Муҳтарам тамошобинон, ба мусоҳибаи мо бо Ҷо Конрад аз Bewusst.TV хуш омадед!
Ҷои азиз, бисёр ташаккур, ки бо ин мусоҳиба розӣ шудед ва барои он вақт ҷудо кардед!
Шумо аз ибтидо омӯзгор будед, муддати тӯлонӣ дар ин кор ҳастед ва дар бораи мавзӯъҳои зиёде гузориш
медиҳед, ки васоити ахбори мо онҳоро аксаран нодида мегиранд.
Масалан, шумо аллакай дар соли 2009 дар як конфронси зидди цензура дар бораи Илюминати ва фуруд омадан ба Моҳ гузориш дода будед.
Ва ҳоло 15 сол сипарӣ шудааст аз он вақт, аз соли 2009, ва бисёр чизҳо рӯй доданд.
Ҳамчун шахсе, ки солҳои зиёд дар таълими ҷинсӣ иштирок кардааст, шумо вазъи кунуниро чӣ гуна
арзёбӣ мекунед ва назари шумо дар ин бора чӣ аст?
Оё он тавре шуд, ки шумо интизор доштед, ё тавре, ки шумо пешгӯӣ карда будед, ё чӣ гуна онро арзёбӣ мекунед?
Бале, албатта он вақт пешгӯӣ кардан ғайриимкон буд, ки дар солҳои охир чӣ рӯй додааст.
Чуноне ки гуфтам, ман албатта аллакай Илюминати, фримасонҳо, ҷамъиятҳои махфӣ ва ҳама гуна гурӯҳҳое,
ки корҳоро пинҳонӣ анҷом медиҳанд, таҳқиқ кардаам.
Аммо он қадар равшан набуд, ки онҳо воқеан чӣ кор мекунанд ва чӣ гуна. Дар ин миён мо таҷрибаҳои зиёдеро аз сар гузаронидем.
Хуб, соли 2009 аллакай ҳодисаи 11 сентябрро аз сар гузаронидем, ки он рӯйдоде буд, ки дар он метавон буд дид, ки
шояд барои расидан ба ҳадафҳои муайян саҳнасозӣ шуда буд.
Ин маънои ҳамлаи террористӣ дорад – ҳоло мо бояд телефонҳоро ва ҳама чизҳои имконпазирро назорат кунем.
Он чиз боз ҳам ҳайратовар буд, ки онро вазъияти гӯё вируси коронавӣ меномиданд – дар он ҷо воқеан
хеле равшан мешуд, ки ин низ пешакӣ тарҳрезӣ шуда буд.
Ва сипас шумо танҳо бояд бубинед, ки нақшаҳо чӣ ҳастанд.
Ва барои он ки умуман фаҳмем, агар ҳоло ягон созмонҳои махфӣ вуҷуд дошта бошанд... Онҳо чӣ мехоҳанд?
Ба назар мерасад, ки онҳо мехоҳанд ба як тарз ҳукмронии ҷаҳонро ба даст оранд. Аммо ин чӣ гуна имконпазир аст?
Дар филмҳои Ҷеймс Бонд ба таврие Голдфингер захираҳои тиллоро бо радиоактивӣ ё чизи монанди он олуда мекунад.
Аммо дар асл: чӣ гуна шумо метавонед тамоми ҷаҳонро назорат кунед?
Ва хеле ҷолиб аст, ки мо инро бо коронавирус дидем, ки тарс чӣ гуна ҳамчун восита истифода мешавад.
Ин маънои онро дорад, ки шумо воқеан бояд коре кунед, ки мардумро водор созад, то озодиҳои худро маҳдуд кунанд ва ғайра.
Баръакс, ин маънои онро дорад, ки агар мо бигӯем, ки мехоҳем ҷаҳонро бо зӯрӣ забт кунем, пас барои 8 миллиард нафар
аҳолии Замин ба шумораи зиёди афсарон ва сарбозон ниёз дорем.
Ва пас савол ин аст, ки оё онҳо низ баъдтар шӯриш хоҳанд кард ва оё онҳо бо ҳамаи ин розӣ хоҳанд шуд.
Ин маънои онро дорад, ки назорат кардани тамоми ҷаҳон ё тамоми инсониятро бо зӯрӣ ғайриимкон аст.
Ин маънои онро дорад, ки шумо аслан бояд кӯшиш кунед, ки одамонро бо гуфтани оддӣ манипулятсия кунед: «Ҳоло мушкилот вуҷуд
дорад, терроризм ҳаст, бинобар ин мо бояд ин корро анҷом диҳем.»
Бале, мо мефаҳмем. Ва ҳоло мо бо тағйирёбии иқлим рӯ ба рӯ ҳастем, ҳоло бояд ба
мошинҳои барқӣ ё турбинаҳои бодӣ гузарем ва ғайра.
Ки, ба як маънӣ, барои омма қобили қабул аст, то ки танҳо чанд нафар, ки интиқодӣ ҳастанд, боқӣ монанд.
Ва бо вазъияти коронавирус хеле равшан буд, ки як вируси хеле хатарнок ба таври номаълум аз Чин ба Италия гузашта, дар тамоми
кишварҳои байни онҳо паҳн шуд ва сипас аз Италия ба Олмон расид.
Ва пас дар супермаркет бояд эҳтиёткор бошем ва ниқоби рассомон ва лаккашҳоро пӯшем, зеро дар акси ҳол метавонем дар он ҷо
сироят шавем, гарчанде ки ҳамаи молҳоро даст мезананд ва ғайра.
Ҳамааш воқеан беҳуда аст, агар ба он бо назари интиқодӣ назар кунед. Аммо чанд нафар бо он розӣ шуданд?
Ҳама бо ниқобҳо гашта, ҳамсояҳояшонро мегузориш медоданд. Вақте чанд нафар барои барбекӯ дар боғ ҷамъ омаданд, полис омад...
Ва ин нишон медиҳад, ки назорат кардани тамоми ҷаҳон тавассути тарс дар асл то чӣ андоза муваффақ будааст, то мардум
ба худ иҷозат диҳанд, ки бо онҳо ҳар гуна корҳое анҷом дода шаванд, ки дар ҳолати муқаррарӣ иҷозат намедоданд.
Ва он гоҳ сар шуд: ба шумо корти эмгузаронӣ ва исбот лозим аст, ва шумо ҳатто наметавонед як пиёла қаҳва гиред,
агар шумо 2G ё 3G набошед – яъне эмшуда, санҷидашуда ё мурда.
Пас, агар шумо эм накарда будед, воқеан наметавонистед қаҳва гиред.
Ва то имрӯз ман эм нашудаам. Ман дар супермаркет низ ниқоб напӯшидам.
Аммо, албатта, ин ҳам як таҷриба буд: мардум ба шумо менигаранд ва фурӯшанда метавонад ба полис занг занад.
