Սիրիայում իրավիճակը շարունակում է սրվել։
Բայց ինչ կապ ունի դրա հետ ԱՄՆ-ը? Ինչ կապ ունի դրա հետ Ռուսաստանը?
Ի՞նչ է ասում Դանիելե Գանսերը, և, օրինակ, ի՞նչ է ասում Էռնստ Վոլֆը այս մասին։
Բարև բոլորին, ես Կրիսսի Ռիգերն եմ՝ Ռիգեր Քոնսալթինգ ներդրումային ակադեմիայից։
Ես ձեզ ասում եմ, որ այստեղ ունեմ շատ-շատ հայտարարություններ, որոնք հիմնված են ապացույցների վրա։
Ուրեմն ամեն ինչ իսկապես պետք է փոխանցվի, որպեսզի մարդիկ մի փոքր ավելի լավ հասկանան իրավիճակը, ճանաչեն կապերը և
իսկապես ձևավորեն իրենց սեփական կարծիքը դրա վերաբերյալ։
Նոյեմբերի վերջից ի վեր Սիրիայում իրավիճակը սրվում է։
Ապստամբական խմբավորումները պատասխանատու են, և վերջերս գրավել են մի քանի քաղաքներ;
Դամասկոսում ընթանում է հարձակողական գործողություն։
Հիմա այս մասին կան տարբեր հաղորդագրություններ, ուստի ինչ կարծիք պետք է կազմել դրա վերաբերյալ։
Հետևաբար, ես ձեզ համար ունեմ տարբեր հայտարարություններ՝ թե՛ անցյալից, թե՛ ներկա ժամանակից,
որոնք մի փոքր ավելի լույս կսփռեն այս կապերի վրա։
Die Zeit-ը գրում է. «Սիրիական բանակը հայտարարում է, որ Ասադի կառավարումը ավարտված է –
ապստամբները Դամասկոսում Բաշար ալ-Ասադի պալատում են»։
Ասադը, նախագահը, առնվազն նախկին նախագահը, բայց ես քեզ դրա մասին հետո ամեն ինչ կպատմեմ։
«Ասվում է, որ դիկտատորը լքել է Սիրիան։» Ուստի՝ անցյալ ժամանակ։
«Կառավարությունը պատրաստ է հանձնել իշխանությունը», գրում է Die Zeit։
Սիրիայի մայրաքաղաք Դամասկոսը ընկել է իսլամիստական HTS միլիցիայի գլխավորած ապստամբների դաշինքի ձեռքը։ Ասադի ռեժիմը տապալվել է։
Սա հայտարարվեց կիրակի օրը՝ նախ՝ զինված խմբավորումների անդամների կողմից, իսկ մի փոքր անց՝ Սիրիայի բանակի կողմից։
Այստեղ դուք հիմա կարող եք սոցիալական ցանցերում տեսնել տարբեր վիրալ տեսանյութեր, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես սիրիական
բանակի զինվորները արագ հագնվում են քաղաքացիական հագուստով և փորձում են պարզապես լքել քաղաքները՝
որքան հնարավոր է լավ իրավիճակից դուրս գալու համար։
Մի քանի օրվա ընթացքում կարևոր քաղաքներ, ինչպիսիք են Ալեփպոն, Հոմսը և Դարան, ընկան։
Այնտեղ ինչ տեղի ունեցավ՝ մեծ հարց է։
Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմում տարիներ շարունակ հարաբերական անշարժության պայմաններում իսլամիստական միլիցիաները, կամ ինչպես
դրանք հայտնի են՝ ապստամբ խմբավորումները, մի քանի շաբաթ առաջ սկսեցին լայնածավալ հարձակման արշավ և, ի
վերջո, տապալեցին Ասադի գլխավորությամբ գործող ներկայիս կամ վերջին սիրիական կառավարությունը։
Առաջին հարցը հետևյալն է՝ արդյոք այն սկզբից իսկ եղել է դասական քաղաքացիական պատերազմ՞ Դա շատ, շատ կարևոր է։
Օրինակ, եթե նայենք Ուկրաինային՝ արդյոք այն իսկապես այնպիսին էր, ինչպիսին որ թվում է։
