بینندگان عزیز، آیا شما هم متوجه شده‌اید که موضوع تراجنسیتی بودن تا چه حد در رسانه‌ها تبلیغ می‌شود؟
شایان ذکر است که حتی کوچک‌ترین فرزندان ما روزانه با این موضوع مواجه می‌شوند، چه در خانه از طریق برنامه‌های ظاهراً مناسب کودکان
و چه در مدرسه، جایی که حتی دانش‌آموزان مقطع ابتدایی مجبورند درباره طیف گسترده‌ای از رفتارهای جنسی و هویت‌های جنسیتی بیاموزند.
Kla.TV چندین بار در این مورد گزارش داده است.
نگاهی کوتاه به برنامه‌های کودکان، دامنهٔ وسیع تلقین عقاید دربارهٔ مسائل تراجنسیتی را آشکار می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ در کانال کودکان KiKA از شبکه‌های ARD و ZDF، سریال جدیدی به نام «Ich bin Hannah» (من هانا هستم)
داستان نوجوانی را روایت می‌کند که خود را ترنس می‌داند.
این داستان دربارهٔ دختری تراجنسیتی است که در بدن پسری به سر می‌برد و در آستانهٔ بلوغ قرار دارد.
این سریال از استرالیا منشأ می‌گیرد و توسط رسانه‌ها و فعالان ترنس مورد تحسین قرار گرفته است.
هانا توسط ایوی مک‌دونالد، یک فعال ترنسجندر از استرالیا، ایفای نقش می‌شود.
پسری که در سن نه سالگی خود را دختر معرفی کرد.
این نوجوان که اکنون ۱۶ ساله است، به‌طور گسترده‌ای برای نقش بازیگری‌اش در نقش هانا تحسین شده و به‌عنوان ستاره‌ای
در حال اوج گرفتن در میان کودکان و نوجوانان شناخته می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ برنامه کودکان «stark!» در «ZDFtivi» لیو ۱۳ ساله را معرفی می‌کند که در بدو تولد دختر بود و
اکنون درباره زندگی‌اش به‌عنوان پسر صحبت می‌کند.
برای «او»، عامل تعیین‌کننده این بود که «او» نمی‌خواست «کارهای معمول دختران»، مانند پوشیدن پیراهن و غیره را انجام دهد.
او دچار افسردگی شد. سپس در شبکه‌های اجتماعی شنید که فردی تراجنسیتی تجربه مشابهی داشته و هویت خود را آشکار کرده است.
مسدودکننده‌های بلوغ هرچه سریع‌تر به او تجویز شدند تا از ورود کودک به بلوغ طبیعی جلوگیری شود.
۱۲۳۴۳۲۱ برنامه «PUR+» شبکه ZDF همچنین نیک را معرفی می‌کند که به عنوان دختر متولد شده و از لباس‌های دخترانه نیز خوشش نمی‌آمد.
او در دوران پیش‌نوجوانی دچار افسردگی و مشکلات روانی شد.
و همان‌طور که انتظار می‌رفت، او نیز «نجات» خود را در یک برنامه ترنس در اینترنت یافت.
«کامینگ اوت» سریع بلافاصله با مهارکننده‌های بلوغ دنبال شد.
نمونه‌های بی‌شماری از چنین برنامه‌های آشکار تلقین عقیده در تلویزیون و رسانه‌های اجتماعی وجود دارد.
به طور کلی، رسانه‌های اجتماعی هستند که دیدگاهی تحریف‌شده از جهان را به کودکان و نوجوانان منتقل می‌کنند، گویی
تعداد بسیار زیادی از مردم خود را LGBTQ می‌دانند. اینطور نیست!
اپلیکیشن‌هایی مانند تیک‌تاک، دیسکورد، اینستاگرام، تامبلر و یوتیوب مملو از حجم نامتناسبی از محتوایی هستند که عمداً به
عنوان تبلیغات پنهانی برای هویت‌های جایگزین پراکنده شده‌اند.