Ин маънои онро дорад, ки ҳатто ҳамин тарсҳо ва истифодаи онҳо ба манфиати худ таҷрибаест, ки ё аз он
меафзояд, ё шумо мегӯед: «Беҳтар аст пеш аз он ки мардум чизе бигӯянд, бо ҳама чиз розӣ шавам.»
Охир-оқибат, инсонҳо мавҷудоти иҷтимоӣ ҳастанд.
Ин маънои онро дорад, ки кӯшиш мекунанд аз ин хусусиятҳои инсонӣ – тарс, назорати иҷтимоӣ, ҳисси гуноҳ ва ғайра –
истифода баранд, то мардум бигӯянд: «Хуб, хуб. Ба ман бигӯ, ки чӣ кор кунам, ва ман онро мекунам.»
Пас вазъияти коронавирус чизе буд, ки дар он ин нерӯҳо, ҳар чи мехоҳед онҳоро ҳоло ном баред, ҳар касе дақиқ дар паси онҳо аст.
Мавҷуданд ашрофи қадим, Офтоби сиёҳ, хонадони аждаҳо, чизҳое, ки мо дар бораи онҳо воқеан хеле кам медонем.
Аммо, албатта, инчунин Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ, Клуби Рум ва Ватикан.
Ва як пирамидаи бузурги сохторҳо вуҷуд дорад, ки дар асл барои он ҳастанд, ки дар ҳар ҷо
одамоне бошанд, ки метавон онҳоро назорат кард.
Ва онҳо бояд пас аз он ин корҳоро низ амалӣ кунанд. Ин маънои онро дорад, ки ВАО низ ҷузъи ин ҳастанд.
Ин маъно дорад, ки агар ВАО чунин мегуфтанд: «Ҳамааш беҳуда аст» – мисли ВАО-и интиқодӣ, агар ВАО-и асосӣ аз аввали кор вазифаи
худро иҷро карда, мегуфтанд: «Гӯш кунед, ин грипп аст, он қадар хатарнок нест ва
озмоишҳо дар асл ба мо чандон маълумот намедиҳанд»…
Аммо онҳо нақши худро бозиданд. Дар ин пирамида васоити ахбори омма ҷузъи он мебошанд.
Ва онҳо инчунин тавонистанд мардумро водор кунанд, ки бигӯянд ... – ё агар ин кор каме пештар мерафт, пас аз он шумо танҳо дар
сурате метавонистед дар саросари ҷаҳон харид кунед, ки дар телефони мобилии худ шаҳодатномаи эмгузарониро дошта
бошед ё шояд ҳатто дар зери пӯстатон чип насб карда бошед.
Ва касе, ки чип надорад, иҷозат дода намешавад харид кунад.
Ва он хеле дур рафт. Аммо на он қадар дур.
Ё он кор накард. Ин барои ман ҷиҳати мусбати он аст.
Мо мебинем, ки баъзе одамон – ва ҳатто агар ин танҳо, шояд, сеяк ё ҳатто камтар аз аҳолӣ бошад, ҳадди ақал дар
кишварҳои Ғарб; дар дигар кишварҳо он қадар паҳн нашуда буд... – Аммо дар ин ҷо, шояд сеяк эмкунӣ нашудаанд.
Онҳо низ, метавон гуфт, худро ҳамчун андешамандони ғайрианъанавӣ нишон доданд ва сипас дар эътирозҳо
ва дигар чорабиниҳо аз ҷониби полис боздошт шуданд.
Ва он баромад накард. Ва ҳамин зебоии он аст.
Ин нишон медиҳад, ки талош барои ба даст овардани ҳукмронии ҷаҳонӣ ба як қатор шартҳои пешакӣ ниёз дорад.
Мақомот бояд кӯшиш кунанд, ки мардумро ба иҷрои чизе ихтиёрӣ водор созанд. Ҳама ниқоб пӯшед! Ваксина гиред!
"Оҳ ҳа, оҳ ҳа, оҳ ҳа!" агар онро мавриди савол қарор надиҳанд. Аммо он кор намекунад.
Ба назари ман, ин маънои онро дорад, ки мо ҳоло дар вазъияте қарор дорем, ки инсоният рӯз ба рӯз бештар интиқодӣ мешавад.
Онҳо дигар ба ВАО-и асосӣ низ эътимод надоранд.
Дар асл барои онҳое, ки мехоҳанд моро назорат кунанд, мушкил эҷод мешавад, ки одамони интиқодӣ зиёданд ва мардум дигар,
мисли қадимӣҳо, хабарҳои ҳаррӯзаро тамошо намекунанд, балки манбаъҳои алтернативии иттилоотро ҷустуҷӯ мекунанд.
Ва ин нишон медиҳад, ки тағйирот аллакай рӯй дода истодааст.
Барои ман ин воқеан нишонаи хуб аст – дар ин кӯшиш ман низ ҳама чизамро мегузорам.
Пас онҳо воқеан шимашонро поён карданд.
Онҳо гуфтанд, ки мо ин ва он чизҳоро мехоҳем ва мо онро мекунем. Ва ин бисёр энергия мехоҳад.
Бисёре аз одамон маҷбур мешаванд барои ин пардохт кунанд: лабораторияҳои биологӣ дар Чин ва сипас духтурон.
Ва дар ҳама ҷо бояд талаб карда шавад, ки онҳое, ки бо коронавирус меҷанганд, маблағи зиёд гиранд, ва
онҳое, ки тарсро паҳн мекунанд ва гузоришҳо ва тасвирҳои расонаиро паҳн менамоянд, хуб музд гиранд.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо нерӯи зиёде сарф кардаанд, аммо ҳанӯз натавонистаанд тамоми башариятро то дараҷае назорат
кунанд, ки бигӯянд: «Ҳоло мо дар вазъияти хатарноке қарор дорем ва барои назорати Корона ба ҳукумати ҷаҳонӣ ниёз дорем.»
Он аллакай ба ҳеҷ чиз наомадааст, гарчанде ки онҳо барои он бисёр кӯшиш карданд. Дар асл, ин нишонаи хуб аст.
Бале. Шумо метавонед бигӯед, ки як ҳодисаи даҳшатнок рух додааст. Дар асл, ин барои ҳама як ҳодисаи даҳшатнок буд.
Вале шояд маҳз ҳамин чиз бисёре аз одамонро бедор кардааст.
Аммо мо низ тавонистем мушоҳида кунем, ки, чунон ки шумо пештар кӯтоҳ зикр кардед, васоити ахбори омма
низ дар ин ҷалб шуда, дар ин бозӣ нақши худро мебозанд.
Ва мо далелҳои мушаххасро дидаем, ки қисми зиёди гузоришҳое, ки назари дигареро иброз мекарданд – дар давраи
пандемияи коронавирус хеле осон буд дидан, ки ин гузоришҳо ногаҳон дар баъзе платформаҳо дигар дастрас набуданд.
