Rezonanco, estaĵoj de frekvenco
Pli kaj pli da homoj suferas pro sanproblemoj kiel kapturno, kapdoloroj, kora aritmio aŭ insomnio.
Streso ofte estas citata kiel la kaŭzo.
La sekva dokumenta filmo el 2012 montras, ke tiaj simptomoj ofte estas ligitaj al tute malsamaj, malpli konataj kaŭzoj.
La filmo kondukas nin en vojaĝon de niaj originoj ĝis la 1990-aj jaroj, kiam komenciĝis la
ekspansio de sendrata komunikada teknologio.
Ekde tiam la homaro estas mergita en oceano de artefaritaj frekvencoj.
Al la nuda okulo la planedo ŝajnas la sama, sed je la ĉela nivelo ĝi estas la plej granda
ŝanĝo, kiun la vivo sur la Tero iam ajn alfrontis.
La efikoj ne devus esti subtaksataj!
Kla.TV tradukis kaj sinkronigis ĉi tiun filmon en la germanan por vi.
Sciencistoj, industriaj reprezentantoj, kuracistoj kaj tuŝitaj individuoj esprimas sian opinion.
Ni esperas, ke vi ĝuos spekti la jenan dokumentan filmon de James Russell: "RESONANCE – Kreitaĵoj de Frekvenco"!
Meze de la 1980-aj jaroj, ĉirkaŭ tri procentoj de homoj en plej multaj landoj uzis poŝtelefonojn;
hodiaŭ preskaŭ cent procentoj uzas poŝtelefonojn.
Kiam ili estos 19 aŭ 20-jaraj, ili jam de 10 jaroj uzos poŝtelefonojn, kaj ni tute ne scias, kiajn riskojn tio implicas.
Ni estas mergitaj en oceano de elektromagneta radiado. Ĝi ĉirkaŭas nin ĉie.
Nevidebla, ni ne povas vidi ĝin. Sed ni scias, ke ĝi estas tie.
Ĉiufoje kiam vi uzas vian poŝtelefonon, vi scias, ke ĝi estas tie.
Estas ekstreme malfacile turni la horloĝon malantaŭen. Neeble.
Sed ni devas esti konsciaj pri ĉi tiuj sanefikoj, por ke ni povu preni sekurecajn antaŭzorgojn.
Nuntempe la deklaro de la Monda Organizaĵo pri Sano pri tio estas, ke ĝi estas realo.
Ni ne estis la sola kancera klustro ĉirkaŭ mastro; estas multaj kanceraj klustroj ĉirkaŭ mastroj.
Plej multaj el la kanceroj, kiuj venos, ankoraŭ ne alvenis.
Kiel ni iam povus pensi, ke ni estas sekuraj, kiam ni iradiigas niajn cerbojn per mikroondoj?
Ni simple ankoraŭ ne plene komprenas, kion ni faras.
Ni finfine havas anoncon pri tio, ĉu poŝtelefonoj kaŭzas kanceron.
Resonanco – Kreaĵoj de Frekvenco
Ĉu vi iam demandis vin, kial vi sentas vin tiel bone, kiam vi eliras eksteren?
Nekonata sciencisto estas sur la sojlo de malkovro, kiu devus esti ŝanĝinta ĉion. Lia nomo estis Winfried Otto Schumann.
Ekde tiu tago li instruis al siaj studentoj la -fizikon de elektro.
Kiel sfero ene de sfero povas generi elektran tension. Kaj kiel rezulto: frekvenco.
La klaso de Schumann malfacile komprenis la temon.
Por faciligi ĝin, la profesoro instrukciis ilin imagi, ke la Tero estis unu sfero kaj la jonosfero alia.
Tiam li petis ilin kalkuli la streĉon inter ili.
Ĉar li mem ne havis ideon, Schumann ankaŭ komencis kalkuli.
Fine, li atingis frekvencon de ĉirkaŭ 10 hertz.
Kvankam tio ŝajnis nekredebla al Schumann, nia planedo havis pulson, mezureblan
frekvencon , kiu ĉirkaŭis la vivon sur la Tero.
Kvankam la profesoro estis fiera pri sia malkovro, li diris, ke ĝi ne estis tre signifa.
Precipe ĉar ĝi estis publikigita nur en malgranda scienca revuo, limigita al la
malantaŭaj paĝoj sub la titolo "Schumann-rezonanco".
Pasis pluraj jaroj, inkluzive de nekredebla turniĝo de la sorto, antaŭ ol la profesoro
ekkomprenis la veran signifon de la Schumann-rezonanco.
Ĉi tiu turniĝo de la sorto komenciĝis tridek jarojn pli frue kun alia germana sciencisto nomata Hans Berger.
Uzante memkonstruitan EEG-aparaton, Berger faris la unuan registradon de la elektra frekvenco transdonita de la homa cerbo.
Komence oni proponis, ke la ondo estu nomata laŭ la viro, kiu ĝin malkovris, sed Berger, kiu estis modesta
viro, elektis alfabetan nomon. Li nomis ĝin "La Alfa-ondo".
Mallonge post la malkovro de profesoro Schumann, unu el la kolegoj de Hans Berger, viro nomata Ankermüller, hazarde trovis
eluzitan ekzempleron de la malgranda scienca revuo; ĝuste tiu sama malgranda scienca revuo, en kiu la malkovro de
profesoro Schumann estis publikigita kelkajn jarojn pli frue.
Li plurfoje legis la artikolon kaj skuis la kapon pro nekredemo.
Li tuj rekonis la grandecon de tio, kio lin atendis.
La frekvenco de la alfa-ondoj registritaj de Hans Berger estis preskaŭ identa al la Schumann-rezonanco: la frekvenco de la Tero.
D-ro Ankermüller tuj kontaktis Schumann por persvadi lin fari pliajn esplorojn.
Schumann konsentis kaj daŭrigis evoluigi siajn malkovrojn kune kun unu el siaj studentoj.
Ili detale studis kiel la tensio malŝarĝiĝas per fulmo en la kavo de la jonosfero.
Fine ili atingis precizan frekvencon: la pulso de la Tero, la Schumann-rezonanco, estis
ĝuste 7,83 hertz. La malkovro estis miriga.
Ĉu la Schumann-rezonanco estis nur simila al la alfa-ondoj de la homa cerbo? Ne – ĝi estis identa!
La frekvenco de la cerbo, kiu regas nian kreemon, nian efikecon, nian streson, niajn timojn kaj nian
imunsistemon, iel agordiĝis al la frekvenco de la planedo.
La pulso de la tero fariĝis la pulso de la vivo mem.
La frekvenco de ondo estas mezurata en hercoj. Tio rilatas al la nombro da osciladoj, kiujn la ondo faras en unu sekundo.
Frekvencoj varias de unu trilioono de atomo ĝis la longo de la universo mem.
Teorie, frekvencoj estas senfinaj, absolute senlimaj.
Se tio estis koincido, tiam ĝi estis unu el la plej spektaklaj de la naturo!
Do kion ĉio ĉi signifis? Ne pasis longe antaŭ ol iu provis ekscii.
Lia nomo estis Rütger Wever, fama sciencisto ĉe la Max-Planck-Instituto.
En la fruaj 1960-aj jaroj, la profesoro konstruis subteran bunkron por studi la cirkadian ritmon de homoj.
La cirkadia ritmo estas la taga-nokta ritmo, kiu estas engravurita en ĉiu vivo .
Dum periodo de tridek jaroj la profesoro faris eksperimentojn, en kiuj 1 234 321 studentaj volontuloj loĝis en la bunkro dum
sep semajnoj, tute ŝirmitaj kontraŭ naturaj teraj resonancoj.
Liaj trovoj donas al ni kelkajn mirigajn komprenojn.
Li malkovris, ke la fizika kaj mensa sano de la studentoj suferis tuj kiam la Schumann-rezonanco estis filtrita el la bunkro .
Li kondukis studentojn tien. Li ne kuraĝis fari tion kun malsanaj aŭ maljunaj homoj.
Li kondukis junajn studentojn tien, ĉar li sciis – Wever sciis, ke tio havus efikon.
Do evidente ne ekzistas Schumann-rezonanco subtere.
Estis nur transversaj magnetaj kampoj el la interno de la Tero.
Do kiam li enterigis ilin subtere, ili komencis senti sin malsanaj, havis kapdolorojn, kaj
ilia cirkadia ritmo estis tute interrompita.
La interesa afero estis, ke kiam li aplikis la frekvencon de 7,83 hercoj per magneta pulsogeneratoro, ĝi tuj ĉesis.
Wever sekrete enkondukis la frekvencon 7,83 en la bunkron per artefarita transsendilo.
Ĉiufoje kiam li faris tion, li konstatis, ke la malutilaj efikoj, kiujn la volontuloj suferis, aŭ malaperis aŭ malpliiĝis.
Ŝia streso, kapdoloroj kaj emocia streĉo malpliiĝis, kaj ŝia bonfarto estis restarigita.
Tra la tuta enkonduko de la Schumann-rezonanco.
La esplorado de Wever malkaŝis nekredeblan ligon inter homa sano kaj la natura frekvenco de la planedo.
Kaj en 2011 pionira esplorado sugestis ion eĉ pli imponan:
La Schumann-rezonanco povus esti ligita al la komenco de la vivo mem.
La trarompo estis atingita de Luc Antoine Montagnier, la Nobel-premiita sciencisto, kiu unue malkovris la HIV-viruson en .
La profesoro faris eksperimentojn pri la memoro de akvo kaj esploris kiel akvo povas reteni la
memoron de substancoj, kiuj antaŭe estis solvitaj en ĝi.
Farante tion, li hazarde trovis ion, kio defius la principojn de scienco.
Ĉiu vivo devenas de vivo. Ĉi tio estas fundamenta principo de scienco, kiun neniam iu ajn eksperimento kontraŭdiris.
Vivo povas ekesti nur tie, kie vivo antaŭe ekzistis.
Kaj la mekanismo por tio ĉiam estis komprenata kiel materia.
Do, kiel ovoj kaj spermo, aŭ sporoj kaj ĉeldivido.
Tamen la eksperimentoj de Luc Montagnier prezentis tute alian hipotezon.
La profesoro montris, ke DNA-sekvencoj, la realaj konstruaj blokoj de vivo, komunikas unu kun la alia en akvo
per elsendado de malaltfrekvencaj elektromagnetaj ondoj.
Eĉ kiam la DNA estis konservita en apartaj provtuboj, la profesoro tamen detektis elektromagnetan komunikadon inter ili.
Kiom sofistika povus esti ĉi tiu komunikado?
Nu, Luc Montagnier montris, ke ili kapablas formi nukleotidojn – la konstruajn blokojn de
DNA – kaj kunmeti sin en tute novan DNA-on.