Եվ ինչպես ես հաճախ ասել եմ նախկինում՝ ոչ, դա այդպես չէր։
Եվ ինչպես Սիրիայում, թվում է, որ ամեն ինչ այնպես չէ, ինչպես մեզ ներկայացնում են։
Այս դեպքում դասական քաղաքացիական պատերազմը առնվազն քաղաքացիների և կառավարության միջև կլիներ։ Արդյո՞ք այդպես էր։
Այստեղ ես ունեմ Մադլին Հոֆմանի հայտարարությունը, ով Նյու Ջերսի Փիս Էքշնից է։
Եվ նա ասում է. «Ես 16 տարի է, որ խաղաղության ակտիվիստ եմ և գնացի Սիրիա, որ ինքս համոզվեմ։ Սիրիայում սա քաղաքացիական պատերազմ չէ։»
Մենք դա բազմիցս ենք լսել, բայց դա ճշմարտություն չէ։
Մենք Ասադի և իր ժողովրդի միջև հակամարտություն չունենք։
Ասադը կռվում է արտերկրից աջակցվող վարձկանների և ահաբեկիչների դեմ։
Քաթարից, Սաուդյան Արաբիայից, Թուրքիայից, Միացյալ Նահանգներից և Իսրայելից։
Այնուամենայնիվ, մենք՝ Միացյալ Նահանգներ, իրավունք չունենք Սիրիայում ռեժիմի փոփոխություն իրականացնելու։
Դա արգելված է։ Մենք պետք է դադարեցնենք Սիրիայում վարձկաններին աջակցելը։
Դա բնականաբար ամբողջ իրավիճակը լրիվ այլ լույսի տակ է դնում։ Բայց եկեք շարունակենք։
Ասադը ով է? Իրականում Վիքիպեդիայի հոդվածը արդեն փոփոխվել է. հենց այսօր, փաստորեն. զվարճալի է:
Բաշար Ասադը սիրիական քաղաքական գործիչ է, որը 2000 թվականից մինչև 2024 թվականը, այսինքն՝ մինչև այսօր, եղել է Սիրիայի
նախագահը և երկիրը կառավարել է որպես բռնապետ։ Արդեն փոխվել է։
Ասադը ինքն ասաց, որ նաև կցանկանար օգնություն ստանալ քրիստոնյաների համար, որոնք լուրջ վտանգի տակ են։
Քանի որ Սիրիայում նույնպես կրոնական հակամարտություն կա։
Եվ ահա, օրինակ, այս թերթը նշում է. «Քրիստոնյաներն են հիմնական զոհերը։ Սիրիայում քրիստոնյաների թիվը շարունակաբար
նվազում է, ափսոսում է Մերձավոր Արևելքի փորձագետ Մաթիաս Կոպպը»։
Նրանց ներկայիս վիճակը Ալեփպոյում ծանր է։
Գիտե՞ք, որ Սիրիան նախկինում մեծամասամբ քրիստոնեական էր, սակայն հիմա քրիստոնյաների մեծ մասը դուրս է վտարվել։
Ասվում է, որ մինչև 2019 թվականը, այսինքն՝ շատ կարճ ժամանակահատվածում, մոտ 500
000 քրիստոնյաներ վերջերս կրկին հեռացել են։
Եվ հիմա, եթե չեմ սխալվում, Սիրիայում դեռևս ապրող քրիստոնյաների տոկոսը, ասվում է, կազմում է 8–10 տոկոս։
Նաև հետաքրքիր է հետաքննող լրագրողը, որը իր ուշադրությունը սևեռեց «Նորդ Սթրիմ» գազատարի պատմությանը և, առնվազն հիմնական
լրատվամիջոցներում, կորցրեց իր հեղինակությունը՝ Սեյմուր Հերշը։
Եվ նա 2016 թվականին ասաց. «2006 թվականին Դամասկոսում ԱՄՆ դեսպանատանը աշխատած Ուիլյամ Ռոբաքը առաջարկել էր
Սիրիայում կրոնական լարվածությունը սրելով Ասադին ապակայունացնել»:
Մեկ այլ 2006 թվականի հաղորդագրություն ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ դեսպանատունը դիսսիդենտներին
ֆինանսավորելու համար ծախսել է 5 միլիոն դոլար։
Այստեղ նույնպես հարց է ծագում՝ ինչ կա դրա ետևում?
