Para pamirsa sing kinurmatan, sugeng rawuh ing wawancara kita karo Jo Conrad saka Bewusst.TV!
Jo sing kinurmatan, matur nuwun sanget wis sarujuk kanggo wawancara iki lan wis nyisihaké wektu kanggo nindakake!
Sampeyan wis dadi pendidik wiwit wiwitan banget, wis suwe nindakake iki, lan sampeyan nglaporake
akèh topik sing umume diabaikan déning media kita.
Contone, sampeyan wis nglaporake bab Illuminati lan pendaratan ing rembulan taun 2009 ing konferensi anti-sensor.
Lan saiki wis 15 taun kepungkur wiwit wektu kuwi, wiwit taun 2009, lan akèh sing wis kelakon.
Minangka wong sing wis melu ing pendidikan seks suwene pirang-pirang taun, kepiye panjenengan ngukur
kahanan saiki lan apa panjenengan pendapat babagan iku?
Apa iki kaya sing sampeyan kira-kira utawa kaya sing sampeyan ramal, utawa kepiye sampeyan bakal ngukur?
Ya, mesthi ora mungkin prédhiksi wektu kuwi apa sing wis kelakon ing taun-taun pungkasan.
Kaya sing wis tak kandhakake, mesthi wae aku wis nyelidiki Illuminati, Freemasons, organisasi rahasia, lan
macem-macem klompok sing nindakake prekara kanthi rahasia.
Nanging, durung cetha apa sing saktenane padha ditindakake lan kepiye carane. Ing
antarané wektu kuwi, kita wis ngalami akèh bab.
Ya, taun 2009 wis ana 9/11, kita wis ngalami kuwi, sing wis dadi sawijining kedadeyan ing ngendi kowe bisa weruh yen
ana sing bisa uga diseting supaya nggayuh tujuan tartamtu.
Iku ateges serangan teroris – saiki kita kudu ngawasi telpon lan ngawasi kabeh sing bisa.
Sing luwih nggumunake yaiku kahanan sing diarani coronavirus – ing ngendi kowe pancen bisa
weruh kanthi cetha manawa iki uga wis dirancang.
Lan banjur kowe mung kudu ndeleng apa rencanane.
Lan kanggo mangerteni sak tenane, yen saiki ana organisasi rahasia... Apa sing dikarepake?
Kayane padha kepengin nguwasani donya kanthi cara apa wae. Nanging kepiye carane kuwi bisa ditindakake?
Ing film-film James Bond, kayane Goldfinger sing kontaminasi cadangan emas nganggo radioaktivitas utawa semacam kuwi.
Nanging sejatine: kepiye kowe bisa ngatur lan nguwasani sak donya?
Lan pancen menarik carane kita wis weruh iki karo coronavirus, carane wedi digunakake minangka piranti.
Iku ateges kowe pancen kudu nindakake apa wae sing nggawe wong-wong sarujuk matesi kabebasane lan sapiturute.
Kosok baline, iki ateges yen kita ngomong yen kita pengin ngrebut donya lan nindakake kuwi kanthi kekerasan, kita bakal butuh
akèh banget polisi lan prajurit kanggo 8 milyar wong ing Bumi.
Lan banjur pitakonané yaiku apa padha ora bakal mbrontak sawisé, apa padha bakal manut kabèh.
Iki ateges ora mungkin ngontrol sakabehe donya utawa kabeh manungsa kanthi kekerasan.
Iku ateges kowe saktenane kudu nyoba ngapusi wong supaya sarujuk karo perkara kanthi mung ngomong: saiki ana
masalah, ana terorisme, mula kita kudu nindakake iki.
Ya, kita ngerti. Lan saiki kita duwe owah-owahan iklim, saiki kita kudu pindhah menyang
mobil listrik utawa turbin angin lan sapiturute.
Sing, kanthi cara tartamtu, bisa ditampa déning akal wong akèh, saéngga mung sawatara sing tetep bisa kritis.
Lan karo kahanan coronavirus, cetha banget manawa sawijining virus sing banget mbebayani wis kanthi cara tartamtu
nyabrang saka China menyang Italia, banjur nyebar ing kabèh negara ing antarané, lan banjur saka Italia menyang Jerman.
Lan banjur kita kudu ati-ati ing supermarket supaya nganggo masker kanggo tukang cat lan tukang pernis,
amarga yen ora kita bisa kena infeksi ing kana, sanajan kabeh barang wis kena tutul lan sapiturute.
Kabeh omong kosong tenan, yen kowe mikir kanthi kritis. Nanging pinten wong sing gelem manut?
Kabeh wong padha mlaku-mlaku nganggo masker lan nglaporake tanggane. Nalika sawetara wong
teka kanggo barbecue ing kebon, polisi teka...
Lan iki nuduhake sepira suksesé ngontrol sakabehing donya liwat rasa wedi, supaya wong-wong ngidini macem-macem perkara
ditindakake marang awaké dhéwé sing biasané ora bakal diidini.
Lan banjur diwiwiti: kowe kudu nduwé kertu vaksinasi lan bukti, lan kowe malah ora iso njaluk secangkir kopi kajaba
kowe 2G utawa 3G – ya iku wis divaksin, dites, utawa wis mati.
Dadi kowe pancen ora bisa entuk kopi yen durung divaksin.
Lan nganti saiki aku durung divaksin. Aku uga ora nganggo masker ing supermarket.
Nanging kuwi uga dadi pengalaman, mesthi wae wong padha ndelok, lan asistèn penjualan bisa nelpon polisi.