جالب است که جوانان از رسانه‌های اجتماعی برای کاوش هویت خود استفاده می‌کنند.
و چون والدین دسترسی آزاد به شبکه‌های اجتماعی را در اختیار فرزندانشان قرار می‌دهند، از اینکه چه
کسی با فرزندانشان در ارتباط است، بی‌خبر می‌مانند.
نکتهٔ قابل توجه در مورد همهٔ «گزارش‌ها» این است که این کودکان در یک بحران شخصی به سر می‌بردند که معمولاً با افسردگی همراه بود.
هیچ‌یک از آن‌ها – که معتقد بودند باید جنسیت خود را تغییر دهند – خودشان به این فکر نرسیدند که در بدن اشتباهی متولد شده‌اند.
اما در اینترنت، آن‌ها بدون دریافت حتی یک گزارش انتقادی به‌عنوان صدای مخالف، غرق شدند.
هیچ گزارشی، چه در برنامه‌های کودکان و چه در اینترنت، خطرات جدی مهارکننده‌های بلوغ را برجسته
نمی‌کند و به علل عمیق‌تر افسردگی در کودکان نمی‌پردازد.
اما تغییر جنسیت چنان به سخره گرفته می‌شود که گویی بی‌دردسرترین کار دنیاست و حتی برای آن
مورد تحسین و شناخت اجتماعی فراوان قرار می‌گیرند.
این کودکان هیچ کمک واقعی دریافت نمی‌کنند؛ در عوض، برای مقاصد یک ایدئولوژی استثمار می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این بهره‌کشی از کودکان و نوجوانان فریب‌خورده به‌طور زنده و تکان‌دهنده‌ای
در یک دکوودرام توسط اپوک تایمز مستند شده است:
«تبدیل جنسیتی – واقعیت ناگفته» بر اساس تجربیات چند جوان تراجنسیتی و دیدگاه‌های به‌دست‌آمده از مصاحبه‌های تخصصی است.
این درام مستند عمدتاً داستان تراژیک جیلی از کالیفرنیا، دختر ابیگیل را روایت می‌کند:
چند سال پیش، واژه «ترنسجندر» هنوز برای خانواده ناآشنا بود.
امروز، با این حال، او با واقعیت‌های پیچیده و اغلب ناگفتهٔ این مسئله روبه‌رو است.
جیلی، که زمانی توسط خانواده‌اش به‌عنوان «دخترک‌ترین دختر» توصیف شده بود، در کالیفرنیا در محیطی محافظت‌شده
بزرگ شد و از زندگی‌اش به‌عنوان دختر و خواهر لذت برد.
اما با شروع سال تحصیلی جدید، زندگی‌اش تغییر کرد.
موضوع هویت جنسیتی در مدرسه مورد بحث قرار گرفت.
جیلی در سن سیزده سالگی دچار افسردگی شد.
درمانگر مدرسه او را تشویق کرد تا هویت خود را عمیق‌تر کاوش کند.
این سؤال مطرح شد که آیا او اگر به‌عنوان پسر زندگی می‌کرد، خوشحال‌تر می‌شد.
بدون اطلاع مادر جیلی، آبیگیل، او سپس به یک گروه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو در مدرسه اختصاص داده شد.
روان‌شناسان مدرسه صراحتاً به کودکان دستور دادند که وجود این گروه را به والدین یا
معلمانشان نگویند تا یک «محیط محافظت‌شده» تضمین شود.
افراد تراجنسیتی به‌طور منظم به این جلسات دعوت می‌شدند تا با دانش‌آموزان دربارهٔ تجربیاتشان در فرایند تغییر جنسیت صحبت کنند.
یک روانشناس که خود در چنین جلساتی شرکت کرده بود، توضیح داد که این جلسات اغلب حس «ما در برابر آن‌ها» را منتقل می‌کردند
– به‌ویژه نسبت به خانواده و دوستان که گمان می‌رفت آنچه افراد آسیب‌دیده تجربه می‌کنند را درک نمی‌کنند.