Sciencistoj kombinis ĉi tiujn komponantojn senfine da fojoj, sed en neniu eksperimento ili iam sukcesis
rekreskigi la vivan sparkon kaj transformi nukleotidojn en realan DNA sen ke DNA jam estus ĉeestanta.
Post ĉio, vivo povas ekzisti nur tie, kie vivo jam ekzistis antaŭe.
Tamen, en la eksperimentoj de Luc Montagnier, la DNA estis tute filtrita el la akvo. Tamen nova DNA formiĝis.
Kiel tio estis ebla? Kiel Luc Montagnier atingis tion, kion neniu alia sciencisto povis?
Kaj kiel li kreis vivon kie ne estis vivo?
Kio estis tiel malsama pri la eksperimentoj de Luc Montagnier?
Estis ĉeesto de frekvenco. Frekvenco, kiu, se forigita, kaŭzus la malsukceson de la eksperimento.
Sed kiam ĝi ĉeestis, ĝi certigis sukceson. Ĉi tiu frekvenco estis 7,83 hertz: la Schumann-rezonanco.
La delikata ligo inter la vivo kaj la frekvenco de la planedo estis ĉi tie frapita.
Interago inter vivantaj organismoj kaj elektromagnetaj frekvencoj. Dependeco, konekto.
Pruvo pri tio troveblas per legado de sciencaj artikoloj, sed eĉ pli evidenta pruvo troveblas simple elirante eksteren.
Kiel alie vi povus senti vin tiel bone?
Kiel ĉio ĉi okazis? Nu, se vi rigardas la historion de la Tero, ĝi ŝajnas sufiĉe evidenta.
Schumann-ondoj estas parto de ĉi tiu planedo ekde la komenco.
La vivo evoluis ĉirkaŭita de ili kaj neeviteble alĝustiĝis al ili.
Fakte, nia sentemo al frekvenco estis profunde ligita al nia kapablo percepti alian fenomenon de la planedo.
Magneta kampoj
Antaŭ du miliardoj da jaroj magnetotaksaj bakterioj formis simplan sed fascinan rilaton kun la tera magneta kampo.
La unŭĉela organismo enhavis partiklojn de magneta materialo.
Tio ebligis al li agi kiel la ago de kompaso kaj orienti sin laŭ la magnetaj linioj de la Tero.
Dum organismoj fariĝis pli kompleksaj, ilia dependeco de la magnetaj kampoj de la Tero ankaŭ kreskis.
Ni scias, ke abeloj estas sentemaj al magnetaj kampoj. Ni scias, ke ili havas magnetitajn partiklojn en siaj korpoj.
Kaj laboratoriaj testoj montris, ke ili ja estas sentemaj al magnetaj kampoj.
Laboratoriaj testoj montris, ke eblas regi la manieron, kiel abeloj konstruas siajn mielĉelaroĵojn per kreado
de artefarita magneta kampo, kaj ŝajnas evidente, ke abeloj uzas magnetajn kampojn por orientiĝo.
La delikata ekvilibro de la vivo sur la Tero estas perfekte ilustrita per nia
dependeco de abeloj kaj ilia polenado de plantoj.
Oni kredas, ke vivo sen abeloj apenaŭ havus ŝancon.
Polenado per insektoj estas necesa por preskaŭ ĉio, kio faras manĝaĵon interesa:
Do, fruktoj, nuksoj, ĉiuj ĉi bezonas polenadon per insektoj, kaj abeloj estas la plej grava grupo de polenigiloj.
Ĉirkaŭ 70% de la mondaj nutraĵaj kultivaĵoj estas polenataj de abeloj.
Se ne estus abeloj...
Jes, se ne estus abeloj, ni havus tre enuan dieton.
Jes, ni havus tre malriĉan ekziston. Mi pensas, ke tio estas la punkto, sen abeloj...
Kaj, kompreneble, krom la plantoj, kiujn ni bezonas por manĝaĵo, ili ankaŭ polenigas sovaĝajn plantojn, kaj
en multaj kazoj ni eĉ ne konas la detalojn de polenado.
Sed ni povas esti certaj, ke multaj el niaj sovaĝaj plantoj malaperus sen abeloj por polenigi ilin.
En 2006 okazis la neimagebla: abelaj kolonioj tra la tuta mondo komencis formorti, kaj neniu povis klarigi kial.
Abelkolonioj tra la mondo komencis kolapsi kaj neniu povis klarigi kial. Dum abelbredistoj komencis raporti perdojn de 30
ĝis 90 procentoj de siaj abelujoj... La ministerio esploras la kolapsan sindromon de mielabelaj kolonioj Plej multaj el la
mondaj kultivaĵoj dependas de polenado fare de abeloj. Se polenado ne okazos, la homaro estas kondamnita. ...kie abeloj en
25 landoj ĝis nun forlasas siajn abelujojn kaj neniam revenas. Kaj tamen, post ĉiuj ĉi tiuj jaroj, oni trovis neniun kaŭzon por
la mortoj de abeloj. Tio disvastiĝis al Eŭropo, kaj oni determinis, ke la
abelpopulacio povus esti ekstermita en 10 jaroj.
Ni estas kun Maryann Fraizer, altranga etenda kunlaborantino pri abelbredado ĉe Pensilvania Ŝtata Universitato.
Kiuj estas la klasikaj kriterioj por abela morteco, kiujn abelisto povas uzi por eliri, rigardi la
abelojn kaj diri: "Ĉi tio ŝajnas esti klasika kazo de tio"?
La simptomoj estas, ke kvankam la abeloj estas relative sanaj kaj fortaj, la populacio de plenkreskaj abeloj en la abelujo
malpliiĝas ene de mallonga tempo; ĝi forlasas la kolonion.
Kaj tio, kio restas, estas multe da bruto, tio estas la junaj abeloj, mielo kaj poleno.
Sur kiuj kontinentoj oni observis ĉi tiun mortecon de abeloj?
La malkresko de la populacioj de mielabeloj fakte okazis tutmonde.
Multaj aliaj landoj raportas malkreskon de mielabelaj populacioj.
Ĉu tio vere estas kaŭzita de la tiel nomata abela mortofteca fenomeno konata kiel "kolonia kolapsmalsano" (CCD), por
kiu ekzistas specifa aro da kriterioj, estas alia demando.
Kaj tio estas unu el la punktoj, kiujn ni provas kompreni per komunikado kun aliaj homoj el aliaj partoj de la mondo.
Ĉi tiu nuna zorgo ekzistas ekde ĉirkaŭ 2006, precipe en Usono, kie multaj profesiaj abelbredistoj subite rimarkis, ke
iliaj abeloj, kiuj ĝis certa punkto de la jaro estis sanaj, poste suferis spektaklajn perdojn fine de somero.
Kaj ili ŝajnis esti malsamaj ol io ajn, kio antaŭe estis vidita.
Do homoj venis al siaj abelujoj kaj trovis, ke ne plu estis abeloj.
Ĉi tiu tipo de abela morteco, ankaŭ konata kiel CCD – Kolonia Kolapso-Malordo – trafas abelajn koloniojn tra la
tuta mondo, kun iuj landoj raportantaj perdojn ĝis 70%.
Diversaj kialoj estis cititaj kiel ekigiloj.
Sed neniu el ili povis konklude klarigi, kial abeloj subite ĉesis reveni al siaj abejujoj – kun unu escepto:
Sensacia esplora laboro de Jochen Kuhn kaj lia teamo.
En unu eksperimento la kuracisto laboris kun ok abelaj kolonioj kaj metis norman DECT-telefonon en kvar el ili.
La sciencistoj poste observis, ĉu la ĉeesto de DECT-telefono havis ian influon sur tion, ĉu la abeloj
revenis al sia abiejo. La rezultoj estis mirigaj.
La abeloj revenis en normalaj nombroj al la abelujoj, kie neniuj DECT-telefonoj estis metitaj.
Tamen, preskaŭ neniuj abeloj revenis al la abelujoj, kiuj enhavis DECT-telefonon.
Neniu abelo revenis al unu el la abelujoj, kiuj enhavis DECT-telefonon.
Por plene kompreni la signifon de la eksperimento de d-ro Kuhn, ni devas unue kompreni, kiel funkcias DECT-telefono.
La kialo, ke vi povas promeni ĉirkaŭ via domo kaj telefoni per via DECT-telefono, estas, ke la bazstacio de
via DECT-telefono sendas elektromagnetajn ondojn, nomatajn mikroondoj, al via manaparato.
Ĉi tio estas ĝuste la sama maniero, per kiu anteno de poŝtelefona reto komunikas kun poŝtelefono.
DECT-telefono estas esence miniatŭra versio de poŝtelefona mastro.
Se abelo estas influita de tio, kio venas de DECT-telefono, ĝi certe ankaŭ estos
influita de tio, kio venas de poŝtelefona anteno.
Kaj kun 4 miliardoj da poŝtelefonuzantoj tutmonde, subite aperis alarmiga nombro da poŝtelefonaj mastroj.
La magnetika direktsento de la abelo ebligas al ĝi orientiĝi per la magnetaj kampolinioj de la Tero.
Kapablo, en kiu ĝi investis milionojn da jaroj da evoluo kaj rafinado.
Ĉu ne estas evidente, ke tia alta sentemo estus influita eĉ de la plej etaj ŝanĝoj en la elektromagneta medio?
Kion do signifas ĉi tiu enorma ŝanĝo, kiu okazis preskaŭ nokte?
Ĉu ekzistas aliaj specioj, kiuj estas sentemaj al magnetaj kampoj?
Sentemo, kiu finfine igas ilin vundeblaj al homfaritaj frekvencoj?
Bedaŭrinde, la malkovro de nova proteino nomata kriptokromo sugestas, ke ĉiu vivo havas magnetan senton.
Kriptokromo
Ili estis malkovritaj en plantoj en la 1990-aj jaroj. Ilia funkcio estas absorbi bluan lumon, kiu necesas por reguligi kreskon.
Ekde tiam, ili estis trovitaj en insektoj, bestoj, mamuloj, homoj kaj birdoj.
Kriptokromoj estas biologiaj molekuloj nomataj proteinoj.
Ili estas produktataj de kelkaj el niaj genoj, nomataj CRY-genoj.
Kaj la kriptokroma molekulo fakte reguligas nian cirkadian ritmon, inkluzive de la produktado de melatonino.
Kelkaj el la kriptokromoj ŝajnas havi la funkcion absorbi lumon, agante kiel detektoroj por la cirkadia horloĝo.
Do ili estas enigo por la tago-nokta ritmo, kiun ŝajnas havi multaj specioj, same plantoj kiel bestoj.
