Resonansi, makhluk-makhluk saka frekuensi
Luwih akèh wong sing nandhang masalah kesehatan kaya mumet, sirah nyeri, aritmia jantung, utawa ora bisa turu.
Stres asring dianggep minangka sababé.
Film dokumenter ing ngisor iki saka taun 2012 nuduhake manawa gejala kaya ngono asring ana gandhengane
karo panyebab sing beda banget lan kurang dikenal.
Film iki nggawa kita lelungan saka asal-usul kita nganti taun 1990-an, nalika ekspansi teknologi komunikasi nirkabel diwiwiti.
Wiwit wektu kuwi, manungsa wis kapendem ing segara frekuensi buatan.
Yen dideleng nganggo mata telanjang, planèt iki katon padha, nanging ing tingkat sel, iki minangka
owah-owahan paling gedhé sing tau diadhepi urip ing Bumi.
Pengaruhé aja nganti diremehake!
Kla.TV wis nerjemahake lan nyuarakake film iki menyang basa Jerman kanggo sampeyan.
Para ilmuwan, wakil industri, dhokter, lan wong-wong sing kena pengaruh padha nyuarakaké panemune.
Mugi panjenengan seneng nonton film dokumenter ing ngandhap punika karya James Russell: "RESONANCE – Creatures of Frequency"!
Ing pertengahan taun 1980-an, watara telung persen wong ing umume negara nggunakake telpon seluler;
saiki meh satus persen wong nggunakake telpon seluler.
Nalika umuré 19 utawa 20 taun, wong-wong mau wis sepuluh taun nganggo ponsel, lan kita ora ngerti apa waé risikone.
Kita kapendem ing segara radiasi elektromagnetik. Iku ngubengi kita ing endi-endi.
Ora katon, kita ora bisa ndeleng. Nanging kita ngerti yèn iku ana ing kana.
Saben sampeyan nggunakake ponsel, sampeyan ngerti yèn kuwi ana.
Angel banget mbalekake wektu kaya biyen. Ora mungkin.
Nanging kita kudu ngerti efek kesehatan iki supaya bisa njupuk langkah-langkah keamanan.
Saiki, pernyataan WHO babagan iki yaiku manawa iki pancen kasunyatan.
Kita ora siji-sijine klaster kanker ing sacedhake tiang seluler; ana akèh klaster kanker ing sacedhake tiang seluler.
Umume kanker sing bakal teka durung teka.
Kepiye bisa kita mikir yèn kita aman nalika kita nyinari otak kita nganggo gelombang mikro?
Kita durung tenan paham apa sing lagi kita lakoni.
Akhire kita duwe pengumuman bab apa ponsel nyebabake kanker.
Resonansi – Makhluk-makhluk Frekuensi
Apa kowe tau kepingin ngerti kenapa kowe krasa seneng banget nalika metu ing njaba?
Sawijining ilmuwan sing durung dikenal arep nggawe panemuan sing kuduné wis ngganti kabèh. Asmané Winfried Otto Schumann.
Wiwit dina iku, dhèwèké mulang murid-muridé fisika listrik .
Kepiye carane bola ing jero bola bisa ngasilake tegangan listrik. Lan asilé: frekuensi.
Kelasé Schumann angel mangertèni topiké.
Supaya luwih gampang, profesor maringi arahan supaya padha mbayangake yèn Bumi iku siji bola lan ionosfer iku bola liyane.
Banjur dhèwèké njaluk marang wong-wong mau supaya ngétung tegangan antarané wong-wong mau.
Amarga dhèwèké dhéwé ora ngerti, Schumann uga miwiti ngetung.
Akhire, dheweke tekan frekuensi watara 10 hertz.
Sanajan katon ora precaya kanggo Schumann, planet kita nduwé denyut, frekuensi sing bisa diukur sing ngubengi urip ing Bumi.
Sanajan profesor kuwi bangga karo panemuane, dheweke kandha yen iku ora pati wigati.
Utamané amarga mung diterbitaké ing jurnal ilmiah cilik, winates ing kaca mburi ing sangisoré irah-irahan "Resonansi Schumann".
Butuh pirang-pirang taun, kalebu puteran nasib sing nggumunake, sadurunge profesor
kasebut nyadari makna sejati resonansi Schumann.
Palingan nasib iki wis diwiwiti 30 taun kepungkur karo ilmuwan Jerman liyane sing jenenge Hans Berger.
Kanthi nggunakake piranti EEG sing digawe dhéwé, Berger nggawe perekaman pisanan saka frekuensi
listrik sing dipancaraké déning otak manungsa.
Wiwitane diusulake supaya gelombang iku dijenengi miturut jeneng wong sing nemokake, nanging Berger, sing andhap asor,
milih jeneng alfabetis. Dheweke nyebuté: "Gelombang Alpha".
Sawisé ora suwe panemuané Profesor Schumann, salah siji kanca kerjane Hans Berger, wong sing jenenge Ankermüller, nemu tanpa
disengaja salinan jurnal ilmiah cilik sing koyak; jurnal ilmiah cilik sing persis padha sing wis nerbitaké
panemuané Profesor Schumann sawetara taun kepungkur.
Dheweke maca artikel kasebut bola-bali lan nggeleng sirah amarga ora precaya.
Dheweke langsung nyadari gedhéné apa sing bakal teka.
Frekuensi gelombang alfa sing direkam dening Hans Berger meh padha persis karo resonansi Schumann: frekuensi Bumi.
Dr. Ankermüller langsung ngubungi Schumann kanggo meyakké dhèwèké supaya nindakaké panaliten luwih lanjut.
Schumann sarujuk lan terus ngembangaké panemuané bebarengan karo salah siji muridé.
Padha nyinaoni kanthi rinci carane tegangan ngeculake muatan liwat kilat ing rongga ionosfer.
Pungkasané, padha tekan frekuensi sing pas: denyut Bumi, resonansi Schumann, persis 7,83 hertz. Panemuan iku nggumunake.
Apa resonansi Schumann mung padha karo gelombang alfa ing otak manungsa? Ora – iku persis padha!
Frekuensi otak sing ngontrol kreativitas kita, kinerja kita, stres kita, wedi kita, lan sistem kekebalan awak
kita, kanthi cara tartamtu wis nyetel karo frekuensi planet.
Denyut bumi wis dadi denyut uripé dhéwé.
Frekuensi gelombang diukur ing hertz. Iki nuduhake jumlah osilasi sing digawe gelombang saben detik.
Frekuensi-frekuensi kasebut wiwit saka siji triliun saka atom nganti dawa jagad raya.
Secara teoretis, frekuensi iku tanpa wates, pancen tanpa pungkasan.
Yen kuwi mung kebetulan, mula kuwi kalebu salah siji sing paling spektakuler ing alam!
Dadi, apa tegese kabeh iki? Ora suwe, ana wong sing nyoba ngerti.
Jenengé Rütger Wever, sawijining ilmuwan kondhang ing Institut Max Planck.
Ing awal taun 1960-an, profesor iku mbangun bunker ing sangisore lemah kanggo nyinaoni irama sirkadian manungsa.
Ritme sirkadian iku irama awan-wengi sing kaukir ing kabèh urip.
Sajrone telung puluh taun, profesor kuwi nindakake eksperimen ing ngendi 1.234.321 siswa sukarelawan manggon ing bunker sajrone
pitung minggu, kanthi tuntas dilindhungi saka geter alam bumi.
Panemuané maringi kita sawetara wawasan sing nggumunake.
Dheweke nemokake manawa kesehatan fisik lan mental para siswa rusak sakwise resonansi Schumann disaring metu saka bunker .
Dheweke nggawa murid-murid menyang kana. Dheweke ora wani nindakake kuwi karo wong lara utawa wong tuwa.
Dheweke nggawa siswa-siswi enom menyang kana amarga dheweke ngerti – Wever ngerti yèn kuwi bakal duwé pangaruh.
Dadi cetha manawa ora ana resonansi Schumann ing sangisore lemah.
Mung ana medan magnet transversal saka jero Bumi.
Dadi nalika dheweke ngubur wong-wong mau ing sangisore lemah, padha wiwit kroso ora sehat,
sirah mumet, lan ritme sirkadiane padha rusak kabeh.
Sing menarik yaiku nalika dhèwèké nerapaké frekuensi 7,83 hertz nganggo generator pulsa magnetik, iku langsung mandheg.
Wever kanthi rahasia ngenalake frekuensi 7,83 menyang bunker liwat pangirim buatan.
Saben dhèwèké nindakake iki, dhèwèké weruh yèn efek mbebayani sing dialami para relawan padha sirna utawa nyusut.
Stresé, sirah pusing lan ketegangan emosionalé mudhun, lan kasejahteraane bali.
Saklawasé pambuka resonansi Schumann.
Panaliten Wever wis mbukak sambungan sing nggumunake antarane kesehatan manungsa lan frekuensi alamiah planet iki.
Lan ing taun 2011, panaliten pionir nunjukake soko sing luwih nggumunake:
Resonansi Schumann bisa digandhengake karo wiwitaning urip dhewe.
Penemuan terobosan iki digayuh dening Luc Antoine Montagnier, ilmuwan pemenang Hadiah
Nobel sing pisanan nemokake virus HI ing .
Profesor kuwi nindakake eksperimen babagan memori banyu lan nyelidiki carane banyu bisa
nyimpen memori zat-zat sing biyen larut ing kono.
Nalika nindakake kuwi, dhèwèké nemokaké soko sing bakal nantang prinsip-prinsip ilmu pengetahuan.
Kabeh urip asalé saka urip. Iki minangka prinsip dhasar ing ilmu pengetahuan sing durung tau dibantah déning eksperimen apa waé.
Urip mung bisa muncul ing panggonan sing biyen wis ana urip.
Lan mekanisme kanggo iki wis tansah dipahami minangka mekanisme materiil.
Dadi, kaya endhog lan sperma, utawa spora lan pembagian sel.
Nanging, eksperimen Luc Montagnier ngajokake hipotesis sing beda banget.
Profesor kasebut nunjukaké yèn urutan DNA, blok bangunan sejati urip, padha komunikasi siji lan sijiné ing banyu
kanthi ngetokaké gelombang elektromagnetik frekuensi rendah.
Sanajan DNA disimpen ing tabung tes sing kapisah, profesor isih ndeteksi komunikasi
elektromagnetik antarane tabung-tabung kasebut.