در گروه LGBTQ، دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای خود را منزوی کردند و عمدتاً به خودشان مشغول بودند.
استفاده از اپلیکیشن‌هایی مانند اسنپ‌چت که به کاربران اجازه می‌دهد چهره خود را شبیه به
جنسیت مخالف نشان دهند، روزبه‌روز رایج‌تر شده است.
بحث‌ها دربارهٔ اینکه امروزه انجام جراحی تغییر جنسیت چقدر آسان است، رایج‌تر شده‌اند.
محتوایی که به دانش‌آموزان روی تلفن‌های همراهشان نمایش داده می‌شد نیز، همان‌طور که یکی از
قربانیان در فیلم توضیح داد، هرچه بیشتر جنسی شده بود.
این امر باعث شد بسیاری از افراد دچار آنچه به نام اختلال بدشکلی بدن (BDD) شناخته می‌شود شوند.
کمی بعد، جیلی تصمیم گرفت که دیگر نمی‌خواهد به‌عنوان یک دختر زندگی کند و از آن پس خواست که با نام «جیسون» خطاب شود.
ابیگیل، مادر، متوجه شد که عملاً دیگر هیچ دسترسی‌ای به دخترش ندارد.
حتی پس از مشورت با روانشناس مدرسه، به او توصیه شد که خود را عقب نگه دارد.
روانشناس به ابیگیل انتخابی داد:
کدام را ترجیح می‌دهید – یک دختر مرده یا یک پسر زنده؟
جیلی سپس مصرف هورمون‌های مردانه را آغاز کرد.
در نهایت، او از خانه فرار کرد و در یک گروه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو پناه گرفت.
ابیگیل ناامیدانه تلاش کرد دخترش را پیدا کند، با پخش تراکت و اطلاع‌رسانی به پلیس – اما بی‌نتیجه ماند.
جیلی هم به مدرسه نیامد.
پس از مدتی، ابیگیل به سوءاستفاده از دخترش متهم شد و مجبور شد در دادگاه به اتهاماتش پاسخ دهد.
روان‌شناس مدرسه بود که به اداره رفاه جوانان توصیه کرد جیلی از خانواده جدا شود.
پس از جلسات دادگاه، ابیگیل بالاخره نامه‌ای از شهری در کالیفرنیا دریافت کرد که در آن به او اطلاع داده شده بود
جیلی تحت عمل جراحی تغییر جنسیت قرار خواهد گرفت و شهر تمام هزینه‌ها را پرداخت خواهد کرد.
نامه توسط قاضی رئیس امضا شد.
حضانت دختر ابیگیل از او سلب شد.
پس از عمل‌ها و درمان‌های هورمونی، جیلی از دردهای غیرقابل تصور شدید، افسردگی و افکار خودکشی رنج برد.
آخرین تماس تلفنی‌اش با مادرش نشان‌دهنده رنج غیرقابل‌تحمل او از درد جسمانی ناشی از درمان هورمونی
بود، اما او هنوز به ابیگیل نگفته بود که کجاست.
یک روز، ابیگیل تماسی از پلیس دریافت کرد:
جیلی با پریدن جلوی قطار خودکشی کرده بود.
ابیگیل عمیقاً تکان خورد که از حق مراقبت از دختر رنجورش محروم شده بود.
آنها خیلی زود از هم جدا شدند، بدون اینکه مادر، که واقعاً فرزندش را دوست داشت، فرصتی برای کمک به دخترش داشته باشد.
پس از خودکشی تراژیک جیلی، ابیگیل به مبارزه‌اش در خیابان‌ها ادامه می‌دهد و از طریق تظاهرات و فعالیت‌های
آموزشی، آگاهی درباره تغییر جنسیت را افزایش می‌دهد.