Եվ այստեղ նույնպես ներգրավված են ավելի շատ խաղացողներ, քան մենք կարծում ենք։
Միշտ նույնն է՝ երբ հակամարտությունը սրվում է, դուք միշտ մտածում եք՝ լավ, դա միայն մարդկանց ու կառավարության մասին է։
Բայց այստեղ նույնպես, օրինակ, Ռուսաստանը ներգրավված է, ոչ միայն ԱՄՆ-ը։ Ռուսաստանը նույնպես
ներգրավված է այստեղ։ Եվ նրանք մեղադրում են ԱՄՆ-ին։
Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Իրանի արտգործնախարարները հանդիպեցին Քաթարի մայրաքաղաք Դոհայում՝ քննարկելու Սիրիայում արագ զարգացումները։
Ռուսաստանի արտգործնախարար Լավրովը վստահեցրեց Դամասկոսին, որ Մոսկվան շարունակելու է աջակցել բանակին ահաբեկչական հարձակման դեմ։
Ռուսաստանի դերը Սիրիայում ահաբեկչական խմբավորումների դեմ պայքարելն է, նույնիսկ եթե նրանք ասում են, որ այլևս ահաբեկիչներ չեն։
Նա մեղադրեց ԱՄՆ կառավարության քաղաքականությանը լարվածության աճի համար և ասաց, որ սիրիական
ժողովուրդը դարձել է նոր աշխարհաքաղաքական փորձարկման զոհ։
Եռյակ երկրների անունից նա նաև կոչ արեց Սիրիայի կառավարության և ընդդիմադիր մարտիկների միջև երկխոսություն սկսել։
Բայց հիմա ավելի շուտ թվում է, որ Ասադին կհեռացնեն և երկար չեն աջակցի։
Նույնիսկ Իրանը, որը նույնպես խոստացել է իր աջակցությունը Ասադին, հետ է կանչել իր ռազմական հրամանատարներին և
անձնակազմին Սիրիայից, կամ գոնե սկսել է նրանց հետ կանչել։
Այսպիսով, թվում է, որ աջակցությունը առնվազն այս պահին ամբողջությամբ անհետացել է։
Ուստի դուք կարող եք տեսնել, որ Ռուսաստանը նույնպես ներգրավված է այստեղ, և ներգրավված խաղացողների թիվը գնալով ավելանում է։
Եվ դուք կարող եք նաև պատկերացնել, որ Գերմանիայի կարծիքը շատ չի տարբերվի։
Դուք կարող եք տեսնել, թե ինչ է տեղի ունենում Ուկրաինայում հենց հիմա։
Ուրեմն, ի՞նչ է Դանիելե Գանսերը ասում Սիրիայի մասին։ Եկեք նայենք։
2011 թվականը, ինչպես ասացի, նույնպես Օբամայի օրոք էր, և տեղի ունեցավ հարձակումը Սիրիայի
վրա։ Ահա Սիրիան՝ իր մայրաքաղաք Դամասկոսով։
Այդ ժամանակ իրավիճակը հետևյալն էր. ԱՄՆ-ն ցանկանում էր տապալել Սիրիայի նախագահ Ասադին, սակայն դա չհաջողվեց։
Լիբիայում պատերազմից անմիջապես հետո սկսվեց Սիրիայի պատերազմը։
Եվ Ասադին չհաջողվեց տապալել, չնայած ԱՄՆ-ը փորձեց։
ԱՄՆ-ը ապա սկսեց 2014 թվականին Սիրիան ռմբակոծել։
Բայց նրանք արդեն գաղտնի միջամտել էին Սիրիայում 2011 թվականին։
Ըստ Գանսերի (2011), Սիրիային ուղղված հարձակումը առնվազն գաղտնի կերպով աջակցվել է ԱՄՆ-ի կողմից։