Sed en 2000, Thorsten Ritz malkaŝis eĉ pli mirigan rolon por kriptokromo.
En serio da eksperimentoj kun robinoj, li pruvis, ke ilia direktsento ne baziĝas sole sur magnetismo, sed devenas
rekte de kriptokromaj ĉeloj situantaj malantaŭ la okulo.
Mi opinias, ke la publikaĵoj de Ritz reprezentas unu el tiuj mejloŝtonoj en scienco.
Ĉar li sugestas, ke ĉi tiu kriptokroma molekulo – memoru, ĝi respondecas pri influado kaj kontrolo de
cirkadiaj ritmoj – kaj ĝuste ĉi tiu molekulo respondecas pri doni al birdoj kompason, magnetan kompason.
Birdoj laŭvorte vidas la magnetajn kampojn de la Tero, eble kiel hela aŭ malhela makulo supermetita sur ilian vidkampon.
Kaj kiam ili movas sian kapon aŭ korpon, la makulo aŭ marko moviĝas kun ili – simile al la kap-suprena ekrano de batalpiloto.
Ili havas ion, kion ili vidas, kio permesas al ili orientiĝi dum ili flugas.
La maniero, kiel li testis tion, estis eksponi birdojn al altfrekvencaj kampoj por vidi, ĉu
tio efektive perturbus ilian magnetan kompason.
Montriĝis, ke ne nur la altfrekvenca kampo fakte perturbis la migradon de robinoj,
sed tio okazis eĉ ĉe tre malaltaj kampfortoj.
Estas vere grave kaj vere interese, ke eĉ tre malfortaj altfrekvencaj kampoj influis la kompason de la robinoj.
La eksperimentoj de Ritz klare montris, ke la kriptokroma ĉelo, uzata por navigado, estas serioze trafita de homfaritaj
frekvencoj – eĉ frekvencoj, kiuj estas multe sub tiuj konsiderataj sekuraj de la reguliga aŭtoritato ICNIRP.
Ĉiuj studoj pri bestnavigado – ĉe blatoj, zebrinfoj, kokoj, robinoj – montris, ke ilia magneta kompaso estis malfunkciigita
de altfrekvencaj kampoj multe sub la limoj difinitaj de ICNIRP.
Mi laboras pri birdoj, specife pri birdoj kaj insektoj.
Mi montris, ke ili estas sentemaj al kampoj multe sub la ICNIRP-niveloj, kiuj laŭdire estas sekuraj por ni homoj.
Se vi rigardas ĉi tiujn valorojn, al kiuj esploroj montras, ke bestoj reagas senteme – ekzistas tre bona literaturo pri tio, kiu
montras, ke ĉi tiuj valoroj estas signife pli malaltaj ol la valoroj, al kiuj ni rajtas esti eksponitaj kaj,
sekve, al kiuj ankaŭ bestoj en la medio estas eksponitaj.
Estas tute solidaj sciencaj kialoj por kredi, ke magnetaj kampoj, artefaritaj magnetaj
kampoj, detruos la vivejon de pluraj specioj.
Dum la pasintaj 25 jaroj (noto: ĝis 2011), diversaj specioj, kiuj uzas la magnetajn kampojn
de la Tero por navigado, mistere malpliiĝis:
drameca malkresko de 109 specioj de arktikaj migrbirdoj]
5 papiliaj specioj formortiĝis en Britio
36 specioj de aŭstraliaj marbordaj birdoj malpliiĝis je 75%
10% de la mondaj papiliaj specioj estas minacataj per formortiĝo
45% de la oftaj eŭropaj birdospecioj malpliiĝis
50% malkresko de eŭropaj herbejaj papilioj
Duono de ĉiuj konataj britaj papilioj estas minacataj per formortiĝo
Abeloj: malkresko ĝis 70 procentoj
62% de migratoriaj akvobirdoj en Azio malpliiĝas aŭ estas formortintaj
Aŭstraliaj marĉbirdoj: malkresko de 80%
Duono de britaj abelaj specioj: malkresko ĝis 70%
4 usonaj abelaj specioj: malkresko de nombroj ĝis 98%
Kamparaj birdoj je ĝis 79%
Unu el ok birdospecioj tutmonde estas minacataj.
190 birdo-specioj kritike endanĝerigitaj
Kiom multe nia medio ŝanĝiĝis pro elektromagnetaj kampoj?
Dum la lastaj 25 jaroj ĝi ŝanĝiĝis nekonateble...
Ĝi estas miliono da fojoj pli granda laŭ elektromagneta energio.
La antaŭa Nacia Komitato pri Radiologia Protekto diris en unu el siaj dokumentoj, ke ĝi taksas, ke la radiada medio – se vi volas
tiel nomi ĝin – pliiĝis je multaj milionoj da fojoj kompare al tio, kio ĝi estis antaŭ 50 jaroj – multaj milionoj da fojoj.
Ĝi estas enorma ŝanĝo en la medio de la Tero, kaj ĝi tute inundas ĉiujn ĉi tiujn naturajn signalojn,
inkluzive de la Schumann-ondoj, kun kiuj ni evoluis.
"Mezuri la Schumann-rezonancon en aŭ ĉirkaŭ urbo fariĝis tute neeble."
Elektromagneta poluo de poŝtelefonoj devigis nin fari niajn mezurojn sur la maro. Citaĵo de d-ro Wolfgang Ludwig, fizikisto
Unu el la kialoj, kial kriptokromoj estas tre interesaj, precipe rilate al la fakto, ke homoj detektas magnetajn kampojn, estas ke
ekzistas freŝa studo de d-ro Foley kaj liaj kolegoj, kiu montras, ke se oni enplantas homajn kriptokromojn en
fruktomuzojn, la fruktomuzoj iĝas magnetosentemaj pro la ĉeesto de tiuj homaj kriptokromoj.
Ĉi tio fakte montras, ke homaj kriptokromoj estas magnetosentemaj, ke ili detektas magnetajn kampojn.
La malkovro de la kriptokroma ĉelo vekis renovigitan intereson pri la homa magneta sento, senton,
kiun Robin Baker (biologo) antaŭdiris antaŭ 40 jaroj.
Ĉi tio ne estas scienca blinda flugo. Ĝi estas eksperimento por ekscii, ĉu infanoj havas senton de direkto.
Kun okulbendo kaj orelprotektiloj, la testpersono estas rotaciata sur speciala seĝo ĝis
li ne plu scias, en kiu direkto li rigardas.
La seĝo haltas kaj la testpersono divenas, ĉu ĝi estas orientita al la oriento, okcidento, nordo aŭ sudo.
La supozo estas registrita en malgranda komputilo.
Se infanoj ne havus senton pri direkto, iliaj divenoj estus hazardaj. Sed ili ne estas.
Infanoj dek- aŭ dek-unu-jaraj povas sufiĉe bone diveni.
Ŝajnas, ke ili havas veran senton de direkto. Kaj ŝajnas, ke ĝi estas magnetika sento.
Kiam sciencistoj alkroĉas magneton al la kapoj de la subjektoj, tio signife perturbas ilian orientiĝon.
Ĝi reprezentas enorman paŝon antaŭen rilate al kompreno.
Kaj, kompreneble, tio levas diversajn demandojn, kiel ekzemple ĉu homoj fakte povas navigi uzante la magnetan
kampon de la Tero, kaj se ili hodiaŭ ne faras tion, ĉu ili eble faris tion antaŭ miloj da jaroj?
Kompreneble, tio ankaŭ levas la demandon, ĉu eble ekzistas procezo, per kiu magnetaj kampoj estas fakte detektataj en la
homa korpo, kondukante al ĉi tiu perturbo de cirkadiaj ritmoj.
Kio klarigus ĉiujn negativajn sanefikojn, kiujn ni tiom ofte vidas en epidemiologiaj studoj pri sano kaj magnetaj kampoj.
Se homoj havas la kapablon percepti magnetajn kampojn, se ili havas la saman kapablon kiel abeloj, birdoj
kaj papilioj, ĉu tio signifas, ke ni estas same sentemaj al homfaritaj frekvencoj kiel ili?
Ĉu ŝanĝoj en nia medio influos nin same kiel ili influas ĝin?
Kiel vi priskribus elektrosentivecon?
Elektrosentiveco estas kiam homoj komencas reagi, iliaj korpoj komencas reagi al elektromagnetaj kampoj.
Ĝenerale parolante, la elektromagnetaj kampoj al kiuj ili reagas estas sendrataj.
Do temas pri sendrata komunikado: Wi-Fi, senkablaj telefonoj, DECT-telefonoj, poŝtelefonoj kaj poŝtelefonaj mastroj.
Ili ĉiuj elsendas signalojn, kiujn niaj korpoj neniam antaŭe spertis.
Kaj kiam ĝi komencas influi homojn – kiam ĝi komencis influi min – ĝi kutime unue tuŝas la
kapon – vi komencas senti doloron en via kapo.
Mi hezitas diri kapdoloro, ĉar ĝi estas doloro en via kapo, kiu ne povas esti komparata
kun iu ajn kapdoloro, kiun vi iam ajn spertis.
Plej multaj homoj plendas pri simptomoj kiel kora aritmio, insomnio, kapdoloroj, vidaj perturboj,
kapturno, diversaj specoj de sensaj perturboj aŭ neŭrozioj.
Ili priskribas, ke ili spertas nekutimajn sensaciojn en siaj korpoj.
Ĝi ja ankaŭ povas influi la endokrinan sistemon kaj la funkcion de la tiroido. La listo estas vere senfina.
En mia aparta kazo, kaj tio ne validas por ĉiuj, se mi ne forlasas la medion, mi komencas senti sufiĉe
severan doloron en mia stomako – kaj tio signifas, ke estas tro malfrue, mi havas internan sangadon.
Mi opinias, ke la simptomoj estas tiel diversaj kaj la asocioj, kiujn homoj faras, estas tre malfacile akcepteblaj, se oni ne
havas scion pri la temo, kion plej multaj kuracistoj ne havas.
Kaj tio ne estas ilia kulpo. Ni ne estas trejnitaj por rekoni ĉi tiun kondiĉon.
Ĝi estas tre nova, kaj nia kompreno ankoraŭ estas tute nematura en ĉi tiu stadio – oni faras la unuajn
paŝojn por malkovri kaj plene kompreni ĉi tiun kondiĉon.
Kiel multaj homoj, kiuj suferas pro elektrosentiveco, Brian estis devigita fari radikalajn ŝanĝojn en sia hejmo.
Tiuj du ĉambroj estis tute ŝirmitaj per metala folio.
Ĉi tiu ĉambro kaj la dormoĉambro do estas Faraday-kaĝoj.