در این فرایند، او توسط تظاهرات متقابل مورد توهین قرار می‌گیرد و ساکت می‌شود.
کارشناسان و روان‌شناسان مختلفی که در دکو‌دراما مصاحبه شده‌اند گزارش می‌دهند که وقتی صحبت از تحول جنسیتی
می‌شود، تنها می‌توانند در یک دامنهٔ بسیار محدود عمل کنند.
به محض اینکه آنها سؤال کنند یا بخواهند بفهمند چرا یک بیمار فکر می‌کند در بدن اشتباهی زندگی
می‌کند، روان‌شناس ممکن است پروانه‌اش لغو شود.
کل ساختار دولتی معطوف به ترویج و دامن‌زدن به ایدئولوژی تحول است.
دکتر کاترین ولش، پزشک، مردم را به دنبال کردن رد پول تشویق می‌کند.
موضوع تبدیل کردن مردم به بیماران مادام‌العمر است. به عبارت دیگر، کسب سود از زندگی یک فرد تا حد امکان.
بسیاری از سازمان‌های بزرگ بهداشتی نظرات روان‌شناسان و پزشکان را سرکوب می‌کنند و حتی در صورتی که اظهارات آن‌ها ممکن است سازمان‌ها
را به خطر اندازد، آن‌ها را به اخراج فوری تهدید می‌کنند.
داستان تراژیک جیلی – و به‌ویژه داستان خانواده‌اش – متأسفانه موارد جداگانه و نادری نیستند:
در سال ۲۰۲۱، حکم بازداشتی علیه پدری در کانادا صادر شد، به دلیل اینکه او تغییر جنسیت دختر ۱۴ ساله‌اش را «آزار
کودکان با حمایت دولت و عقیم‌سازی کودکان» توصیف کرده بود.
دادگاه حکم داد که پدر نباید مانع درمان هورمونی دخترش شود و باید درکی از دیسفوریای جنسی او پیدا کند.
تلاش برای خرابکاری در خواسته‌های فرزندتان از طریق اظهارات عمومی، نوعی خشونت خانگی است.
این‌که پدر آن را مسئولیت پدری خود می‌دانست تا از دخترش در برابر این عمل برگشت‌ناپذیر محافظت کند، در اینجا بی‌ربط است.
در سوئیس در سال ۲۰۲۳، والدین به‌طور قانونی از حقوق والدینی خود محروم شدند زیرا
می‌خواستند دخترشان را از تله تراجنسیتی محافظت کنند:
در دوران همه‌گیری ویروس کرونا، کودک بیشتر اوقات تنها بود و زمان زیادی را به صورت آنلاین می‌گذراند، که این امر منجر به
مشکلات روانی شد و باعث شد او شروع به هویت‌یابی به عنوان پسر کند.
سپس والدین به یک بیمارستان دولتی رفتند.
در آنجا، آنها تجویز بلوکرهای بلوغ را توصیه کردند.
والدین این را رد کردند و به روان‌درمانی روی آوردند.
۱۲۳۴۳۲۱ مدرسهٔ دخترانه در برابر این واکنش نشان داد.
او تصمیم والدینش را نادیده گرفت و «گذار اجتماعی» را آغاز کرد – ضمایر جدید، نام جدید.
شکایت والدین با دخالت اداره رفاه جوانان و سازمان ترنسجندر «Le Refuge» رسیدگی شد.
آنها والدین را به «سوءاستفاده» متهم کردند.
در ایالات متحده، در ایالت مونتانا، حضانت دختر والدین در سال ۲۰۲۳ سلب شد زیرا آنها از اجازه دادن به
دخترشان برای تحت درمان قرار گرفتن خودداری کردند.
پس از آنکه دخترش به‌دلیل تهدید به خودکشی در یک کلینیک بستری شد، او در آنجا اظهار داشت که اکنون خود را پسر می‌داند.
