Rezonanë, krijesa të frekuencës
Gjithnjë e më shumë njerëz vuajnë nga problemet shëndetësore si marramendje, dhimbje koke, aritmi kardiake ose pagjumësi.
Stresi shpesh përmendet si shkaku.
Filmi dokumentar i mëposhtëm nga viti 2012 tregon se simptomat e tilla shpesh lidhen me
shkaqe krejtësisht të ndryshme, më pak të njohura.
Filmi na çon në një udhëtim nga origjinat tona deri në vitet 1990, kur filloi zgjerimi i teknologjisë së komunikimit pa tel.
Që atëherë, njerëzimi është zhytur në një oqean frekuencash artificiale.
Me sy të lirë, planeti duket i njëjtë, por në nivel qelizor është ndryshimi më i madh me të
cilin jeta në Tokë është përballur ndonjëherë.
Efektet nuk duhet të nënvlerësohen!
Kla.TV e ka përkthyer dhe dubluar këtë film në gjermanisht për ju.
Shkencëtarët, përfaqësuesit e industrisë, mjekët dhe individët e prekur japin mendimet e tyre.
Shpresojmë që të shijoni shikimin e filmit dokumentar të mëposhtëm nga James Russell: "RESONANCE – Creatures of Frequency"!
Në mes të viteve 1980, rreth tre për qind e njerëzve në shumicën e vendeve përdornin telefona celularë; sot, pothuajse
njëqind për qind e njerëzve përdorin telefona celularë.
Kur të jenë 19 ose 20 vjeç, do të kenë përdorur telefonat celularë për 10 vjet, dhe ne nuk
kemi asnjë ide se çfarë rreziqesh sjell kjo.
Ne jemi të zhytur në një oqean rrezatimi elektromagnetik. Ai na rrethon kudo.
I padukshëm, nuk mund ta shohim. Por e dimë që është aty.
Sa herë që përdorni telefonin tuaj celular, e dini që është aty.
Është jashtëzakonisht e vështirë të kthejmë kohën mbrapa. E pamundur.
Por duhet të jemi të vetëdijshëm për këto efekte shëndetësore në mënyrë që të marrim masa sigurie.
Aktualisht, deklarata e OBSH-së për këtë është se është një realitet.
Ne nuk ishim i vetmi klaster kanceri pranë një antene; ka shumë klasterë kanceri pranë antenave.
Shumica e kancereve që do të vijnë ende nuk kanë mbërritur.
Si mund të mendonim ndonjëherë se ishim të sigurt kur po rrezatonim trurin tonë me mikrovalë?
Ne thjesht ende nuk e kuptojmë plotësisht se çfarë po bëjmë.
Më në fund kemi një njoftim nëse telefonat celularë shkaktojnë kancer.
Rezonancë – Krijesa të Frekuencës
A keni menduar ndonjëherë pse ndiheni kaq mirë kur dilni jashtë?
Një shkencëtar i panjohur është gati të bëjë një zbulim që duhej të kishte ndryshuar
gjithçka. Emri i tij ishte Winfried Otto Schumann.
Që atë ditë e tutje, ai u mësoi studentëve të tij fizikën të elektricitetit.
Si një sferë brenda një sfere mund të gjenerojë tension elektrik. Dhe si rezultat: një frekuencë.
Klasa e Schumannit pati vështirësi në kuptimin e temës.
Për ta bërë më të lehtë, profesori i udhëzoi ata të imagjinonin se Toka ishte një sferë dhe jonosfera një tjetër.
Pastaj ai i kërkoi atyre të llogarisin tensionin midis tyre.
Meqë ai vetë nuk kishte asnjë ide, Schumann gjithashtu filloi të llogariste.
Më në fund, ai arriti në një frekuencë prej rreth 10 herc.
Sa e pabesueshme që dukej për Schumann, planeti ynë kishte një puls, një frekuencë të matshme që rrethonte jetën në Tokë.
Edhe pse profesori ishte krenar për zbulimin e tij, ai tha se nuk kishte rëndësi të madhe.
Veçanërisht sepse u botua vetëm në një revistë të vogël shkencore, e kufizuar në faqet e
fundit nën titullin "Rezonesa e Schumannit".
Do të duheshin disa vjet, përfshirë një kthesë të pabesueshme të fatit, para se profesori të
kuptonte rëndësinë e vërtetë të rezonancës së Schumannit.
Ky kthesë e fatit kishte filluar 30 vjet më parë me një tjetër shkencëtar gjerman të quajtur Hans Berger.
Duke përdorur një pajisje EEG të ndërtuar vetë, Berger bëri regjistrimin e parë të frekuencës
elektrike të transmetuar nga truri i njeriut.
Në fillim u sugjerua që vala të emërohej pas njeriut që e zbuloi, por Berger, i cili ishte një njeri modest,
zgjodhi një emër alfabetik. Ai e quajti: "Vala Alfa".
Pak pasi profesori Schumann zbuloi, një nga kolegët e Hans Berger, një burrë i quajtur Ankermüller, hasi në një kopje të
grisur të revistës së vogël shkencore; pikërisht e njëjta revistë e vogël shkencore në të cilën zbulimi
i profesor Schumann ishte botuar disa vjet më parë.
Ai lexoi artikullin disa herë dhe tundte kokën në mosbesim.
Ai menjëherë e kuptoi madhësinë e asaj që e priste përpara.
Frekuenca e valëve alfa të regjistruara nga Hans Berger ishte pothuajse identike me rezonancën Schumann: frekuenca e Tokës.
Dr. Ankermüller kontaktoi menjëherë Schumann për ta bindur atë të kryejë hetime të mëtejshme.
Schumann u pajtua dhe vazhdoi të zhvillonte zbulimet e tij së bashku me një nga studentët e tij.
Ata studiuan në detaje se si tensioni shkarkohet përmes rrufeve në kavitetin e jonosferës.
Më në fund, ata arritën në një frekuencë të saktë: pulsi i Tokës, rezonanca e Schumann-it,
ishte pikërisht 7.83 herc. Zbulimi ishte mahnitës.
A ishte rezonanca e Schumann-it thjesht e ngjashme me valët alfa të trurit të njeriut? Jo – ishte identike!
Frekuenca e trurit, e cila kontrollon krijimtarinë tonë, performancën tonë, stresin tonë, frikërat
tona dhe sistemin tonë imunitar, në njëfarë mënyre ishte përputhur me frekuencën e planetit.
Pulsi i tokës ishte bërë pulsi i vetë jetës.
Frekuenca e një vale matet në herc. Kjo i referohet numrit të oscilimeve që vala bën për sekondë.
