Beste kijkers, is het jullie al opgevallen hoe massaal het onderwerp transseksualiteit in de media wordt gepropageerd?
Het is vooral belangrijk om te benadrukken dat zelfs onze jongste kinderen hier dagelijks mee worden geconfronteerd,
of het nu thuis is in zogenaamde kinderprogramma's of op de school, waar hen al in de basischool
"opheldering" over verschillende seksuele praktijken of zelfs genderidentiteiten wordt opgedrongen.
Kla.TV heeft hier al verschillende keren over bericht.
Een verkenning op de "kinderprogramma's" laat al zien hoe breed de indoctrinatie met betrekking tot transgender is.
Op KiKA van ARD en ZDF, vertelt een nieuwe serie genaamd "Ik ben Hannah" het verhaal van
een tiener die zich identificeert als trans.
Het gaat over een transmeisje in een jongenslichaam dat op het punt staat de puberteit door te maken.
De serie komt oorspronkelijk uit Australië en wordt bejubeld door de media en transactivisten.
Hannah wordt gespeeld door een transgender activiste, Evie Macdonald, uit Australië.
Een jongen die zich op negenjarige leeftijd uitte als meisje.
De nu 16-jarige tiener is alom geprezen voor haar toneelrol als Hannah en wordt beschouwd als
een aankomende ster voor kinderen en tieners.
Het kinderprogramma "stark!" van "ZDFtivi" introduceert de 13-jarige Leo, die als meisje
geboren is en nu over zijn leven als jongen vertelt.
De doorslaggevende factor voor "hem" was dat "hij" geen "typische meisjes
dingen" wilde doen, zoals jurken dragen enz.
"Hij" werd depressief. Toen hoorde "hij" op sociale media over een trans man die dezelfde ervaring had en uitte zich.
Hij kreeg al snel puberteitsblokkers om te voorkomen dat het kind de natuurlijke puberteit zou doormaken.
In "PUR+" van ZDF wordt ook Nick voorgesteld, die als meisje geboren is en ook niet van jurkjes hield.
In haar prepuberteit ontwikkelde ze depressies en psychische problemen.
En zoals je zou verwachten, vond ook zij haar "redding" in een trans-programma op internet.
Het snelle "uitten" werd onmiddellijk gevolgd door puberteitsblokkers.
Er zijn bijna ontelbaar veel van dit soort duidelijke indoctrinatieprogramma's
op televisie en in de sociale media.
De sociale media geven kinderen en jongeren trouwens een vertekend beeld van de wereld, alsof er
enorm veel mensen zijn die zich identificeren als LGBTQ. Dit is niet het geval!
Op Apps zoals TikTok, Discord, Instagram, Tumblr en YouTube draaien een onevenredig grote hoeveelheid gericht verspreide
inhouden als sluikreclame voor alternatieve identiteiten.
Het is opvallend dat jongeren sociale media gebruiken om hun identiteit te verkennen.
En omdat ouders hun kinderen vrije toegang geven tot sociale media, verliezen ze
uit het oog wie er op hun kinderen inpraat.
In alle "verslagen" valt op dat deze kinderen zich in een persoonlijke crisis
bevonden, die meestal gepaard ging met depressies.
Al deze mensen - die geloofden dat ze van geslacht moesten veranderen - kwamen zelf niet op het
idee dat ze in het verkeerde lichaam geboren waren.
Op internet werden ze echter overspoeld, zonder ook maar één kritisch bericht als tegengeluid te krijgen.
Geen enkel rapport, noch in de kinderprogramma's noch op internet, wijst op de ernstig te nemen
gevaren van puberteitsblokkers of gaat in op de diepere oorzaak van depressie bij kinderen.
Maar de transitie wordt voorgesteld als kinderspel, alsof het de minst problematische zaak van de wereld
is, waarvoor je zelfs grote sociale erkenning krijgt.
Geen van deze kinderen krijgt echte hulp, in plaats daarvan worden ze uitgebuit voor de doelen van een ideologie.
Deze uitbuiting van bedrogen kinderen en jongeren is levendig en verontrustend
gedocumenteerd in een docu-drama van Epoch Times:
"Gendertransformatie - de onuitgesproken realiteit" is gebaseerd op de ervaringen van verschillende transgender
jongeren en inzichten uit interviews met experts.
Aan de oppervlakte vertelt het docu-drama het tragische verhaal van Jailey uit
Californië, een van Abigails dochters:
Een paar jaar geleden was de term "transgender" nog vreemd voor de familie.
Vandaag wordt ze echter geconfronteerd met de complexe en vaak onuitgesproken realiteit van deze kwestie.
Jailey, ooit door haar familie omschreven als het "meisjesachtigste meisje", groeide beschut op in
Californië en genoot van haar leven als dochter en zus.
Maar haar leven veranderde aan het begin van een nieuw schooljaar.
Het onderwerp genderidentiteit werd op school behandeld.
Op 13-jarige leeftijd begon Jailey aan depressies te lijden.
De schooltherapeut moedigde haar aan om zich kritisch bezig te houden met haar eigen identiteit.