Iku ateges manawa sanajan wedi-wedi kuwi, lan banjur migunakaké kanggo kauntunganmu, iku dadi pengalaman sing kowe bakal
tuwuh saka kono utawa kowe bakal kandha, "Aku luwih milih manut karo kabèh sadurungé wong liya ngomong apa-apa."
Manungsa pancen makhluk sosial, sakwisé kabèh.
Iki ateges ana upaya kanggo nguntungake sipat-sipat manungsa iki – wedi, kontrol sosial, rasa salah, lan sapiturute
– supaya wong padha kandha, "Oke, oke. Critakna apa sing kudu tak lakoni, lan aku bakal nindakake."
Dadi kahanan coronavirus iku sawijining bab ing ngendi kekuwatan-kekuwatan iki, apa wae
jenenge saiki, sapa persise sing ana ing mburine.
Ana Bangsawan Lawas, Srengéngé Ireng, kulawarga naga, bab-bab sing pancen kita ngerti sithik banget.
Nanging uga, mesthi wae, Forum Ekonomi Donya, Klub Roma, lan Vatikan.
Lan ana piramida gedhe saka struktur-struktur sing sejatine ana kanggo njamin ana wong ing endi-endi sing bisa dikontrol.
Lan banjur padha kudu ngetrapake perkara-perkara kasebut. Iku ateges media uga dadi pérangan saka iki.
Iku ateges, yen media wis ngomong kaya ngene: Kabeh iki omong kosong – kaya media kritis, yen media arus utama wis nindakake
tugase wiwit awal lan ngomong: Rungokna, iki mung flu, ora pati mbebayani lan tes-tes kuwi sejatine ora maringi informasi akèh...
Nanging padha mainake perané. Ing piramida iki, media massa kalebu pérangané.
Lan padha uga kasil nggawe wong-wong ngomong ... – utawa yen wis luwih adoh, sawisé kuwi kowe mung bisa belanja ing
saindenging jagad yen duwé sertifikat vaksinasi ing ponselmu utawa malah chip ing sangisore kulitmu.
Lan sapa waé sing ora dipasang chip ora bakal diidini belanja.
Lan kuwi wis lumayan adoh. Nanging durung cukup adoh.
Utawa ora kasil. Kuwi sing positif kanggo aku.
Kita bisa weruh yen sawetara wong – lan sanajan mung kira-kira sepertiga saka populasi, utawa malah luwih sithik, paling
ora ing negara-negara Kulon; ing negara liya ora pati nyebar... – Nanging ing kene, kira-kira sepertiga ora divaksinasi.
Padha uga nuduhaké yèn dhèwèké iku pamikir sing ora konvensional, bisa diomongké mangkono, lan banjur
diadhepi polisi nalika demonstrasi lan sapituruté.
Lan iku pancen ora dadi. Lan kuwi endahé.
Iki ateges yèn upaya kanggo ngrebut panguwasa donya mbutuhake sawetara prasyarat.
Pamaréntah kudu nyoba ngyakinaké wong supaya gelem nindakaké kanthi sukarela. "Kabeh wong nganggo masker! Divaksin!"
"Oh ya, oh ya, oh ya!" yen ora ditakoni. Nanging kuwi ora bisa mlaku.
Miturut pendapatku, saiki kita ana ing kahanan ing ngendi manungsa dadi luwih kritis.
Padha ora percaya maneh marang media arus utama uga.
Saiki wis dadi masalah kanggo wong-wong sing kepengin ngontrol kita amarga akèh banget wong sing kritis lan wong-wong ora
manèh nonton kabar saben dina kaya sing biyèn ditindakake wong tuwa, nanging padha nggoleki sumber informasi alternatif.
Lan kuwi nuduhake yen owah-owahan wis kedadeyan.
Kanggo aku, kuwi pancen pratandha sing apik – upaya iki uga aku lakoni kanthi sakabehe.
Dadi pancen padha nurunaké celonone.
Padha kandha, "Kita pengin iki lan kuwi, lan kita bakal nindakake." Lan kuwi mbutuhake akeh energi.
Akeh banget wong sing kudu mbayar iki: laboratorium biologi ing China lan banjur para dhokter.
Lan ing endi-endi, kudu dituntut supaya wong-wong sing nglawan coronavirus nampa akèh dhuwit, lan wong-wong sing nyebarake
wedi, media, lan gambar-gambar mau dibayar kanthi apik.
Iku ateges padha wis nyawisake akeh tenaga kanggo kuwi, nanging durung kasil ngontrol kabèh manungsa nganti tekan titik sing
bisa padha kandha, saiki kita ana ing kahanan sing mbebayani, saiki kita butuh pamaréntahan donya kanggo ngontrol Corona.
Iku wis ora dadi apa-apa, sanajan padha wis nyelehake akeh tenan. Iku sejatine pratandha sing apik.
Ya. Sampeyan bisa ngomong yen ana kedadeyan sing nggegirisi. Sejatine iku pancen kedadeyan sing nggegirisi kanggo kabeh wong.
Nanging, mbok menawa iki pancen sing wis mbangunake akèh wong.
Nanging kita uga wis bisa ngamatake, kaya sing kowe sebut sakedhap sadurunge, manawa media massa
uga melu ing iki lan nduweni perané ing dolanan iki.
Lan kita wis weruh kanthi cetha banget manawa akèh laporan sing nyatakake panemu sing béda – nalika pandemi
coronavirus, gampang banget weruh manawa laporan kuwi ujug-ujug ora kasedhiya maneh ing sawetara platform.