Frekuencat variojnë nga një trilionësh i një atomi deri te gjatësia e vetë universit.
Teorikisht, frekuencat janë të pafundme, absolutisht të pafund.
Nëse kjo ishte një rastësi, atëherë ishte një nga më spektakolaret e natyrës!
Pra, çfarë do të thoshte e gjithë kjo? Nuk kaloi shumë kohë pa dikë që të përpiqej ta zbulonte.
Emri i tij ishte Rütger Wever, një shkencëtar i njohur në Institutin Max Planck.
Në fillim të viteve 1960, profesori ndërtoi një bunker nëntokësor për të studiuar ritmin cirkadian të njerëzve.
Ritmi cirkadian është ritmi ditë-natë që është gdhendur në çdo jetë .
Gjatë një periudhe tridhjetëvjeçare, profesori kreu eksperimente në të cilat 1,234,321 studentë vullnetarë
jetuan në bunker për shtatë javë, tërësisht të mbrojtur nga rezonancat natyrale të tokës.
Gjetjet e tij na ofrojnë disa njohuri befasuese.
Ai zbuloi se shëndeti fizik dhe mendor i studentëve u përkeqësua sapo rezonanca e Schumann-it u filtrua jashtë bunkerit .
Ai i çoi studentët atje. Ai nuk guxoi ta bënte me njerëz të sëmurë ose të moshuar.
Ai çoi studentë të rinj atje sepse dinte – Wever dinte se do të kishte një efekt.
Pra, natyrisht që nuk ka rezonancë Schumann nëntokësore.
Kishte vetëm fusha magnetike transversale nga brendësia e Tokës.
Kështu që kur i varrosi nën tokë, ata filluan të ndiheshin keq, kishin dhimbje koke dhe
ritmi i tyre cirkadian u prish plotësisht.
Gjëja interesante ishte se kur ai aplikonte frekuencën 7.83 herc me një gjenerator pulsash magnetike, ajo ndaloi menjëherë.
Wever fshehurazi futi frekuencën 7.83 në bunker përmes një transmetuesi artificial.
Sa herë që ai bënte këtë, vërehej se efektet e dëmshme që pësonin vullnetarët ose zhdukeshin, ose zvogëloheshin.
Stresi i saj, dhimbjet e kokës dhe tensioni emocional u zvogëluan, dhe mirëqenia e saj u rikthye.
Gjatë gjithë prezantimit të rezonancës së Schumannit.
Hulumtimi i Wever ka zbuluar një lidhje të pabesueshme midis shëndetit të njeriut dhe frekuencës natyrore të planetit.
Dhe në vitin 2011, kërkime revolucionare sugjeruan diçka edhe më mbresëlënëse:
Rezonia e Schumannit mund të lidhej me fillimin e vetë jetës.
Përparimi u arrit nga Luc Antoine Montagnier, shkencëtari fitues i Çmimit Nobel, i cili ishte i pari që zbuloi virusin HI në .
Profesori kreu eksperimente mbi kujtesën e ujit dhe hulumtoi se si uji mund të ruajë
kujtesën e substancave që më parë ishin tretur në të.
Duke vepruar kështu, ai hasi diçka që do të sfidonte parimet e shkencës.
E gjithë jeta vjen nga jeta. Ky është një parim themelor i shkencës që kurrë nuk është kundërshtuar nga asnjë eksperiment.
Jeta mund të lindë vetëm aty ku jeta ka ekzistuar më parë.
Dhe mekanizmi për këtë gjithmonë është kuptuar si një mekanizëm material.
Pra, si vezët dhe sperma, ose sporet dhe ndarja qelizore.
Megjithatë, eksperimentet e Luc Montagnier-it parashtruan një hipotezë krejtësisht të ndryshme.
Professori demonstroi se sekuencat e ADN-së, blloqet e vërteta të ndërtimit të jetës, komunikojnë me njëra-tjetrën në
ujë duke emetuar valë elektromagnetike me frekuencë të ulët.
Edhe kur ADN-ja ruhej në tuba prove të ndara, profesori megjithatë zbuloi komunikim elektromagnetik midis tyre.
Sa e sofistikuar mund të ishte kjo komunikim?
Epo, Luc Montagnier tregoi se ato janë në gjendje të formojnë nukleotidet – blloqet ndërtimore të ADN-së –
dhe t'i asamblojnë ato në një ADN krejtësisht të re.
Shkencëtarët kanë kombinuar këto përbërës pafund herë, por në asnjë eksperiment nuk kanë arritur të rilindin
shkëndijën e jetës dhe të transformojnë nukleotidet në ADN të vërtetë pa praninë e ADN-së.
Më në fund të fundit, jeta mund të ekzistojë vetëm aty ku jeta ka ekzistuar më parë.
Megjithatë, në eksperimentet e Luc Montagnier, ADN-ja ishte filtruar plotësisht nga uji. Megjithatë, u formua ADN e re.
Si ishte e mundur kjo? Si arriti Luc Montagnier atë që asnjë shkencëtar tjetër nuk mundi?
Dhe si krijoi ai jetë aty ku nuk kishte jetë?
Çfarë ishte kaq e ndryshme në eksperimentet e Luc Montagnier?
Ishte një frekuencë e pranishme. Një frekuencë që, nëse hiqej, do të bënte që eksperimenti të dështonte.
Por kur ishte i pranishëm, ai siguronte suksesin. Kjo frekuencë ishte 7.83 herc: rezonanca e Schumannit.
Këtu ishte krijuar lidhja e delikate midis jetës dhe frekuencës së planetit.
Një ndërveprim midis organizmave të gjallë dhe frekuencave elektromagnetike. Një varësi, një lidhje.
Dëshmi për këtë mund të gjendet duke lexuar artikuj shkencorë, por edhe më e dukshme mund të gjendet thjesht duke dalë jashtë.
Si mund të ndihesh kaq mirë ndryshe?
Si ndodhi e gjithë kjo? Epo, nëse shikon historinë e Tokës, duket mjaft e qartë.
Valët Schumann kanë qenë pjesë e këtij planeti që nga fillimi.
Jeta u zhvillua e rrethuar prej tyre dhe, në mënyrë të pashmangshme, u përshtat ndaj tyre.
Në fakt, ndjeshmëria jonë ndaj frekuencës ka qenë thellësisht e lidhur me aftësinë tonë për
të perceptuar një fenomen tjetër të planetit.
Fusha magnetike
Dy miliardë vjet më parë, bakteret magnetotaktike formuan një marrëdhënie të thjeshtë,
por magjepsëse me fushën magnetike të Tokës.
Organizmi njëqelizor përmbante grimca të materialit magnetik.