De vraag werd daarbij gesteld of ze misschien gelukkiger zou zijn als ze als jongen zou leven.
Zonder dat Jailey's moeder Abigail het wist, werd ze toen ingedeeld in een LGBTQ-groep op school.
De schoolpsychologen instrueerden de kinderen expliciet om hun ouders of leerkrachten niet te vertellen over het bestaan
van deze groep om een "beschermd kader" te waarborgen.
Tijdens deze bijeenkomsten werden regelmatig transgenders uitgenodigd die met de studenten
praten over hun ervaringen met de transformatie.
Een psychologe die zelf deelnam aan dergelijke bijeenkomsten legde uit dat de sessies vaak het gevoel opriepen dat er een
"wij versus de anderen" was, vooral naar familie en omgeving toe, die zogenaamd niet
zou begrijpen wat de getroffenen doormaakten.
In de LGBTQ-groep isoleerden de scholieren steeds meer en bleven ze grotendeels onder elkaar.
Het gebruik van apps zoals Snapchat, die het mogelijk maken om je eigen gezicht te presenteren als dat van
het andere geslacht, is steeds gebruikelijker geworden.
Gesprekken over hoe gemakkelijk geslachtsverandering tegenwoordig is, werden steeds meer gevoerd.
De inhoud die de leerlingen op hun mobiele telefoons te zien kregen, werden ook meer seksueel,
zoals een van de betrokkenen in de film uitlegde.
Voor velen leidde dit tot een zogenaamde body dysmorphic disorder (BDD) .
Kort daarna besloot Jailey dat ze niet meer als meisje wilde leven en verlangde dat ze
voortaan met de naam "Jason" werd aangesproken.
Abigail, de moeder, realiseerde zich dat ze nog nauwelijks toegang had tot haar dochter.
Zelfs na overleg met de schoolpsycholoog kreeg ze het advies om zich terughoudend op te stellen.
De psycholoog stelde Abigail voor de keuze:
"Wat heb je liever - een dode dochter of een levende zoon?"
Jailey begon daarop mannelijke hormonen in te nemen.
Uiteindelijk liep ze weg van huis en vond onderdak bij een LGBTQ-groep.
Abigail probeerde wanhopig haar dochter te vinden, deelde flyers uit en waarschuwde de politie, maar zonder succes.
Jailey kwam ook niet meer opdagen op school.
Na enige tijd werd Abigail beschuldigd van mishandeling van haar dochter en moest zich voor het gerecht verantwoorden.
De schoolpsycholoog was degene die het bureau jeugdzorg adviseerde om Jailey uit het gezin te verwijderen.
Na de rechtszittingen ontving Abigail uiteindelijk een brief van een stad in Californië waarin haar werd meegedeeld dat
bij Jailey een geslachtsveranderende operatie zou worden uitgevoerd en dat de stad
de volledige kosten daarvoor zou dragen.
De brief was ondertekend door de verantwoordelijke rechter.
Abigail werd de voogdij over haar dochter ontnomen.
Na de operaties en hormoonbehandelingen leed Jailey onvoorstelbaar sterke
pijn, depressies en zelfmoordgedachten.
Een laatste telefoontje naar haar moeder weerspiegelde haar ondraaglijke lijden door de fysieke pijn
van de hormoonbehandeling, maar ze vertelde Abigail nog steeds niet waar ze was.
Op een dag kreeg Abigail een telefoontje van de politie:
Jailey had zichzelf van het leven beroofd door voor een trein te springen.
Abigail was diep geschokt dat haar het recht was ontnomen om voor haar lijdende dochter te zorgen.
Ze werden te snel uit elkaar gerukt zonder dat de moeder, die echt van haar kind
hield, de kans kreeg om haar dochter te helpen.
Na Jailey's tragische zelfmoord is Abigail vandaag de dag nog steeds actief op straat, organiseert ze
demonstraties en doet ze ophelderingswerk om te informeren over geslachtsverandering.
Ze wordt beledigd en het zwijgen opgelegd door tegendemonstraties.
Verschillende experts en psychologen die in het docu-drama worden geïnterviewd, geven aan dat ze alleen
binnen een zeer beperkt kader kunnen handelen als het gaat om genderspecifieke transformatie.
Zodra ze vragen stellen of proberen uit te zoeken waarom een patiënt denkt dat hij of zij in het verkeerde lichaam leeft,
kan de vergunning van de psycholoog worden ingetrokken.
Het hele staatsapparaat is ontworpen om de transformatie-ideologie te versnellen en aan te wakkeren.
Dr. Katherine Welch, een arts, dringt er bij mensen op aan om het geldspoor te volgen.
Het doel is om van mensen door de transformatie levenslange patiënten te maken. Met andere woorden,
zo lang mogelijk winst te maken uit iemands leven.
Veel van de grote gezondheidsorganisaties onderdrukken de meningen van psychologen en artsen en dreigen
zelfs met ontslag op staande voet zodra hun uitspraken de organisaties in gevaar zouden kunnen brengen.