Видеоҳо, мусоҳибаҳо ва маълумоте, ки дар бораи коронавирус барои мақсадҳои таълимӣ, аз ҷумла аз профессорҳо, яъне
олимоне, ки бо назари васоити ахбори омма ё сиёсатмадорон розӣ набуданд, пайдо шуда буданд, ногаҳон нопадид шуданд.
Онҳоро дигар дар YouTube пайдо кардан ғайриимкон шуд, аз Google ва Facebook ҳазф шуданд.
Масъалаи цензура. Ин хеле возеҳ буд.
Ва ту аллакай муддати дароз бо ҳамаи ин масъалаҳо сарукор дорӣ.
Ин низ мавзӯи оянда аст – агар шумо онро пайгирӣ кунед, ҳадди ақал ин Барномаи 2030-и Созмони Милали Муттаҳид аст, ки эълон шудааст,
ба он розӣ шудаанд – ё дар ҳар сурат бояд ба он розӣ шаванд.
Ва сипас низ масъалаи стандартизатсияи назарҳо ва гузоришдиҳӣ низ вуҷуд дорад.
Ки касе метавонад махсусан муайян кунад, ки кадом маълумот дуруст аст ва кадоме нодуруст.
Шумо ин вазъиятро чӣ гуна арзёбӣ мекунед?
Бале, албатта, шумо кӯшиш мекунед. Ва қаблан ин осонтар буд.
Бигзор бигӯем, агар мо 100 сол ба қафо баргардем, албатта телевизион набуд ва, албатта, интернет ҳам набуд.
Аммо пас рӯзномаҳо буданд. Барои оғоз кардани рӯзнома ё телевизион маблағи зиёд лозим буд.
Камераҳое, ки мо имрӯз дорем, он замон вуҷуд надоштанд, бинобар ин барои ҳама имконнопазир буд, ки дар
хона камераи видеоӣ насб карда, сипас онро пахш кунанд.
Ин танҳо бо иҷозатномаҳо имконпазир буд.
Ҳоло мо инчунин намунаҳо дорем, ки, масалан, AUF1-ро баъдан ба таври кадомӣ тавассути моҳвора дастрас кардан мумкин аст...
Ва сипас онҳо кӯшиш мекунанд, ки ҳуқуқи онҳоро барои тавассути моҳвора ба мардум расидан аз
онҳо бигиранд. Ва сипас ҳисобҳо баста мешаванд.
Ҳамаи канали YouTube-и ман бо 77 000 обуначӣ ҳазф шуд.
Пас, дар асл ин қисми ин кӯшиш аст, ки воқеан башариятро назорат кунанд, мисли он чи дар романи
«1984»-и Ҷорҷ Орвелл дар Вазорати Ҳақиқат аст.
Ҳама чиз аз нав навишта мешавад. Ва ҳар касе, ки пас аз он даҳонашро мекушояд, гӯё ба ҷое бурда мешавад, каме шиканҷа
мешавад, то дубора кор кунад, ё ба ӯ маводи мухаддир медиҳанд.
Аммо бо миллиардҳо одамон ин ғайриимкон аст. Ва ба назари ман, он чи васоити ахбори омма мекунанд, шармовар аст.
Дунё метавонист комилан дигар мешуд, агар одамоне, ки дар ВАО-и асосӣ кор мекунанд ва дар ин ҷо нисбат ба мо
хеле беҳтар маош мегиранд, кори худро – яъне воқеан инсониятро таълим додан – иҷро мекарданд.
Ҷангҳо, пропагандаи ҷангӣ низ ҳоло дар ҳоли рӯй додан аст.
Мо аслан дар марзи ба ҷанги сеюми ҷаҳонӣ бо Русия тела дода шудан қарор дорем, метавон гуфт.
Ва ВАО-и асосӣ, ҳа, олӣ, мо бояд! Пас он дар рӯшноии мусбат пешниҳод мешавад.
Мо ҷонибдори сулҳ ҳастем, аммо силоҳҳо барои ...! Пас ҳама чиз баръакс мешавад.
Ва ҳа, он чизе, ки мардум ва мо ниёз дорем, дар асл саводи расонаӣ аст.
Инро ҳамеша гуфтан осон аст, аммо дар асл масъала бештар дар он аст, ки мардум мефаҳманд, ки бисёре аз он
чизҳое, ки ба онҳо пешниҳод мешаванд, дуруст нестанд.
Онҳо инро танҳо ҳангоми пандемияи коронавирус дарк карданд. Мисоли тағйирёбии иқлим низ хуб аст.
Ҳоло ҳамеша дар бораи он гап мезананд, ки мо бояд ҳароратро 1,5 дараҷа поён биёрем, вагарна ҳамаамон хоҳем мурд.
Ва воқеан ҷавононе ҳастанд, ки баъд аз ин худро ба кӯча часпонда, ё бо спрей ба расмҳои қадимии музейҳо ранг
мезананд ва ғайра, зеро бовар доранд, ки ҳамаи мо хоҳем мурд.
Аммо вақте ки ман инро бо воқеият муқоиса мекунам – ҳамеша мегуфтанд, ки ин сол аз замони оғози сабти маълумоти
обуҳавошиносӣ гармтарин баҳор, гармтарин тобистон, гармтарин май ва гармтарин июл буд – ман онро чунин эҳсос накардам.
Барои ман ин комилан муқаррарӣ буд ва баъзан ҳатто хеле сард ва... – ба ҳар ҳол, ин танҳо ҳаво аст. Намнок, дақиқ, боронӣ.
Ва ҳа, мардум бояд аз худ бипурсанд: оё он чизе, ки ман дар телевизион мебинам, бо воқеияти ман мувофиқ аст?
Бале.
Албатта, бисёранд онҳое, ки мегӯянд, агар он дар телевизион нишон дода шавад, пас он бояд ҳақиқӣ бошад.
Мутахассис ҳаминро гуфт, Лаутербах ҳаминро гуфт, ҳамин тавр аст.
Ва ин воқеан мушкилот аст, ки шумораи зиёди одамон метавонанд тавассути механизмҳои муайян
дар зери таъсири равонии оммавӣ қарор гиранд.
Маҳз тавассути тарс, назорати иҷтимоӣ, инчунин тавассути коршиносон ва такрори доимӣ – ва ВАО-и асосӣ пайваста
такрор мекунанд, пайваста такрор мекунанд ҳолатҳои сирояти коронавирус ё гармтарин тобистон ё ҳоло гармтарин тирамоҳро.
Ва қабатҳои яхпӯши полярӣ об мешаванд...
Агар шумо каме бодиққаттар назар кунед, мебинед, ки ҳеҷ кадоме аз ин дар асл ба таҷрибаи
ҳаррӯзаи ман, ба воқеият мувофиқат намекунад.