Video, wawancara, informasi sing ditemokake babagan coronavirus kanggo tujuan pendidikan, kalebu saka para
profesor, yaiku ilmuwan sing ora padha pendapat karo media massa utawa politisi, dumadakan ilang.
Wong-wong mau ora bisa ditemokake maneh ing YouTube, wis dibusak saka Google lan Facebook.
Masalah sensor. Iku wis cetha banget.
Lan kowe wis ngadhepi kabeh masalah iki suwé banget saiki.
Iki uga dadi topik kanggo mangsa ngarep – yen sampeyan ngetutake, paling ora ana Agenda 2030 saka PBB sing wis diproklamasikake,
wis disetujoni – utawa isih kudu disetujoni, ing kahanan apa wae.
Lan banjur uga ana masalah ngestandardake pendapat lan pelaporan.
Supaya bisa sacara khusus nyensor informasi sing bener lan sing salah.
Apa panemu panjenengan babagan kahanan iki?
Ya, mesthi wae kowe nyoba. Lan biyen luwih gampang.
Ayo dianggep, yen kita bali 100 taun kepungkur, mesthi ora ana televisi, lan mesthi uga ora ana internet.
Nanging banjur ana koran-koran. Mbutuhake akèh dhuwit kanggo miwiti koran utawa stasiun televisi.
Kamera sing saiki kita duwé durung ana nalika semana, mula ora saben wong bisa masang kamera video ing omah lan banjur nyiarké.
Iku mung bisa kelakon nganggo lisensi.
Saiki kita uga duwe conto-conto sing, umpama, AUF1 banjur bisa diakses liwat satelit...
Lan banjur padha nyoba njupuk haké kanggo nggayuh wong liwat satelit. Lan banjur akun-akun mau diblokir.
Kabeh saluran YouTube-ku sing nduwé 77.000 pelanggan wis dibusak.
Dadi iki sejatine minangka bagéan saka upaya kanggo ngontrol manungsa, kaya ing novel 1984
karya George Orwell ing Kementerian Kasunyatan.
Kabeh ditulis maneh. Lan sapa waé sing banjur mbukak cangkemé, bisa diomongaké, bakal digawa, disiksa
sethithik nganti bisa fungsi manèh, utawa diwènèhi obat bius.
Nanging kuwi ora mungkin karo milyaran wong. Lan miturut pendapatku, apa sing ditindakake media massa iku memalukan.
Donya bisa katon beda banget yen wong-wong ing media arus utama, sing gajine luwih dhuwur tinimbang kita kene, nindakake
tugase – yaiku tenanan maringi pendhidhikan marang manungsa.
Perang, propaganda perang uga lagi kedadeyan saiki.
Kita sejatine meh dipaksa mlebu Perang Donya Katelu karo Rusia, bisa diomongake.
Lan media arus utama, ya, apik tenan, kita kudu! Mula saka iku dipresentasikake kanthi cara sing positif.
Kita ndhukung katentreman, nanging senjata kanggo ...! Mula kabeh dadi keblinger.
Lan ya, apa sing dibutuhake wong, apa sing dibutuhake kita, sejatine yaiku literasi media.
Kuwi mesthi gampang diomongake, nanging sejatine luwih amarga wong-wong padha nyadari manawa akèh saka
apa sing diparingake marang dheweke iku ora bener.
Padha bubar nyadari iki sajrone pandemi coronavirus. Tuladha owah-owahan iklim uga apik.
Dadi saiki ana omongan terus-terusan babagan kudu nurunake suhu nganti 1,5 derajat, yen ora, kita kabeh bakal mati.
Lan pancen ana wong enom sing sawisé kuwi nempel ing dalan utawa nyemprot cat ing lukisan-lukisan lawas ing museum lan
sapituruté, amarga padha pracaya yèn kita kabèh bakal mati.
Nanging nalika aku mbandhingake kuwi karo kasunyatan – mesthi diomongake yèn taun iki mangsa semi paling panas wiwit
ana cathetan cuaca, mangsa panas paling panas, Mei paling panas, Juli paling panas – aku ora ngrasakake kaya ngono.
Kanggo aku, iku pancen lumrah banget lan kadhangkala malah kakehan adhem lan... – ya wis, mung cuaca. Basah, ya, udan.
Lan ya, wong kudu takon marang awake dhewe, apa sing dakdeleng ing televisi cocog karo kasunyatan aku?
Ya.
Mesthi wae, ana akèh wong sing kandha yèn yèn kuwi ana ing televisi, mula mesthi bener.
Ahli ngomong kaya ngono, Lauterbach ngomong kaya ngono, ya kaya ngono kuwi.
Lan kuwi pancen dadi masalah, amarga akèh banget wong bisa dipengaruhi déning psikologi massa liwat sawatara mekanisme.
Persis liwat wedi, kontrol sosial, nanging uga liwat para ahli, pangulangan sing terus-terusan – lan media arus utama
terus-terusan mbaleni, terus-terusan mbaleni kasus-kasus infeksi koronavirus utawa mangsa panas paling
panas sing tau ana utawa saiki mangsa gugur paling panas.
Lan lapisan es kutub lagi leleh...
Yen sampeyan ndeleng kanthi rada luwih kritis, sampeyan bisa weruh manawa ora ana siji wae saka iki sing
sejatine cocog karo pengalaman saben dina aku, karo kasunyatan.
Masalahe yaiku akèh wong pancèn gampang dipengaruhi.