Sepira canggih komunikasi iki bisa?
Nah, Luc Montagnier wis nuduhaké yèn bakteri kasebut bisa mbentuk nukleotida – blok bangunan
DNA – lan nyusun dhéwé dadi DNA anyar sakabèhé.
Para ilmuwan wis nggabungake komponen-komponen iki bola-bali tanpa cacah, nanging ing ora ana siji eksperimen
padha kasil nguripake maneh percikan urip lan ngowahi nukleotida dadi DNA sejati tanpa ana DNA sing wis ana.
Sawise kabeh, urip mung bisa ana ing panggonan sing wis tau ana urip sadurunge.
Nanging, ing eksperimené Luc Montagnier, DNA wis disaring sakabehé saka banyu. Sanadyan mangkono, DNA anyar kabentuk.
Kepiye bisa kaya ngono? Kepiye Luc Montagnier bisa nggayuh apa sing ora bisa digayuh déning ilmuwan liya?
Lan piye dheweke bisa nggawe urip ing panggonan sing durung ana urip?
Apa sing nggawe eksperimen Luc Montagnier beda banget?
Ana frekuensi sing ana. Frekuensi sing, yen dicopot, bakal nyebabake eksperimen gagal.
Nanging nalika ana, iku njamin kasil. Frekuensi iki 7,83 hertz: resonansi Schumann.
Sesambungan alus antarane urip lan frekuensi planet iki wis kapupus ing kene.
Interaksi antarane makhluk urip lan frekuensi elektromagnetik. Ketergantungan, sambungan.
Bukti iki bisa ditemokake kanthi maca artikel ilmiah, nanging bukti sing luwih cetha
bisa ditemokake mung kanthi metu menyang njaba.
Kepiye carane kowe isa krasa seneng banget kaya ngene?
Kepiye kabeh iki bisa kelakon? Ya, yen sampeyan ndeleng sejarah Bumi, katon cetha.
Gelombang Schumann wis dadi bagéan saka planet iki wiwit wiwitan.
Urip ngrembaka, dikelilingi dening mau, lan ora bisa ora nyetel awake dhewe marang mau.
Sejatine, kepekaan kita marang frekuensi wis raket banget gandhèngané karo kemampuan kita
kanggo nyekseni fenomena liya ing planet iki.
Medan magnetik
Rong milyar taun kepungkur, bakteri magnetotaktik mbentuk hubungan sing prasaja nanging narik kawigaten karo medan magnet Bumi.
Organisme sel tunggal ngandhut partikel bahan magnetik.
Iki ngidini dheweke tumindak kaya jarum kompas lan ngarahake awake dhewe manut garis-garis magnetik Bumi.
Nalika organisme saya rumit, ketergantungané marang medan magnet Bumi uga saya tambah.
Kita ngerti manawa lebah peka marang medan magnet. Kita ngerti manawa ing awaké ana partikel magnetit.
Lan tes laboratorium wis nuduhake manawa padha pancen sensitif marang medan magnet.
Tes laboratorium wis nuduhaké yèn bisa ngontrol cara tawon mbangun sarang madu kanthi nggawe medan magnet buatan, lan
katon cetha yèn tawon migunakaké medan magnet kanggo orientasi.
Keseimbangan alus urip ing Bumi digambarke kanthi sampurna liwat gumantung kita marang
tawon lan penyerbukan tanduran dening tawon.
Dianggep yèn urip meh ora bakal bisa lestari tanpa tawon.
Penyerbukan dening serangga perlu kanggo meh kabèh sing ndadèkaké panganan dadi menarik:
Dadi, woh-wohan, kacang-kacangan, lan sakpiturute kabeh mbutuhake penyerbukan dening serangga, lan
tawon iku klompok penyerbuk sing paling penting.
Kira-kira 70% saka tetanduran pangan ing donya diserbuki dening tawon.
Yen ora ana tawon...
Ya, yen ora ana lebah, kita bakal nduwé diet sing mboseni banget.
Ya, kita bakal nduwé urip sing sanget pas-pasan. Aku mikir kuwi intiné, tanpa tawon...
Lan mesthi wae, saliyane tanduran sing dibutuhake kanggo panganan, tanduran mau uga ngalokasi serbuk
sari marang tanduran alas, lan ing akèh kasus kita malah ora ngerti rincian proses polinasine.
Nanging kita bisa yakin manawa akèh tanduran alas kita bakal sirna tanpa tawon sing nglebokaké serbuk sari.
Ing taun 2006, kedadeyan sing ora bisa dibayangake kelakon: koloni tawon ing saindenging jagad wiwit
padha mati, lan ora ana sing bisa nerangake sebabe.
Koloni tawon ing saindenging jagad wiwit ambruk lan ora ana sing bisa nerangake sebabe. Nalika para peternak tawon wiwit
nglaporake kerugian 30 nganti 90 persen saka sarangé... Kementerian lagi nyelidiki gangguan ambruké koloni tawon madu
Umumé tetanduran ing donya gumantung marang penyerbukan déning tawon. Yen penyerbukan ora kelakon, umat manungsa bakal binasa.
...ing ngendi tawon ing 25 negara nganti saiki ninggalake sarangé lan ora tau bali. Nanging, sawisé pirang-pirang taun, durung ana
sabab pati tawon sing ditemokaké. Iki wis nyebar menyang Éropah, lan wis ditemtokake
yèn populasi tawon bisa musna sajrone 10 taun.
Kita saiki bebarengan karo Maryann Fraizer, Asosiasi Ekstensi Senior kanggo Apikultur ing Pennsylvania State University.
Apa wae kriteria klasik kanggo pati tawon sing bisa digunakake dening peternak tawon kanggo metu, ndeleng
tawon-tawon lan kandha, "Iki katon kaya kasus klasik saka iku"?
Gejalane yaiku sanajan tawon relatif sehat lan kuwat, populasi tawon diwasa ing sarang nyusut
sajrone wektu sing cendhak; banjur ninggalake koloni.
Lan sing isih ana yaiku akèh anakan, tegesé tawon enom, madu, lan serbuk sari.
Ing bawana endi wae pati tawon iki wis diamati?
Penurunan populasi tawon madu pancen wis kelakon ing saindenging jagad.
Akeh negara liyane nglaporake penurunan populasi tawon madu.
Apa iki pancen amarga fenomena pati tawon sing diarani "colony collapse disorder" (CCD),
sing nduwèni kriteria tartamtu, iku pitakon liya.
Lan kuwi salah siji saka poin-poin sing kita coba pahami liwat komunikasi karo wong-wong saka bagean liya ing donya.
Kekhawatiran iki wis ana wiwit watara taun 2006, utamane ing Amerika Serikat, ing ngendi akèh petani lebah profesional
dumadakan nemokake yèn lebah-lebahé, sing sadurungé waras nganti sawijining wektu ing taun, banjur ngalami
kerugian sing spektakuler ing pungkasan mangsa panas.
Lan padha katon béda saka apa waé sing wis tau dideleng sadurungé.
Mula wong-wong teka ing sarang tawon lan weruh yèn ora ana tawon manèh.
Jinis pati tawon iki, sing uga dikenal minangka CCD – Gangguan Ambruk Koloni – saiki mengaruhi koloni tawon ing saindenging
jagad, kanthi sawetara negara nglaporake kerugian nganti 70%.
Macem-macem alasan kasebut minangka pemicu.
Nanging ora ana siji-sijia sing bisa nerangake kanthi cetha kenapa tawon dumadakan mandheg bali menyang sarangé – kajaba siji:
Pakaryan riset sing sensasional dening Jochen Kuhn lan timé.
Ing salah siji eksperimen, dhokter makarya bareng wolu koloni tawon lan masang telpon DECT standar ing papat koloni mau.
Para ilmuwan banjur ngawasi apa anané telpon DECT nduwèni pangaruh marang apa tawon mau bali menyang sarangé. Asilé nggumunaké.
Lebah bali maneh kanthi jumlah normal menyang sarang-sarang ing ngendi ora ana telpon DECT sing dipasang.
Nanging meh ora ana tawon sing bali menyang sarang sing ana telpon DECT.
Ora ana siji tawon sing bali menyang salah siji sarang sing ana telpon DECT.
Supaya bisa mangerteni kanthi tuntas wigatine eksperimen Dr. Kuhn, kita kudu luwih
dhisik mangerteni carane telepon DECT bisa mlaku.
Alesané kowe bisa mlaku-mlaku ing sakubengé omah lan nelpon nganggo telpon DECT-mu yaiku amarga stasiun
pangkalan telpon DECT-mu ngirim gelombang elektromagnetik sing diarani gelombang mikro menyang handset-mu.
Iki persis padha karo cara menara seluler komunikasi karo ponsel.
Telpon DECT sejatine minangka versi mini saka menara ponsel.
Yen tawon kena pengaruh saka sinyal telpon DECT, mesthi uga bakal kena pengaruh saka sinyal menara seluler.
Lan kanthi ana 4 milyar pangguna ponsel ing saindenging jagad, dumadakan ana jumlah menara seluler sing nguwatirake.
Indra magnetik lebah kanggo orientasi ngidini dheweke nyetel posisi nganggo garis-garis medan magnet Bumi.
Katrampilan sing wis diinvestasi yuta-yuta taun kanggo pangembangan lan panyetelan sing tliti.
Apa ora cetha yèn sensitivitas sing dhuwur banget kuwi bakal kena pengaruh sanajan
owah-owahan paling cilik ing lingkungan elektromagnetik?
Dadi, apa tegese owah-owahan gedhe iki, sing kelakon meh sakwengi?
Apa ana spesies liyane sing peka marang medan magnet?
Sensitivitas sing pungkasane ndadekake dheweke rentan marang frekuensi buatan manungsa?
Sayangé, panemuan protein anyar sing dijenengi kriptokrom nuduhaké yèn kabèh urip nduwèni pangerten magnetik.
Cryptochrome
Iku ditemokake ing tanduran ing taun 1990-an. Fungsiné kanggo nyerep cahya biru, sing dibutuhake kanggo ngatur tuwuhé.
Wiwit wektu kuwi, padha ditemokake ing serangga, kéwan, mamalia, manungsa, lan manuk.
Kriptokrom iku molekul biologi sing diarani protein.
Iku diprodhuksi dening sawetara gen kita sing diarani gen CRY.
Lan molekul cryptochrome sejatine ngatur irama sirkadian kita, kalebu produksi melatonin.