Мушкилот дар он аст, ки қисми зиёди мардум воқеан ба осонӣ таҳти таъсир қарор мегиранд.
Ва мо ҳама аз синни хурдсолӣ ба роҳҳои гуногун манипулятсия мешавем, баъзан он қадар нозук, ки ҳатто аз он огоҳ нестем.
Шояд ҳамаи мо бисёр мафҳумҳо дорем, ки дар кӯдакӣ ё дар мактаб аз ҷое гирифтаем ва онҳоро
қабул кардаем, фикр карда, ки ҳамин тавр аст.
Вале он комилан дигар аст.
Мо эҳтимолан дар бораи таърихи воқеии башарият ва бисёр чизҳои дигар ҳеҷ намедонем.
Ва васоити ахбори омма – чунон ки ман гуфтам – кори шармандавор мекунанд.
Хушбахтона, дар Kla.TV ё Bewusst.TV ва бисёр ҷойҳои дигар одамоне мисли шумо ҳастанд, ки ҳоло низ ин имконият доранд.
Интернет ихтирои аҷоиб аст – ба назари ман, онро низ қудратҳои дар болои пирамида қарордошта ба
ҷаҳон оварданд, то ки онҳо ҳама чизро назорат кунанд.
Аммо тарафи дигари он ин аст, ки имрӯз мо метавонем бо чанд камера видеоҳо сабт кунем, барномае мисли «Майшбергер» ё «Ланц»
ё ҳар номи дигар тавлид кунем ва онро дар интернет нашр кунем!
Ва инчунин, ман намедонам, ки чанд даҳҳо ҳазор ё садҳо ҳазор нафар баъд аз он метавонанд онро бубинанд.
Зебоии ҳамин чизест, ки мо мебинем!
Ва ман воқеан ҳамин тавр мебинам, ки мо дар даврае ҳастем, ки ҳама чизҳо тағйир меёбанд.
Яъне, он чизҳое, ки ин қудратҳои пасзаминӣ метавонанд дар тӯли ҳазорсолаҳо ҷамъ карда бошанд.
Сохторҳои фримасонӣ, ложаҳои гуногун, эътиқодҳо, васоити ахбори омма, низом ва кӣ медонад боз чӣ.
Системаи пулӣ, молия, ҷараёнҳо ва ғайра.
Он чизе, ки онҳо бунёд кардаанд, ҳоло, ба гуфтани он, ба далели бедоршавии мардум ноком мешавад.
Ин таассуроти ман аст. Аммо он бедории суст аст. Ҳанӯз ҳам бисёре аз одамон ҳамин тавр мекунанд.
Ва бори дигар, вақте касе мегӯяд: «Ниқоб пӯшед, вируси хордиҳӣ меояд – дар таваққуфгоҳи супермаркет беҳтар аст ниқоб пӯшед»,
Пас боз одамони зиёде хоҳанд буд. Аммо эҳтимол на он қадар зиёд, мисли бори охир.
Ин маънои онро дорад, ки аллакай кӯшиш карда шудааст, ки... – Ман боз як бор мегӯям, зеро ин хеле муҳим аст: онҳо ҳоло наметавонанд
боз чунин коре кунанд ва он боз ҳамон таъсирро хоҳад дошт.
Агар онҳо ҳоло ҳамон миқдор энергияро ба мавпокс ё чизи монанди он равона мекарданд, мардум дигар ҳамон тавр вокуниш намекарданд.
Бисёр одамони дигар мегуфтанд: «Оҳ, бас кун, дигар кофист. Мо дар ин бора ҳама чизро медонем.»
Албатта, чунон ки ман гуфтам, ҳамеша онҳое ҳастанд, ки танҳо мегузоранд, ки ҳама чиз барояшон рӯй диҳад.
Аммо ин дигар такрор нахоҳад шуд. Пас савол ин аст, ки онҳо кӯшиш хоҳанд кард, чӣ кор кунанд?
Албатта, метавон чизи дигареро низ санҷид, масалан ҷанг, террор, боз як бемории нав, ҳар чизе.
Ё бегонагон ба Замин ҳамла мекунанд.
Сенарияҳои гуногун ҳастанд... онҳо дар рукавашон чӣ ниқобҳо доранд, чӣ силоҳҳое дар камарбандашон боқӣ
мондаанд, то, ба ибораи дигар, башариятро назорат кунанд.
Аммо ба назарам, ҳеҷ кадоме аз ин дигар имконнопазир аст, зеро замонҳо тағйир ёфтаанд ва огоҳии мардум низ тағйир ёфтааст.
Ман Bewusst.TV-ро месозам, зеро ҳамеша бовар доштам, ки дар шуур тағйирот рух медиҳад.
Ва ман мебинам, ки ҳоло воқеан ҳама чиз рӯшан мешавад, ки бисёре аз одамон, мисли шумо ва мо ва бисёри дигар, низ ба ин масъалаҳо
рӯ овардаанд ва дигар намехоҳанд ҳама чизро таҳаммул кунанд.
Ин ҳамчунин чизест, ки шумо метавонед бигӯед, ки мо воқеан бояд барои худ истодагарӣ кунем, ҳар кадоме аз мо.
Агар бигӯям, «мебинам, дигарон чӣ кор мекунанд, ва онҳо ҳама ниқоб мепӯшанд, ман ҳам ҳамин тавр мекунам», пас ман маҳкум ҳастам.
Вақте ки ҳама мегӯянд: «Бале, шумо корти эмгузарониро доред?»
Ва агар ин қувваҳо, бигӯем, 80 фоизи мардумро бовар кунонанд, ки ҳамаи мо бояд шаҳодатномаи эмгириро дар телефонҳои мобилии
худ дошта бошем, пас ҳама мегӯянд: 20 фоизи онҳое, ки ҳоло аз эмгирӣ саркашӣ мекунанд, бояд ба зиндон андохта шаванд.
Он гоҳ, метавон гуфт, худи башарият талаб мекард, ки як ҳукумати ҷаҳонӣ бошад, то ин одамонро ба зиндон андозад.
Ва пас мо соли 1984-ро медоштем, зеро худи мардум онро талаб карда буданд.
Ва эҳтимолан ҳаминро онҳо фикр мекарданд.
Одамон талаб хоҳанд кард, ки як ҳукумати ҷаҳонӣ вуҷуд дошта бошад, то мушкилоти башариятро ҳал кунад.
Ва мо мебинем, ки ҳама чиз чӣ гуна аст, чӣ гуна ҷангҳо ҳастанд ва сиёсат чӣ қадар беақл аст.
Мо ба ҳукумати ҷаҳонӣ ниёз дорем. Ин яке аз нақшаҳои онҳост, дар миёни бисёр нақшаҳои дигар.