Lan kita kabeh wis dimanipulasi wiwit isih cilik, kanthi pirang-pirang cara,
kadhangkala alus banget nganti kita ora nyadari.
Kita kabeh mesthi duwe akèh konsep sing kita entuk saka jaman cilik utawa ing sekolah lan
banjur kita adopsi, mikir yèn kuwi pancèn carané.
Nanging isih beda banget.
Kita mbokmenawa ora ngerti apa-apa bab sejarah sejati manungsa lan akèh bab liya.
Lan media massa – kaya sing wis tak kandhakake – lagi nindakake pakaryan sing memalukan.
Untunge ana wong-wong kaya sampeyan ing Kla.TV utawa Bewusst.TV lan akèh liyané sing saiki uga nduwèni kasempatan iki.
Internet iku panemuan sing luar biasa – miturut panemuku, uga digawa menyang donya dening
kuwasa ing pucuk piramida supaya bisa ngawasi kabeh.
Nanging sisih liyane yaiku saiki kita bisa nggawe video ing kene nganggo sawetara kamera, kita bisa nggawe
program – kaya Maischberger utawa Lanz utawa apa wae jenenge – lan kita bisa ngunggah menyang internet!
Lan uga, aku ora ngerti pinten puluh ewu utawa atusan ewu wong sing bakal bisa ndeleng sawisé kuwi.
Kuwi kaendahan saka apa sing kita deleng!
Lan aku pancen ndeleng kaya ngono, yèn kita saiki ana ing jaman nalika kabeh owah-owahan.
Yaiku, barang-barang sing bisa waé wis dikumpulaké déning kekuwatan latar mburi iki sajrone ewonan taun.
Struktur-struktur Freemasonry, lan macem-macem loji, kapercayan, media, militer, lan sapa ngerti apa maneh.
Sistem moneter, keuangan, aliran lan sapiturute.
Apa sing wis padha mbangun saiki lagi ambruk, bisa diomongake, amarga wong-wong wis tangi.
Kuwi kesan aku. Nanging iki tangi sing alon. Akeh wong isih nindakake kuwi.
Lan sabanjuré ana wong sing kandha, "Ngagem masker, ana wabah virus sing bakal teka – luwih
becik ngagem masker ing parkiran supermarket,"
Banjur bakal ana akèh wong manèh. Nanging mbok menawa ora sak akèh kaya kaping pungkasan.
Iku ateges wis ana upaya sing wis ditindakake kanggo... – Aku bakal ngomong maneh amarga iki penting
banget: dheweke ora bisa nindakake kaya ngono maneh saiki amarga bakal nduwèni efek sing padha.
Yen saiki padha nyuntikake energi sing padha marang monkeypox utawa sing padha, wong-wong ora bakal nanggapi kaya biyen.
Akeh wong liya bakal kandha, "Ayo, mandheg wae. Kita wis ngerti kabeh bab kuwi."
Mesthi wae, kaya sing tak kandhakake, mesthi ana wong-wong sing mung nglilani kabeh ditindakake marang dheweke.
Nanging kuwi ora bakal kelakon maneh. Dadi pitakonané, apa sing bakal padha nyoba ditindakake?
Mesthi wae, bisa dicoba bab liya, kaya perang, teror, penyakit anyar maneh, apa wae.
Utawa makhluk luar angkasa nyerang Bumi.
Ana macem-macem skenario... apa sing didhelikake ing balik lengané, apa senjata sing isih diduwèni ing
quiver-é, bisa diomongké, kanggo ngontrol manungsa.
Nanging kesan aku yaiku kabeh iki ora bisa maneh, amarga jaman wis owah lan kesadaran wong-wong wis owah.
Aku nggawe Bewusst.TV amarga aku tansah pracaya yen ana owah-owahan ing kesadaran.
Lan aku bisa weruh yèn saiki kahanan pancèn wis katon cetha, yèn akèh wong kaya kowe, kaya kita, lan akèh liyané uga padha
ngatasi masalah-masalah iki lan ora gelem nampa kabèh manèh.
Iki uga bab sing bisa kok kandha yèn kita pancèn kudu mbela awak dhéwé, saben siji-siji saka kita.
Yen aku ngomong, "aku bakal ndeleng apa sing ditindakake wong liya, lan kabeh padha nganggo masker, aku uga
bakal nganggo masker" – banjur aku wis kelangan akal.
Nalika kabeh wong kandha, "Ya, apa sampeyan duwe kertu vaksinasi?"
Lan yen kekuwatan-kekuwatan iki bisa meyakaké, umpama, 80 persen wong yèn kita kabèh kudu nduwèni sertifikat
vaksinasi ing ponsel, mula kabèh bakal kandha: 20 persen sing saiki nolak kudu dikurung.
Banjur umat manungsa dhéwé bakal nuntut, bisa diomongké, supaya ana pamaréntahan donya kanggo nguncèni wong-wong iki.
Lan banjur kita bakal nduwé taun 1984, amarga wong-wong kuwi dhéwé sing wis nuntut.
Lan mbok menawa kuwi sing dipikirake.
Wong-wong bakal nuntut supaya ana pamaréntah donya kanggo ngrampungaké masalah umat manungsa.
Lan kita weruh kahanan kabeh kaya apa, ana perang-perangan lan sepira bodho politik.
Kita butuh pamaréntahan donya. Iku salah siji saka rencana-rencané, ana akèh manèh.
Nanging aku ora mikir bakal kaya ngono.
Ya, ayo dianggep kaya ngono. Kita ora ngerti persis apa sing bakal kelakon sabanjure.