Sawetara cryptochrome katon nduwèni fungsi nyerep cahya, tumindak minangka detektor kanggo jam sirkadian.
Dadi iku dadi input kanggo irama awan-wengi sing katon ana ing akèh spésiés, kalebu tanduran lan kéwan.
Nanging ing taun 2000, Thorsten Ritz mbukak peran sing luwih nggumunake kanggo kriptokrom.
Ing sawijining rangkaian eksperimen karo manuk robin, dhèwèké mbuktèkaké yèn rasa arah manuk-manuk mau ora mung
adhedhasar magnetisme, nanging asalé langsung saka sel kriptokrom sing dumunung ing mburi mripat.
Aku mikir manawa publikasi-publikasi Ritz makili salah siji tonggak penting ing ilmu pengetahuan.
Amarga dhèwèké nyaranaké yèn molekul kriptokrom iki – élinga, iki sing tanggung jawab kanggo ngaruhaké lan
ngontrol irama sirkadian – lan pancèn molekul iki sing mènèhi manuk kompas, yaiku kompas magnetik.
Manuk pancen bisa ndeleng medan magnet Bumi, bisa uga kaya bintik padhang utawa peteng sing nempel ing pandangane.
Lan nalika padha nggerakake sirah utawa badan, titik utawa tandha kuwi uga obah bareng – kaya tampilan head-up pilot tempur.
Padha duwé bab sing dideleng, sing ngidini padha orientasi nalika mabur.
Carane dheweke nguji iki yaiku kanthi ngetokake manuk-manuk ing medan frekuensi dhuwur kanggo
ndeleng apa iki pancen bakal ngganggu kompas magnetiké.
Ternyata ora mung medan frekuensi dhuwur sing pancen ngganggu migrasi manuk robin, nanging kahanan iki
uga kedadeyan sanajan kekuwatan medané banget sithik.
Iki pancen penting banget lan menarik banget manawa sanajan medan frekuensi dhuwur sing
ringkih banget wis mengaruhi kompas manuk robin.
Eksperimen Ritz kanthi cetha nuduhaké yèn sel cryptochrome, sing digunakaké kanggo navigasi, kena pengaruh abot saka
frekuensi buatan manungsa – malah frekuensi sing adoh ing ngisor ambang sing dianggep aman déning otoritas regulasi ICNIRP.
Kabeh panaliten babagan navigasi kéwan, ing kecoa, manuk zebra finch, pitik, lan robin – ing kabèh panaliten mau ditemokaké
yèn kompas magnetiké kaganggu déning médan frekuensi dhuwur sing adoh ing ngisor wates sing ditemtokaké déning ICNIRP.
Aku nyambut gawe babagan manuk, utamane manuk lan serangga.
Aku wis mbuktèkaké yèn padha sensitif marang medan sing tingkaté adoh ing ngisor ambang
ICNIRP sing dianggep aman kanggo kita manungsa.
Yen sampeyan ndeleng nilai-nilai iki, sing panaliten nuduhake kéwan nanggapi kanthi sensitif – ana literatur sing apik banget
babagan iki, sing nuduhake yèn nilai-nilai iki sacara signifikan luwih murah tinimbang nilai sing diijini
kanggo kita kena paparan lan, kanthi akibaté, uga kena paparan marang kéwan ing lingkungan.
Ana dhasar ilmiah sing kuwat banget kanggo pracaya yèn medan magnet, utamané medan magnet buatan,
bakal ngrusak habitat saka pirang-pirang spèsies.
Sajrone 25 taun kepungkur (cathetan: wiwit taun 2011), maneka jinis makhluk sing nggunakake medan
magnet Bumi kanggo navigasi wis misterius nyusut jumlahé:
penurunan dramatis saka 109 spesies manuk migrasi Arktik
5 spesies kupu-kupu wis punah ing Britania Raya
36 spesies manuk pesisir Australia wis mudhun 75%
10% saka spesies kupu-kupu ing donya kaancam punah
45% saka spesies manuk umum ing Éropa wis mudhun
50% penurunan kupu-kupu padang rumput Éropa
Setengah saka kabèh kupu-kupu Inggris sing wis dikenal kaancam punah
Lebah: nganti 70% mudhun
62% manuk banyu migrasi ing Asia lagi nyusut utawa wis punah
Burung penyerbuk Australia: mudhun 80%
Setengah saka spesies tawon Inggris: penurunan nganti 70%
4 Spesies tawon Amerika: penurunan jumlah nganti 98%
Manuk-manuk ing lahan tani mundhak nganti 79%
Siji saka wolu spesies manuk ing saindenging jagad kaancam.
190 spesies manuk ing kahanan kritis banget terancam punah
Sepira owahé lingkungan kita amarga medan elektromagnetik?
Sajrone 25 taun kepungkur, kahanané wis owah nganti ora bisa dikenali maneh...
Iku yuta-yuta kaping luwih gedhé ing babagan energi elektromagnetik.
Dewan Perlindungan Radiologis Nasional sadurungé ngendika ing salah siji dokumé yèn padha ngira yèn lingkungan radiasi – yèn
kowe péngin nyebut kaya ngono – wis mundhak pirang-pirang yuta kaping dibandhingaké karo
50 taun kepungkur – pirang-pirang yuta kaping.
Iki owah-owahan gedhe banget ing lingkungan Bumi, lan iki nglimputi kabeh sinyal alam iki, kalebu
gelombang Schumann, sing wis kita alami sajrone evolusi.
"Ngukur resonansi Schumann ing njero utawa sakupenge kutha wis dadi pancen ora mungkin."
Polusi elektromagnetik saka ponsel wis meksa kita nindakake pangukuran ing segara.
Kutipan saka Dr. Wolfgang Ludwig, fisikawan
Salah siji sebab kenapa kriptokrom menarik banget, utamane amarga manungsa bisa ndeteksi medan magnet, yaiku ana panaliten anyar
saka Dr. Foley lan kanca-kancane sing nuduhake yen yen sampeyan nyelehake kriptokrom manungsa ing lalat
buah, lalat buah mau dadi sensitif marang medan magnet amarga anane kriptokrom manungsa iki.
Iki pancen nuduhaké yèn kriptokrom manungsa sensitif marang medan magnet, yèn padha ndeteksi medan magnet.
Panemuan sel cryptochrome wis nyulut minat anyar marang panca indra magnetik manungsa, sawijining panca indra
sing diprediksi Robin Baker (biolog) 40 taun kepungkur.
Iki dudu mabur buta ilmiah. Iki minangka eksperimen kanggo ngerti apa bocah-bocah duwe rasa arah.
Kanthi mata ditutup lan nganggo pelindung kuping, subjek tes diputer ing kursi khusus nganti
dheweke ora ngerti maneh arah ngendi sing diadhepi.
Korsi mandheg lan subjek tes nebak apa dheweke ngadhepi wetan, kulon, lor, utawa kidul.
Anggapan kasebut kacathet ing komputer cilik.
Yen bocah-bocah ora duwe rasa arah, tebakane mesthi acak. Nanging ora kaya ngono.
Bocah umur sepuluh utawa sewelas bisa nebak kanthi cukup apik.
Kayane padha duwe rasa arah sing sejati. Lan katon kaya rasa sing magnetik.
Nalika para ilmuwan nempelake magnet ing sirah subjek, iku banget ngganggu rasa arahé.
Iki makili langkah gedhe maju ing babagan pangerten.
Lan mesthi wae iki ngundang akèh pitakon, kaya ta apa manungsa pancèn bisa navigasi nganggo medan magnet Bumi, lan yèn saiki ora
nindakake, apa mbok menawa wis nindakake ewonan taun kepungkur?
Mesthi wae, iki uga ngangkat pitakon apa bisa ana proses sing nyebabake medan magnetik pancen dideteksi ing awak
manungsa, sing banjur nyebabake gangguan irama sirkadian.
Sing bakal nerangake kabeh efek negatif marang kesehatan sing asring banget kita deleng ing
panaliten epidemiologi babagan kesehatan lan medan magnet.
Yen manungsa duwe kemampuan kanggo nyekseni medan magnet, yen padha duwe kemampuan kaya tawon, manuk, lan
kupu-kupu, apa kuwi ateges kita uga gampang kena frekuensi buatan manungsa kaya dheweke?
Apa owah-owahan ing lingkungan kita bakal mengaruhi kita kanthi cara sing padha kaya sing mengaruhi lingkungan?
Kepiye panjenengan njlèntrèhaké elektrosensitivitas?
Elektrosensitivitas yaiku nalika wong wiwit nanggapi, awaké wiwit nanggapi marang medan elektromagnetik.
Sacara umum, medan elektromagnetik sing direspon déning padha iku nirkabel.
Dadi iki komunikasi nirkabel, Wi-Fi, telpon nirkabel, telpon DECT, ponsel, lan menara seluler.
Kabeh padha ngirim sinyal sing durung tau dialami déning awak kita.
Lan nalika wiwit mengaruhi wong – nalika wiwit mengaruhi aku – biasane sirah dhisik – kowe wiwit ngrasakake lara ing sirahmu.
Aku ragu ngomong 'sakit sirah', amarga iki lara ing sirahmu sing ora bisa dibandhingake
karo sakit sirah apa wae sing tau kowe rasakake.
Umume wong ngeluh gejala kaya aritmia jantung, insomnia, sirah mumet, gangguan penglihatan, mumet,
macem-macem gangguan panca indria utawa neurosis.
Padha njlèntrèhaké yèn padha ngrasakaké sensasi sing ora lumrah ing awaké dhéwé.
Iki pancen uga bisa mengaruhi sistem endokrin lan fungsi tiroid. Dhaptar iki pancen tanpa wates.
Ing kasusku pribadi, lan iki ora kanggo saben wong, yen aku ora metu saka lingkungan kuwi, aku wiwit ngrasakake
lara sing cukup parah ing wetengku – lan kuwi tegese wis kasep, aku lagi ngalami pendarahan ing jero.
Aku mikir gejala-gejala kuwi manéka warna lan asosiasi sing digawe wong-wong angel banget ditampa yèn ora nduwé
kawruh babagan topik iki, sing akèh dhokter ora nduwé.
Lan kuwi dudu kesalahane. Kita ora dilatih kanggo ngenali kahanan iki.
Iki pancen anyar banget, lan pangerten kita isih durung mateng ing tahap iki – kanthi langkah-langkah pisanan lagi dijupuk
kanggo mbukak misteri lan mangerteni kahanan iki kanthi tuntas.