Միգուցե ձեզնից ոմանք էլ հիշում են 2011 թվականին Արաբական գարնան հետևանքով Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմի սկիզբը։
Այսպիսով, Արաբական գարունը բողոքի ալիքների շարք էր, որը տարածվեց Աֆրիկայի արաբական երկրներում և Մերձավոր Արևելքում։
Այնուհետև 2014 թվականին տեղի ունեցավ պաշտոնական հարձակումը։ Եվ ահա ես իրականում ունեմ Օբամայի 2014 թվականի ելույթը։
Եվ հետո նա ասաց՝ «Նրանք վայրագաբար գլխատեցին երկու ամերիկացի լրագրողների»։
Իսլամական Պետությունը սպառնալիք է Իրաքի և Սիրիայի ժողովուրդների համար։
Եթե նրանց չդիմադրեն, այս ահաբեկիչները սպառնալիք կդառնան ողջ տարածաշրջանի և նաև Միացյալ Նահանգների համար։
ԻՊ-ի դեմ պայքարում մենք չենք կարող հույս դնել Ասադի ռեժիմի վրա, որը ահաբեկում է իր իսկ ժողովրդին։
Այս ռեժիմը կորցրել է իր լեգիտիմությունը։
Եվ ահա ես նաև ունեմ մի հիանալի հին հոդված, որը ասում է՝
Վերջապես! Օբաման ձեռնարկում է կտրուկ միջոցներ։ Երեկ գիշեր ԱՄՆ-ը պաշտոնապես առաջին անգամ միջամտեց
Սիրիայի պատերազմին։ Ընդգծվում է «պաշտոնապես» բառը։
Նախկինում կային այլ տեսակետներ և այլ միջամտություններ։
Ռուսաստանը նույնպես ներգրավված է եղել այստեղ՝ սկսելով Սիրիան ռմբակոծել 2015 թվականին։
Այսպիսով, այո, մենք ունենք Միացյալ Նահանգները, որը սկսեց ռմբակոծել։
Եվ հետո Ռուսաստանը միացավ, նույնպես սկսեց ռմբակոծել՝ Ասադին օգնելու համար։
Քանի որ նա ուզում էր նրանց օգնել այլ կերպ։
Այսպիսով, տեսնում եք, ամեն ինչ միշտ շահերի մասին է։
Մարդիկ միշտ ասում են, որ սա ժողովրդավարության մասին է, սա ժողովրդի մասին է։
Իհարկե, ամեն ինչ մարդկանց մասին է, և հենց դրա համար ենք նրանց ռմբակոծում։
Քանի որ մենք ուզում ենք նրանց պաշտպանել և ազատագրել։
Եվ որպեսզի նրանք հետո կարողանան ժողովրդավարական ձևով քվեարկել և այլն։
Այսպիսով, ԱՄՆ-ն նույնպես երկար ժամանակ է, ինչ ներգրավված է այստեղ։
Այստեղ մենք նաև ունենք Ռոբերտ Քենեդի կրտսերի հայտարարությունը։
Եվ 2016 թվականին նա ասաց՝ «Սիրիայում պատերազմը խողովակաշարային պատերազմ է»։
Այն սկսվեց 2000 թվականին, երբ Քաթարը հայտարարեց, որ 10 միլիարդ դոլարով կկառուցի 1500 կիլոմետրանոց բնական գազի խողովակաշար
Սաուդյան Արաբիայի, Յորդանանի և Սիրիայի միջով դեպի Թուրքիա։
Թուրքիա, ինչպես հիշում ենք, բանակցություններ, Ռուսաստան, Թուրքիա, Սիրիա, ինչպես նրանք հայտարարել են։
Եվ վերջապես, ես ունեմ Էռնստ Վոլֆի մի քանի հայտարարություններ Սիրիայում ընթացող իրադարձությունների վերաբերյալ։
Եվ նա ասում է, մի կողմից՝ «2011 թվականից ի վեր ԱՄՆ-ը միլիարդավոր դոլարներ է ծախսել Սիրիայում ահաբեկիչներին զինելու վրա։»