Аммо ман фикр намекунам, ки ин тавр хоҳад шуд.
Бале, биёед ҳаминро тахмин кунем. Мо дақиқ намедонем, ки баъд чӣ рӯй хоҳад дод.
Фақат метавон вазъиятро мушоҳида кард ва дид, ки он ба авҷ мерасад – масъалаи Русия,
Украина... Ҳамаи ин таблиғоте, ки дар ҳоли ҷараён аст.
Ва мо ин ҳисоботро ҳоло ва дар гузашта низ мебинем. Гуногунӣ коҳиш ёфтааст.
Ва ман фикр мекунам, ки гузоришдиҳии ҳадафманд абзори пурқувват аст.
Пас ман мегӯям, ки ин ба манфиати ҳукумат, ба манфиати сиёсат ва ба манфиати онҳое аст, ки мехоҳанд умури ҷаҳонро назорат кунанд.
Пас, назари шумо дар ин бора чист?
Чӣ қадар муҳим аст, ки мо дошта бошем ва тавонем расонаҳо ва гузоришдиҳии гуногунро нигоҳ дорем?
Ин бешубҳа як нуқтаи муҳим аст.
Албатта. Ин муҳимтарин чиз аст.
Ман мегӯям, ки васоити ахбори омма метавонанд тамоми ҷаҳонро ба сӯи беҳтарӣ тағйир диҳанд!
Бо воқеан ошкор кардани ҳамаи ин чизҳо ва гуфтан, ки ин наметавонад бошад.
Ва дар асл, васоити ахбори омма – мо ҳамеша онро дар демократия ва дар ҷаҳоне, ки дар он сиёсат ва... ҳаст,
ҳамин тавр дидаем – ҳама чиз ба як тарз назорат мешавад.
Ва васоити ахбори омма сиёсатмадоронро бодиққат назорат мекунанд. Дар гузашта ин шояд дар ҳолатҳои ҷудогона чунин буд.
Аммо ин ҳеҷ гоҳ нақша набуд.
Аммо сипас чанд журналисти таҳқиқотӣ ҳастанд, ки – ман чӣ медонам, Никсон, Уотергейт ва
ғайра – воқеан онро дар рӯзномаҳо нашр карданд.
Ва сипас: Оҳ, ин аъло аст, онҳо ҷоизаи Пулитцер мегиранд.
Мо чунин тасаввур дорем, ки гузоришҳоямон мутавозин аст ва онҳое, ки дар хабарҳо ё дар барномаи
Маркус Ланц пайдо мешаванд, рӯзноманигорони аҷоибанд.
Аммо бисёре аз мардум дигар онро чунин намебинанд, ва мо низ набояд онро чунин бинем.
Мо набояд онҳоро ҳамчун чизе махсус бубинем, гарчанде ки онҳо музди хуб мегиранд.
Аммо дар асл, Созишномаи байнидавлатии пахши радио ва телевизион барои ВАО-и давлатӣ воқеан
«гузоришдиҳии мутавозин»-ро муқаррар мекунад.
Мо ҳанӯз кадом мувозинатро дорем?
Мо мебинем, ки гузоришдиҳӣ дар бораи ҳизбҳои сиёсӣ яктарафа аст.
Дар асл, ман мегӯям, ки он хеле чапгаро ва ба сабз майл дорад.
Ва ҳа, барои қувваҳое, ки дар пас саҳна амал мекунанд, ин ба манфиати онҳо хоҳад буд, зеро мардум ба ҳама чиз бовар
мекунанд ва намефаҳманд, ки ВАО бо тарафдорӣ гузориш медиҳанд.
Пас вақте ки аксари одамон ин идеологияҳоро қабул мекунанд.
Ва барои бисёриҳо ҳамин тавр аст, онҳо мегӯянд: Бале, равшан аст, ки мо бояд аз ҷониби рост дурӣ ҷӯем.
Ва равшан аст, ки мо бояд иқлимро наҷот диҳем. Дар ин ҳеҷ шубҳа нест.
Хуб он аст, ки бисёриҳо дар он шубҳа доранд ва нашрияҳои алтернативии хабарӣ вуҷуд доранд
ва ба таври оддӣ гуногунии афкор вуҷуд дорад.
Ман намегӯям, ки дар Bewusst.TV ман монополияи ҳақиқатро дорам.
Ё ҳамаи он одамоне, ки ман ҳоло бо онҳо мусоҳиба мекунам, ё онҳое, ки шумо дар Kla.TV мусоҳиба мекунед, ҳоло ҳақиқатро доранд.
Аммо мо тарафи дигарро нишон медиҳем.
Ва сипас тамошобин метавонад бигӯяд: Хуб, баъзе одамон ҳоло мегӯянд, ки Путин дар ҳама чиз гунаҳкор аст.
Ё шояд онҳо ҳоло мегӯянд: дар Украина чӣ шуд? Ин комилан дигар буд нисбат ба он тасвире, ки ҳамеша ба мо нишон медиҳанд.
Путини бадхоҳ ба як кишвари камбизоат ва бегуноҳ ҳамла кард. Чӣ даҳшатнок!
Ин чӣ гуна диктатор аст? Ин ҳикояи дигар аст, паҳлуи дигари он.
Ҳамчунин онҳое ҳастанд, ки ба ҳар ҷанг ва ҳар вазъият, ба тағйирёбии иқлим ва ... татбиқ мешаванд.
Ҳоло дар Амрико Трамп ҳаст, ки мегӯяд, ӯ Украинаро, чун дар гузашта, дастгирӣ нахоҳад кард.
Ман инро ҷолиб мешуморам. Ӯ низ аз ин ташвиши иқлимӣ ранҷ намекашад.
Вай инчунин метавонад созишномаҳои байналмилалии иқлимро тасдиқ накунад...
Ӯ он вақт низ Созишномаи Париж оид ба иқлимро имзо накард – вай аз соли 2016 то соли 2020 президент буд.
Байден боз ҳамин корро кард.
Аммо азбаски ӯ танҳо он чизеро мегӯяд, ки моро ҳамеша дар бораи ташвиши иқлим мегӯянд, ин танҳо манипулятсия аст.
Оё воқеан Трамп ҳамон касест, ки... – ин комилан масъалаи дигар аст.
Ман намедонам, ки ӯро чӣ гуна арзёбӣ кунам. Мо воқеан ба сиёсатмадорон бовар карда наметавонем.
Аммо ҳадди ақал он чизе, ки ӯ дар бораи он гап мезанад, чизҳое ҳастанд, ки ҳеҷ раисиҷумҳури дигар ҳеҷ гоҳ нагуфтааст.
Ва ҳоло, бо Роберт Ф. Кеннеди Ҷуниор – эҳтимолан ҳамчун вазири тандурустӣ, ки возеҳ ба саноати дорусозӣ, дурӯғҳои марбут
ба коронавирус ва зарари ваксина муроҷиат мекунад – хуб аст, ки ба назар мерасад дар сиёсат тағйирот ба амал меояд.