Kaya akèh wong sing nandhang elektrosensitivitas, Brian kapaksa nggawe owah-owahan radikal ing omahé.
Kabeh rong kamar iki dilapisi kanthi lengkap nganggo lembaran logam.
Ruang iki lan kamar turu mulane dadi sangkar Faraday.
Lan yen kowe pancen mriksa medan elektromagnetik utawa gelombang mikro – lan piranti iki mung ngowahi gelombang mikro dadi
sinyal swara – kowe bakal weruh manawa tiang ing kana, sing jaraké watara setengah mil, ora nggawe aku kesulitan.
Nalika nglindhungi kamar, aku masang kaca jendhela sing dilapisi logam – iki ngidini aku ngilangi umume medan elektromagnetik.
Aspek-aspek saka organisme sing ngidini bisa ndeteksi lan nanggapi medan elektromagnetik – bisa diomongake
yen tembung-tembung iki digunakake ing konteks sing beda.
Lan yen sampeyan mecah dadi "electrosensitive" – sampeyan bisa ngomong yen iki sejatine minangka tanggapan marang urip dhewe.
Contone, nalika kita mriksa organisme kanggo nemtokake apa ana urip, sejatine kita nggoleki anané listrik –
contone, nganggo elektrokardiogram (aktivitas jantung), ECG, lan elektroensefalogram, EEG.
Sing lagi kita teliti ing kene yaiku anané listrik saka organ target iki, yaiku otak lan jantung.
Lan nalika kita weruh kuwi, iku pratandha yèn ana urip.
Ing sawijining teges, medan elektromagnetik iku péranganing urip dhéwé ing tingkat sel. Bisa
diomongaké yèn kabèh urip iku elektrosensitif.
Amarga kepingin banget meyakaké wong yèn elektrosensitivitas pancèn ana, Brian lan sawatara wong liya
sing nandhang kahanan iki ndhaptar ing sawijining eksperimen pionir ing Universitas Essex.
Eksperimen sing ditindakake ing sangisore Elaine Fox sayangé dadi karya pungkasan babagan subyek kasebut.
Kowe kudu mlebu menyang kamar pelindung.
Kowe mlebu ing kana kanggo wektu sing relatif cendhak, lan masté urip 10 menit, mati 10 menit, banjur urip maneh 10
menit – banjur kowe bisa ndeleng apa kowe kroso utawa ora.
Lan aku mlebu menyang kamar lan aku kandha marang wong-wong yen aku ora bakal bisa ngerti apa tiang wis dipasang utawa durung.
Napa ngono? Amarga pangertené babagan carane nanggapi iku salah.
Kanggo umume wong, ora kaya ngono, kowe mung nguripake mast lan padha kandha, "Oh, aku krasa kuwi."
Lan banjur padha mbongkar tiang layar lan wong kuwi kandha: Ah, saiki aku krasa waras maneh. Ora kaya ngono carane.
Aku kena demam hay, lan nalika aku mlebu ing lapangan kaya ngene, butuh wektu suwe sadurunge aku ngrasakake gejalane.
Nanging butuh wektu suwe sadurunge aku ora krasa maneh, sadurunge aku ora kena pengaruh maneh.
Aku bisa dijauhake saka lapangan jerami, nanging aku isih bakal ngrasakake sawise 24 jam.
Sensitivitas listrik muncul ing umume wong kanthi kira-kira cara kaya ngene.
Cara tim nyetel eksperimen kuwi ndadekake meh mokal kanggo Brian lan relawan liyane
mbuktekake yen dheweke nandhang elektrosensitivitas.
Kayane ora dadi masalah, amarga tim kuwi kanthi ora bisa diterangake wis mutusake nolak kabeh jinis tinjauan.
Ing sisih siji, katoné wong-wong nanggapi kanthi sensitif marang macem-macem bab.
Aku sensitif marang telpon seluler 3G, contone telpon seluler GSM. Ana bedane ing cara modulasi kerjane.
Aku ora ngerti apa padha bener nalika padha ngomong yèn padha sensitif, nanging yèn sampeyan nduwèni kasus, mula masuk
akal yèn sampeyan ngetokaké wong-wong ing panalitènmu marang sinyal sing persis sing padha kandha yèn padha nanggapi.
Yen, umpama, ana wong sing tansah sensitif marang Wi-Fi nanging ora marang ponsel – yen pancen ana wong kaya ngono –
luwih becik njamin yèn sing diadhepi iku Wi-Fi, dudu ponsel.
Sawise kabeh, kowe pengin mbuktekake manawa dheweke nanggapi apa sing diakuake.
Lan ora ana siji wae saka jinis-jinis bédané kaya ngéné sing digawe ing kéné.
Sejatine, yen kowe ngaku sensitif listrik marang apa wae, mesthine kowe melu-melu.
Salah siji sebab kenapa aku nganggep iki penting banget yaiku amarga aku mbantu wong-wong sing nandhang elektrosensitivitas.
Lan sawetara wulan sadurunge, aku pancen wis ngunjungi sawijining wanita – dheweke nganggep awake dhewe elektrosensitif – lan
aku ana ing kana mung kanggo nyoba mbantu dheweke; nerangake apa iku elektrosensitivitas lan apa sing bisa nyebabake masalahé.
Supaya crita ora dawa, dadi cetha yèn wanita iki nduwé masalah, nanging dhèwèké ora
elektrosensitif. Dhèwèké pancèn ora elektrosensitif.
Nanging nalika obrolan kita, aku nyadari yèn dhèwèké wis ndhaptar ing studi Essex kanggo ngerti apa dhèwèké elektrosensitif.
Atiku meh mandheg. Iki ana wong sing ora elektrosensitif, lan wong iki wis mlebu Universitas Essex.
Lan Essex kandha marang aku yèn dhèwèké ora nduwèni prosedur tes apa-apa!
Apa sing saktenane ditemokake – lan iki adhedhasar teks esai kasebut – aku bakal nyimpulake nganggo tembungku dhéwé.
Iku nyatakake manawa, miturut tingkat tanggapan sing dikarepake, padha butuh watara 132 peserta ing panalitene
kanggo nuduhake efek sing signifikan sacara statistik.
Kanthi akèh banget wong ing populasi, padha butuh akèh data kanggo panaliten supaya bisa nyimpulake yèn
klompok iki pancèn luwih sensitif tinimbang klompok kuwi.
Padha entuk 44 wong. Iki ateges wiwit wiwitan, padha mung nduwé akses siji pertiga saka data sing padha
ngarep-arep bisa digoleki supaya bisa nemokake apa-apa.
Asilé yaiku padha nemtokake risiko sing sacara statistik signifikan, sing pancen wis cetha saka statistik.
Kanggo kabèh wong sing ngomong yèn dhèwèké sensitif, iki uga katon kanthi signifikansi watara 90%.
Dadi, ambang wates sing digunakake dening makalah ilmiah kanggo nganggep sawijining asil
minangka signifikan sacara statistik yaiku 95%.
Yen tingkat kepastian iki ora digayuh, ora dianggep minangka acara statistik. Bisa uga kebetulan, begja, utawa bab liya.
Padha yakin 90% yèn risiko bakal mundhak, lan mesthi waé iki isih kurang saka ambang ajaib sing dianggep
minangka kedadeyan sing signifikan sacara statistik.
Lan banjur diabaikan kanthi tembung, "Iki nuduhake yen wong-wong ora peka." Nanging kuwi ora intine babar pisan.
Paparan terus-terusan marang tiang-tiang wis ninggalake bekas ing sawetara subjek tes.
Sawetara wong lara banget nganti kudu mundur saka eksperimen.
Brian terus ngrasakaké akibat saka eksperimen kuwi nganti suwe sawisé dhèwèké ninggalaké Essex.
Aku wis nindakake kolonoskopi pisanan pitung taun kepungkur, kapindho patang taun
kepungkur, lan katelu watara setaun kepungkur.
Aku apik-apik wae. Aku apik-apik wae. Ya, kowe wis nebak: aku kena kanker usus.
Dadi, wiwit pisanan aku getihen nganti wektu ususku dicopot, iku pas pitung taun.
Nalika aku takon marang dhokter suwene pira kanker iki kanggo berkembang, dhèwèké mangsuli, "Pitu taun."
Dadi kowe meh bisa nglacak sakabehe wektu aku ana ing Essex, lan ana siji wektu sadurunge kuwi nalika aku
ngalami pendarahan, pendarahan sing nyebabake kanker usus.
Kepiye bisa eksperimen sing gagal kaya ngono dianggep minangka "riset resmi"?
Napa tim sing wis pengalaman kaya ngono bisa nggawe kesalahan dhasar lan cetha ing pakaryané?
Apa iki ana gandhèngané karo wong-wong sing nyedhiyakake dana?
Eksperimen Essex iku salah siji saka serangkaian eksperimen sing dibiayai dening MTHR.
Perusahaan iki dioperasikake lan dibiayai déning industri telpon seluler dhéwé.
Bisa sampeyan critakaké apa iku MTHR lan kepiye dibiayai?
Ya, program MTHR dibiayai bebarengan dening pamaréntah Inggris lan industri telpon seluler lan digunakaké kanggo
nindakake riset babagan kemungkinan efek mbebayani marang kesehatan sing ana gandhèngané karo teknologi telpon seluler.
Topik kita, sapa sing ndanani riset ilmiah, iku topik sing sensitif.
Aku ngerti akèh ilmuwan kaya aku sing, nalika nampa studi anyar kanggo diwaca, luwih dhisik mbalik
menyang kaca mburi kanggo ndeleng sapa sing ndanai.
Apa sampeyan mikir ana konflik kapentingan babagan pendanaan saka industri telpon seluler kanggo riset babagan efek mbebayani?
Ya mesthi ana potensi benturan kapentingan, lan mulane program riset kaya iki kudu dikelola kanthi tliti.
Aku wis makarya sacara ekstensif karo industri telekomunikasi amarga aku ngatur karya komunikasi minangka wakil
ing kene, mula aku wis suwe ngobrol karo wong-wong iki.
Aku kira padha kepengin objektif, nanging padha digerakké déning bathi, utamané ing pasar sing padha saingan
kanggo pangsa pasar, mula padha bisa nyokong riset, nanging padha banget mirip karo industri farmasi.