Kaj se vi efektive mezuros la elektromagnetajn kampojn aŭ la mikroondojn – kaj ĉi tiu aparato simple konvertas mikroondojn
en sonajn signalojn – tiam vi konstatos, ke la masto tie, kiu estas ĉirkaŭ duona mejlo for, ne kaŭzas al mi iujn problemojn.
Kiam mi ŝirmis la ĉambron, mi instalis metalkovritajn fenestrovitrojn, kiuj permesas al mi
forigi la plejparton de la elektromagnetaj kampoj.
La aspektoj de organismo, kiuj ebligas al ĝi detekti kaj respondi al elektromagnetaj kampoj – oni povus diri,
ke ĉi tiuj vortoj estas uzataj en malsamaj kuntekstoj.
Kaj se vi ĝin subdividas en "elektrosentemulojn" – vi povus diri, ke tio fakte estas respondo al la vivo mem.
Ekzemple, kiam ni ekzamenas organismon por determini ĉu vivo ĉeestas, ni fakte serĉas la ĉeeston de elektro –
ekzemple per la elektrokardiografo (kora aktiveco), la EKG, kaj la elektroencefalografo, la EEG.
Kion ni ĉi tie esploras estas la ĉeesto de elektro el ĉi tiuj celorganoj, la cerbo kaj la koro.
Kaj kiam ni vidas tion, ĝi estas signo, ke la vivo ĉeestas.
En iu senco elektromagnetaj kampoj estas parto de la vivo mem je la ĉela nivelo. Oni
povus diri, ke ĉia vivo estas elektrosentema.
Desperaj konvinki homojn, ke elektrosentiveco vere ekzistas, Brian kaj pluraj aliaj suferantoj aliĝis
al pionira eksperimento ĉe la Universitato de Essex.
La eksperimento kondukita sub Elaine Fox bedaŭrinde estis la fina laboro pri la temo.
Vi devas eniri ŝirmitan ĉambron.
Vi eniras tien por relative mallonga tempo, kaj la mastro estas ŝaltita dum dek minutoj, malŝaltita dum dek
minutoj, kaj poste denove ŝaltita dum dek minutoj – kaj tiam vi povas vidi, ĉu vi rimarkas ĝin aŭ ne.
Kaj mi eniris la ĉambron kaj diris al ili, ke mi ne povus diri, ĉu la masto estis sur aŭ for.
Kial tio estas? Ĉar ilia kompreno pri tio, kiel respondi al ĝi, estas malĝusta.
Por plej multaj homoj ne okazas, ke vi ŝaltas la maston kaj ili diras: "Ho, mi povas tion senti."
Kaj tiam ili demontas la maston kaj la persono diras: Ah, nun mi denove sentas min bone. Ne funkcias tiel.
Mi suferas pro poleno-febro, kaj kiam mi eniras kampon kiel ĉi tiu, pasas iom da tempo antaŭ ol mi sentas la efikojn.
Sed pasas longa tempo antaŭ ol mi ne plu sentas ĝin, antaŭ ol mi ne plu estas influita de ĝi.
Mi povas esti forprenita de la fojnkampo, sed mi ankoraŭ sentos ion post dudek kvar horoj.
Elektrosentiveco manifestiĝas ĉe plej multaj homoj proksimume jene.
La maniero, kiel la teamo aranĝis la eksperimenton, signifis, ke por Brian kaj la aliaj volontuloj estus
preskaŭ neeble pruvi, ke ili suferas pro elektrosentiveco.
Ŝajnis, ke tio ne gravas, ĉar la teamo nekompreneble decidis rifuzi ajnan specon de revizio.
Unuflanke ŝajnas, ke homoj reagas senteme al diversaj aferoj.
Mi estas sentema al 3G-poŝtelefonoj, ekzemple GSM-poŝtelefonoj. Estas diferencoj en la maniero kiel la modulado funkcias.
Mi tute ne scias, ĉu ili pravas, kiam ili diras, ke ili estas sentemaj, sed se vi havas kazon, tiam estas
racie eksponi la homojn en via studo ĝuste al la signalo, al kiu ili diras, ke ili reagas.
Se, ekzemple, vi havas iun, kiu ĉiam estas sentema al Wi-Fi sed ne al poŝtelefonoj – se tia persono ekzistas
– tiam estas pli bone certigi, ke ili estas eksponitaj al Wi-Fi kaj ne al poŝtelefonoj.
Post ĉio, vi volas pruvi, ke ili respondas al tio, kion ili asertas.
Kaj ĉi tie oni ne faris iun ajn el tiuj distingoj.
Fakte, se vi asertis esti elektro-sentema al io, tiam vi konspiris pri tio.
Unu kialo, kial mi opiniis, ke tio estis tre grava, estis, ke mi helpis homojn, kiuj estis elektrosentemaj.
Kaj kelkajn monatojn antaŭe mi fakte vizitis sinjorinon, kiu konsideris sin elektrosentema, kaj mi estis tie
simple por provi helpi ŝin; por klarigi, kio estas elektrosentemo kaj kio eble kaŭzas ŝian problemon.
Por mallongigi la rakonton, evidentiĝis, ke tiu virino havis problemon, sed ŝi ne estis
elektrosentema. Ŝi certe ne estis elektrosentema.
Sed dum nia konversacio mi rimarkis, ke ŝi aliĝis al la Essex-studoj por ekscii, ĉu ŝi estas elektrosentema.
Mia koro preskaŭ ĉesis bati. Jen iu, kiu ne estas elektrosentema, kaj tiu persono enskribiĝis ĉe la Universitato de Essex.
Kaj Essex diras al mi, ke ili ne havas iujn ajn testajn procedurojn!
Kion ili fakte eltrovis – kaj tio baziĝas sur la teksto de la eseo mem – mi resumos per miaj propraj vortoj.
Oni asertas, ke, konsiderante la nivelon de respondo, kiun ili atendas, ili bezonus ĉirkaŭ 132 partoprenantojn
en sia studo por montri statistike signifan efikon.
Kun tiom da homoj en la populacio, ili bezonus tiom da datumoj por siaj esplorstudoj, por konkludi, ke
ĉi tiu grupo klare estas pli sentema ol tiu grupo.
Ili trovis 44 homojn. Tio signifis, ke jam de la komenco ili havis aliron nur al triono de la datumoj,
kiujn ili atendis por entute povi eltrovi ion ajn.
La rezulto estis, ke ili identigis statistike signifan riskon, kiu tamen jam estis evidenta el la statistikoj.
Por ĉiuj homoj, kiuj diris, ke ili estis sentemaj, tio ankaŭ estis evidenta kun signifnivelo de proksimume 90%.
Do, la sojlo, ĉe kiu scienca artikolo konsideras ion statistike signifa, estas 95%.
Se ĉi tiu nivelo de certeco ne estas atingita, ĝi ne estas konsiderata statistika okazaĵo.
Ĝi povus esti koincido, bonŝanco aŭ io alia.
Ili estis 90% certaj, ke la risko pliiĝos, kaj kompreneble ĝi ne atingas la magian limon, ĉe kiu
ĝi estas konsiderata statistike signifa okazaĵo.
Kaj tiel oni forĵetis ĝin per la vortoj: "Ĉi tio montras, ke homoj ne estas sentemaj." Sed tio tute ne estis la celo.
La konstanta eksponiĝo al la mastroj lasis sian spuron sur pluraj el la testsubjektoj.
Kelkaj tiel malsaniĝis, ke ili devis retiriĝi el la eksperimento.
Brian daŭre sentis la konsekvencojn de la eksperimento longe post kiam li forlasis Essex.
Mi havis mian unuan kolonoskopion antaŭ sep jaroj, mian duan antaŭ kvar jaroj, kaj mian trian antaŭ ĉirkaŭ unu jaro.
Ĉio estas en ordo kun mi. Ĉio estas en ordo kun mi. Jes, vi ĝuste divenis: mi havas kolonkanceron.
Do, de la unua fojo kiam mi sangis ĝis la forigo de mia intesto, pasis ĝuste sep jaroj.
Kiam mi demandis la kuraciston, kiom da tempo necesas por ke ĉi tiu kancero disvolviĝu, li respondis: "Sep jaroj."
Do vi povas esence spuri la tutan tempon, dum mi estis en Essex, kaj estis unu fojo antaŭe, kiam mi havis
sangadon, la sangadon, kiu komencis la intestan kanceron.
Kiel tia fuŝita eksperimento povus esti prezentita kiel tiel "aŭtoritata esploro"?
Kial tia sperta teamo farus tiajn fundamentajn kaj evidentajn erarojn en sia laboro?
Ĉu tio povus havi ion rilatan al tiuj, kiuj provizis la financadon?
La Essex-eksperimento estas unu el serio da eksperimentoj financitaj de la MTHR.
Ĉi tiun kompanion funkciigas kaj financas mem la poŝtelefona industrio.
Ĉu vi povas diri al mi, kio estas MTHR kaj kiel ĝi estas financata?
Jes, la programo MTHR estas komune financata de la brita registaro kaj la poŝtelefona industrio kaj celas esplori eblajn
malutilajn sanefikojn asociitajn kun poŝtelefona teknologio.
Nia temo, kiu financas sciencan esploradon, estas sentema.
Mi konas multajn sciencistojn kiel mi, kiuj, kiam ili ricevas novan studon por legi, unue
turniĝas al la lasta paĝo por vidi, kiu ĝin financis.
Ĉu vi opinias, ke povus esti konflikto de interesoj rilate al financado de la poŝtelefona
industrio kiam temas pri esplorado pri la damaĝaj efikoj?
Nu, kompreneble ekzistas eblaj konfliktoj de intereso, kaj tial esplorprogramo de ĉi tiu speco devas esti zorge administrata.
Mi vaste laboris kun la telekomunika industrio, ĉar mi organizas komunikadajn laborojn kiel reprezentanto
ĉi tie, do mi jam delonge parolas kun ĉi tiuj homoj.
Mi pensas, ke ili ŝatus esti objektivaj, sed ilin movas profito, precipe en merkato, kie ili konkuras unu kun la alia
pri merkata parto, kaj tial ili eble financas esploradon, sed ili estas tre similaj al la farmacia industrio.
Estas klare, ke ili dungas homojn, kiuj jam estas ĉe ilia flanko.
Sciencistoj ne estas popsteluloj; ili ne gajnas multan monon.
Ili havas domojn por financi, ili havas familiojn por prizorgi.
Kiu povus kulpigi ilin, se ili alvenas al malĝustaj konkludoj?
Vi ne trovos alian laboron, almenaŭ ne tie.
Estas psikologiaj premoj, eĉ sen reala premo, kiuj eble ĉeestas aŭ ne ĉeestas en individuaj kazoj.