Kjo i mundësoi atij të vepronte si gjilpëra e një kompasi dhe të orientohej përgjatë vijave magnetike të Tokës.
Ndërsa organizmat u bënë gjithnjë e më kompleksë, varësia e tyre nga fushat magnetike të Tokës gjithashtu u rrit.
Ne e dimë që bletët janë të ndjeshme ndaj fushave magnetike. Ne e dimë që ato kanë grimca magnetiti në trupat e tyre.
Dhe testet laboratorike kanë treguar se ato janë me të vërtetë të ndjeshme ndaj fushave magnetike.
Testet laboratorike kanë treguar se është e mundur të kontrollohet mënyra se si bletët ndërtojnë folezat e
mjaltit duke krijuar një fushë magnetike artificiale, dhe duket e qartë se bletët përdorin fusha magnetike për orientim.
Ekuilibri delikat i jetës në Tokë ilustrohet në mënyrë të përkryer nga varësia jonë nga bletët dhe polenizimi i bimëve prej tyre.
Beson se jeta do të kishte pak shanse pa bletët.
Pjellimi nga insektet është i nevojshëm për thuajse gjithçka që e bën ushqimin interesant:
Pra, frutat, arrat dhe të gjitha këto kërkojnë polenizim nga insektet, dhe bletët janë grupi më i rëndësishëm i polenizuesve.
Rreth 70% e kulturave ushqimore në botë polenohen nga bletët.
Nëse nuk do të kishte bletë...
Po, sikur të mos ishin bletët, do të kishim një dietë shumë të mërzitshme.
Po, do të kishim një ekzistencë shumë të varfër. Mendoj se pikërisht kjo është çështja, pa bletë...
Dhe, natyrisht, përveç bimëve që na duhen për ushqim, ato gjithashtu polenizojnë bimët e egra, dhe në
shumë raste ne madje nuk i dimë detajet e polenizimit.
Por mund të jemi të sigurt se shumë nga bimët tona të egra do të zhdukeshin pa bletët që t'i polenizonin.
Në vitin 2006 ndodhi e pamendueshme: kolonitë e bletëve në mbarë botën filluan të
zhdukeshin, dhe askush nuk mund të shpjegonte pse.
Kolonitë e bletëve në mbarë botën filluan të shemben dhe askush nuk mund të shpjegonte pse. Ndërsa bletarët filluan të raportojnë
humbje prej 30 deri në 90 për qind të koshave të tyre... Ministria po heton çrregullimin e kolapsit të kolonive të bletëve
Shumica e kulturave bujqësore në botë varen nga polenizimi nga bletët. Nëse polenizimi nuk ndodh, njerëzimi është i dënuar.
...ku bletët në 25 vende deri më sot po braktisin koshat e tyre dhe nuk kthehen më kurrë. Megjithatë, pas gjithë këtyre viteve,
nuk është gjetur asnjë shkak për vdekjet e bletëve. Kjo është përhapur në Evropë, dhe është përcaktuar se
popullata e bletëve mund të zhduket brenda 10 vjetësh.
Na bashkohet Maryann Fraizer, Bashkëpunëtore e Lartë e Shërbimit të Përhapjes për
Apikulturë në Universitetin Shtetëror të Pensilvanisë.
Cilat janë kriteret klasike për vdekshmërinë e bletëve që një bletar mund t'i përdorë për të dalë, për të parë bletët
dhe për të thënë: "Kjo duket si një rast klasik i kësaj"?
Simptomat janë se, megjithëse bletët janë relativisht të shëndetshme dhe të forta, popullsia e bletëve të rritura në koshë
zvogëlohet brenda një kohe të shkurtër; ajo braktis koloninë.
Dhe ajo që mbetet është shumë brezi, që do të thotë bletët e reja, mjalti dhe poleni.
Në cilat kontinente është vërejtur ky vdekshmëri e bletëve?
Rënia e popullatave të bletëve të mjaltit në fakt ka ndodhur në mbarë botën.
Shumë vende të tjera raportojnë një rënie të popullatave të bletëve të mjaltit.
Nëse kjo vërtet i detyrohet ashtuquajturit fenomeni të vdekshmërisë së bletëve të njohur si "sindroma e
kolapsit të kolonisë" (CCD), për të cilin ekziston një grup i veçantë kriteresh, është një pyetje tjetër.
Dhe kjo është një nga pikat që përpiqemi të kuptojmë duke komunikuar me njerëz të tjerë nga pjesë të ndryshme të botës.
Kjo shqetësim aktual ekziston që nga viti 2006, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara, ku shumë bletarë profesionistë papritmas
vërejtën se bletët e tyre, të cilat kishin qenë të shëndetshme deri në një pikë të caktuar të vitit,
më pas pësonin humbje spektakolare në fund të verës.
Dhe ata dukeshin të ndryshëm nga çdo gjë që ishte parë më parë.
Kështu njerëzit erdhën te koshat e tyre të bletëve dhe panë se nuk kishte më bletë.
Ky lloj vdekshmërie të bletëve, i njohur gjithashtu si CCD – Çrregullimi i Shkërmoqjes së Kolonive – po
prek kolonitë e bletëve në mbarë botën, me disa vende që raportojnë humbje deri në 70%.
U përmendën një sërë arsyesh si shkaktarë.
Por asnjëri prej tyre nuk mundi të shpjegonte në mënyrë përfundimtare pse bletët papritmas ndaluan
së kthehuri në koshat e tyre – me një përjashtim:
Punë kërkimore sensacionale nga Jochen Kuhn dhe ekipi i tij.
Në një eksperiment, mjeku punoi me tetë koloni bletësh dhe vendosi një telefon standard DECT në katër prej tyre.
Shkencëtarët më pas monitoruan nëse prania e një telefoni DECT kishte ndonjë ndikim në kthimin e
bletëve në koshin e tyre. Rezultatet ishin befasuese.
Bletët u kthyen në numra të zakonshëm në koshat ku nuk ishin vendosur telefona DECT.
Megjithatë, thuajse asnjë bletë nuk u kthye në koshat që përmbanin një telefon DECT.
Asnjë bletë nuk u kthye në njërën prej koshave që përmbante një telefon DECT.
Për të kuptuar plotësisht rëndësinë e eksperimentit të Dr. Kuhn, së pari duhet të kuptojmë se si funksionon një telefon DECT.
Arsyeja që mund të lëvizni lirshëm në shtëpinë tuaj dhe të bëni thirrje me telefonin tuaj DECT është se stacioni
bazë i telefonit tuaj DECT dërgon valë elektromagnetike, të quajtura mikrovalë, në pajisjen tuaj dore.
Kjo është pikërisht e njëjta mënyrë si një antenë e telefonit celular komunikon me një telefon celular.