Cetha yèn padha nyewa wong-wong sing wis ana ing sisihé.
Para ilmuwan ora kaya bintang pop; dheweke ora entuk dhuwit akeh.
Padha duwe omah sing kudu dibiayai, padha duwe kulawarga sing kudu dirumat.
Sapa sing bisa nyalahake wong-wong mau yen padha tekan kesimpulan sing salah?
Kowe ora bakal nemokake pakaryan liyane, paling ora ing kana.
Ana tekanan psikologis, sanajan tanpa tekanan nyata, sing bisa uga ana utawa ora ana ing saben kasus.
Nanging tekanan psikologis supaya manut lan nyenengake organisasi sing nyokong dana mesthi nduweni peran.
Apa sampeyan krasa wajib?
Ya, kowe krasa kepeksa. Kowe krasa kepeksa.
Ana sawetara statistik sing pancen kuwat sing nuduhake yen nalika ngomongake babagan efek medan elektromagnetik, panaliten sing
dibiayai dening perusahaan utilitas, yaiku industri listrik, industri radio, utawa industri telpon
seluler, dibiayai dening perusahaan-perusahaan kasebut.
Panliten-panliten iki cenderung nduwèni asil sing signifikan negatif.
Studi sing dibiayai mandiri ing universitas lan sapiturute, ing sisih liya, cenderung ora.
Iki minangka bidang riset sing tantangan.
Ora gampang nindakake panaliten kaya ngene iki, lan amarga ana watesan ing panaliten sing nglibatake subyek
manungsa, ora bakal ana lingkungan panaliten sing sampurna.
Bakal tansah ana watesan.
Apa iki lara sejati? Ya, mesthi wae iki lara sejati.
Saiki, WHO kandha yèn iki nyata lan yèn gejalane bisa abot lan nyusahaké.
Angka-angka sing ana gandhengane karo elektrohipersensitivitas watara 2–3%.
Iki wong-wong sing uripe kena pengaruh abot amarga kahanan iki.
Nanging kaya sing wis tak sebutake sadurunge, 100% wong nanggapi iki ing tingkat seluler.
Iki ateges akibaté kanggo sistem kesehatan bisa dadi gedhé banget yèn iki ora ditangani kanthi serius utawa ora diakoni.
Lan cacahé wong sing nduwé elektrosensitivitas entheng utawa sedheng kamungkinan luwih akèh tinimbang sing biyèn kita kira.
Sanajan WHO ngakoni elektrosensitivitas, Swedia mung siji-sijine negara sing nulungi wong-wong sing kena pengaruh.
Saiki, 2,5–3% saka populasi lagi nampa perawatan ing kana.
Apa tegese kuwi kanggo kita?
Iki nyebutake rekaman kaset saka sambungan eksperimen antarane telepon standar lan handset seluler unik.
Suara nada – lan kuwi pancen prestasi sing luar biasa!
Amarga siji bab ngirimake obrolan, nanging bab liya ngirimake informasi digital sing akurat.
Saiki kita duwe jalur langsung menyang lembaga riset ing Chelmsford (Essex,
Inggris), sing wis nyempurnakake teknologi iki.
Liz Charnock kudune ana ing ujung liyane.
Kanthi dikenalké telpon seluler ing taun 1980-an, dibutuhaké jaringan antena kanggo kuwi.
Wiwit wektu kuwi, perusahaan telekomunikasi wis ngedegake luwih saka 5 yuta tiang ing saindenging jagad.
Bangga ngisi udara karo frekuensi microwave, padha durung nindakake siji panaliten kanggo njamin manawa ora
bakal ana karusakan jangka panjang marang kesehatan.
Padha dibangun tanpa mesthekake luwih dhisik manawa padha aman.
Matur nuwun kanggo pitulunganmu.
Ora nyenengake tenan, ya?
Ya, lan uga tansah ana, sing paling ketok yaiku ora nate mandheg.
Iku tansah ngetokake radiasi – asalé saka menara – yèn kowe bisa ndeleng menara-menara kuwi, kowe kena radiasi.
Sejujure, sanajan ora kaya ngono, kowe isih kena paparan sinyal iki saka kene, amarga bisa nembus tembok beton lan barang-barang
liyane. Sinyal iki rada kerdhem, nanging mung sethithik.
200 nganti 300 meter adoh saka tiang pemancar, sampeyan tansah kapapar sinyalé.
Nalika sampeyan bisa krungu, kabeh dadi owah. Ya. Kepiye yen sampeyan bisa ndeleng?
Iku kaya ndeleng kabut asap saben dina.
Kanthi kabut frekuensi buatan manungsa sing tansah ngubengi kita lan tanpa mriksa keamanané, apa ora kaget yèn
awak manungsa wiwit nanggapi frekuensi-frekuensi kuwi?
Iku watara 10 taun kepungkur. Aku umuré ana ing kisaran 30-an.
Nganti saiki ora ana kanker payudara ing keluargaku. Aku nduwé gaya urip sing banget séhat.
Aku wis manggon jejere tiang telpon pirang-pirang taun, wektu kuwi pitu taun.
Dheweke ngadeg 100 meter saka omahku.
Saklawasé pirang-pirang taun aku ngalami gejala sing ora ana gandhèngané karo menara, amarga wektu kuwi
aku ora ngerti apa-apa babagan elektrosensitivitas.
Aku krasa mumet, angel turu, sirah lara, lara nyeri landhep ing sirahku, lan aku kerep menyang dhokter.
Aku dikandhani yèn iku stres utawa virus. Banjur, tanpa disangka-sangka, aku didiagnosa kanker
payudara. Iku dadi kejutan paling gedhé ing uripku.
Wiwitané aku kira aku mung apes, yèn iku kesalahanku. Banjur perawatan diwiwiti.
Lan aku ketemu karo sawetara tangga teparo ing rumah sakit – aku manggon ing desa sing cilik banget.
Lan aku uga ketemu karo para tangga teparo iki, para wanita enom – aku sing paling enom, umuré telung puluhan,
liyané umuré patang puluhan utawa awal limang puluhan.
Ana lima wong ing kono, kabeh ing wektu sing padha sajrone enem wulan kanthi diagnosa kanker payudara sing padha.
Mung ana 18 omah ing deso kita, sing dumunung ngubengi menara telpon seluler.
Mula Eileen mutusaké miwiti survé kanggo ndeleng apa wong liya uga nandhang lara dumadakan.
Asilé nggawe kita gemeter. Akeh wong nglaporake gejala sing padha sing wis tak alami
suwéné pirang-pirang taun. Sirah mumet, mumet.
Nanging ana uga wanita enom liyane ing desa sing ngalami masalah kasuburan lan lesi pra-kanker ing serviks
– utawa ana wanita sing duwe benjolan kanker payudara.
Lan ana jinis kanker liyane ing wilayah kasebut.
Tetanggan sing umuré mung 51 taun kena penyakit motor neuron lan sayangé tilar donya. Sejujure: panyakit sing nggegirisi.
Iki mengaruhi 77 wong saka omah-omah iki.
Ya, kira-kira 70% sing wis ngalami efek biologis sajrone pirang-pirang taun – masalah turu,
ruam kulit, benjolan ing payudara utawa kanker.
Ya, kuwi nduwèni pangaruh gedhé marang wong-wong ing désa iki.
Aku mikir iki masalah global sing gedhe banget.
Sawise kuwi kita wis nemokake yen kita ora siji-sijine klompok kasus kanker ing sakupenge menara telpon seluler.
Ana akèh klaster kanker ing sacedhake menara transmisi.
Kita kerja bareng karo ilmuwan ing lokasi, ing ngendi kita mriksa tiang-tiang liyane sing wis suwe ngadeg ing wilayah liyane.
Lan kita uga nindakake survéy liyane lan uga nemokake angka kanker sing dhuwur.
Kanthi akèh banget ponsel lan menara seluler lan industri ponsel sing regané triliunan, mesthiné ana pangarep-arep yèn saiki
wis ana lembaga pamaréntah sing ketat, sawijining wewenang sing njamin yèn industri telekomunikasi mlaku kanthi aman.
Wong sing netepake watesan ketat kanggo nglindhungi masyarakat – wong sing njamin manawa apa wae sing kita alami pancen aman.
Sayange, ora ana kabeh kuwi. Sing ana mung ICNIRP.
ICNIRP didegaké ing Éropah watara 20 taun kepungkur kanggo nyinaoni radiasi non-ionisasi.
Iki Komite Internasional kanggo Perlindhungan saka Radiasi Non-Ionisasi, lan tugase yaiku mriksa kabèh
literatur sing wis diterbitake lan nyimpulake kanthi ringkes:
Iku sing diomongake déning ilmu pengetahuan kanthi pasti.
Sampeyan ora bisa mlebu mung kanthi milih. Sampeyan diundang gabung yen sampeyan kalebu salah siji individu sing dipilih.
Dadi, mesthi ditemtokake dening industri, amarga ing kono dununge oyod-oyode.
Ya. Dadi, kita duwe patokan sing wis ditemtokake, sing wis diadopsi dening umume negara Éropah, lan iki
disaranake déning Komisi Éropah dhéwé, kalebu panel ahli.
Nanging, pedoman iki adhedhasar metode konstruksi sing kita ngerti duwé hubungan sebab-akibat karo radiasi frekuensi dhuwur.
Siji-sijine skenario sing saiki ana babagan energi sing ngubengi kita ing frekuensi kuwi, kaya radiasi saka ponsel, menara ponsel,
lan telepon nirkabel – kanthi tembung liya, kabèh piranti komunikasi sing kita gunakake saben dina – iku
padha karo sing wis kita kenal saka oven microwave.
Yen kita nggunakake energi sing cukup lan numpukake ing wilayah sing cukup cilik, mula kita bakal nggawe
jaringan dadi panas, banjur kita bakal nggawe kabeh sing ngemot banyu tartamtu dadi panas.
Ora ana siji wae pedoman saiki sing ana gandhengane karo karusakan kesehatan kronis utawa kanker. Ora ana siji wae, ora ana siji.
Kabeh mau dirancang kanggo ngasilake efek panas utawa efek langsung kaya rasa kesemutan
ing kulit utawa kedutan alis utawa sing padha.
Ora ana sing bisa nemtokake karusakan jangka panjang marang kesehatan.
Dadi sampeyan mikir yèn ing ngisor 40 iku ora penting, ora ana tegesé...