Wong mung bisa nyumurupi kahanan lan weruh yèn iki wis tekan puncak – masalah Rusia,
Ukraina... Kabeh propaganda sing lagi kedadeyan.
Lan saiki kita uga bisa ndeleng laporan iki, ing jaman kepungkur. Keragaman wis nyusut.
Lan aku mikir laporan sing ditujokake iku piranti sing kuat.
Dadi aku bakal ngomong kanggo kapentingan pamaréntah, kanggo kapentingan politik, kanggo
kapentingan wong-wong sing kepéngin ngontrol urusan donya.
Dadi, panemumu piye bab kuwi?
Sepira wigatine kita nduwé lan bisa njaga media lan pelaporan sing manéka warna?
Iku pancen poin sing penting.
Mesthi. Kuwi sing paling penting.
Aku kandha yèn media bisa ngganti kabèh donya dadi luwih apik!
Kanthi pancèn mbukak kabèh iki lan kandha, iki ora bisa.
Lan sakjane, media – kita tansah ndeleng kaya ngene ing demokrasi lan ing donya sing ana
politik lan... – kabeh dikontrol kanthi cara tartamtu.
Lan media tansah ngawasi para politikus kanthi teliti. Ing jaman kepungkur, iki bisa uga
mung kedadeyan ing sawetara kasus sing kapisah.
Nanging kuwi ora tau dadi rencana.
Nanging banjur ana sawetara wartawan investigasi sing – aku iki sapa ta, Nixon, Watergate,
lan sapiturute – pancen bisa mlebu ing koran.
Lan banjur: Oh, apik tenan, padha entuk Hadiah Pulitzer.
Kita nduwé gagasan yèn laporan kita wis seimbang, lan wong-wong sing muncul ing warta utawa ing
acara Markus Lanz iku wartawan sing luar biasa.
Nanging akèh wong saiki ora ndeleng kaya ngono maneh, lan kita uga ora kena ndeleng kaya ngono.
Kita ora kena ndeleng wong-wong mau minangka prekara istimewa, sanajan gajine gedhe.
Nanging saktenane, Perjanjian Penyiaran Antar-Negara Bagian kanggo media umum nyatakake "pelaporan sing seimbang".
Sisa apa sing isih kita duwé?
Kita weruh yèn pelaporan babagan partai politik iku sepihak.
Sejatine iki cukup, aku bakal ngomong, condhong kiwa lan ijo.
Lan ya, iki mesthi bakal nguntungake pihak-pihak ing balik layar sing pengin wong percaya kabeh lan
ora nyadari yen media nyebarake warta kanthi bias.
Dadi nalika umume wong nampa ideologi-ideologi iki.
Lan kuwi kahanané kanggo akèh wong, padha kandha: Ya, cetha yèn kita kudu njauh saka sayap tengen.
Lan cetha manawa kita kudu nylametake iklim. Ora ana sangsi bab kuwi.
Sing apik yaiku akèh wong padha mangu-mangu lan ana media alternatif lan macem-macem panemu.
Aku ora ngomong yèn aku nduwèni monopoli marang kabeneran ing Bewusst.TV.
Utawa kabeh wong sing saiki tak wawancara, utawa sing kowe wawancara ing Kla.TV, saiki padha nduwé bebener.
Nanging kita nuduhake sisih liyane.
Lan banjur pamirsa bisa ngomong: Oke, saiki ana wong-wong sing ngomong yèn Putin sing kudu disalahaké kanggo kabèh.
Utawa mbok menawa saiki padha takon: Kepiye kahanané ing Ukraina saiki? Iku pancèn béda banget
karo carané sing tansah digambaraké marang kita.
Putin sing jahat mung nyerang negara sing mlarat lan ora salah. Pancen ala tenan.
Jenis diktator apa kuwi? Kuwi crita liyane, sisih liyane.
Ana uga sing ditrapake ing saben perang lan saben kahanan, kanggo owah-owahan iklim, ...
Saiki kita duwe Trump ing Amerika, sing kandha yèn dhèwèké ora bakal ndhukung Ukraina kaya sing wis ditindakake sadurungé.
Aku nemokake iki menarik. Dhèwèké uga ora ngrasakaké kuwatir babagan iklim iki.
Dheweke uga bisa ora ngesahake perjanjian iklim internasional...
Dheweke uga ora nandatangani Persetujuan Iklim Paris nalika semana – dheweke dadi presiden saka taun 2016 nganti 2020.
Biden manèh nindakake kuwi.
Nanging amarga dheweke mung ngomong apa sing terus-terusan diomongake marang kita
babagan kecemasan iklim, iku mung manipulasi.
Apa pancen Trump sing... – kuwi prakara liya sakabehe.
Aku ora ngerti tenan carane ngukur dheweke. Kita ora bisa tenan percaya marang para politikus.
Nanging paling ora apa sing diomongake iku bab-bab sing durung tau diomongake déning présidhèn liya.
Lan saiki, karo Robert F. Kennedy Junior – bisa uga dadi Menteri Kesehatan, sing cetha ngrembug industri farmasi,
goroh babagan coronavirus lan karusakan vaksin – apik banget amarga katon ana owah-owahan ing politik saiki.
Uga, supaya pamilihan bisa nuduhake owah-owahan kaya ngono.
Aku ora mesthi wong sing tansah ngomong, ya, kita bisa milih. Maksude, kita pancen duwe demokrasi.
Dadi yen kita ora seneng karo politik, kita bisa masang salib ing panggonan liya ing pemilu sabanjure.