Një telefon DECT në thelb është një version i vogël i një antene celularësh.
Nëse një bletë preket nga ajo që emeton një telefon DECT, ajo padyshim do të preket
edhe nga ajo që emeton një antenë celularësh.
Dhe me 4 miliardë përdorues të telefonave celularë në mbarë botën, papritmas u shfaq një
numër alarmues i antenave të telefonave celularë.
Ndjesia magnetike e drejtimit të bletës i mundëson asaj të orientohet duke përdorur vijat e fushës magnetike të Tokës.
Një aftësi në të cilën ka investuar miliona vjet zhvillimi dhe rafinimi.
A nuk është e qartë që një ndjeshmëri kaq e lartë do të prekej edhe nga ndryshimet më të vogla në mjedisin elektromagnetik?
Çfarë, pra, do të thotë ky ndryshim i jashtëzakonshëm, që ndodhi thuajse brenda natës?
A ka specie të tjera që janë të ndjeshme ndaj fushave magnetike?
Një ndjeshmëri që në fund i bën ata të pambrojtur ndaj frekuencave të krijuara nga njeriu?
Fatkeqësisht, zbulimi i një proteine të re të quajtur kriptokrom sugjeron se e gjithë jeta ka një ndjesi magnetike.
Cryptochrome
Ato u zbuluan në bimë në vitet 1990. Funksioni i tyre është të thithin dritën blu, e cila nevojitet për të rregulluar rritjen.
Që atëherë, ato janë gjetur te insektet, kafshët, gjitarët, njerëzit dhe zogjtë.
Kriptokromet janë molekula biologjike të quajtura proteina.
Ato prodhohen nga disa nga gjenet tona, të quajtura gjenet CRY.
Dhe molekula cryptochrome në të vërtetë rregullon ritmin tonë cirkadian, duke përfshirë prodhimin e melatoninës.
Disa nga kriptokromat duket se kanë funksionin e thithjes së dritës, duke vepruar si detektorë për orën cirkadiane.
Pra, ato janë një faktor hyrës për ritmin ditë-natë që duket se e kanë shumë specie, si bimët ashtu edhe kafshët.
Por në vitin 2000, Thorsten Ritz zbuloi një rol edhe më befasues për kriptokromin.
Në një seri eksperimentesh me robina, ai provoi se ndjeshmëria e tyre për orientim nuk bazohet vetëm në magnetizëm, por rrjedh
drejtpërdrejt nga qelizat e kriptokromit të vendosura pas syrit.
Mendoj se publikimet e Ritz-it përfaqësojnë një nga ato piketat në shkencë.
Sepse ai sugjeron se kjo molekulë kriptokromi – mbani mend, është përgjegjëse për ndikimin dhe kontrollin e ritmeve
cirkadiane – dhe pikërisht kjo molekulë është përgjegjëse për t'u dhënë zogjve një busull, një busull magnetike.
Zogjtë me të vërtetë shohin fushat magnetike të Tokës, ndoshta si një njollë e ndritshme ose e
errët e mbivendosur mbi fushën e tyre të shikimit.
Dhe kur ata lëvizin kokën ose trupin, pika ose shenja lëviz me ta – e ngjashme me ekranin e kokës-lart të një piloti luftarak.
Ata kanë diçka që e shohin, e cila u lejon të orientohen ndërsa fluturojnë.
Mënyra se si e testoi këtë ishte duke ekspozuar zogjtë ndaj fushave me frekuencë të lartë për të parë
nëse kjo do të prishte vërtet kompasin e tyre magnetik.
Rezultoi se jo vetëm që fusha me frekuencë të lartë me të vërtetë ndërpriste migracionin e robinëve, por
kjo ndodhte edhe në forca shumë të ulëta të fushës.
Është vërtet e rëndësishme dhe shumë interesante që edhe fushat shumë të dobëta me
frekuencë të lartë ndikuan në busullën e robinëve.
Eksperimentet e Ritzit treguan qartë se qeliza e kriptokromit, e cila përdoret për navigim, preket seriozisht nga frekuencat e
krijuara nga njeriu – madje edhe frekuencat që janë shumë më poshtë atyre të konsideruara
të sigurta nga autoriteti rregullator ICNIRP.
Të gjitha studimet mbi navigimin e kafshëve, te tërmëpëset, zebra finçët, pulat, robinet – në të gjitha u gjet se
kompasi i tyre magnetik u prish nga fushat me frekuencë të lartë shumë më poshtë kufijve të përcaktuar nga ICNIRP.
Unë punoj me zogj, më saktësisht me zogj dhe insektet.
Kam demonstruar se ato janë të ndjeshme ndaj fushave që janë shumë më poshtë niveleve të ICNIRP-së, të
cilat pretendohet se janë të sigurta për ne njerëzit.
Nëse i shikoni këto vlera, hulumtimet tregojnë se kafshët reagojnë ndjeshëm ndaj tyre – ekziston një literaturë shumë e
mirë mbi këtë temë, e cila tregon se këto vlera janë ndjeshëm më të ulëta se ato ndaj të cilave na lejohet të ekspozohemi dhe,
rrjedhimisht, ndaj të cilave ekspozohen edhe kafshët në mjedis.
Ekzistojnë arsye shumë të forta shkencore për të besuar se fushat magnetike, fushat magnetike
artificiale, do të shkatërrojnë habitatet e disa specieve.
Gjatë 25 viteve të fundit (shënim: deri në vitin 2011), lloje të ndryshme që përdorin fushat magnetike të
Tokës për navigim janë zvogëluar në mënyrë misterioze:
rënie dramatike e 109 specieve zogjsh migratorë arktikë]
5 lloje fluturash të zhdukura në Britaninë e Madhe
36 lloje zogjsh bregdetarë australianë janë zvogëluar me 75%
10% e specieve të fluturave në botë janë të kërcënuara me zhdukje
45% e specieve të zakonshme të zogjve në Evropë kanë pësuar rënie
50% rënie e fluturave të livadheve evropiane
Gjysma e të gjitha fluturave britanike të njohura janë të kërcënuara me zhdukje
Bletët: rënie deri në 70 për qind
62% e zogjve ujorë migratorë në Azi janë në tkurrje ose të zhdukur
Zogjtë ujorë australianë: rënie me 80%
Gjysma e specieve të bletëve britanike: rënie deri në 70%
4 lloje bletësh amerikane: rënie e numrit deri në 98%
Zogjtë e tokave bujqësore me deri në 79%
1 në 8 lloje zogjsh në mbarë botën janë të kërcënuara
190 lloje zogjsh në rrezik kritik
Sa shumë ka ndryshuar mjedisi ynë si rezultat i fushave elektromagnetike?