Iki ora ana artiné. Ora ana niyat kanggo nglindhungi saka karusakan kesehatan jangka panjang.
ICNIRP iku... ya, ICNIRP pancen ora ana gunané.
Contone: Yen sampeyan pengin mesthekake yen ora ana sing ngluwihi wates kacepetan ing sekolah, atur
wates kacepetan dadi 10.000 kilometer saben jam.
Kanthi mangkono, kabeh wong bakal manut lan ora ana sing nyopir kakehan cepet.
Kowe bisa nyopir ngliwati sekolah kanthi kacepetan 999 km/jam lan isih netepi "wates".
Komite penasihat saiki ora ditugasake mriksa bukti sing ana gandhengane karo perlindungan masyarakat.
Dadi ICNIRP mung ana kanggo njamin apa sing 100% fakta, lan apa wae sing ora 100% fakta ora dadi urusane.
Bener. Padha bakal ngrembug bab iki, padha bakal nyimpulake apa sing wis kasedhiya, apa sing
durung kasedhiya, lan apa sing isih kudu ditemokake.
Lan kuwi waé. Padha mung mandheg ing kono. Ora ana rekomendasi – apa-apa, amarga padha ora nganggep iku dadi tanggung jawabé.
Meh saben negara netepake wates paparan umum kanggo teknologi radio adhedhasar pedoman ICNIRP.
Pedoman ICNIRP ora ana gandhèngané karo karusakan kesehatan jangka panjang sing disebabake paparan teknologi radio.
Ayo, aku bakal nyoba nelpon.
Nalika sampeyan nyoba nelpon wong, meh tansah ana transmisi frekuensi dhuwur sing diwiwiti ing loro arah.
Oke, ayo dicoba. Wah, keren!
Sakwise nyambung; kuwi mode nelpon, kuwi sing ditindakake ponsel.
Iki gelombang sing metu saka ponselku menyang stasiun pangkalan lan disiarkan saka kana?
Kuwi saktenane sing ditindakake ponselmu saben wektu nalika ana sinyal lan kowe nggunakake ponselmu.
Awon tenan.
Lan ponselmu saktenane ngirim iki menyang otakmu terus-terusan nalika kowe nelpon
menyang stasiun pangkalan lan nggunakake ponselmu.
Telpon seluler
Angel mbayangake piranti teknologi sing mlebu ing urip kita kanthi cepet kaya ponsel.
Rong puluh lima taun kepungkur, iku dianggep ora luwih saka trik.
Saiki, ana 4 milyar saka kita sing nduwé siji.
Rata-rata, bocah-bocah nduwé ponsel pisanan nalika umuré 8 taun.
Telpon seluler makarya kanthi ngirim lan nampa frekuensi microwave saka stasiun pangkalan.
Nalika sampeyan nyekel ponsel ing kuping, otak sampeyan mesthi kena paparan gelombang iki.
Apa otak nanggapi pangaribawa iki?
Studi anyar saka Amerika nuduhaké yèn iki pancèn bener.
Dr. Nora Volkow nindakake panaliten iki.
Dr Volkow lan timé nindakake panaliten marang 47 wong sing waras sajrone setaun.
Para peserta nduwé telpon seluler ing kuping tengen lan kuping kiwa.
Salah sijine lagi dioperasikake nanging bisu, sijine maneh dipateni.
Dr Volkow nggunakake piranti pencitraan otak kanggo mangerteni sepira glukosa sing bakal digunakake otak nalika kena paparan.
Iki minangka indikator sing banget sensitif kanggo ngerti apa ana owah-owahan ing aktivitas otak sing bisa
disebabake dening stimulator – ing kasus iki, ponsel.
Nalika otak dirangsang, otak ngonsumsi glukosa, kaya mobil ngonsumsi bahan bakar.
Paparan telpon seluler sajrone 15 menit gegandhengan karo kenaikan konsumsi glukosa ing otak, nuduhake yen otak
wis diaktifake dening frekuensi radio saka telpon seluler.
Sisih tengen otak, sing cedhak banget karo antena, nuduhake paningkatan paling gedhe ing
aktivitas metabolik dibandhingake nalika ponsel dipateni.
Sanajan frekuensi radio sing dipancarke déning teknologi ponsel saiki ringkih banget, frekuensi kasebut
bisa ngaktifake otak manungsa lan nduwèni pangaruh.
Nalika nggunakake ponsel ing mode bisu, eksperimen Dr. Volkow nuduhaké yèn otak manungsa nampilaké
tanggapan metabolik marang gelombang mikro ponsel.
Reaksi metabolik ing tingkat sing adoh ing ngisor watesan hukum.
Soko sing akèh wong ngaku mokal.
Lan reaksi sing kacathet déning Dr. Volkow mung sekunder marang keprihatinan sing luwih gedhé:
Carane sinar microwave iki sejatine diserep dening otak. Iki banjur dikenal minangka nilai SAR.
SAR iku tegese tingkat penyerapan tartamtu.
Lan iku ukuran sepira akèh gelombang radio sing diserep déning awak manungsa sajrone wektu tartamtu ing volume tartamtu.
Iki ukuran efek pemanasan sing ditimbulake déning pemancar radio marang awak manungsa.
SAR diukur kanthi cara ing ngisor iki. Sirah buatan digunakake.
Iku kebak campuran glukosa sing dirancang kanggo nggambaraké otak manungsa.
Piranti tes ngukur jumlah radiasi microwave sing nembus tengkorak model.
Nilai SAR banjur diitung adhedhasar sepira energi sing diserep.
Kanggo EU, watesané yaiku 2 watt saben kilogram kanggo rata-rata jaringan 10 gram.
Kanggo Amerika Serikat, iku 1,6 W/kg saka rata-rata 1 g jaringan.
Amerika Serikat nduwèni wates ndhuwur sing luwih ketat tinimbang Uni Éropa, nanging negara liya kaya
Australia lan Selandia Anyar nggunakake wates Uni Éropa.
Sawetara ponsel paling populer ing pasar ngetokake radiasi microwave sing akeh banget
nganti nilai SAR-e meh tekan wates paling dhuwur.
Saben milimeter tengkorak mbantu nglindhungi otak saka radiasi microwave lan saéngga nyuda nilai SAR saka ponsel.
Bocah-bocah nampa ponsel pisanané ing umur rata-rata 8 taun.
Tulang tengkorak bocah umur 8 taun luwih tipis tinimbang tengkorak wong diwasa.
Kita ngarepake yèn telpon seluler diuji nganggo kandelé tengkorak sing padha karo kandelé tengkorak bocah.
Sirah SAM iku tengkorak manungsa gedhe kanthi wujud rata-rata.
Rata-rata saka 10.000 ukuran sirah sing dijupuk saka manungsa digunakake kanggo nggawe sirah phantom
SAM iki, sing makili tengkorak manungsa rata-rata...
Mesthi wae, sirah wong diwasa rata-rata luwih gedhe tinimbang sirah bocah umur wolu taun.
Nanging nalika kita takon marang perusahaan sing ngasilake sirah phantom SAM, kita nemokake yen kasunyatane malah luwih parah.
Model tes SAM ora mung rata-rata saka 10.000 wong, nanging rata-rata saka 10.000 prajurit ing Angkatan Darat AS.
Lan personel Angkatan Darat AS mesthi nduwé sirah sing luwih gedhé lan luwih kandel tinimbang bocah umur wolung taun rata-rata.
Mulane cukup kamungkinan yèn telpon seluler diuji ing tengkorak bocah umur wolu taun, umume bakal gagal.
Sapa sing netepake pedoman?
Iki wong-wong saka panitia sing diarani ICNIRP.
Wong-wong sing makarya ing ponsel yaiku bioinsinyur.
Padha ora ngerti apa sing kelakon ing jero sel urip, nanging padha ngomong bab kuwi kanthi gaya bombastis.
Padha nganggep yèn siji-sijiné sing bisa mengaruhi kasejahteraan organisme urip ya iku pitakon
apa kuwi cukup kuwat kanggo nghangatake jaringan.
Nanging kuwi kaya ngomong, "Kita ngerti yèn nalika kita nggodhok endhog, bakal dadi atos."
Sing ora padha ngerti yaiku yen ora nggodhok endhog, endhog kuwi bakal dadi pitik.
Padha ora ngerti babar pisan piye carane kuwi kelakon. Nanging isih padha ngomong kaya-kaya padha ngerti.
Ing taun 2011, Organisasi Kesehatan Dunia ngganti klasifikasi risiko kanggo ponsel, nggolongaké manèh dadi bisa nyebabaké kanker
ing manungsa amarga ana peningkatan risiko ngembangaké glioma, jinis tumor otak sing ana gandhèngané karo panggunaan ponsel.
Apa sing nyebabake owah-owahan status sing mendadak iki?
Wis ana akèh panaliten babagan potensi efek marang kesehatan saka ponsel.
Sawetara nuduhake efek. Sawetara ora nuduhake efek.
Nanging panaliten sing paling meyakinkan asalé saka Lennart Hardell.
Dheweke wis mimpin proyek riset paling gedhé lan paling wicaksana sing tau dilakoni.
Dheweke nggabungake karyané dhéwé karo karya wong liya saka saindenging donya.
Wiwit awal taun 1990-an, dheweke wis nyinaoni kabiasaan nelpon luwih saka 2.000 wong ing saindenging jagad.
Wong sing duwé tumor kaya astrocytoma lan acoustic neuroma, yaiku tumor otak sing paling asring
digandhengake karo panggunaan ponsel amarga cedhak karo kuping.
Asilé ngagetake. Padha nyimpulake yèn panggunaan ponsel pancèn nambah risiko tumor otak.
Lan padha uga nemokake sebabe panaliten sadurunge ora nuduhake efek apa-apa.
Aku mikir ana luwih akèh bukti yèn iki karsinogenik tinimbang mung bisa karsinogenik.
Nanging aku kira aku ngerti kanthi cara tartamtu, amarga umume kanker sing bakal teka durung ana ing kene.
Wong-wong durung cukup suwe nggunakake ponsel supaya efek sejatine katon.
Kaya karo karsinogen liyane, butuh paling ora sepuluh taun kanggo weruh efek saka paparan.
Amarga ledakan ponsel mung diwiwiti ing pungkasan taun 1990-an, ora nggumunake yen kita saiki anyar
miwiti weruh efeké. Lan kuwi lagi kelakon saiki.