Ҳамчунин, интихоботҳо метавонанд чунин тағйиротро нишон диҳанд.
Ман ҳатман касе нестам, ки ҳамеша мегӯяд: «Бале, мо метавонем раъй диҳем». Яъне, мо демократия дорем.
Пас, агар мо сиёсатро писанд накунем, дар интихоботи оянда метавонем раъйи худро дар ҷои дигар диҳем.
Ҳамеша чунин буд, ки гӯё кас метавонист назари худро баён кунад.
Аммо мо аллакай дар саросари ҷаҳон мебинем, ки ин нақши сабзи чапгароёна ва ин ҷомеаи «вокед», ки дар он ҳатто
кӯдакон метавонанд ҷинсашонро иваз кунанд ва ҷарроҳӣ кунанд...
Чизҳои хеле бад рӯй дода истодаанд, аллакай боз як тағйирот рух додааст, мардум мегӯянд, ки ин дуруст нест.
Пас интихобот дар бисёр кишварҳо ҳоло нишон медиҳад, ки воқеан ҳолатҳо боз ба самти дигар ҳаракат мекунанд.
Ва ман бовар дорам, ки мо бояд ба ВАО-и алтернативӣ низ сипос гӯем, зеро онҳо сатҳи огоҳиро
баланд карданд ва паҳлуи дигари ҳикояро нишон доданд.
Ва ин албатта бояд идома ёбад.
Ман бешубҳа бовар дорам, ки идома додан муҳим аст, зеро дар он сурат одамони бештару
бештар мефаҳманд, ки дар ин ҷо чизе нодуруст аст.
Ман ахиран шунидам, ки (– кӣ медонад –) короновирус дар асл он қадар бад нест, ё ҳолатҳои зиёди осеби воксина вуҷуд доранд
ва ҳоло онҳоро ҳамчун «Ковид дарозмуддат» муаррифӣ мекунанд.
Бисёре аз одамон инро мефаҳманд, шояд ҳанӯз оммаҳо на, аммо инчунин муҳим аст, ки дарк кунем, ки
тағйирот дар ҷомеа тавассути оммаҳо рух намедиҳад.
Онҳо ҳамеша тавассути чанд нафар рух медиҳанд, ки чизе навро ё чизе дигарро меоранд, ки сипас оҳиста-оҳиста ҳамчун як идея
паҳн мешавад ва дар як лаҳза шояд тамоми як система, мисли ГДР ё дигар диктатураҳо, ки... – оё мумкин аст инро гуфтан?
Ман намедонам, ки оё ҳоло ба ту иҷозат додаанд, ки инро бигӯӣ, зеро имрӯзҳо ҳар чи мегӯӣ хатарнок аст...
Аммо воқеият ин аст, ки ҷомеаҳо тағйир меёбанд, зеро чанд нафар гуфтанд: «Эй, нигаред, дар ин ҷо чизе нодуруст аст.»
Ва ман фикр мекунам, ки ин вазифаи муҳим аст.
Бале, албатта. Ва гузориш додан барои ин муҳим аст.
Ва новобаста аз он ки дар оянда кадом мавзӯъ ба мо мерасад ё, ба ибораи дигар, аз ҷониби ВАО ба мо мерасад:
Шумо ба мардум, ба аҳолӣ, ба ҳар як шахс чӣ тавр ё чӣ тавсия медиҳед? Мо чӣ кор карда метавонем?
Ҳар як шахс, то ки гуногунии афкор, гузоришдиҳии мустақил ва имкони шунидани ҳар ду ҷониб
пеш аз қабули қарорҳои шахсӣ вуҷуд дошта бошад.
Ба онҳое, ки ба ин мусоҳиба гӯш медиҳанд, чӣ тавсия медиҳед? Ба назари шумо, вазифаи асосии имрӯз чист?
Чӣ тавр мо метавонем ин корро анҷом диҳем, чӣ кор кардан мумкин аст?
Дар ҳар сурат, мо бояд нисбат ба он чи дар ВАО мебинем, интиқодӣ бошем. Ман ҳанӯз ҳам хабарҳои ҳаррӯзаро тамошо мекунам.
Аммо дар асл бештар барои он аст, ки бубинем, онҳо ба мо чӣ мегӯянд.
Ва баъзан тамоми барнома танҳо метавонад сарро такон диҳад – то ба пешгӯии обу ҳаво, ки дар он шояд ҳанӯз каме ҳақиқат бошад.
Ва мардум воқеан бояд маълумоташонро аз манбаъҳои гуногун гиранд, на танҳо аз аввалин чизе, ки мешунаванд, ё аз он чизе, ки
баландтарин аст... – ва ҳамин аст дақиқ он чи каналҳои асосии телевизионӣ ё Spiegel ё маҷаллаҳои калон ҳастанд – на гӯянд:
Бале, онҳо ба ман маълумоти ҳамаҷониба медиҳанд. Не, онҳо намедиҳанд.
Ва инчунин барои худ истодагарӣ кунед ва вақте ки шуморо манипулятсия мекунанд, инро мушоҳида кунед.
Албатта, инро шинохтан осон нест. Зеро аввал ҳиссиёте мисли тарс вуҷуд дорад.
Агар ҳоло касе бигӯяд: «Инҷо як вируси хеле хатарнок меояд», ва ман бигӯям: «Оҳ Худо, оҳ Худо, оҳ Худо...!»
Агар ман эҳтиёткор набошам, ҳаллие, ки пас пешниҳод мешавад, дақиқан нодуруст хоҳад буд.
Ин маънои онро дорад, ки бояд чизе монанди инро низ эътироф кард. Ин мисли харгӯш дар назди мор аст.
Харгӯшҳо хеле тез ҳастанд; онҳо дар як лаҳза нопадид мешаванд.
Агар ногаҳон мори пайдо шавад, харгӯш аз тарс сахт меистад ва намегурезад ва, албатта, барои мор ғизои осон мешавад.
Агар не, мори наметавонист харгӯшро бирасад.
Ин маънои онро дорад, ки вақте мо аз тарс фалаҷ мешавем, бояд инро дарк кунем ва худро мушоҳида намоем.
Пас ин низ кори душвор аст ва шумо бояд барои худ вақт ҷудо кунед.
Пас ман воқеан тавсия медиҳам, ки ҳама аз доимо иҷро кардани чизе худдорӣ кунанд.
Субҳ, ҳангоми рафтан ба кор, радиои мошин фурӯзон аст ва дар ҷои кор низ радио фурӯзон аст.
Ва дар шом телевизор фурӯзон аст ва сипас ман ба хоб меравам. Чизе тамоми рӯз садо медиҳад.