Gjatë 25 viteve të fundit, ajo është ndryshuar përtej njohjes...
Është miliona herë më e madhe në terma të energjisë elektromagnetike.
Ish-Bordi Kombëtar për Mbrojtjen Radiologjike tha në njërin prej dokumenteve të tij se vlerëson se mjedisi i rrezatimit – nëse doni
ta quani kështu – është rritur me shumë miliona herë krahasuar me atë që ishte 50 vjet më parë – me shumë miliona herë.
Është një ndryshim i madh në mjedisin e Tokës, dhe ai mbyt plotësisht të gjitha këto sinjale natyrore,
përfshirë valët Schumann, me të cilat kemi evoluar.
"Matja e rezonancës së Schumann-it në ose rreth një qyteti është bërë absolutisht e pamundur."
"Ndotja elektromagnetike nga telefonat celularë na ka detyruar të kryejmë matjet tona në
det." Citim nga Dr. Wolfgang Ludwig, fizikant
Një nga arsyet pse kriptokromët janë shumë interesantë, veçanërisht në lidhje me faktin që njerëzit ndjejnë fusha
magnetike, është se ekziston një studim i fundit nga Dr Foley dhe kolegët e tij, i cili tregon se nëse vendosni kriptokromë
njerëzorë në mizë frutash, mizët e frutave bëhen magnetikisht të ndjeshme për shkak të pranisë së këtyre kriptokromëve njerëzorë.
Kjo në të vërtetë tregon se kriptokromet njerëzore janë magnetikisht të ndjeshme, që ato zbulojnë fusha magnetike.
Zbulimi i qelizës kriptokrom ka ngjallur interes të ri për shqisën magnetike të njeriut, një shqisë
që Robin Baker (biolog) parashikoi 40 vjet më parë.
Kjo nuk është një fluturim shkencor i verbër. Është një eksperiment për të
zbuluar nëse fëmijët kanë ndjenjën e drejtimit.
Me sytë të mbyllur dhe me mbrojtëse për veshët, subjekti i testit rrotullohet në një karrige të
veçantë derisa nuk di më se në cilin drejtim po qëndron.
Karrigia ndalon dhe subjekti i testit hamendëson nëse po qëndron me fytyrë nga lindja, perëndimi, veriu apo jugu.
Supozimi regjistrohet në një kompjuter të vogël.
Nëse fëmijët nuk do të kishin ndjenjën e drejtimit, supozimet e tyre do të ishin të rastësishme. Por nuk janë.
Fëmijët dhjetë ose njëmbëdhjetë vjeç mund të hamendësojnë mjaft mirë.
Duket sikur ata kanë një ndjesi të vërtetë të drejtimit. Dhe duket se është një ndjesi magnetike.
Kur shkencëtarët i ngjitin një magnet në kokën e subjekteve, kjo prish ndjeshëm ndjenjën e tyre të drejtimit.
Ai përfaqëson një hap të madh përpara në kuptim.
Dhe, natyrisht, kjo ngre çdo lloj pyetjeje, si p.sh. nëse njerëzit me të vërtetë mund të navigojnë duke
përdorur fushën magnetike të Tokës, dhe nëse sot nuk e bëjnë këtë, a ndoshta e kanë bërë mijëra vjet më parë?
Sigurisht, kjo ngre gjithashtu pyetjen nëse mund të ekzistojë një proces përmes të cilit fushat magnetike vërtetë zbulohen në trupin
e njeriut, duke çuar në këtë çrregullim të ritmeve cirkadiane.
Gjë që do të shpjegonte të gjitha efektet negative shëndetësore që i shohim kaq shpesh në studimet
epidemiologjike mbi shëndetin dhe fushat magnetike.
Nëse njerëzit kanë aftësinë për të perceptuar fusha magnetike, nëse kanë të njëjtën aftësi si bletët, zogjtë dhe
fluturat, a do të thotë kjo që ne jemi po aq të ndjeshëm ndaj frekuencave të krijuara nga njeriu sa ata?
A do të na ndikojnë ndryshimet në mjedisin tonë në të njëjtën mënyrë siç ndikojnë në të?
Si do ta përshkruanit elektrosensitivitetin?
Elektrosensitiviteti është kur njerëzit fillojnë të reagojnë, trupat e tyre fillojnë të reagojnë ndaj fushave elektromagnetike.
Në përgjithësi, fushat elektromagnetike ndaj të cilave reagojnë janë pa tela.
Pra, është komunikim pa tela, është Wi-Fi, janë telefonat pa kabllo, telefonat DECT,
telefonat celularë, antenat e telefonisë celulare.
Të gjithë dërgojnë sinjale që trupat tanë nuk i kanë përjetuar kurrë më parë.
Dhe kur fillon të ndikojë tek njerëzit – kur filloi të më ndikonte tek unë – zakonisht prek së
pari kokën – fillon të ndjesh dhimbje në kokë.
Nuk më pëlqen të them "dhimbje koke", sepse është një dhimbje në kokën tënde që nuk mund të
krahasohet me asnjë dhimbje koke që ke pasur ndonjëherë.
Shumica e njerëzve ankohen për simptoma të tilla si aritmi kardiake, pagjumësi, dhimbje koke,
çrregullime vizive, marramendje, lloje të ndryshme çrregullimesh sensoriale ose neuroza.
Ata përshkruajnë se kanë përjetuar ndjenja të pazakonta në trupat e tyre.
Ai me të vërtetë mund të ndikojë edhe në sistemin endokrin dhe funksionin e tiroides. Lista është me të vërtetë e pafund.
Në rastin tim të veçantë, dhe kjo nuk është rasti i të gjithëve, nëse nuk largohem nga mjedisi, filloj të kem dhimbje
mjaft të fortë në bark – dhe kjo do të thotë se është tepër vonë, po më shfaqet gjakderdhje e brendshme.
Mendoj se simptomat janë kaq të ndryshme dhe lidhjet që njerëzit bëjnë janë shumë të vështira për t'u pranuar nëse nuk ke
njohuri mbi këtë temë, gjë që shumica e mjekëve nuk e kanë.
Dhe kjo nuk është faji i tyre. Ne nuk jemi trajnuar për të njohur këtë gjendje.
Është shumë e re, dhe kuptimi ynë është ende krejtësisht i papjekur në këtë fazë – po hidhen hapat e parë për
të zbërthyer dhe për të kuptuar plotësisht këtë gjendje.
Si shumë njerëz që vuajnë nga elektrosensitiviteti, Brian është detyruar të bëjë ndryshime radikale në shtëpinë e tij.
Këto dy dhoma ishin tërësisht të mbuluara me fletë metali.