Sed psikologia premo konformiĝi al la organizo, kiu ilin financas, kaj plaĉi al ĝi certe ludas rolon.
Ĉu vi sentas vin devigita?
Jes, oni sentas sin devigita. Oni sentas sin devigita.
Estas kelkaj vere solidaj statistikoj, kiuj montras, ke kiam temas pri la efikoj de elektromagnetaj kampoj, studoj financataj
de utilentreprenoj, t.e. de la elektroindustrio, de la radioindustrio aŭ de la
poŝtelefona industrio, estas financataj de ili.
Tiuj studoj emas esti signife negativaj.
Sendepende financitaj studoj ene de universitatoj kaj tiel plu, aliflanke, kutime ne estas.
Ĝi estas defia esplorkampo.
Ne estas facile fari tiajn studojn, kaj pro la limigoj de esplorado kun homaj
subjektoj, neniam ekzistos perfekta esplormedio.
Ĉiam estos limigoj.
Ĉu ĉi tio estas vera malsano? Jes, absolute, ĝi estas.
Nuntempe la Monda Organizaĵo pri Sano diras, ke tio estas reala kaj ke la simptomoj povas esti severaj kaj malfortigaj.
La ciferoj rilataj al elektrohipersentiveco estas ĉirkaŭ 2–3%.
Jen homoj, kies vivoj estas severe trafitaj de ĉi tiu kondiĉo.
Sed kiel mi antaŭe menciis, 100% de homoj respondas al ĝi je ĉela nivelo.
Tio signifas, ke la konsekvencoj por la sansistemo estas potenciale enormaj, se tio ne
estas sufiĉe serioze traktata aŭ rekonata.
Kaj la nombro de homoj kun milda aŭ modera elektrosentiveco verŝajne estas multe pli alta ol ni antaŭe supozis.
Kvankam la Monda Organizaĵo pri Sano agnoskas elektrosentivecon, Svedio estas la sola lando, kiu helpas la
tuŝitojn. Nuntempe tie 2,5–3% de la loĝantaro ricevas traktadon.
Kion tio signifas por ni?
Ĝi rilatas al kaseda registraĵo de eksperimenta konekto inter norma telefono kaj unika poŝtelefona tenilo.
Signaltono – kaj tio estas sufiĉe granda atingo!
Ĉar unu afero estas transdoni konversacion, sed tute alia estas transdoni precizajn ciferecajn informojn.
Nun ni havas rektan linion al la esplorinstituto en Chelmsford (Essex, Anglio), kiu perfektigis ĉi tiun teknologion.
Liz Charnock devus esti ĉe la alia fino.
Kun la enkonduko de poŝtelefonoj en la 1980-aj jaroj, necesis reto de antenoj por ili.
Ekde tiam, telekomunikadaj kompanioj starigis pli ol kvin milionojn da mastroj tra la tuta mondo.
Fieraj plenigi la aeron per mikroondaj frekvencoj, ili ne faris eĉ unu studon por
certigi, ke ne okazos longtempa damaĝo al la sano.
Ili estis konstruitaj sen unue certigi, ke ili estas sekuraj.
Dankon pro via helpo.
Tre malagrable, ĉu ne?
Jes, kaj ĝi ankaŭ estas konstante tie, io, kio elstaras, estas, ke ĝi ne ĉesas.
Ĝi konstante elsendas radiadon – ĝi venas de la mastroj – se vi povas vidi la mastrojn, vi estas eksponita al ĝi.
Por esti honesta, eĉ se ĝi ne estas, vi tamen estas eksponita al ĝi je ĉi tiu distanco, ĉar ĝi trapasas betonajn murojn kaj
aliajn aferojn. Ĝi estas iomete mallaŭtigita, sed nur iomete.
200 ĝis 300 metrojn for de la mastro, vi estas konstante eksponata al ĝi.
Kiam vi povas aŭdi ĝin, ĝi ŝanĝas ĉion. Jes. Kio se vi povus vidi ĝin?
Estus kvazaŭ vidi smogon ĉiutage.
Kun smogo de homfaritaj frekvencoj konstante ĉirkaŭanta nin kaj sen kontroli ilian sekurecon – ĉu
estas mirinde, ke la homa korpo komencas reagi al ĝi?
Estis antaŭ ĉirkaŭ dek jaroj. Mi estis en miaj tridekaj jaroj.
Ĝis nun ne estas kancero de la mamo en mia familio. Mi havis tre sanan vivstilon.
Mi loĝis apud telefonpalo dum multaj jaroj, sep jarojn tiutempe.
Li staris cent metrojn for de mia domo.
Dum jaroj mi havis simptomojn, kiuj ne estis asociitaj kun mastroj, ĉar tiam mi nenion sciis pri elektrosentiveco.
Mi havis kapturnon, dormproblemojn, kapdolorojn, akrajn dolorojn en mia kapo, kaj mi ofte iris al la kuracisto.
Oni diris al mi, ke ĝi estis streso aŭ viruso. Kaj tiam, el nenie, oni diagnozis al mi
mamkanceron. Ĝi estis la plej granda ŝoko de mia vivo.
Unue mi pensis, ke mi estis nur malfeliĉa, ke tio estis mia kulpo. Poste komenciĝis la traktado.
Kaj mi renkontis kelkajn najbarojn tie en la hospitalo – mi loĝis en tre malgranda vilaĝo.
Kaj mi ankaŭ renkontis ĉi tiujn najbarinojn, junajn virinojn – mi estis la plej juna, en miaj tridekaj jaroj, la
aliaj estis en siaj kvardekaj aŭ fruaj kvindekaj jaroj.
Kvin el ni estis tie, ĉiuj samtempe ene de ses monatoj kun la sama diagnozo de mama kancero.
En nia vilaĝo estis nur dek ok domoj, kiuj situis ĉirkaŭ la poŝtelefona anteno.
Do Eileen decidis komenci enketon por vidi, ĉu ankaŭ aliaj suferis pro subita malsano.
La rezulto igis nin tremi. Multaj homoj raportis la samajn simptomojn, kiujn mi
suferis dum jaroj. La kapdoloroj, la kapturno.
Sed en la vilaĝo estis ankaŭ aliaj junaj virinoj, kiuj havis fekundecajn problemojn kaj antaŭkancerajn
cervikajn lezojn – aŭ virino, kiu havis nodojn pro mama kancero.
Kaj en la areo estis aliaj specoj de kancero.
Viculo, kiu estis nur 51-jara, disvolvis motorneŭrodisezon kaj bedaŭrinde forpasis. Por esti honesta: terura aflikto.
Ĝi trafis 77 homojn el ĉi tiuj domoj.
Jes, laŭtakse 70% de tiuj, kiuj dum la jaroj spertis biologiajn efikojn – dormproblemoj, haŭterupcioj, mamaj nodoj aŭ kancero.
Jes, ĝi havis grandan efikon sur la homojn en ĉi tiu vilaĝo.
Mi pensas, ke ĝi estas masiva tutmonda problemo.
Ni ekde tiam malkovris, ke ni ne estas la sola grupo de kancerokazoj ĉirkaŭ poŝtelefona anteno.
Estas multaj kancerklustroj proksime de pilonoj.
Ni laboris kun sciencisto surloke, kie ni ekzamenis aliajn mastrojn, kiuj jam delonge staris en aliaj areoj.
Kaj ni faris aliajn enketojn kaj ankaŭ trovis altan incidencon de kancero.
Kun tiom da poŝtelefonoj kaj mastroj kaj poŝtelefona industrio valora je bilionoj, oni esperus, ke jam estis starigita strikta
registara agentejo, aŭtoritato kiu certigas, ke la telekomunika industrio estas sur la sekura flanko rilate al transdono.
Iu, kiu starigas striktajn limojn por protekti la loĝantaron – iu, kiu certigas, ke tio,
al kio ni estas eksponitaj, estas tute sekura.
Bedaŭrinde, nenio el tio ekzistas. Kion ni havas, estas ICNIRP.
ICNIRP estis fondita en Eŭropo antaŭ ĉirkaŭ 20 jaroj por studi neionigajn radiadojn.
Ĝi estas la Internacia Komitato por Protekto kontraŭ Ne-ionigaj Radiadoj, kaj ĝia tasko estas revizii ĉiujn
publikigitajn literaturajn verkojn kaj esence resumi ilin:
Tion scienco definitive diras.
Vi ne povas eniri per voĉdonado. Vi estas invitita aliĝi se vi estas unu el la preferataj individuoj.
Do, ĝi ĉiam estas determinita de la industrio, ĉar tie kuŝas ĝiaj radikoj.
Bone. Do, ni havas referencan normon, kiun ili starigis, kiun adoptis plej multaj eŭropaj landoj, kaj ĝi estas io, kion mem
rekomendas la Eŭropa Komisiono, inkluzive de la eksperta panelo.
Tamen ĉi tiuj gvidlinioj baziĝas sur konstrumetodoj, pri kiuj ni scias, ke ili havas
kaŭz-efikan rilaton kun altfrekvenca radiado.
La sola scenaro, kiu nuntempe ekzistas rilate al la energio, kiu ĉirkaŭas nin ĉe tiu frekvenco, kiel radiado de poŝtelefonoj,
poŝtelefonaj mastroj kaj senkablaj telefonoj – alie dirite, ĉiuj diversaj komunikadaparatoj, kiujn ni uzas ĉiutage –
estas la sama kiel tiu, kiun ni konas el mikroondaj fornoj.
Se ni uzas sufiĉe da energio kaj koncentras ĝin sur sufiĉe malgranda areo, tiam ni varmigas la histon, tiam
ni varmigas ĉion, kio enhavas certan kvanton da akvo.
Neniuj el la aktualaj gvidlinioj havas ion ajn komunan kun kronika san-damaĝo aŭ kancero. Neniu el ili, eĉ ne unu.
Ili ĉiuj estas desegnitaj por produkti varmajn efikojn aŭ tujajn efikojn, kiel formikado de
la haŭto aŭ tremo de la brovoj aŭ io simila.
Neniu povas determini longtempan damaĝon al la sano.
Do vi opinias, ke sub 40 ĝi estas negrava, ĝi estas sensignifa...
Ĝi estas senutila. Ne ekzistas intenco protekti kontraŭ longtempa damaĝo al sano.
ICNIRP estas... nu, ICNIRP estas tute nerelevanta.
Ekzemple: Se vi volas certigi, ke neniu superu la rapideclimiton ĉe la lernejo, starigu la
rapideclimiton je 10 000 kilometroj por horo.
Tiel ĉiuj sekvos ĝin kaj neniu veturos tro rapide.
Vi povas veturi preter la lernejo je 999 km/h kaj tamen observi la "limon".