Wis mesthi ana kahanan sing kayane wong isa ngomong.
Nanging kita wis weruh ing saindenging jagad manawa narasi ijo sayap kiwa iki lan masyarakat woke iki, sing uga
kalebu bocah-bocah sing bisa ngganti gendhèr, ngalami operasi...
Ana kedadeyan sing banget ala, nganti wis ana owah-owahan liyane sing lagi lumaku, karo
wong-wong padha kandha yen iki ora bisa dadi dalan maju.
Supaya pemilihan umum ing pirang-pirang negara saiki nuduhake manawa kahanan sejatine obah maneh menyang arah sing beda.
Lan aku yakin kita uga bisa matur nuwun marang media alternatif amarga wis nambah kesadaran lan nuduhake sisih liya saka crita.
Lan kuwi mesthi kudu diterusake.
Mula aku pancen mikir yen penting terus maju, amarga banjur luwih akeh wong bakal nyadari yen ana sing ora bener ing kene.
Aku krungu bubar iki yèn (sapa ngerti) coronavirus sakjane ora pati parah, utawa ana akèh kasus
karusakan vaksin lan saiki dianggep minangka long Covid.
Akeh banget wong sing wis nyadari iki, mbok menawa durung masarakat umum, nanging uga penting kanggo
ngerti manawa owah-owahan ing sawijining masyarakat ora kelakon liwat masarakat umum.
Iku mesthi kelakon liwat sawetara wong sing nggawa bab anyar utawa bab sing béda, sing banjur alon-alon nyebar dadi gagasan
lan ing sawijining wektu bisa uga dadi sakabehe sistem kaya GDR utawa diktator liyane sing... – apa isa ngomong kaya ngono?
Aku ora ngerti apa kowe isih diijini ngomong kaya ngono, amarga saiki apa wae sing kok omongake iku mbebayani...
Nanging kasunyatane masyarakat padha owah amarga sawetara wong wis kandha, "Hei, delengen, ana sing ora bener kene."
Lan aku mikir yen iku tugas sing penting.
Ya, mesthi. Lan pelaporan iku penting kanggo kuwi.
Lan apa waé topik sing pungkasane bakal teka marang kita ing mangsa ngarep, utawa sing
disampèkaké marang kita déning media, bisa diomongaké:
Kepiye utawa apa sing sampeyan rekomendasikake marang wong-wong, marang masyarakat,
marang saben individu? Apa sing bisa kita lakoni?
Saben individu, supaya ana keragaman pendapat, pelaporan mandhiri, lan kasempatan kanggo saben individu
krungu loro-lorone sadurunge nggawe kaputusané dhéwé.
Apa sing bakal sampeyan rekomendasikake marang wong-wong sing ngrungokake wawancara iki?
Miturut sampeyan, apa sing dadi prioritas dina iki?
Kepiye carane kita bisa nindakake kuwi, apa sing bisa ditindakake babagan kuwi?
Ing kahanan apa wae, kita kudu kritis marang apa sing kita deleng ing media. Aku isih nonton warta saben dina.
Nanging saktenane, luwih becik ndeleng apa sing padha kandha marang kita.
Lan kadhangkala kabèh program mung bisa nggeleng sirah – nganti ramalan cuaca, ing kono bisa uga isih ana sethithik bebener.
Lan wong-wong pancen kudu njupuk informasi saka manéka sumber, ora mung saka bab pisanan sing dirungokaké utawa sing paling
banter... – lan kuwi persis sing ditindakake stasiun televisi utama utawa Spiegel utawa majalah-majalah gedhé – ora ngomong:
Ya, padha bakal menehi aku informasi sing lengkap. Ora, padha ora bakal menehi aku informasi sing lengkap.
Lan uga mbela awakmu lan merhatekake nalika kowe lagi dimanipulasi.
Mesthi wae, kuwi ora gampang diakoni. Amarga ing wiwitan ana rasa kaya wedi.
Yen ana wong saiki kandha, "Iki teka virus sing banget mbebayani," lan aku kandha, "Ya Gusti, ya Gusti, ya Gusti...!"
Yen aku ora ati-ati, solusi sing bakal ditawakake kuwi mesthi bakal salah.
Iku ateges ngakoni uga bab kaya ngono. Iku kaya kelinci ing ngarep ula.
Kelinci kuwi cepet banget; padha langsung ilang ing sekejap.
Yen ana ula sing ujug-ujug muncul ing kana, kelinci mandheg amarga wedi lan ora mlayu,
banjur mesthi dadi mangsa gampang kanggo ula.
Yen ora mangkono, ula kuwi ora bakal bisa nyusul kelinci.
Iki ateges nalika kita lumpuh amarga wedi, kita kudu nyadari iki lan ngamatake awake dhewe.
Dadi iki uga bab sing angel, lan kowe kudu nyisihake wektu kanggo awakmu dhewe.
Dadi aku pancen nyaranake supaya kabeh wong ora mbukak apa-apa terus-terusan.
Esuk-esuk nalika arep menyang kantor, radio mobil diuripake, lan ing kantor uga radio diuripake.
Lan ing wayah bengi, televisi urip banjur aku turu. Ana sing muter sedina muput.
Iki lumrah banget ing akèh wong. Luwih manèh ing Amerika, ing ngendi televisi tansah nyala.
Lan wong-wong malah ora nyadari yèn ana sing diserep sacara bawah sadar – kapan waé, manipulasi, mbok menawa frekuensi.