Kjo dhomë dhe dhoma e gjumit janë prandaj kafaze Faraday.
Dhe nëse me të vërtetë kontrolloni fushat elektromagnetike ose mikrovalët – dhe ky pajisje thjesht konverton mikrovalët në
sinjale zanore – atëherë do të zbuloni se antena atje, që është rreth gjysmë milje larg, nuk më shkakton asnjë problem.
Kur po mbroja dhomën, instalova xhama dritare të veshura me metal – kjo më lejon të eliminoj shumicën e fushave elektromagnetike.
Aspekti i një organizmi që i mundëson atij të zbulojë dhe të përgjigjet ndaj fushave elektromagnetike – mund të
thuhet se këto fjalë përdoren në kontekste të ndryshme.
Dhe nëse e ndani në "elektrosensitiv" – mund të thuhet se kjo në të vërtetë është një përgjigje ndaj vetë jetës.
Për shembull, kur shqyrtojmë një organizëm për të përcaktuar nëse jeta është e pranishme, në të vërtetë po kërkojmë praninë e
elektricitetit – për shembull, me elektrokardiogramën (aktivitetin e zemrës), ECG-në, dhe elektroencefalogramën, EEG-në.
Ajo që po hetojmë këtu është prania e elektricitetit nga këto organe të synuara, truri dhe zemra.
Dhe kur e shohim këtë, është një shenjë që jeta është e pranishme.
Në një farë kuptimi, fushat elektromagnetike janë pjesë e vetë jetës në nivel qelizor. Mund të
thuhet se e gjithë jeta është elektrosensitive.
I dëshpëruar për t'i bindur njerëzit se elektrosensitiviteti ekziston vërtet, Brian dhe një numër i
tjerë të prekurish u regjistruan në një eksperiment pionier në Universitetin e Essexit.
Eksperimenti i kryer nën drejtimin e Elaine Fox fatkeqësisht ishte vepra e fundit mbi këtë temë.
Duhet të shkosh në një dhomë të mbrojtur.
Ti hyn atje për një kohë relativisht të shkurtër dhe masti është ndezur për 10 minuta, fiket për 10 minuta
dhe pastaj përsëri ndezet për 10 minuta – dhe pastaj mund të shohësh nëse e vëren apo jo.
Dhe hyra në dhomë dhe u thashë atyre se nuk do të mund të thoja nëse masti ishte ndezur apo fikur.
Pse është kështu? Sepse kuptimi i tyre se si t'i përgjigjen asaj është i gabuar.
Për shumicën e njerëzve, nuk është kështu që të ndezësh antenën dhe ata të thonë: "Oh, e ndiej."
Dhe pastaj ata heqin mastin dhe personi thotë: Ah, tani ndihem përsëri mirë. Nuk funksionon kështu.
Unë vuaj nga ethet e barit, dhe kur hyj në një fushë të tillë, më duhet pak kohë para se të ndiej efektet.
Por duhet shumë kohë para se të mos e ndiej më, para se të mos ndikohem më prej tij.
Mund të më largojnë nga fusha e sanës, por edhe pas 24 orësh do të ndiej diçka.
Elektro-ndjeshmëria manifestohet tek shumica e njerëzve në mënyrë përafërsisht të tillë.
Mënyra se si ekipi kishte organizuar eksperimentin bënte që të ishte thuajse e pamundur për Brianin dhe vullnetarët
e tjerë të provonin se po vuajnë nga elektrosensitiviteti.
Dukej se nuk kishte shumë rëndësi, pasi ekipi kishte vendosur në mënyrë të pakuptueshme të refuzonte çdo lloj rishikimi.
Nga njëra anë, duket se njerëzit reagojnë ndjeshëm ndaj gjërave të ndryshme.
Jam i ndjeshëm ndaj telefonave celularë 3G, për shembull telefonave celularë GSM. Ka
dallime në mënyrën se si funksionon modulimi.
Nuk kam asnjë ide nëse kanë të drejtë kur thonë se janë të ndjeshëm, por nëse keni një rast, atëherë ka
kuptim t'i ekspozoni njerëzit në studimin tuaj pikërisht ndaj sinjalit që thonë se reagojnë.
Nëse, për shembull, keni dikë që është gjithmonë i ndjeshëm ndaj Wi-Fi-së, por jo ndaj telefonave celularë – nëse një person i
tillë ekziston – atëherë është më mirë të siguroheni që ai të ekspozohet vetëm ndaj Wi-Fi-së dhe jo ndaj telefonave celularë.
Më në fund të fundit, dikush dëshiron të provojë se i përgjigjet asaj që pretendon.
Dhe asnjë nga këto lloj dallimesh nuk u bënë këtu.
Në të vërtetë, nëse pretendonit se ishit elektro-ndjeshëm ndaj diçkaje, atëherë ishit pjesë e saj.
Një arsye pse mendova se ishte shumë e rëndësishme ishte se po ndihmoja njerëz që ishin elektrosensitivë.
Dhe disa muaj më parë, unë me të vërtetë kisha vizituar një zonjë që e konsideronte veten elektrosensitive, dhe isha aty thjesht
për të provuar ta ndihmoja, për t'i shpjeguar se çfarë është elektrosensitiviteti dhe çfarë mund të shkaktojë problemin e saj.
Për ta bërë shkurt, u bë e qartë se kjo grua kishte një problem, por ajo nuk ishte
elektrosensitive. Ajo me siguri nuk ishte elektrosensitive.
Por gjatë bisedës sonë, kuptova se ajo ishte regjistruar në studimet e Essex-it për të zbuluar nëse ishte elektrosensitive.
Zemra më pothuajse ndaloi. Ja një person që nuk është elektrosensitiv, dhe ky person
është regjistruar në Universitetin e Essexit.
Dhe Essex më thotë se ata nuk kanë asnjë procedurë testimi!
Ajo që ata në të vërtetë zbuluan – dhe kjo bazohet në tekstin e vetë eseut – do ta përmbledh me fjalët e mia.
Thuhet se, duke marrë parasysh nivelin e përgjigjes që presin, do t'u duheshin rreth 132 pjesëmarrës në studimin e tyre
për të demonstruar një efekt statistikisht të rëndësishëm.
Me kaq shumë njerëz në popullatë, do t'u duheshin kaq shumë të dhëna për studimet e tyre kërkimore që të
përfundonin se ky grup është qartë më i ndjeshëm se ai grup.
Ata gjetën 44 persona. Kjo do të thoshte se, që nga fillimi, ata kishin akses vetëm në një të tretën e të
dhënave që kishin pritur për të mundur të gjenin diçka fare.