Jailey's tragische verhaal, en dat van haar familie in het bijzonder, zijn helaas geen op zichzelf staand geval:
In 2021 werd een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen een vader in Canada, omdat hij de geslachtsverandering van zijn
14-jarige dochter omschreef als door de staat gesponsorde kindermishandeling en sterilisatie van kinderen.
De rechtbank beval dat de vader de hormoontherapie van zijn dochter niet in de weg mocht staan en
begrip moest ontwikkelen voor haar genderdysforie .
De poging om de wensen van zijn kind te saboteren door middel van publieke verklaringen is een vorm van gezinsgeweld.
Het feit dat de vader het als zijn vaderlijke verantwoordelijkheid zag om zijn dochter te beschermen
tegen deze onomkeerbare ingreep woog hier niet mee.
In Zwitserland werden ouders in 2023 wettelijk hun ouderlijke rechten ontnomen omdat ze hun dochter
wilden beschermen tegen de transgender valstrik:
Tijdens de coronatijd reisde het kind meestal alleen en online, waardoor het psychische problemen
ontwikkelde en zich als jongen begon te identificeren.
De ouders gingen vervolgens naar een staatsziekenhuis.
De toediening van puberteitsremmers werd daar aanbevolen.
De ouders weigerden en kozen voor psychotherapie.
De school van het meisje heeft dit tegengewerkt.
Ze ging voorbij aan de beslissing van haar ouders en begon aan een "sociale
transitie": nieuwe voornaamwoorden, nieuwe naam.
Op de klacht van de ouders werd geantwoord met het inschakelen van het bureau voor
jeugdzorg en de transgender organisatie "Le Refuge".
Die beschuldigden de ouders van "misbruik".
In de Verenigde Staten, in de staat Montana, werd ouders in 2023 de voogdij over hun dochter
ontnomen omdat ze behandeling voor hun dochter weigerden.
Nadat haar dochter was opgenomen in een kliniek vanwege een dreigende zelfmoordpoging, zeiden ze
daar haar zich te identificeren als een jongen.
De ouders weigerden hiermee in te stemmen omdat ze ervan overtuigd zijn dat de wens om te veranderen
voortkomt uit een niet gediagnosticeerd psychisch probleem.
"Ik hou onvoorwaardelijk van mijn dochter en wil gewoon niet dat ze beslissingen neemt totdat ze de
volwassenheid en levenservaring heeft om de gevolgen van haar daden te begrijpen," legde haar vader uit.
De dochter werd geplaatst in de staat Wyoming, waar geslachtsspecifieke chirurgische
ingrepen op minderjarigen zijn toegestaan.
Ze woont nu in een onvermengde jongensgroep en zal later worden overgedragen aan haar biologische
moeder, met wie ze al jaren geen contact meer heeft gehad.
Zelfs als ze wordt opgenomen in haar gezin van herkomst, is het gezin onherstelbaar verwoest.
Conclusie: Het is schandalig dat mensen nu ondertussen hun kinderen verliezen, niet vanwege kindermishandeling, maar
omdat ze hen van ganser harte en met de diepste overtuiging willen beschermen tegen een dergelijke
mishandeling van hun ziel, hun geest en lichaam.
Ouders die in de beste positie zouden zijn om hun kind zelfvertrouwen en moed te geven, om hen liefde te garanderen
zonder dat het kind eerst van het andere geslacht moet zijn, zijn de eersten die verguisd en van hun
kinderen gescheiden worden door zogenaamde psychologen, scholen en instellingen.
Wat zich aandient als kinder- en jeugdprogramma's waarin schoolse- en alledaagse problemen aan bod
komen, is tussen de regels door gevaarlijk transactivisme dat niet in de kinderkamer thuishoort.
Hoe zijn we als samenleving zo snel van "wees jezelf" naar "laat je lichaam operatief
veranderen en verander je hele identiteit" gegaan?
Mediamakers, -groeperingen en -lobbyisten en hun zogenaamde schoolpsychologen die weerloze jongeren en
kinderen aan zulke hersenspoelingen onderwerpen, moeten voor het gerecht worden gebracht.
Niet de ouders die hun kinderen willen beschermen tegen kortzichtige beslissingen die hun hele leven
zullen veranderen, hen beroven van het vooruitzicht om een gezin te stichten en nog veel meer.
Deze groepen hebben de oorlog verklaard aan een hele generatie, en we zullen deze generatie
onherroepelijk missen als we ons niet resoluut verzetten tegen de hele gendergekte!
De zoon van een kijker gaat op zijn eerste dag naar de kleuterschool en kijk eens hoe goed hij is voorbereid.
Oké, Buggy, hoeveel geslachten zijn er?
Twee.
En jij bent?
Een jongen.
Kun je een meisje zijn?
Nee.
Kunnen meisjes jongens zijn?
Nee.
Oké.
En wat zeg je, als iemand erover begint te spreken transgender of homo te zijn?
Dat is geen gepast gesprek.
Goed, en wat zeggen we?
Drugs zijn verliezers.
En communisme werkt niet.
Goed gedaan, baby.