Nanging kita nduwé wektu kanggo dhéwé lan tenanan ngrungokaké swara batin kita: Oke, apa sing pancèn duwéku saiki?
Apa saiki aku wedi yen iklim bakal mateni kita kabeh, utawa ora?
Aku ngomong, babagan cuaca, aku wis ngalami luwih saka 60 taun cuaca, lan aku tetep tenang babagan kuwi.
Nanging nalika aku ndeleng jero diriku lan ndeleng apa sing ana ing televisi, aku
nyadari menawa mbok menawa aku manèh dimanipulasi.
Lan nalika aku wiwit kritis babagan iki, mbok menawa aku uga bakal nemokake apa sing bakal teka ing acara
sabanjure, apa sing bisa dadi anyar maneh, lan aku bisa ati-ati supaya ora dimanipulasi maneh.
Mbok menawa wong bakal ngomong maneh: Delengen, saiki kowe kudu duwe aplikasi kanggo nglawan bebaya iki, kowe kabeh
kudu ndaftar, lan yen ora, kowe ora bakal bisa belanja maneh...
Penting kanggo ngenali iki. Nanging, mung kowe sing bisa nindakake iki kanggo awakmu dhewe.
Rasa wedi lan rasa salah lan... – iki kabèh perasaan sing mlebu ing kene.
Nalika wong-wong kandha, "Ikuti firasatmu," mesthi rada angel. Luwih becik manut atimu.
Mula aku pracaya manawa ing atiné kita padha nyambung karo sumbering kabèh kang ana, apa
waé sing arep kita sebut – Gusti utawa ciptaan.
Aku uga wong sing pracaya yèn ana kaadilan sing luwih luhur, tatanan sing luwih dhuwur ing jagad raya tinimbang kekuwatan
peteng iki sing kepéngin ngapusi kita, lan kuwi uga ora diidini.
– kajaba manawa kita manungsa mutusaké yèn kita péngin ngalami kaya ing taun 1984.
Yèn kita péngin manggon ing koloni semut, ing ngendi kita krasa nyaman, ing ngendi ana kutha 15 menit.
Nalika kita ora perlu maneh mobil lan ora mabur maneh kanggo liburan – lan ora diijini maneh...
Nanging kabèh wis ana. Kuwi sing arep padha gawé supaya kita gelem nampa.
Lan kita pancen kudu duwe kepinginan kanggo kamardikan.
Mula pangarep-arepku yaiku supaya wong-wong bebas, nduwé katresnan, bisa ngungkapaké
katresnané, lan bisa ngungkapaké kabeneran.
Kabebasan kanggo ngomong lan mikir. Ora mung mikir, nanging uga diijini ngomong apa sing dipikirake.
Lan nalika aku krasa dibatesi ing panggonan tartamtu lan aku nyadari yen kuwi kedadeyan maneh, yen aku ora diijini
ngomong iki utawa kuwi, yen ora, aku bakal dadi iki utawa kuwi.
Sampeyan mung kudu ngerti bab kuwi. Nanging saben wong mung bisa ngerti kuwi kanggo awake dhewe:
Aku wis tau keciduk sadurunge, nanging saiki aku nyadari yen kahanan sing padha kedadeyan maneh, mula aku saiki luwih ati-ati.
Aku ora langsung nindakake apa sing ditindakake wong liya, nanging luwih dhisik mikir apa pancen migunani.
Ya, ya. Lan babagan, ayo diomongake, laporan.
Yen kowe wis biasa nduwé sumber-sumber sing béda-béda sing kowe delok utawa rungokaké,
Lan karo coronavirus, kita wis weruh yen dumadakan sumber-sumberé ilang, sampeyan ora bisa nemokaké maneh.
Yen kowe weruh barang kaya ngono, apa kowe nyaranake ngundhuh utawa nyimpen kanggo awakmu dhéwé?
Supaya sampeyan bisa mbaleni maneh mengko, supaya ora dipandu menyang siji arah amarga sampeyan ora
maneh weruh, krungu, utawa nindakake sing liyane.
Utawa apa sampeyan mikir yen kuwi ora pati penting? Utawa kepiye sampeyan ngevaluasi kuwi?
Aku mikir kuwi poin sing apik, amarga video-video tansah ilang saka YouTube.
Sadurunge aku dibusak, video siji-siji uga bola-bali dibusak.
Ing Bewusst.TV, kita duwe server dhéwé, dadi kabèh isih ana.
Nanging bisa uga ing sawijining wektu ana kedadeyan, sing kuwi ilang utawa diblokir, utawa ana sawetara langkah sing dijupuk.
Iki ateges nyimpen program-program iku pancen masuk akal.
Sapa waé malah bisa luwih adoh lan ngomong yèn kadhangkala kowe mung nyetak barang-barang amarga kowe
ngomong, kita ora ngerti apa kita bakal tansah nduwé internet.
Iki uga bisa dadi bagéan saka rencana pasukan peteng kanggo ngomong yèn padha bakal mateni internet amarga
wong-wong nyebarake kabeneran kakehan liwat internet.
Aku ora mikir dheweke bakal nindakake kuwi, amarga mesthi ana akèh faktor ekonomi sing melu.
Lan uga kontrol lengkap, aku ora mikir kuwi bakal kelakon, nanging bisa.
Lan kadhangkala apik ngomong, "Aku bakal nyimpen cadangan kabeh kanthi cara apa wae." Kadhangkala aku uga nyithak barang-barang.