Rezultati ishte se ata identifikuan një rrezik statistikisht të rëndësishëm, i cili gjithsesi ishte i dukshëm nga statistikat.
Për të gjithë njerëzit që thanë se ishin të ndjeshëm, kjo ishte gjithashtu e dukshme me një rëndësi prej rreth 90%.
Pra, pragu në të cilin një artikull shkencor e njeh diçka si statistikisht të rëndësishme është 95%.
Nëse nuk arrihet ky nivel i sigurisë, nuk konsiderohet një ngjarje statistikore. Mund të jetë rastësi, fat apo diçka tjetër.
Ata ishin 90% të sigurt se rreziku do të rritej, dhe natyrisht që nuk arrinte shenjën magjike në të cilën
konsiderohet një ngjarje statistikisht e rëndësishme.
Dhe kështu u hodh poshtë me fjalët: "Kjo tregon se njerëzit nuk janë të ndjeshëm." Por kjo fare nuk ishte pika.
Ekspozimi i vazhdueshëm ndaj mastave la gjurmë tek disa nga subjektet e testuara.
Disa u sëmurën aq shumë sa u detyruan të tërhiqeshin nga eksperimenti.
Brian vazhdoi të ndjente pasojat e eksperimentit shumë kohë pasi kishte lënë Essex.
Kam pasur kolonoskopinë time të parë shtatë vjet më parë, të dytën katër vjet më parë dhe të tretën rreth një viti më parë.
Me mua është gjithçka në rregull. Me mua është gjithçka në rregull. Po, e keni kuptuar: kam kancer të zorrëve.
Pra, nga hera e parë që gjakosa deri në momentin kur më hoqën zorrën, ishin saktësisht shtatë vjet.
Kur e pyeta mjekun sa kohë duhet që ky kancer të zhvillohet, ai u përgjigj: "Shtatë vjet."
Pra, mund të ndjekësh praktikisht gjithë kohën që isha në Essex, dhe kishte një rast më parë kur pata
gjakderdhje, gjakderdhjen që shkaktoi kancerin e zorrëve.
Si mund të paraqitet një eksperiment kaq i dështuar si një "hulumtim autoritativ" i tillë?
Pse një ekip kaq me përvojë do të bënte gabime kaq themelore dhe të dukshme në punën e tyre?
A mund të ketë lidhje me ata që siguruan financimin?
Eksperimenti Essex është një nga një seri eksperimentesh të financuara nga MTHR.
Kjo kompani operohet dhe financohet nga vetë industria e telefonisë celulare.
A mund të më tregoni se çfarë është MTHR dhe si financohet?
Po, programi MTHR financohet së bashku nga qeveria britanike dhe industria e telefonisë celulare dhe shërben për të
hulumtuar efektet e mundshme të dëmshme në shëndet që lidhen me teknologjinë e telefonisë celulare.
Tema jonë, kush financon kërkimin shkencor, është e ndjeshme.
Unë njoh shumë shkencëtarë si unë që, kur marrin një studim të ri për ta lexuar, së pari kthehen te faqja
e pasme e kopertinës për të parë kush e ka financuar.
A mendoni se mund të ketë një konflikt interesi lidhur me financimin nga industria e telefonisë celulare
kur bëhet fjalë për kërkimin e efekteve të dëmshme?
Epo, natyrisht që ekzistojnë konflikte të mundshme interesi, dhe për këtë arsye një program
kërkimor i këtij lloji duhet të menaxhohet me kujdes.
Kam punuar gjerësisht me industrinë e telekomunikacionit sepse organizoj punën e komunikimit si përfaqësues këtu,
kështu që kam biseduar me këta njerëz për një kohë të gjatë.
Mendoj se do të donin të ishin objektivë, por kryesisht udhëhiqen nga fitimi, veçanërisht në një treg ku konkurrojnë me
njëri-tjetrin për pjesën e tregut, dhe kështu mund të financojnë kërkime, por janë shumë të ngjashëm me industrinë farmaceutike.
Është e qartë se ata punësojnë njerëz që tashmë janë në anën e tyre.
Shkencëtarët nuk janë yje popi; ata nuk fitojnë shumë para.
Ata kanë shtëpi për të financuar, kanë familje për t'u kujdesur.
Kush mund t'i fajësonte ata nëse nxjerrin përfundime të gabuara?
Nuk do të gjesh një punë tjetër, të paktën jo atje.
Ekzistojnë presione psikologjike, madje edhe pa presion të vërtetë, të cilat mund të jenë ose
të mos jenë të pranishme në raste individuale.
Por presioni psikologjik për t'u përshtatur dhe për t'i pëlqyer organizatës që i financon padyshim luan një rol.
A ndiheni i detyruar?
Po, ndihesh i detyruar. Ndihesh i detyruar.
Ekzistojnë disa statistika vërtet të forta që tregojnë se kur bëhet fjalë për efektet e fushave elektromagnetike, studimet që
financohen nga kompanitë e shërbimeve publike, dmth industria e energjisë elektrike, industria e radios ose
industria e telefonisë celulare, financohen prej tyre.
Këto studime priren të jenë ndjeshëm negative.
Studimet e financuara në mënyrë të pavarur brenda universiteteve e kështu me radhë, nga ana tjetër, zakonisht nuk janë.
Është një fushë kërkimore sfiduese.
Nuk është e lehtë të kryesh studime të këtij lloji, dhe për shkak të kufizimeve të kërkimit që përfshin subjekte
njerëzore, kurrë nuk do të ketë një mjedis kërkimor të përsosur.
Do të ketë gjithmonë kufizime.
A është kjo një sëmundje e vërtetë? Po, absolutisht që është.
Aktualisht, OBSH-ja thotë se kjo është reale dhe se simptomat mund të jenë të rënda dhe të përkeqësojnë gjendjen.
Shifrat që lidhen me elektrohipersensitivitetin janë rreth 2–3%.
Këta janë njerëz të cilëve jetët e tyre preken rëndë nga kjo gjendje.
Por siç përmenda më parë, 100% e njerëzve i përgjigjen atij në nivel qelizor.
Kjo do të thotë se pasojat për sistemin e kujdesit shëndetësor, nëse kjo nuk merret
seriozisht ose nuk njihet, janë potencialisht të mëdha.
Dhe numri i njerëzve që kanë elektrosensitivitet të lehtë ose të moderuar është ndoshta
shumë më i lartë se sa kemi supozuar më parë.
Megjithëse OBSH-ja e njeh elektrosensitivitetin, Suedia është vendi i vetëm që ndihmon të prekurit.
Aktualisht, 2,5–3% e popullsisë atje po marrin trajtim.
Çfarë do të thotë kjo për ne?