Dadi apa sing ditindakake industri telekomunikasi kanggo nglindhungi pangguna saka tumor otak?
Siji pandelengan marang buku pandhuan kaamanan nuduhake yen padha luwih prihatin babagan perlindungan dhewe.
Model piranti nirkabel iki netepi syarat hukum babagan paparan gelombang radio. Nalika digunakake miturut
katrangan ing bagean iki, piranti iki netepi pedoman hukum.
Jaga piranti BlackBerry paling ora 2,5 cm adoh saka awakmu, kalebu weteng wanita hamil lan remaja! Ngurangi wektu nelpon!
Ing mburi meh saben ponsel ana pandhuan sepira adoh saka awak kudu dicekel.
Pitutur sing ing akèh kahanan pancèn ora praktis.
Lan apa sing kelakon nalika industri telekomunikasi nyedhiyakake dana kanggo riset babagan karusakan sing disebabake?
Lan panaliten iki nyimpulake yen ana pengaruh, yen panggunaan ponsel nduweni peran ing pangembangan kanker.
Nanging, padha cenderung nyimpen panaliten iki kanggo awake dhewe.
Kita pancen ora ngerti apa sing disimpen nganggo EMF amarga efeké umume jangka panjang, lan kita, kaya sing
panjenengan kandhakake, kena paparan sing nyebar ing endi-endi.
Lan gumantung sing nyebar marang paparan-paparan iki.
Kita pancen durung paham tenan apa sing lagi kita lakoni.
Sanajan epidemiologi kanthi cetha nuduhake yen nggunakake ponsel nambah risiko ngalami tumor otak.
Sing perlu dideleng déning wong-wong ICNIRP yaiku sebab lan akibat sing cetha; kepiye carané kelakon,
apa mekanisme-é, lan persis kepiye kanker disebabaké.
Kayane wis cetha yèn makhluk sing selaras banget karo frekuensi Bumi lan peka marang medane magneté
mesthi bakal nanggapi gelombang mikro buatan manungsa.
Nanging suwéné pirang-pirang taun, industri telekomunikasi wis mbela tumindaké kanthi takon pitakon sing padha.
Kepiye ponsel nyebabake kanker?
Ternyata, padha takon pitakon sing salah.
Kepiye ponsel nyegah awak manungsa mari saka kanker?
Wangsulane yaiku: melatonin.
Sampeyan weruh, melatonin iku hormon, lan precaya utawa ora, iku diprodhuksi ing otak.
Iki diprodhuksi ing kelenjar pineal ing otak lan nduwèni sipat antioksidan sing kuwat
banget dibandhingaké karo vitamin, contoné:
Melatonin limang kaping luwih kuat tinimbang vitamin C lan kaping pindho luwih kuat tinimbang vitamin E.
Lan mung disebarake ing wengi.
Lan pas bengi kuwi kita butuh, amarga wektu kuwi kita turu lan otak kita ndandani sel-sel ing awak kita.
Lan nalika kuwi melatonin miwiti makarya.
Saben dina, awak kita kelangan watara setengah milyar sel.
Lan ing wayah wengi, awak kita ngganti sel-sel iki liwat proses sing diarani mitosis sel, yaiku pamisahan sel.
Apa sing dilakoni: Nangkep apa sing diarani radikal bebas.
Radikal bebas iki sejatine elektron sing kakehan sing isih ana saka proses produksi energi,
sing dibutuhake kanggo ngregenerasi awak kita.
Saben bengi, nalika awak kita ngregenerasi dhéwé, yuta-yuta sel radikal bebas diprodhuksi
minangka produk sampingan saka mitosis sel.
Sel radikal bebas iki nyerang sel sing sehat.
Biasane dianggep manawa sel radikal bebas iku panyebab utama utawa faktor ing umume kanker.
Pertahanan paling penting ing awak kita nglawan radikal bebas iki yaiku antioksidan paling kuwat: melatonin.
Iki mlebu ing aliran getih lan tumindak minangka antioksidan alami, agen anti-kanker alami.
Melatonin iku agen anti-kanker sing banget, banget kuat.
Iki tumindak minangka sing diarani agen onkostatik, sing nglindhungi sampeyan saka kanker.
Iki uga ngatur siklus turu-jaga sampeyan, njamin sampeyan éntuk turu wengi sing nyenyak lan dosis melatonin sing pas.
Iki molekul anti-penuaan. Kanthi tembung liya, molekul iki nyekel radikal bebas lan nggawe kulitmu katon luwih enom.
Melatonin iku obat mujarab ing awak sing nangkep radikal bebas panyebab kanker.
Kita duwe 12.000 panaliten ing laboratorium kita sing wis kita kumpulake sajrone pirang-pirang taun, sing luwih
akèh tinimbang panaliten sing tau diterbitake babagan paracetamol, obat sirah pusing sing asring digunakake.
Ana minat ilmiah sing luwih gedhé banget marang melatonin tinimbang marang paracetamol.
Apa akibat saka nyuda sekresi melatonin?
Ya, yen kadar melatoninmu mudhun, sistem kekebalanmu dadi ringkih.
Ing wiwitan, kowe cenderung angel turu, yaiku kowe ora bisa turu utawa, yen wis turu, ora bisa turu maneh.
Sampeyan bisa uga duwe masalah jantung amarga melatonin uga nglindhungi jantungmu.
Lan sampeyan luwih rentan kena lara amarga sistem kekebalan awak sampeyan ora bisa makarya kanthi optimal.
Iki sawetara perkara sing kedadeyan nalika kadar melatoninmu mudhun.
Lan, umpama, wanita rata-rata sing kena kanker payudara mung nduwé sapérsépuluh saka melatonin
dibandhingaké karo wanita normal sing umuré padha.
Lan ing wong sing kena kanker prostat, jumlah melatonin sing diduweni kurang saka separo saka sing kudune diduweni.
Bocah autis nduwé tingkat melatonin kurang saka separo saka sing kuduné diduwèni.
Melatonin sing suda ing buruh shift wengi amarga padha kerja ing wayah wengi lan kena cahya.
Padha ora ngasilake melatonin ing wayah bengi, sing wis dikenal bisa nambah risiko kanker payudara nganti 50%.
Lan Agensi Internasional kanggo Panaliten Kanker (IARC) wis alon-alon nggolongake kerja shift bengi
minangka bisa nyebabake kanker amarga sudaé melatonin iki.
Saiki ana akèh panaliten sing nuduhaké yèn wong sing kerja shift bengi utawa wong sing wuta nduwé
tingkat kanker sing béda karo populasi rata-rata.
Lan umume panaliten iki ndhukung pandangan manawa kurang utawa mudhuné tingkat
melatonin nduwèni pangaruh negatif marang kesehatan.
Amarga awak mung ngasilake sel anyar nalika bengi, melatonin mung diprodhuksi nalika
kelenjar pineal ngrasakake yen ora ana cahya.
Lan sing kelakon yaiku kelenjar pineal sensitif marang cahya.
Iku dumunung persis ing panggonan ing ngendi otakmu nampa sinyal saka mripatmu lan nyabrang ing titik ing tengah.
Iki diarani nukleus suprachiasmatik.
Lan sambungan saka kana langsung menyang kelenjar pineal kanggo ngandhani apa ana cahya utawa ora.
Nalika cahya ana, ana gangguan bebarengan marang sinyal-sinyal sing pengin dikirimake otak menyang sel-sel kita kanggo ndandani.
Dadi ora ana gunane otak ngirim sinyal iki menyang sel-sel kita supaya ndandani awake dhewe, nalika ana gangguan
sing akeh banget nganti sinyal kuwi ora bakal dirungokake.
Mula otak ngenteni nganti peteng.
Apa panaliten sing wis nuduhaké yèn medan listrik, medan magnet, utawa gelombang radio
nduwèni pangaruh marang produksi melatonin?
Ya, Institut Battelle ing Amerika wis nindakake akèh panaliten babagan topik iki wiwit pungkasan taun 1970-an.
Lan para ilmuwané, Barry Wilson, Dick Stevens, lan wong-wong iki wiwit mikir bab iki, amarga kita ngerti yèn otak
mandheg ngasilaké melatonin nalika kowe nyalakaké lampu.
Dadi padha mikir, mbok menawa otak kita ora bisa mbedakaké antarane medan listrik sing kita gawé dhéwé kanthi buatan
lan cahya alami sing kita kabèh ngerti ana ing wayah awan, amarga kita pancèn ora ngasilaké melatonin nalika awan.
Ana alesan biologis sing apik banget kanggo iki.
Mula padha mikir yèn medan listrik iki bakal nyegah sintesis melatonin, sing banjur bakal nyebabake kanker,
utamané kanker payudara ing wanita, amarga padha ora bakal nduwèni perlindungan imunologis sing biyasané ana.
Dadi otak nerjemahake gelombang radio dadi gelombang cahya?
Ya, kita ora bisa mbedakake antarane mau.
Cahya sing katon uga nduwéni frekuensi.
Hipotesis manawa kelenjar pineal ora bisa mbedakaké antara frekuensi cahya lan frekuensi buatan
manungsa wis kabukten tanpa diraguhi liwat akèh panaliten.
Efek supresif langsung saka medan magnet ringkih (50 Hz lan 16 2/3 Hz) marang sintesis melatonin ing
kelenjar pineal hamster Dzungaria (Phodopus sungorus)
Asilé panaliten iki nuduhaké yèn médan magnétik frekuensi rendah bisa nyuda produksi
melatonin ing kelenjar pineal hamster sing diisolasi.
... nyuda produksi melatonin ...
… Pengaruh medan elektromagnetik marang kadar melatonin sirkadian fotofasik ing alap-alap Amerika …
Sacara ringkes, EMF mengaruhi melatonin ing plasma getih manuk kestrel Amerika jantan, ...
EMF bisa mengaruhi migrasine...
… Ora ana efek kronis saka paparan sinyal radio gelombang cekak marang konsentrasi melatonin ing ludah sapi perah.
Mangkono, efek akut sing telat saka EMF marang konsentrasi melatonin yaiku ...
A 0.5 G, 60 Hz medan magnet nyegah produksi melatonin ing pinealosit.
… pangurangan rata-rata 46% ing produksi melatonin sing dipicu dening noradrenalin ing pinealosit. Asilé ndhukung
hipotesis manawa paparan EM bisa nyebabake supresi melatonin ing kelenjar pineal kanthi mengaruhi saben sel siji-siji.
paparan marang supresi melatonin
bisa ngasilake ing kelenjar pineal,
kanthi mengaruhi sel individu.