Ин дар байни бисёре аз одамон хеле маъмул аст. Дар Амрико боз ҳам бештар, зеро телевизор ҳамеша фаъол аст.
Ва одамон ҳатто намефаҳманд, ки чизе ҳамеша беихтиёр, эҳтимолан манипулятсия ё басомадҳо, ҷабб мешавад.
Аммо мо бояд барои худ вақт ҷудо кунем ва воқеан ба овози ботинии худ гӯш диҳем: Хуб, ҳоло воқеан чӣ чиз ба ман тааллуқ дорад?
Оё ҳоло ман метарсам, ки иқлим моро ҳама мекушад, ё не?
Ман мегӯям, ки дар тӯли зиёда аз 60 сол ҳаворо аз сар гузаронидаам ва дар ин бора ором ҳастам.
Аммо вақте ки ман ба даруни худ назар мекунам ва мебинам, ки дар телевизион чӣ нишон медиҳанд, дарк
мекунам, ки шояд боз маро манипулятсия мекунанд.
Ва вақте ки ман шурӯъ мекунам инро интиқодӣ баррасӣ кардан, шояд ман низ фаҳмам, ки дар чорабинии оянда чӣ
рӯй хоҳад дод, боз чӣ нав хоҳад буд ва метавонам эҳтиёт шавам, то боз манипулятсия нашавам.
Шояд мардум боз бигӯянд: «Нигаред, ҳоло шумо бояд як барнома дошта бошед, то бо ин хатар мубориза баред,
ҳамаи шумо бояд сабти ном шавед, ва агар ин корро накунед, дигар наметавонед харид кунед...»
Муҳим аст, ки инро дарк кунед. Аммо танҳо худатон метавонед инро барои худ анҷом диҳед.
Тарсҳо ва ҳисси гуноҳ ва... – ин ҳиссиётҳо ҳаминҷо поён мераванд.
Вақте мардум мегӯянд: «Ба ҳисси дарунии худ амал кун», ҳамеша каме душвор аст. Беҳтар аст, ки ба дили худ амал кунӣ.
Ман бовар дорам, ки дар дилҳои мо бо манбаи ҳастӣ пайвастем, ҳар чи мехоҳем онро ном барем – Худо ё Офариниш.
Ман низ бовар дорам, ки дар кайҳон адолати олӣ ва тартиби олӣ вуҷуд дорад, ки аз ин қувваҳои торик, ки
мехоҳанд моро манипулятсия кунанд, болотар аст ва намегузорад, ки ин рӯй диҳад...
– агар мо, инсонҳо, қарор надиҳем, ки мехоҳем онро мисли соли 1984 эҳсос кунем.
Мо мехоҳем дар колонияи мураббо зиндагӣ кунем, ки дар он бароҳат бошем ва шаҳрҳои 15-дақиқаӣ дошта бошем.
Ҷое, ки мо дигар ба мошин ниёз надорем ва дигар барои таътил парвоз намекунем – ва дигар ба мо иҷозат дода намешавад...
Аммо ҳамааш ҳаст. Ин ҳамон чизест, ки онҳо мехоҳанд онро барои мо қобили қабул гардонанд.
Ва мо воқеан бояд хоҳиши озодӣ дошта бошем.
Пас орзуи ман ин аст, ки мардум озод бошанд, муҳаббаташонро дошта бошанд, онро ифода кунанд ва ҳақиқатро баён кунанд.
Озодии сухан гуфтан ва андеша кардан. На танҳо андеша кардан, балки инчунин иҷозат доштани гуфтани он чи онҳо меандешанд.
Ва вақте ки ман дар ҷое худро маҳдуд эҳсос мекунам ва мефаҳмам, ки боз ҳамин ҳодиса такрор мешавад, ки дигар ба ман
иҷозат нест ин ё он чизро бигӯям, вагарна ман ин ё он хоҳам шуд.
Шумо танҳо бояд аз ин огоҳ бошед. Аммо ҳар кас метавонад инро танҳо барои худ дарк кунад:
Ман қаблан ба ин фиреб афтода будам, аммо ҳоло мефаҳмам, ки боз ҳолати шабеҳ такрор
мешавад, аз ин рӯ дар айни замон эҳтиёткор ҳастам.
Ман фавран он кореро, ки дигарон мекунанд, намекунам, балки аввал баррасӣ мекунам, ки оё он воқеан судманд аст.
Бале, бале. Ва дар мавзӯи, бигӯем, гузоришдиҳӣ.
Агар шумо одат карда бошед, ки ба манбаъҳои гуногун назар андозед ё гӯш кунед,
Ва бо коронавирус мо дидем, ки ногаҳон манбаъҳо нопадид шуданд ва дигар онҳоро пайдо кардан ғайриимкон аст.
Вақте чизе монанди ин мебинед, оё тавсия медиҳед онро зеркашӣ кунед ё ба ягон роҳ барои худ нигоҳ доред?
То ки шумо баъдтар ба он назар афканед ва аз он пешгирӣ кунед, ки ба як самт равона шавед, зеро
дигар онро намебинед, намешунавед ё иҷро намекунед.
Ё шумо ҳис мекунед, ки ин чандон муҳим нест? Ё шумо инро чӣ гуна арзёбӣ мекунед?
Ман фикр мекунам, ки ин нуқтаи хуб аст, зеро видеоҳо ҳамеша аз YouTube нопадид мешаванд.
Пеш аз он ки ман ҳазф шавам, видеоҳои алоҳида низ такрор ба такрор ҳазф мешуданд.
Дар Bewusst.TV мо серверҳои худро дорем, бинобар ин ҳама чиз ҳанӯз ҳам ҳаст.
Аммо мумкин аст, ки дар як лаҳза чизе рӯй диҳад, ки он чиз нопадид шавад ё манъ карда шавад, ё чораҳои муайян андешида шаванд.
Ин маънои онро дорад, ки захира кардани барномаҳо комилан мантиқӣ аст.
Ҳатто метавон боз ҳам пеш рафт ва гуфт, ки баъзан шумо танҳо чизҳоро чоп мекунед, зеро
намедонед, ки оё ҳамеша интернетро хоҳед дошт ё не.
Инчунин метавонад қисми нақшаи нерӯҳои торик бошад, ки мегӯянд онҳо интернетро хомӯш мекунанд, зеро
мардум тавассути он ҳақиқатро аз ҳад зиёд паҳн мекунанд.
Ман фикр намекунам, ки онҳо ин корро хоҳанд кард, зеро, албатта, омилҳои иқтисодӣ хеле зиёданд.
Ва инчунин назорати пурра, ман фикр намекунам, ки ин рӯй диҳад, аммо метавонад.
Ва баъзан хуб аст, ки бигӯӣ: «Ман ҳама чизро ба ҳар сурат нусхабардорӣ мекунам». Ман низ баъзан чизҳоро чоп мекунам.