Չի պատահական, որ նրանք հիմա գործադուլ են անում։
Դա կարող է պատասխանել հարցին՝ ինչու հենց հիմա։
Ուկրաինայում պատերազմի հնարավոր ավարտի շեմին ԱՄՆ զենքարտադրական արդյունաբերությունը նոր շահութաբեր ճակատ է պահանջում։
Նա նաև գրում է. «Սիրիայում ժողովուրդը կառավարության դեմ չի ապստամբում»:
Դա կապված է սկզբի հետ։ Որտեղ ես քեզ հարցրի՝ արդյո՞ք սա քաղաքացիական պատերազմ է։
Դա իսկապես ճիշտ է՞, թե՞ սկզբից այդպես էր։
Եվ ահա նա գրում է. «Ասված ապստամբները ամերիկյան քաղաքականության արդյունք են»։
Ֆինանսավորվում, զինվում և աջակցվում է ԱՄՆ-ի կողմից։
Նպատակը Նեթանյահուին, ԱՄՆ-ի վասալին, Մերձավոր Արևելքում ավելի մեծ ազդեցություն տալն է։
Եվ այստեղ իսկապես պետք է նշել, որ անգամ Թրամփը հայտարարել է, որ այլևս չի օգնի Ասադին,
այլ, կարելի է ասել, կշարունակի այս գործընթացը։
Իրականում Իսրայելի շուրջ ծավալված ողջ հակամարտությունը՝ նա այստեղ խաղաղություն չի բերի, այլ,
ինչպես հստակ նշվել է, առնվազն Իրանի դեմ կաջակցի դրան։
Եվ հիմա, հետաքրքիր է, նախկին նախագահ Ասադը իրականում ինչ է ասում այս մասին?
2016 թվականին նա ասաց հետևյալը, որը կհամապատասխաներ այս ամբողջ թեմային։
SRF-ը հաղորդում է. «Դուք սուտ համարո՞ւմ եք, որ աշխարհը ձեզ պատերազմական հանցագործ է համարում?»
Եվ նա ասում է. «Որպես նախագահ, ես պաշտպանում եմ իմ երկիրը ահաբեկիչներից, որոնք այլ երկրների անունից ներխուժել են Սիրիա»:
Հետևյալ անձինք պետք է մեղադրվեն որպես պատերազմական հանցագործներ:
1. Ջորջ Բուշը ներխուժեց Իրաք առանց ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մանդատի։
2. Քեմերոնը և Սարկոզին, ովքեր առանց Անվտանգության խորհրդի մանդատի ներխուժեցին Լիբիա և ավերեցին երկիրը։
3. Արևմտյան առաջնորդներ, որոնք վերջին հինգ տարիների ընթացքում աջակցել են Սիրիայում ահաբեկիչներին և սահմանել
են էմբարգո, որը սպանել է հազարավոր խաղաղ բնակիչների։
«Արևմուտքը ուզում է ինձ տապալել։» Դա կարծիք է։
Հիմա դուք այլևս ստիպված չեք ասել՝ «օ՛, սա լավն է» կամ «այդ լավներն են», նրանք կարգ ու կանոն են
ուզում, կամ նա պարզապես ուզում էր այն, ինչ լավն էր։
Իրականում պետք է նշել, որ սոցիալական արդարությունը ամբողջ աշխարհում այնքան անհավասարաչափ է բաշխված, որ ակնհայտ է,
թե որքան վատ են իրականում ապրում աշխարհի մեծամասնությունը։
Գերմանիայում այս պահին իսկապես չես կարող մատնացույց անել, որովհետև, իհարկե, կան շատ մարդիկ, ովքեր ավելի վատ վիճակում են։