La konsila komitato nuntempe ne estas taskita revizii pruvojn rilatajn al la protekto de la publiko.
Do ICNIRP ekzistas nur por certigi tion, kio estas 100% fakto, kaj ĉio, kio ne estas 100% fakto, ne estas ĝia zorgo.
Tio ĝustas. Ili parolos pri ĝi, ili resumigos tion, kio ekzistas, kio ne ekzistas kaj kion ankoraŭ necesas eltrovi.
Kaj tio estis ĉio. Ili lasas ĝin tiel. Neniuj rekomendoj – nenio, ĉar ili ne konsideras ĝin sia respondeco.
Preskaŭ ĉiu lando fiksas siajn publikajn ekspozicilimojn por radio-teknologio laŭ la gvidlinioj de ICNIRP.
La gvidlinioj de ICNIRP ne rilatas al longtempa damaĝo al sano kaŭzita de eksponiĝo al radio-teknologio.
Nu, mi provos telefoni.
Kiam vi provas telefoni al iu, estas preskaŭ konstanta, kiam la altfrekvenca transdono komenciĝas en ambaŭ direktoj.
Bone, ni provu ĝin. Ho, ve!
Tuj kiam ĝi konektiĝas; tio estas vokreĝimo, tion faras la poŝtelefono.
Ĉi tiuj estas ondoj, kiuj iras de mia poŝtelefono al la bazstacio kaj estas tie elsenditaj?
Tio estas esence tio, kion via poŝtelefono faras la tutan tempon, kiam vi havas signalon kaj uzas vian poŝtelefonon.
Terura.
Kaj via poŝtelefono fakte transdonas tion en vian kapon la tutan tempon, kiam vi
konektiĝas al la bazstacio kaj uzas vian telefonon.
Poŝtelefonoj
Estas malfacile imagi teknologian aparaton, kiu eniris niajn vivojn tiel rapide kiel la poŝtelefono.
Antaŭ dudek kvin jaroj, ĝi estis konsiderata malpli ol nur artifiko.
Nuntempe kvar miliardoj da ni posedas unu.
Averaĝe, infanoj ricevas sian unuan poŝtelefonon en la aĝo de ok jaroj.
Poŝtelefonoj funkcias per sendado kaj ricevado de mikroondaj frekvencoj de la bazstacio.
Kiam vi tenas poŝtelefonon ĉe via orelo, via cerbo neeviteble estas eksponata al ĉi tiuj ondoj.
Ĉu la cerbo reagas al ĉi tiu influo?
Nova usona studo montras, ke tio sendube estas la kazo.
Doktoro Nora Volkow faris ĉi tiun studon.
D-ro Volkow kaj ŝia teamo studis 47 sanajn individuojn dum tuta jaro.
La partoprenantoj havis poŝtelefonojn ĉe siaj dekstra kaj maldekstra oreloj.
Unu el ili estis en funkciado sed silentigita, la alia estis malŝaltita.
D-ro Volkow uzis cerban bildigan ekipaĵon por ekscii, kiom da glukozo la cerbo uzus dum eksponiĝo.
Ĝi estas tre sentema indikilo pri tio, ĉu ekzistas ŝanĝoj en cerba aktiveco, kiuj povas esti
kaŭzitaj de stimulilo – en ĉi tiu kazo, poŝtelefono.
Kiam la cerbo estas stimulita, ĝi konsumas glukozon, same kiel aŭto konsumas fuelon.
Eksponiĝo al poŝtelefono dum 15 minutoj estas asociita kun pliiĝo de glukozokonsumo en la cerbo, kio indikas, ke la
cerbo estis aktivigita de la radiofrekvencoj de la poŝtelefono.
La dekstra cerboduono, kiu estis tre proksima al la anteno, montris la plej grandan pliiĝon de metabola
aktiveco kompare kun kiam la poŝtelefono estis malŝaltita.
Kvankam la radiofrekvencoj elsendataj de aktualaj poŝtelefonaj teknologioj estas tre malfortaj, ili
kapablas aktivigi la homan cerbon kaj havi efikon.
Kiam oni uzas poŝtelefonon en silenta reĝimo, la eksperimento de d-ro Volkow montris, ke la homa cerbo
montras metabolan respondon al poŝtelefonaj mikroondoj.
Metabola reago ĉe niveloj multe sub la laŭleĝa limo.
Io, kion multaj asertas esti neebla.
Kaj la reago registrita de d-ro Volkow estas sekundara al pli granda zorgo:
La maniero, laŭ kiu ĉi tiuj mikroondaj radioj estas fakte absorbataj de la cerbo. Tio konatiĝis kiel la SAR-valoro.
SAR signifas specifan sorban rapidon.
Kaj tio estas la mezuro de kiom da radioondoj estas absorbataj de la homa korpo en certa tempodaŭro en certa volumeno.
Ĝi estas la mezuro de la varmiga efiko, kiun radioelsendilo havas sur la homa korpo.
SAR estas mezurata jene. Oni uzas artefaritan kapon.
Ĝi estas plenigita per glukozmiksaĵo, kiu supozeble reprezentas la homan cerbon.
La testaparato mezuras la kvanton de mikroondradiado, kiu penetras la kranion de la modelo.
La SAR-valoro tiam estas kalkulita surbaze de kiom da energio estas absorbita.
Por la EU la limo estas 2 vatoj po kilogramo por averaĝa 10-grama histo.
Por Usono, ĝi estas 1,6 W/kg sur 1 g da averaĝa histo.
Usono havas pli striktan supran limon ol la EU, sed aliaj landoj kiel Aŭstralio kaj Nov-Zelando uzas la EU-limitojn.
Kelkaj el la plej popularaj poŝtelefonoj sur la merkato elsendas tiom multe da mikroondradiado,
ke ilia SAR-valoro estas ĝuste ĉe la supra limo.
Ĉiu milimetro de la kranio helpas protekti la cerbon kontraŭ mikroondradiado, tiel
reduktante la SAR-valoron de la poŝtelefono.
Infanoj ricevas sian unuan poŝtelefonon je averaĝa aĝo de 8 jaroj.
La kranio de okjara infano estas signife pli maldika ol tiu de plenkreskulo.
Oni esperus, ke poŝtelefonoj estu testitaj kun kranio de dikeco ekvivalenta al tiu de infano.
La SAM-kapo estas granda homa kranio kun averaĝa formo.
La mezumo de 10 000 kapmezuroj prenitaj de homoj estis uzita por krei ĉi tiun
SAM-fantomkapon, kiu reprezentas averaĝan homan kranion...
Kompreneble, la kapo de averaĝa plenkreskulo estas signife pli granda ol tiu de okjara infano.
Sed kiam ni demandis la kompanion, kiu fabrikas la SAM-fantoman kapon, ni malkovris, ke la realo estas eĉ pli malbona.
La SAM-testmodelo ne estas simple la mezumo de 10 000 homoj, sed la mezumo de 10 000 soldatoj en la Usona Armeo.
Kaj usonaj armeaj personoj certe havas pli grandajn kaj pli dikajn kapojn ol la averaĝa okjara infano.
Tial estas sufiĉe verŝajne supozi, ke se poŝtelefonoj estus testitaj sur la kranio de
okjara infano, plej multaj el ili malsukcesus.
Kiu starigas la gvidliniojn?
Ĉi tiuj estas homoj el la komitato nomata ICNIRP.
La homoj, kiuj laboras pri poŝtelefonoj, estas bioinĝenieroj.
Ili tute ne scias, kio okazas en viva ĉelo, sed ili parolas pri ĝi en grandiozaj terminoj.
Ili supozas, ke la sola afero, kiu povas influi la bonfarton de viva organismo, estas ĉu
ĝi estas sufiĉe forta por varmigi la histon.
Sed tio estas kvazaŭ diri: "Ni scias, ke kiam ni boligas ovon, ĝi fariĝos malmola."
Kion ili ne scias estas, ke se ili ne boligos la ovon, ĝi fariĝos kokido.
Ili tute ne havas la plej malgrandan ideon pri tio, kiel ĝi okazas. Sed tamen ili parolas kvazaŭ ili scius.
En 2011 la Monda Organizaĵo pri Sano ŝanĝis la riskklasifikon por poŝtelefonoj, reklasifikante ilin kiel eble
kancerogenajn por homoj pro pliigita risko de evoluigi gliomojn, la tipon de cerba tumoro asociitan kun poŝtelefona uzo.
Kio kaŭzis ĉi tiun subitan ŝanĝon de statuso?
Estis senfinaj studoj pri la eblaj sanaj efikoj de poŝtelefonoj.
Iuj montras efikon. Iuj ne montras iun ajn.
Sed la plej konkluda studo venis de Lennart Hardell.
Li gvidis la plej grandan kaj plej profundan esplorprojekton iam entreprenitan.
Li kombinis sian propran laboron kun tiu de aliaj el la tuta mondo.
Ekde la fruaj 1990-aj jaroj, ili studis la telefonajn kutimojn de pli ol 2 000 homoj tra la tuta mondo.
Homoj kun tumoroj kiel astrocitomoj kaj akustikaj neŭromoj, la cerbaj tumoroj plej ofte asociitaj
kun poŝtelefona uzo pro sia proksimeco al la orelo.
La rezultoj estas ŝokaj. Ili konkludis, ke la uzo de poŝtelefonoj ja pliigas la riskon de cerbaj tumoroj.
Kaj ili ankaŭ malkovris, kial antaŭaj studoj ne montris efikojn.
Mi opinias, ke ekzistas pli da pruvoj, ke ĝi estas kanceriga ol nur eble kanceriga.
Sed mi pensas, ke mi iel komprenas ĝin, ĉar la plej multaj kanceroj, kiuj aperos, ankoraŭ ne ekzistas.
Homoj ne uzas poŝtelefonojn sufiĉe longe por ke la veraj efikoj fariĝu evidentaj.
Kiel ĉe aliaj kancerogenoj, necesas almenaŭ dek jaroj por vidi efikon de eksponiĝo.
Ĉar la eksplodo de poŝtelefonoj komenciĝis nur fine de la 1990-aj jaroj, ne estas surprize, ke ni ĵus
komencas vidi la efikojn. Kaj tio okazas ĝuste nun.
Do, kion faras la telekomunika industrio por protekti siajn uzantojn kontraŭ cerbaj tumoroj?
Unu rigardo al la sekurecaj manlibroj sugestas, ke ili pli zorgas pri sia propra protekto.
Ĉi tiu modelo de sendrata aparato plenumas la leĝajn postulojn pri eksponiĝo al radioondoj. Kiam uzata kiel
priskribite en ĉi tiu sekcio, ĝi plenumas la leĝajn gvidliniojn.