Шумо инчунин раъйҳо ва раъйҳои мухолиф ва ғайра доред, ки дар онҳо ҳама чиз дар як варақи A4 ҷамъбаст
карда мешавад, то онро нусхабардорӣ кардан мумкин бошад.
Ман ҳамин тавр дар соли 1996 оғоз кардам, пеш аз он ки китоби аввалини худро нависам.
Он вақт интернет набуд ва ҳеҷ кадоме аз ин имкониятҳо вуҷуд надошт.
Пас ман воқеан як мавзӯъ дар як варақаи коғази A4 дорам – дар он замон СПИД, ВИЧ, оё ин рост аст?
Ва ин ба Корона монанд аст. Бисёре аз он дурӯғ аст.
Дар як варақ навишта шуда, ба нусхабардорӣ бурда шуда ва сипас барои додани он нусхабардорӣ карда шуд.
Баъдтар ин ба нашри китоби аввалини ман бо номи Entwirrungen (Untangling) оварда расонд.
Шояд дар як лаҳза мо бояд тавонем бигӯем, ки ҳанӯз ашёи ҷисмонӣ дорем, на танҳо ашёи комилан рақамӣ.
Пас, агар ҳамаи дискҳои сахт баъд аз ин ба таври ногаҳонӣ нопадид шаванд ё офатҳое рӯй диҳанд, ки ҳеҷ кадомеашон кор намекунанд,
шояд хуб бошад, ки ҳанӯз ҳам китобҳои чопӣ дошта бошем.
Ман инчунин ба ҷавонон маслиҳат медиҳам, ки на танҳо аудиокитобҳои рақамӣ ё чизҳои монанди онро дар интернет гӯш
кунанд, балки шояд дар хона китобҳои чопӣ низ дошта бошанд.
Ва инчунин ба Википедиа такя накунед. Дар гузашта энсиклопедияҳо, «Брокхаус» ва ғайра буданд.
Ва, албатта, Википедиа низ аз ҷониби баъзе қувваҳо идора карда мешавад.
Ин маънои онро дорад, ки шумо дигар тавсифи воқеан бетарафонаи истилоҳҳои инфиродиро намеёбед, балки
чизе, ки дар баъзе ҷиҳатҳо хеле яктарафа менамояд.
Одамон дар бораи ман чизҳое менависанд, ки ман худро дар онҳо намешиносам, аммо ман дар ин бора чандон коре карда наметавонам.
Пас, инҳо низ чизҳои хеле пурқувватанд – ва мо бояд аз ин огоҳ бошем.
Пас, қобилияти тамошобинон воқеан чизҳоро захира кунанд, то онҳоро ҳангоми он ки шумо воқеан
видеоро дар диски сахти худ доред, интиқол диҳанд.
Шояд шумо метавонед онро ба касе фиристед ё дар флешка гузоред, то дар сурати баста шудани интернет аз он истифода баред.
Пас, чунин чораҳо. Фақат бубинед, чӣ мешавад.
Ин ҳамеша чунин нахоҳад буд, ва ин ҳам ҳамеша дуруст нахоҳад буд, ки мо ҳар рӯз метавонем дар супермаркет харид кунем.
Ҳамчунин хуб аст, ки чанд лавозимот, каме об ва чанд батарея ё батареяҳои барқароршаванда дошта бошед, то чанд рӯзро гузаронед.
Зеро мумкин аст, ки онҳо чизеро ташкил карда бошанд, то мо ҳар рӯз ҳамаи ин чизҳоро нагирем ва онро, ки
метавонем ҳама чизеро, ки лозим дорем, дар супермаркет пайдо кунем, беэътибор нагирем. Биёед бубинем.
Ҷавонон дигар намедонанд, ки ашё аз куҷо меояд ва деҳқонон онҳоро парвариш мекунанд, ва ҳоло деҳқонон аллакай бо мушкилот рӯбарӯ
ҳастанд, зеро тағйирёбии иқлим маънои онро дорад, ки онҳо маҷбур мешаванд говҳояшонро партоянд, ва сипас баъзе
корпоратсияҳои байналмилалӣ ғизо ё маҳсулотеро истеҳсол хоҳанд кард, ки шояд ҳанӯз хӯрданӣ бошанд, аммо солим нестанд.
Пас, барои рӯбарӯ шудан бо он. Бале, мумкин аст, ки чизе дигар рӯй диҳад.
Аммо ман воқеан умедворам, ки ҳама чиз ба сӯи самти мусбат ҳаракат мекунад.
Трамп инчунин возеҳ изҳор дошт, ки ӯ озодии баёни мардум ва ҳамаи платформаҳои васоити ахбори иҷтимоиро – хоҳ
Facebook, хоҳ Instagram ё ҳар номи дигаре – дастгирӣ мекунад.
Онҳо мисли девонаҳо сахт цензура мекунанд. Ва Трамп мегӯяд, ки ин қобили қабул нест.
Ҳуқуқи шаҳрвандон ба ифодаи афкори худ бояд ҳифз карда шавад ва ин бояд бо қонун таъмин карда шавад.
Ҳатто дар ин ширкатҳои калон – Google ва ҳамаи дигарон.
Онҳо наметавонанд танҳо бигӯянд, ки мо чизҳоеро, ки пешниҳод мекунем, манипулятсия мекунем.
Бале, ин мавзӯъ бисёрҷанба аст, аммо муҳим аст, ки ҳар шахс бо роҳҳои гуногун худро огоҳ созад ва
маълумотро нигоҳ дорад, то онро ба дигарон интиқол диҳад.
Бале, ва инчунин дар маънои он, ки пас аз он ягон маълумот гум намешавад.
Мо намедонем, ки дар давраи пандемияи коронавирус чӣ гуна буд.
Аммо вақте ки мо мегӯем, ки намехоҳем ба таърих танҳо аз як нуқтаи назар назар кунем,
балки мехоҳем бубинем, ки он воқеан чӣ гуна буд.
Пас, албатта, маъно дорад, ки ба ин масъала назар андозед ва пойгоҳҳои додаҳо, китобҳо ё маводи хондании худро
захира кунед, ё шояд онҳоро чоп кунед, то ки гум нашаванд.
Ҷо, ташаккур барои вақти шумо!
Ташаккур барои ин имконият! Ин ҳамеша фурсатест, ки ман метавонам фикрҳои зиёдеро, ки баъзан ҳангоми мусоҳиба ба сарам меоянд ва
ман то ҳол дар бораи онҳо воқеан фикр накардаам, мубодила кунам.
Ташаккур барои имконият ва мусоҳиба, ва беҳтарин табрикҳо ба Kla.TV ва оила!
Ташаккур! Бисёр ташаккур! Мо ба шумо ва Bewusst.TV матонати доимӣ, қувват ва устуворӣ таманно дорем. Ташаккур!
Ташаккур!