والدین با این موضوع موافقت نکردند زیرا قانع شده‌اند که تمایل به تغییر جنسیت ناشی از یک مشکل سلامت روان تشخیص‌نشده است.
پدرش توضیح داد: «من بی‌قید و شرط دخترم را دوست دارم و فقط می‌خواهم تا زمانی که به بلوغ و تجربهٔ کافی برای
درک پیامدهای اعمالش نرسیده، از تصمیم‌گیری خودداری کند.»
دختر در ایالت وایومینگ قرار گرفت، جایی که انجام عمل‌های جراحی مختص جنسیت بر روی افراد زیر سن قانونی مجاز است.
او اکنون در گروهی متشکل صرفاً از پسران زندگی می‌کند و بعداً به مادر بیولوژیکی‌اش تحویل داده
خواهد شد، مادری که سال‌هاست با او تماسی نداشته است.
حتی اگر او به خانوادهٔ اصلی‌اش بازگردد، آن خانواده به‌طور جبران‌ناپذیری از هم پاشیده است.
نتیجه‌گیری: شرم‌آور است که مردم اکنون فرزندان‌شان را از دست می‌دهند، نه به‌خاطر سوءاستفاده از کودک، بلکه به‌خاطر
اینکه می‌خواهند با تمام وجود و با عمیق‌ترین باور، دقیقاً از سوءاستفاده از روح، ذهن و بدن‌شان محافظت کنند.
والدینی که بهترین موقعیت را برای القای اعتمادبه‌نفس و شجاعت در فرزندانشان دارند و می‌توانند بدون آنکه کودک ابتدا خود را با
جنسیتی متفاوت شناسایی کند، عشق را برای او تضمین کنند، اولین کسانی هستند که به‌سرعت توسط به‌اصطلاح روان‌شناسان،
مدارس و مؤسسات تحقیر شده و از فرزندانشان جدا می‌شوند.
آنچه به نظر می‌رسد یک مجموعه کودکان و نوجوانان باشد که به مشکلات مدرسه و زندگی روزمره می‌پردازد، در واقع در لایه‌های
پنهان، فعال‌گرایی خطرناک تراجنسیتی است که جایی در مهدکودک ندارد.
چگونه ما به‌عنوان یک جامعه این‌قدر سریع از «خودت باش» به «بدنت را جراحی کن و تمام هویتت را تغییر بده» رسیدیم؟
سازندگان رسانه‌ای، گروه‌ها و لابی‌گران و آنچه روان‌شناسان مدرسه‌ای نامیده می‌شوند، کسانی که جوانان و کودکان بی‌دفاع را
تحت چنین شستشوی مغزی قرار می‌دهند، باید در دادگاه محاکمه شوند.
نه والدینی که می‌خواهند فرزندانشان را از تصمیم‌های شتاب‌زده‌ای که زندگی‌شان را دگرگون می‌کند، از چشم‌انداز تشکیل
خانواده محروم می‌سازد و بسیاری چیزهای دیگر، محافظت کنند.
این گروه‌ها جنگ را علیه یک نسل کامل اعلام کرده‌اند و اگر در برابر این جنون جنسیتی موضع قاطعی
نگیریم، بی‌گمان این نسل را برای همیشه از دست خواهیم داد!
پسر یکی از تماشاگران اولین روزش را در مهدکودک آغاز می‌کند، و ببین چقدر آماده است.
باشه، باگی، چند جنسیت وجود دارد؟
دو
و شما چه کسی هستید؟
یک پسر
می‌تونی دختر باشی؟
خیر
آیا دخترها می‌توانند پسر باشند؟
خیر
بسیار خب.
و وقتی کسی شروع می‌کند دربارهٔ تراجنسیتی یا همجنس‌گرا بودن صحبت کند، چه می‌گویید؟
این یک گفتگوی مناسب نیست.
خب، چی بگوییم؟
معتادان بازنده‌اند.
و کمونیسم کار نمی‌کند.
آفرین، عزیزم.