Tenu la BlackBerry-aparaton almenaŭ 2,5 cm for de via korpo, inkluzive de la abdomeno de gravedaj
virinoj kaj adoleskantoj! Malpliigu la voktempojn!
Sur la malantaŭo de preskaŭ ĉiu poŝtelefono troviĝas instrukcioj pri kiom malproksime de la korpo oni devas teni ĝin.
Instrukcioj, kiuj estas tute nepraktikaj en plej multaj kazoj.
Kaj kio okazas, kiam la telekomunika industrio financas esploradon pri la damaĝo, kiun ĝi kaŭzas?
Kaj ĉi tiu esploro konkludas, ke ekzistas efiko, ke la uzo de poŝtelefono ludas rolon en la evoluo de kancero.
Tamen ili emas teni ĉi tiun esploron por si mem.
Ni simple ne scias, kion ni stokas per EMF-oj, ĉar la efikoj estas plejparte longdaŭraj, kaj ni
havas, kiel vi diras, ĉi tiun vastan ekspozicion.
Kaj vasta fido je ĉi tiuj ekspozicioj.
Ni ankoraŭ ne tute komprenas, kion ni faras.
Kvankam epidemiologio klare montras, ke uzi poŝtelefonon pliigas la riskon de evoluigi cerban tumoron.
Kion la ICNIRP-anoj bezonas vidi estas klara kaŭzo kaj efiko; kiel ĝi okazas, kia estas la
mekanismo, kaj kiel precize kancero estas kaŭzata.
Ŝajnas evidente, ke estaĵo tiel harmoniigita kun la frekvencoj de la Tero kaj tiel sentema al ĝia
magneta kampo nature reagus al homfaritaj mikroondoj.
Sed dum jaroj la telekomunika industrio defendis siajn agojn, demandante la saman demandon.
Kiel poŝtelefono kaŭzas kanceron?
Kiel montriĝis, ili demandis la malĝustan demandon.
Kiel poŝtelefono malhelpas la homan korpon kuraci kanceron?
La respondo estas: melatonino.
Vi vidas, melatonino estas hormono, kaj, kredu aŭ ne, ĝi estas produktata en la cerbo.
Ĝi estas produktata en la pineala glando de la cerbo kaj havas tre fortajn antioksidajn
propraĵojn kompare kun vitaminoj, ekzemple:
Melatonino estas kvinoble pli efika ol vitamino C kaj duoble pli efika ol vitamino E.
Kaj ĝi estas distribuata nur nokte.
Kaj ĝuste nokte ni bezonas ĝin, ĉar tiam ni dormas kaj nia cerbo riparas la ĉelojn en nia korpo.
Kaj tiam melatonino ekfunkcias.
Ĉiutage niaj korpoj perdas ĉirkaŭ duonmiliardon da ĉeloj.
Kaj okazas nokte, ke nia korpo anstataŭigas ĉi tiujn ĉelojn per procezo nomata ĉela mitoso, la divido de ĉeloj.
Kion ĝi faras: Ĝi kaptas tion, kio estas konata kiel liberaj radikaloj.
Tiuj liberaj radikaloj estas fakte la troaj elektronoj restintaj el la procezo de
energiproduktado, kiujn ni bezonas por regeneri nin mem.
Ĉiu nokto, kiam niaj korpoj regeneriĝas, milionoj da liberaj radikalaj ĉeloj estas
produktataj kiel kromprodukto de ĉela mitoso.
Tiuj liberaj radikalaj ĉeloj atakas sanajn ĉelojn.
Estas ĝenerale akceptite, ke liberaj radikalaj ĉeloj estas la ĉefa kaŭzo aŭ faktoro en plej multaj kanceroj.
La plej grava defendo de nia korpo kontraŭ ĉi tiuj liberaj radikaloj estas ĝia plej forta antioksidanto: melatonin.
Ĝi eniras la sangocirkuladon kaj funkcias kiel natura antioksidanto, natura kontraŭkancera agento.
Melatonino estas tre, tre potenca kontraŭkancera agento.
Ĝi funkcias kiel tiel nomata onkostaza agento, kiu protektas vin kontraŭ kancero.
Ĝi ankaŭ reguligas vian dormo-vekiĝan ciklon, certigante, ke vi havu bonan noktan dormon kaj la ĝustan dozon da melatonino.
Ĝi estas kontraŭmaljuniĝa molekulo. Alivorte, ĝi kaptas liberajn radikalojn kaj simple igas vian haŭton aspekti pli juna.
Melatonino estas la mirakla kuracilo de la korpo, kiu kaptas kancer-kaŭzajn liberajn radikalojn.
Ni havas 12 000 studojn en nia laboratorio, kiujn ni kolektis dum la jaroj, kio estas pli da studoj ol iam ajn
publikigitaj pri paracetamolo, ofte uzata kontraŭkapdolormedio.
Estas signife pli da scienca intereso pri melatonino ol pri paracetamolo.
Kiuj estas la konsekvencoj de reduktita melatonina sekrecio?
Jes, nu, se viaj melatoniniveloj estas malaltigitaj, tiam via imunsistemo malfortiĝas.
Unue, vi emas havi dormproblemojn, t.e. vi ne povas endormiĝi aŭ, se vi ja endormiĝas, vi ne povas reendormiĝi.
Vi eble havas korproblemojn, ĉar melatonino ankaŭ protektas vian koron.
Kaj vi estas multe pli ema al malsanoj, ĉar via imunsistemo ne funkcias optimume.
Jen kelkaj el la aferoj, kiuj okazas kiam vi havas malaltigitajn melatoninajn nivelojn.
Kaj, ekzemple, la averaĝa virino kun mama kancero havas nur dekono de la melatoninon kompare kun normala virino de ŝia aĝo.
Kaj ĉe homoj kun prostata kancero, ili havas malpli ol duonon de la melatoninon, kiun ili devus havi.
Aŭtismaj infanoj havas malpli ol duonon de la melatoninoniveloj, kiujn ili devus havi.
Malpliigita melatoninon en noktaj laboristoj, ĉar ili laboras nokte kaj estas eksponitaj al lumo.
Ili ne produktas melatoninon nokte, kio estas konata por plialtigi la riskon de mama kancero je 50%.
Kaj la Internacia Agentejo por Esploro pri Kancero (IARC) laŭgrade klasifikis noktan ŝanĝlaboron kiel
eble kancerogena pro ĉi tiu redukto de melatonino.
Nun ekzistas multaj studoj, kiuj montras, ke homoj, kiuj laboras noktajn deĵorojn, aŭ homoj, kiuj estas blindaj,
havas malsamajn kancerajn indicojn ol la averaĝa loĝantaro.
Kaj plej multaj el ĉi tiuj studoj subtenas la vidpunkton, ke manko aŭ malpliigitaj
niveloj de melatonino negative influas la sanon.
Ĉar la korpo regeneriĝas nur nokte, melatonino estas produktata nur kiam la pineala glando sentas, ke ne estas lumo.
Kaj kio okazas estas, ke la pineala glando estas sentema al lumo.
Ĝi situas ĝuste tie, kie via cerbo ricevas signalojn de viaj okuloj kaj kruciĝas ĉe la punkto en la centro.
Ĝi nomiĝas la supraĥiazmata nukleo.
Kaj la konektoj de tie iras rekte al la pineala glando por diri al ĝi ĉu lumo ĉeestas aŭ ne.
Kiam lumo ĉeestas, okazas samtempa interfero kun la signaloj, kiujn la cerbo volas sendi al niaj ĉeloj por ripari ilin.
Do ne havas sencon, ke la cerbo sendu ĉi tiujn signalojn al niaj ĉeloj por diri al ili ripari sin mem,
kiam estas tiom da interfero, ke ili ne povus aŭdi ĝin.
Do ĝi atendas, la cerbo atendas ĝis kiam estas mallume.
Kio esplorado montris, ke elektraj kampoj, magnetaj kampoj aŭ radioondoj influas la produktadon de melatonino?
Jes, nu, la Battelle-Instituto en Usono faras multan laboron pri ĉi tiu temo ekde la malfruaj 1970-aj jaroj.
Kaj liaj sciencistoj, Barry Wilson, Dick Stevens kaj tiuj homoj komencis pensi pri tio, ĉar ni scias, ke la
cerbo ĉesas produkti melatoninon kiam vi ŝaltas la lumon.
Do ili pensis: eble niaj cerboj ne povas distingi inter elektraj kampoj, kiujn ni mem artefarite generas, kaj la
natura lumo, kiun ni ĉiuj scias ĉeesti dum la tago, ĉar ni simple ne produktas melatoninon dum la tago.
Estas tre bonaj biologiaj kialoj por tio.
Do ili pensis, ke ĉi tiuj elektraj kampoj subpremus la sintezon de melatonino, kio siavice kondukus al kancero,
precipe mamkancero ĉe virinoj, ĉar ili ne plu havus la imunologian protekton, kiu normale ĉeestas.
Do la cerbo interpretas radioondojn kiel lumondojn?
Jes, ni ne povas distingi inter ili.
Videbla lumo ankaŭ havas frekvencon.
La hipotezo, ke la pineala glando ne povas distingi inter lumaj frekvencoj kaj homfaritaj
frekvencoj, estis pruvita sen dubo per abunda esplorado.
Rektaj subpremaj efikoj de malfortaj magnetaj kampoj (50 Hz kaj 16 2/3 Hz) sur la sintezo de melatonino en la
pineala glando de džungariaj hamsteroj (Phodopus sungorus)
La rezultoj de la nuna studo indikas, ke malaltfrekvencaj magnetaj kampoj kapablas redukti la produktadon
de melatonino en izolitaj hamsteraj pinealaj glandoj.
... redukti la produktadon de melatonino ...
… Efektoj de elektromagnetaj kampoj sur la fotofazian cirkulantan melatoninon en amerikaj falangoj …
Resume, EMF influis la plazman melatoninon en viraj usonaj falgoloj, ...
Elektromagnetaj kampoj povas influi ilian migradon...
… Manko de kronika efiko de eksponiĝo al mallongondaj radio-signaloj sur la
koncentriĝo de melatonino en la salivo de laktokovoj.
Tiel, malfrua akuta efiko de EMF sur la koncentriĝo de melatonin estas ...
A 0.5 G, 60 Hz magneta kampo subpremas la produktadon de melatonino en pinealocitoj.
… averaĝa 46 % redukto de noradrenalino-induktita produktado de melatonino en pinealocitoj. La rezultoj subtenas la hipotezon,
ke eksponiĝo al elektromagnetaj kampoj povas kaŭzi subpremon de melatonino en la pineala glando per influado de individuaj ĉeloj.
eksponiĝo al melatonina subpremo
povas produkti en la pineala glando,
per influado de individuaj ĉeloj.