Sampeyan uga duwe swara setuju, swara ora setuju, lan sapiturute, ing ngendi kabeh diringkes
ing siji lembar kertas A4 supaya bisa disalin.
Mangkono aku miwiti, ing taun 1996, sadurunge aku nulis buku pertamaku.
Wektu semana durung ana internet, lan ora ana siji wae saka kemungkinan-kemungkinan iki.
Dadi aku pancen nduwé sawetara topik ing selembar kertas A4 – wektu kuwi topiké AIDS, HIV, apa kuwi pancen bener?
Lan kuwi padha karo Corona. Akeh sing goroh.
Ditulis ing selembar kertas, digawa menyang toko fotokopi, banjur difotokopi kanggo disebarake.
Mengko, iki nyebabake buku pisananku, Entwirrungen (Ngurai).
Mbok menawa ing sawijining wektu kita kudu bisa ngomong yen kita isih duwe barang fisik, ora mung sing murni digital.
Banjur, yen kabeh hard drive kanthi cara apa wae ilang sawisé utawa ana bencana sing nggawe kabeh ora bisa
digunakaké, mula bisa dadi apik yèn isih duwé buku fisik.
Mula aku uga nyaranake para mudha supaya ora mung streaming buku audio digital utawa sing
padha, nanging uga nduwèni buku fisik ing omah.
Lan uga aja gumantung marang Wikipedia. Ing jaman biyen ana ensiklopedia, Brockhaus lan sapiturute.
Lan Wikipedia mesthi uga dimanipulasi dening kekuwatan tartamtu.
Iki ateges sampeyan ora bakal nemokake maneh katrangan sing pancen netral babagan saben istilah, nanging
luwih kaya sing katon banget sepihak ing sawetara bagean.
Wong-wong nulis bab aku sing aku ora kenal, nanging aku ora bisa apa-apa bab kuwi.
Dadi iki uga perkara-perkara sing kuwat banget – lan kita kudu ngerti bab kuwi.
Dadi kemampuan pamirsa kanggo nyimpen barang-barang supaya bisa diterusake nalika sampeyan pancen duwe video ing hard drive.
Sampeyan bisa uga ngirim menyang wong liya utawa nyimpen ing USB stick supaya yen internet diblokir.
Dadi, ukuran kaya ngono. Coba wae ndeleng apa sing kelakon.
Mbok menawa ora mesthi kaya ngene, lan uga ora mesthi kita bisa blanja ing supermarket saben dina.
Uga bisa dadi gagasan apik kanggo nyedhiyakake sawetara pasokan, sawetara banyu, sawetara baterei utawa baterei sing
bisa diisi ulang, supaya sampeyan bisa tahan sawetara dina.
Amarga bisa uga padha nyetel kahanan supaya kita ora entuk kabèh iki saben dina, supaya kita ora nganggep lumrah yèn
bisa entuk kabèh sing dibutuhaké ing supermarket. Ayo dideleng.
Para mudha saiki ora ngerti maneh saka ngendi asalé barang-barang, yèn iku ditandur déning para petani, lan saiki
para petani wis ngadhepi kasulitan amarga owah-owahan iklim sing maknane padha kudu nglepas sapi-sapiné, lan banjur sawetara
perusahaan internasional bakal pungkasané ngasilaké panganan utawa produk liya sing isih bisa dipangan, nanging ora séhat.
Dadi kanggo ngatasi iki. Ya, bisa uga ana kedadeyan liya.
Nanging aku pancen optimis manawa kahanan lagi maju menyang arah sing positif.
Trump uga kanthi cetha nyatakake manawa dhèwèké ndhukung kabebasan wong kanggo nyatakake pamanggihé lan kabèh platform media
sosial – apa kuwi Facebook, Instagram, utawa apa waé jenengé.
Wong-wong wis nyensor kaya edan. Lan Trump kandha yèn kuwi ora bisa ditrima.
Hak warga negara kanggo nyatakake panemune kudu dilestarekake, lan iki uga kudu ditegakake dening hukum.
Sanajan ing perusahaan-perusahaan gedhe iki – Google lan liya-liyane.
Padha ora bisa mung ngomong, "Kita ngapusi bab-bab sing kita tawarake."
Ya, iki topik sing maneka warna, nanging penting saben wong nggolèki informasi kanthi macem-macem
cara lan uga nyimpen informasi supaya bisa disebarake.
Ya, lan uga ing teges manawa ora ana informasi sing ilang sawisé kuwi.
Kita ora ngerti kepiye kahanané nalika pandemi coronavirus.
Nanging nalika kita ngomong manawa kita ora pengin ndeleng sajarah mung saka siji sudut pandang,
nanging luwih pengin weruh kepiye sajarah saktenane.
Mula mesthi masuk akal kanggo mriksa iki lan nyimpen basis data, buku, utawa bahan bacaanmu
dhéwé, utawa malah nyithak supaya ora ilang.
Jo, matur nuwun kanggo wektu sampeyan!
Matur nuwun kanggo kasempatan iki! Iki mesthi dadi kasempatan kanggo nuduhake akèh pikiran sing kadhangkala teka ing pikiranku
nalika wawancara, bab-bab sing durung tau tak pikirake tenan.
Matur nuwun sanget kanggo kasempatan lan wawancara, lan salam hormat kanggo Kla.TV lan kulawarga!
Matur nuwun! Matur nuwun sanget! Kita ngaturaken pangajeng-ajeng supados panjenengan lan Bewusst.TV tansah
kagungan kawani, kekiyatan, lan ketekunan. Matur nuwun!
Matur nuwun!