я табе казаў: «Ці гэта грамадзянская вайна?»
Гэта сапраўды так, ці так усё пачалося?
І вось ён піша: «Меркаваныя паўстанцы — прадукт амерыканскай палітыкі».
Фінансуецца, узбройваецца і падтрымліваецца ЗША.
Мэта — даць Нетаньяху, васалу ЗША, яшчэ большы ўплыў на Блізкім Усходзе.
І тут сапраўды трэба сказаць, што нават Трамп заявіў, што ён цяпер не будзе дапамагаць Асаду, а
замест гэтага будзе прасоўваць гэта, так бы мовіць.
Па сутнасці, увесь канфлікт вакол Ізраіля — ён не прынясе сюды мір, а хутчэй, было вельмі ясна, што ён
таксама падтрымае ўсё гэта супраць Ірана, прынамсі.
А цяпер, цікава, што насамрэч кажа пра гэта былы прэзідэнт Асад?
У 2016 годзе ён сказаў наступнае, што пасуе да гэтай тэмы.
SRF паведамляе: «Ці лічыце вы хлуснёй тое, што свет бачыць у вас ваеннага злачынцу?»
І ён кажа: «Як прэзідэнт, я абараняю сваю краіну ад тэрарыстаў, якія ўварваліся ў Сірыю ад імя іншых краін».
Наступныя асобы павінны быць прыцягнутыя да адказнасці як ваенныя злачынцы:
1. Джордж Буш уварваўся ў Ірак без мандата Савета Бяспекі ААН.
2. Кэмеран і Сарказі, якія ўварваліся ў Лівію без мандата Савета Бяспекі і разбурылі краіну.
3. Заходнія лідары, якія на працягу апошніх пяці гадоў падтрымлівалі тэрарыстаў у Сірыі і ўвялі эмбарга,
якое прывяло да гібелі тысяч мірных жыхароў у Сірыі.
«Захад хоча мяне звяргнуць». Такое меркаванне.
Цяпер вам не трэба казаць: «О, гэта той добры», або «гэтыя — добрыя», «яны хочуць парадку»
ці «ён проста хацеў таго, што было найлепшае».
Па сутнасці, трэба сказаць, што сацыяльная справядлівасць ва ўсім свеце размеркавана настолькі няроўна, што відавочна,
як дрэнна насамрэч жыве большасць людзей ва ўсім свеце.
У цяперашні час у Германіі нельга паказваць пальцам, таму што, вядома, ёсць шмат людзей, якія жывуць яшчэ горш.
Што не азначае, што гэтае пакутаванне павінна быць нейкім чынам рэлятывізавана.
Але тое, што вы бачыце, — гэта сацыяльная справядлівасць, якой нікога ніколі не цікавіла.
Каб справядлівасць, або справядлівасць, або сапраўдная дэмакратыя калі-небудзь існавалі.
Я заўсёды кажу, што мы жывём у фіктыўнай дэмакратыі. Чаму?
Кожныя некалькі гадоў вас просяць паставіць галачку, і гэтая галачка абсалютна не ўплывае на будучыню.
Бо гэты маленькі крыж проста азначае, што тады ўсё азначае тое, што ўсе ведаюць, ах, абяцанні былі парушаны.
Палітыкі не стрымалі свайго слова. Палітыкі проста зрабілі рэзкі разварот без лішніх слоў.
Як мы цяпер так ясна ўбачылі, напрыклад, на прыкладзе Партыі зялёных.
Выбаршчыкі іх абралі, бо яны абяцалі тое і сёе, а ў выніку атрымалася вайна і пастаўкі зброі, асабліва ў
іншыя краіны, якія раней для іх былі чырвонай анучай.
І менавіта таму я заўсёды кажу пра фіктыўную дэмакратыю, бо яна не адпавядае дэмакратыі.
Дэмакратыя азначае, што ўлада паходзіць ад народа.
Гэта азначае, што народ заўсёды павінен мець уладу і прымаць рашэнні.
Вось, я б сказаў, што большасць людзей проста не маюць ніякага ўяўлення пра тое, як усё выглядае зверху.
І я не хачу цалкам не пагадзіцца, бо большасць людзей сапраўды маніпулююць. Але менавіта гэтага і хоча сістэма.
Адукацыя і так ужо зусім жахлівая, а яшчэ ўвесь час табой маніпулююць.
А потым у цябе з'яўляецца гэтая скажоная думка, што ты нейкім чынам маеш рацыю або ведаеш, як зрабіць усё лепш,
хоць ты і не паінфармаваўся і нават нічога не даследаваў.
І адпаведна, змест, які я прапанаваў вам тут, служыць выключна для таго, каб заахвоціць вас быць адкрытымі
да іншых меркаванняў, даць яму ўсвядоміцца і паразважаць над тым, у што вы сапраўды верыце.
Мне тут адны кажуць адно, а там — другое.
Я не павінен быць упартым у сваіх меркаваннях. Я заўсёды павінен быць адкрытым да магчымасці, што
ўсё зусім іншае, чым мне могуць прымусіць паверыць.
І адпаведна, калі ласка, пішыце мне сваю інфармацыю пра бягучую сітуацыю ў Сірыі.
І, вядома, убачымся ў наступным відэа. Да пабачэння!