Ինչը չի նշանակում, որ այս տառապանքը պետք է ինչ-որ կերպ հարաբերականացվի։
Բայց այն, ինչ դու տեսնում ես, սոցիալական արդարությունն է, որը երբեք ոչ ոքի չի հետաքրքրել։
Որ արդարություն, ճշմարտություն կամ իսկական ժողովրդավարություն երբևէ գոյություն ունենա։
Ես միշտ ասում եմ, որ մենք ապրում ենք կեղծ ժողովրդավարությունում։ Ինչու՞
Յուրաքանչյուր մի քանի տարին մեկ ձեզ խնդրում են նշել տուփը, և այդ նշումը ապագայի վրա որևէ ազդեցություն չունի։
Քանի որ այս փոքր խաչը ընդամենը նշանակում է, որ այնուհետև նշանակում է այն, ինչ բոլորը գիտեն՝ ախ, խոստումները կոտրվեցին։
Քաղաքական գործիչները չեն պահել իրենց խոսքը։ Քաղաքական գործիչները պարզապես առանց որևէ
այլաբանության ամբողջությամբ շրջադարձ են կատարել։
Ինչպես, օրինակ, հիմա արդեն այնքան հստակ տեսանք Կանաչ կուսակցության դեպքում։
Ընտրողները նրանց ընտրեցին, որովհետև նրանք խոստացել էին այս ու այն, և վերջում սկսվեց պատերազմ, զենքերի մատակարարումներ, հատկապես
այնպիսի երկրներին, որոնք նախկինում նրանց համար կարմիր կտոր էին։
Եվ հենց դրա համար եմ ես միշտ խոսում կեղծ ժողովրդավարության մասին, որովհետև այն չի համապատասխանում ժողովրդավարությանը։
Դեմոկրատիան նշանակում է, որ իշխանությունը գալիս է ժողովրդից։
Սա նշանակում է, որ մարդիկ պետք է միշտ ունենան իշխանություն և կայացնեն որոշումներ։
Հիմա, վերևից նայած, կարելի է ասել, որ մարդկանց մեծամասնությունը պարզապես ոչ մի պատկերացում չունի։
Ես չեմ ուզում ամբողջությամբ անհամաձայն լինել, որովհետև մարդկանց մեծամասնությունը ամբողջությամբ
մանիպուլացվում է։ Բայց հենց դա է այն, ինչ համակարգը ուզում է։
Կրթությունը արդեն ամբողջությամբ դժբախտ է, և հետո քեզ անընդհատ մանիպուլացնում են։
Եվ հետո դու ունես այս խեղված կարծիքը, որ կարծես թե ինչ-որ կերպ ճիշտ ես կամ ամեն ինչ ավելի լավ գիտես, չնայած որ
ոչինչ չես ուսումնասիրել և որևէ հետազոտություն չես արել։
Հետևաբար, այստեղ ձեզ ներկայացված բովանդակությունը ծառայում է բացառապես նրան, որպեսզի խրախուսի ձեզ լինել բաց
այլ կարծիքների նկատմամբ, թույլ տալ, որ այն ներծծվի և մտածեք, թե իրականում ինչի եք հավատում։
Այստեղ ինձ մեկ բան են ասում, այնտեղ՝ մեկ այլ։
Ես չպետք է հաստատակամ լինեմ իմ կարծիքներում։ Ես պետք է միշտ բաց լինեմ այն հնարավորության համար, որ ամեն ինչ
ամբողջությամբ տարբեր է այն բանից, ինչին կարող են ինձ համոզել։
Հետևաբար, խնդրում եմ ազատորեն գրել ինձ Սիրիայում առկա իրավիճակի վերաբերյալ ձեր տեղեկությունները։
Եվ, իհարկե, հաջորդ տեսանյութում կտեսնվենք։ Հրաժեշտ։