EMF/EMR nyuda melatonin ing kéwan lan manungsa Dr Neil Cherry 2 September 2002 Pitu belas panaliten nuduhaké yèn paparan ELF lan
RF/MW nyuda melatonin. Nem belas panaliten wis ngamatake panurunan melatonin sing
signifikan sing ana gandhengane karo EMR ing manungsa.
Apa sampeyan mikir ana bukti sing konklusif manawa medan listrik, medan magnet, lan gelombang radio mengaruhi produksi melatonin?
Panaliten iki nuduhaké yèn tingkat melatonin manuk sumput mudhun sawisé kena paparan; yèn bangau alas sing ngedegaké sarang ing
bangunan cedhak menara radio nduwé anak luwih sithik dibandhingaké karo sarang bangau sing adoh saka menara radio;
panaliten babagan semut, tawon, lan manéka jinis manuk, uga panaliten babagan
mamalia segara, kabèh nunjukaké arah sing padha.
Nanging ana studi laboratorium babagan sel ing kelenjar pineal sing pancen nyintesis melatonin.
Aku lagi ndeleng efek medan magnet marang sel-sel iki.
Lan ing saben tahap panilaian melatonin, wis kabuktèn yèn medan magnet ngganggu produksi melatonin.
Dadi, bukti wis cetha ing kabèh aspek produksi melatonin lan panghambatan produksi melatonin déning medan magnet.
Panlitèn iki pancèn nyakup saben aspek saka dalan iki.
Apa sampeyan ngomong manawa iki wis cukup konklusif?
Ya, aku bakal ngomong yèn kuwi wis konklusif.
Bab sing nggumunake saka awak kita yaiku kamampuane kanggo nglawan produksi radikal bebas kanthi ngasilake melatonin.
Kita wis nggawe ing jero awake dhewe keseimbangan sing pas, sistem pertahanan sing sampurna.
Awak kita wis njupuk yuta-yuta taun kanggo nyempurnakake teknik iki.
Teknologi sing digawe adhedhasar lingkungan ing ngendi kita wis berkembang.
Nanging apa lingkungan kita ora owah ing puluhan taun kepungkur, lan owah kanthi eksponensial?
Miturut paningal mata, donya katon padha, nanging ing tingkat sel, iki minangka owah-owahan
lingkungan paling gedhé sing tau dialami urip kita.
Cetha manawa owah-owahan gedhe banget kaya ngono mesthi bakal ngganggu keseimbangan sing alus.
Lan akibaté yèn awak kita ora ngasilaké jumlah melatonin sing pas bisa fatal.
Para ilmuwan ing saindenging jagad saiki pracaya yèn radikal bebas bisa dadi panyebab utawa faktor panyumbang
ing saben penyakit sing wis dikenal, ora mung kanker.
Ing wiwitan abad kaping 20, leukemia bocah cilik iku arang banget ing donya medis.
Wiwit wektu kuwi, kita mung weruh tambahé leukemia ing antarané bocah-bocah.
Iku mundhak watara loro persen saben taun.
Lan iki uga ditrapake kanggo akèh penyakit liyane: autisme, tumor otak, kanker.
Angka kanker ing taun 1910-an mbok menawa mung separo saka sing saiki.
Akeh penyakit liyane sing wis digandhengake karo paparan medan elektromagnetik lan radiasi ing studi lan riset ilmiah;
ora mung kabel listrik, nanging uga medan radio lan microwave.
Sajrone 50 taun kepungkur, kita wis kapendem ing segara radiasi elektromagnetik. Iku ngubengi kita ing endi-endi.
Ora katon, kita ora bisa ndeleng. Nanging kita ngerti yèn iku ana.
Saben sampeyan nggunakake ponsel, sampeyan ngerti yèn kuwi ana.
Angel banget mbalekake wektu kaya biyen. Ora mungkin.
Nanging kita kudu waspada marang dampak kesehatan iki supaya kita bisa njupuk langkah-langkah keamanan.
Yen kita pengin kuwi, kita kudu nindakake.
Sing nggawe aku kuwatir yaiku bab-bab sing saiki pancen kedadeyan (cathetan: diunggah ing YouTube taun 2013).
Kita bisa uga ora cukup merhatiin.
Salah siji perkara sing saiki kedadeyan yaiku autisme, utawa ayo padha nyebut nganggo
jeneng sing bener: gangguan spektrum autisme.
Apa sampeyan mikir manawa kita wis tekan titik ing ilmu pengetahuan ing ngendi meh ora ana kelompok kontrol maneh kanggo
nguji bab-bab kaya ngono, amarga meh saben wong duwe ponsel, meh saben wong duwe Wi-Fi lan meh
saben wong kena paparan medan elektromagnetik?
Ya, kita kabeh saiki wis tekan titik ing ngendi akèh banget wong sing kapapar medan elektromagnetik saka ponsel lan Wi-Fi nganti
kita ora duwe maneh kelompok kontrol kanggo ndeleng bedane kesehatan antarane wong sing kapapar lan wong sing ora kapapar.
Yen aku diijini nggambarake analogi:
Kita nemokake yèn ngrokok bisa nyebabaké kanker paru-paru.
Iki amarga sawetara wong ora ngrokok, lan padha mbentuk kelompok kontrol.
Yen kabeh wong wis ngrokok, kita ora bakal tau nemokake yen ngrokok bisa nyebabake kanker paru-paru.
Lan kabèh wong mesthiné bakal mati amarga kanker paru-paru, lan bakal dianggep minangka
penyakit nasional tanpa ana gandhèngané karo ngrokok.
Sing kelakon amarga gangguan sinyal ponsel yaiku kita kelangan kabèh golongan populasi sing ora kena paparan.
Sanajan sithik wong sing ora duwe ponsel, padha dikelilingi radiasi saka ponsel; nalika padha
blanja, numpak sepur, utawa ing endi wae padha lunga!
Iki ora mung 'kenari ing tambang batubara', kaya aku.
Ing pungkasané, yèn kowé mung nambah lapangan elektromagnetik ing atmosfer, sing saktenané kita lakoni, lan saiki kita nduwé
lapangan elektromagnetik lan gelombang mikro ing lingkungan sepuluh yuta kaping luwih akèh tinimbang 30 taun kepungkur.
Ing sawijining wektu, iki bakal miwiti mengaruhi kowe uga!
Angel banget ngomong ing endi kita bakal ana ing 15 taun ngarep.
Nanging aku bakal ngomong yèn mung ing sawetara taun pungkasan iki, kita saiki nyadari sepira gedhéné biaya
sing ditanggung masyarakat amarga efek mbebayani iki.
Lan banjur kita tangi lan ndeleng panyebabé. Lan kita kudu nindakake apa-apa babagan panyebabé.
Kita iku organisme sing pinter nanging rumit.
Cara awak kita makarya ora sembarangan lan ora kedadeyan mung sajrone wengi.
Kaya saben makhluk urip liyane ing planet iki, kita wis adaptasi karo lingkungan panggonan kita manggon.
Sawijining lingkungan sing wis nampilake keseimbangan alus antarane medan lan resonansi wiwit jaman mbiyen.
Fenomena-fenomena iki ora mung ngubengi kita, nanging uga mbentuk sapa kita.
Sel-sel ing awak kita padha komunikasi siji lan sijine nganggo frekuensi cahya, kaya DNA kita sing
nganggo frekuensi elektromagnetik kanggo ngembang biak.
Ing inti saka kabèh iki ana proton lan elektron, sing nggawa muatan positif lan
negatif, sing ndadèkaké kabèh urip dadi magnetik.
Kaya kabèh makhluk urip, kita wis dilengkapi sel kriptokrom sing ngidini kita nyekseni
medan-medan iki kanthi cara sing meh ora kita pahami.
Kita iku makhluk saka frekuensi, listrik, cahya, lan magnetisme.
Lan butuh yuta-yuta taun kanggo dadi kaya ngono; sawijining proses sing diwiwiti saka sel pisanan.
Sanajan kita wis nampa teknologi nirkabel lan nglebokake ing urip saben dinane, awak kita durung bisa nyusul ing tingkat seluler.
Frekuensi-frekuensi sing saiki ngubengi kita iku kanggo sel-sel kita padha asing kaya
dene kanggo mripat kita yen kita bisa ndeleng.
Anak-anak kita lair ing donya sing awaké ora bisa mangerteni.
Menawa kabèh iki bakal nuntun menyang ngendi?
Nalika film iki lagi digarap, teknologi 4G lagi disebarake ing saindenging jagad. Kanggo nggawe
iki bisa kelakon, watesan-watesan lagi diangkat.
Wi-Fi kasedhiya meh ing saben omah, sekolah, lan bisnis, lan tansah ngubengi kita.
Teknologi telepon DECT bisa ditemokake meh ing saben omah.
Ing wektu nalika industri kuduné tanggung jawab lan ngati-ati, malah nuduhaké kelalaian sing
sembrono marang kasehatan kita ing jangka panjang.
Dhuwit nguwasani donya.
Lan kamungkinan dheweke bakal duwe rasa salah babagan iki meh padha dhuwure kaya ing industri tembakau.
Dadi yen bakal ana owah-owahan, ora bakal teka saka dheweke.
Iku kudu saka kita!
Kita mung perlu mbukak mripat lan ngenali masalah.
Apa sampeyan ngrancang nggunakake MTHR kanggo mbiayai riset babagan efek gelombang radio marang melatonin?
Nimbang menawa iki minangka mekanisme sing cetha dituduhake wong nalika padha ngomong yèn
telpon seluler ngganggu produksi melatonin.
Melatonin iku antioksidan, kaya penyedot bledug kanggo radikal bebas, yen kowe kersa.
Nalika kita nerbitake proposal riset, sing saiki lagi kita lakoni, sanajan nekanake bidang-bidang sing dadi kapentingan
khusus, kita ngajak aplikasi lan proposal saka sakabehe spektrum.
Nanging, iki kudu diprioritasake bebarengan karo aplikasi liyane sing kita tampa. Kita duwe anggaran sing winates.
Nanging saiki kita ora ngrancang panaliten apa wae babagan melatonin. Iki ora dadi prioritas saiki.
MTHR isih kudu nandur modal ing riset sing nyelidiki kepiye ponsel mengaruhi melatonin.