EMF/EMR reduktas melatoninon en bestoj kaj homoj D-ro Neil Cherry 2 septembro 2002 Dek sep studoj montras, ke eksponiĝo al
ELF kaj RF/MW reduktas melatoninon. Dek ses studoj observis signifan EMR-rilatan redukton de melatonino en homoj.
Ĉu vi opinias, ke ekzistas konkludiga pruvo, ke elektraj kampoj, magnetaj kampoj kaj
radioondoj influas la produktadon de melatonino?
Ĉi tiu esploro, kiu montras, ke la melatonin-niveloj de falkoj malpliiĝas pro eksponiĝo; ke sovaĝaj cikonioj nestantaj sur
konstruaĵoj proksime al radiomastroj havas malpli da idoj kompare kun cikoninestoj, kiuj estas for de radiomastroj; studi­oj
pri formikoj, abeloj kaj diversaj specioj de birdoj, kaj studi­oj pri maraj mamuloj ĉiuj montras en la saman direkton.
Sed tiam ekzistas laboratoriaj studoj pri ĉeloj en la pineala glando, kiuj ja sintezas melatoninon.
Mi esploras la efikon de magnetaj kampoj sur ĉi tiuj ĉeloj.
Kaj ĉe ĉiu stadio de la taksado de melatonino, oni montris, ke magnetaj kampoj interferas kun la produktado de melatonino.
Do, la pruvoj estas klaraj en ĉiuj aspektoj de melatoninproduktado kaj pri la inhibicio
de melatoninproduktado per magnetaj kampoj.
La esploro vere kovras ĉiun aspekton de ĉi tiu vojo.
Ĉu vi dirus, ke ĝi estas sufiĉe konkluda?
Jes, mi dirus, ke tio estas konkluda.
La mirinda afero pri niaj korpoj estas ilia kapablo kontraŭagi la produktadon de liberaj radikaloj per produktado de melatonino.
Ni kreis en ni mem precizan ekvilibron, perfektan defendan sistemon.
Niaj korpoj bezonis milionojn da jaroj por perfektigi ĉi tiun teknikon.
Teknologio kreita surbaze de la medio, en kiu ni evoluis.
Sed ĉu nia medio ne ŝanĝiĝis eksponenciale en la lastaj jardekoj?
Al la nuda okulo la mondo ŝajnas esti la sama, sed je la ĉela nivelo ĝi estas la plej granda
media ŝanĝo, kiun niaj vivoj iam ajn spertis.
Estas evidente, ke tia giganta ŝanĝo neeviteble perturbus tian delikatan ekvilibron.
Kaj la konsekvencoj de tio, ke nia korpo ne produktas la ĝustan kvanton da melatonino, povus esti mortigaj.
Sciencistoj tra la tuta mondo nun kredas, ke liberaj radikaloj povus esti la kaŭzo aŭ kontribua
faktoro en ĉiu konata malsano, ne nur kancero.
Komence de la 20-a jarcento, infana leŭkemio estis medicina rareco.
Ekde tiam ni nur vidis pliiĝon de leŭkemio inter infanoj.
Ĝi pliiĝas je ĉirkaŭ du procentoj ĉiujare.
Kaj tio ankaŭ validas por multaj aliaj malsanoj: aŭtismo, cerbaj tumoroj, kancero.
La kancerindicoj en la 1910-aj jaroj verŝajne estis nur duonon tiel altaj kiel ili estas hodiaŭ.
Multaj aliaj malsanoj ankaŭ estas ligitaj al eksponiĝo al elektromagnetaj kampoj kaj radiado, ne nur de
elektro-linioj sed ankaŭ de radio- kaj mikroondaj kampoj, laŭ studoj kaj sciencaj esploroj.
Dum la pasintaj 50 jaroj ni estis mergitaj en oceano da elektromagneta radiado. Ĝi ĉirkaŭas nin ĉie.
Nevidebla, ni ne povas vidi ĝin. Sed ni scias, ke ĝi estas tie.
Ĉiufoje kiam vi uzas vian poŝtelefonon, vi scias, ke ĝi estas tie.
Estas ekstreme malfacile turni la horloĝon malantaŭen. Neeble.
Sed ni devas esti konsciaj pri ĉi tiuj sanaj efikoj, por ke ni havu la eblon preni sekurecajn antaŭzorgojn.
Se ni volas tion, ni devas fari ĝin.
Kio maltrankviligas min estas la aferoj, kiuj fakte nun okazas (noto: afiŝita en YouTube en 2013).
Eble ni ne sufiĉe atentis.
Unu el la aferoj, kiuj nun okazas, estas aŭtismo, aŭ ni nomu ĝin laŭ ĝia ĝusta nomo: malordo de la aŭtisma spektro.
Ĉu vi opinias, ke ni atingis punkton en scienco, kie ni preskaŭ ne plu havas kontrolgrupon por testi tiajn aferojn, ĉar
preskaŭ ĉiuj havas poŝtelefonon, preskaŭ ĉiuj havas Wi-Fi, kaj preskaŭ ĉiuj estas eksponitaj al elektromagnetaj kampoj?
Jes, ni ĉiuj atingas punkton, kie tiom da homoj estas eksponataj al elektromagnetaj kampoj de poŝtelefonoj kaj Wi-Fi, ke ni
ne plu havas kontrolgrupon por vidi la diferencon inter la sano de homoj eksponataj kaj la sano de homoj neeksponataj.
Se mi rajtas fari analogion:
Ni malkovris, ke fumado povas kaŭzi pulman kanceron.
Tio estis ĉar iuj homoj ne fumis, kaj ili formis la kontrolan grupon.
Se ĉiuj fumus, ni neniam estus malkovrintaj, ke fumado povas kaŭzi pulman kanceron.
Kaj ĉiuj estus mortintaj pro pulma kancero, kaj ĝi estus rekonita kiel nacia malsano sen esti ligita al fumado.
Kio okazas kun interfero de poŝtelefonoj estas, ke ni perdas ĉiujn tiujn partojn de la populacio, kiuj ne estas eksponitaj al ĝi.
Eĉ la malmultaj, kiuj ne havas poŝtelefonon, estas ĉirkaŭitaj de radiado de poŝtelefonoj; kiam ili
iras butikumadi, en la trajno, kien ajn ili iras!
Ne temas nur pri la "kanario en la karbominejo", kiel mi mem.
Finfine, se vi simple pligrandigas la elektromagnetajn kampojn en la atmosfero, kion ni fakte faras, kaj nun ni
havas milionfoje pli da elektromagnetaj kampoj, mikroondoj en la medio ol ni havis antaŭ 30 jaroj.
Iam ĝi ankaŭ komencos influi vin!
Estas tre malfacile diri, kie ni estos post 15 jaroj.
Sed mi dirus, ke nur en la lastaj kelkaj jaroj ni ekkonscias, kiom multe ĉi tiuj malutilaj efikoj kostas al la loĝantaro.
Kaj tiam ni vekiĝas kaj rigardas la kaŭzojn. Kaj ni devos fari ion pri la kaŭzoj.
Ni estas ingenia tamen kompleksa organismo.
La maniero, kiel niaj korpoj funkcias, estas nek hazarda nek io, kio okazis dum unu nokto.
Kiel ĉiu alia viva estaĵo sur ĉi tiu planedo, ni adaptiĝis al la medio en kiu ni vivas.
Medio, kiu ekde la tagiĝo de la tempo montris delikatan ekvilibron de kampoj kaj resonancoj.
Tiuj fenomenoj ne nur ĉirkaŭas nin, ili faras nin tio, kio ni estas.
La ĉeloj en niaj korpoj komunikas unu kun la alia per lumaj frekvencoj, same kiel nia DNA uzas
elektromagnetajn frekvencojn por reproduktiĝi.
En la kerno de ĉio ĉi estas protonoj kaj elektronoj, pozitive kaj negative ŝargitaj, kiuj igas ĉian vivon magneta.
Kiel ĉiuj vivantaj estaĵoj, ni estas ekipitaj per kriptokromaj ĉeloj, kiuj ebligas al ni percepti ĉi
tiujn kampojn en manieroj, kiujn ni apenaŭ komprenas.
Ni estas estaĵoj de frekvenco, elektro, lumo kaj magnetismo.
Kaj necesis milionoj da jaroj por iĝi tio; procezo, kiu komenciĝis kun la unua ĉelo.
Kvankam ni adoptis sendratan teknologion kaj enkorpigis ĝin en nian ĉiutagan vivon, niaj
korpoj ne sekvis la ritmon je la ĉela nivelo.
La frekvencoj, kiuj nun ĉirkaŭas nin, estas por niaj ĉeloj tiel fremdaj, kiel ili estus por niaj okuloj, se ni povus ilin vidi.
Niaj infanoj naskiĝas en mondon, kiun iliaj korpoj simple ne povas kompreni.
Kien ĉio ĉi kondukos?
Dum ĉi tiu filmo estas farata, 4G-teknologio estas lanĉata tra la tuta mondo. Por ebligi tion, la limoj estas plialtigataj.
Wi-Fi estas disponebla en preskaŭ ĉiu hejmo, lernejo kaj entrepreno, kaj konstante ĉirkaŭas nin.
DECT-telefonoteknologio troveblas en preskaŭ ĉiu hejmo.
En tempo kiam industrio devus agi respondece kaj esti singarda, ĝi montras senprudentan malrespekton al nia longtempa sano.
Mono regas la mondon.
Kaj la verŝajneco, ke ili evoluigos konsciencon pri tio, estas proksimume tiel alta, kiel ĝi estis por la tabaka industrio.
Do se estos ŝanĝo, ĝi ne venos de ili.
Ĝi devas veni de ni!
Ni nur bezonas malfermi niajn okulojn kaj rekoni la problemon.
Ĉu vi planas uzi la MTHR por financi esploradon pri la efiko de radioondoj sur melatoninon?
Konsiderante, ke ĉi tio estas la mekanismo, al kiu homoj evidente rilatas, kiam ili diras, ke
poŝtelefonoj interferas kun la produktado de melatonino.
Melatonino estas antioksidanto, vakuma purigilo por liberaj radikaloj, se vi volas.
Kiam ni eldonas esplorproponon, kion ni nun faras, emfazante areojn de speciala intereso, ni
invitas kandidatiĝojn kaj proponojn tra la tuta spektro.
Tamen, ĉi tiuj devas esti prioritatigitaj kune kun la aliaj petoj, kiujn ni ricevas. Ni havas limigitan buĝeton.
Sed ni nuntempe ne planas iun esploron pri melatonino. Ĝi nuntempe ne estas prioritato.
La MTHR ankoraŭ bezonas investi en esplorado pri tio, kiel poŝtelefonoj influas melatoninon.