Ai i referohet një regjistrimi në kasetë të një lidhjeje eksperimentale midis një
telefoni standard dhe një aparati celular unik.
Një ton sinjali – dhe kjo është një arritje e jashtëzakonshme!
Sepse është një gjë të transmetosh një bisedë, por krejt tjetër të transmetosh informacion dixhital të saktë.
Tani vjen një numër i drejtpërdrejtë për institutin e kërkimit në Chelmsford (Essex, Angli), i cili ka përsosur këtë teknologji.
Liz Charnock duhet të jetë në anën tjetër.
Me futjen e telefonave celularë në vitet 1980, duhej një rrjet antenash për to.
Që atëherë, kompanitë e telekomunikacionit kanë ngritur më shumë se 5 milionë antena në mbarë botën.
Me krenari mbushin ajrin me frekuenca mikrovalësh, ata nuk kanë kryer asnjë studim për të
siguruar që nuk do të ketë dëm afatgjatë për shëndetin.
U ndërtuan pa siguruar më parë që ishin të sigurta.
Faleminderit për ndihmën tuaj.
Shumë e pakëndshme, apo jo?
Po, dhe gjithashtu është vazhdimisht aty, diçka që bie në sy është se nuk ndalet.
Ai lëshon vazhdimisht rrezatim – vjen nga antenat – nëse i sheh antenat, je i ekspozuar ndaj tij.
Për të qenë i sinqertë, edhe nëse nuk është, ti je ende i ekspozuar ndaj tij në këtë distancë, pasi
kalon përmes mureve prej betoni dhe gjërave të tjera. Ai është pak i zbehur, por vetëm pak.
200 deri në 300 metra larg antenës, jeni vazhdimisht të ekspozuar ndaj saj.
Kur e dëgjon, ndryshon gjithçka. Po. Po sikur ta shihje?
Do të ishte si të shihje smog çdo ditë.
Me një smog frekuencash të krijuara nga njeriu që na rrethon vazhdimisht dhe pa kontrolluar sigurinë e tyre – a
është çudi që trupi i njeriut fillon të reagojë ndaj tyre?
Ishte rreth 10 vjet më parë. Isha në të tridhjetat e mia.
Nuk ka pasur kancer të gjirit në familjen time deri tani. Kam pasur një stil jetese shumë të shëndetshëm.
Kam jetuar pranë një shtylle telefonike për shumë vite, shtatë vjet në atë kohë.
Ai qëndronte 100 metra larg shtëpisë sime.
Për vite me radhë kisha simptoma që nuk lidhnin me mastat, sepse në atë kohë nuk dija asgjë për elektrosensitivitetin.
Kisha marramendje, probleme me gjumin, dhimbje koke, dhimbje të mprehta në kokë dhe shkoja shpesh te mjeku.
Më thanë se ishte stres ose një virus. Dhe pastaj, papritmas, më diagnostikuan me kancer të
gjirit. Ishte tronditja më e madhe e jetës sime.
Në fillim mendova se isha thjesht me fat të keq, se ishte faji im. Pastaj filloi trajtimi.
Dhe atje në spital takova disa fqinj – unë jetoja në një fshat shumë të vogël.
Dhe gjithashtu takova këto fqinje, gra të reja – unë isha më e reja, në të tridhjetat e mia, të tjerat
ishin në të dyzetat ose në fillim të pesëdhjetave.
Pesë prej nesh ishim atje, të gjithë brenda gjashtë muajsh me të njëjtën diagnozë të kancerit të gjirit.
Në fshatin tonë kishte vetëm 18 shtëpi, të cilat ishin të vendosura rreth antenës së telefonit celular.
Kështu, Eileen vendosi të nisë një sondazh për të parë nëse edhe të tjerët po vuajnë nga sëmundje të papritura.
Rezultati na bëri të dridhemi. Shumë njerëz raportuan të njëjtat simptoma nga të cilat kisha vuajtur
për vite me radhë. Dhimbjet e kokës, marramendjet.
Por kishte edhe gra të tjera të reja në fshat që kishin probleme me pjellorinë dhe kancer prekanzerogjen të qafës së
mitrës – ose një grua që kishte gunga nga kanceri i gjirit.
Dhe kishte lloje të tjera të kancerit në zonë.
Një fqinj, i cili ishte vetëm 51 vjeç, zhvilloi sëmundjen e neuroneve motorike dhe fatkeqësisht ndërroi
jetë. Për të qenë i sinqertë: një vuajtje e tmerrshme.
Ai preku 77 persona nga këto shtëpi.
Po, vlerësohet se 70% e atyre që kanë përjetuar efekte biologjike gjatë viteve – probleme me
gjumin, shpërthime në lëkurë, gunga në gjoks ose kancer.
Po, pati një ndikim të madh në njerëzit e këtij fshati.
Mendoj se është një problem global masiv.
Që atëherë kemi zbuluar se nuk jemi grupi i vetëm i rasteve të kancerit pranë një antene celularësh.
Ka shumë tufëza kanceri pranë piloneve.
Ne punuam me një shkencëtar në vend, ku shqyrtuam shtylla të tjera që kishin qëndruar në zona të tjera për një kohë të gjatë.
Dhe ne kryem sondazhe të tjera dhe gjithashtu gjetëm një incidencë të lartë të kancerit.
Me kaq shumë telefona celularë dhe antena dhe një industri telefonash celularë me vlerë triliona, do të shpresoje që tashmë
të ishte krijuar një agjenci qeveritare e rreptë, një autoritet që siguron që industria e telekomunikacionit të
jetë në anën e sigurt kur bëhet fjalë për transmetimin.
Dikush që vendos kufij të rreptë për të mbrojtur popullsinë – dikush që siguron që çdo gjë ndaj së
cilës jemi të ekspozuar të jetë absolutisht e sigurt.
Fatkeqësisht, asgjë nga kjo nuk ekziston. Ajo që kemi është ICNIRP.
ICNIRP u themelua në Evropë rreth 20 vjet më parë për të studiuar rrezatimin joionizues.
Është Komiteti Ndërkombëtar për Mbrojtjen nga Rrezatimi Jo-jonizues, dhe detyra e tij është të rishikojë të
gjithë literaturën e botuar dhe në thelb ta përmbledhë atë:
Kjo është ajo që shkenca thotë në mënyrë përfundimtare.
Nuk mund të hyni me votë. Jeni të ftuar të bashkoheni nëse jeni një nga individët e preferuar.
Pra, gjithmonë përcaktohet nga industria, sepse aty qëndrojnë rrënjët.
Mirë. Pra, ne kemi një standard referimi që ata kanë vendosur, i cili është adoptuar nga shumica e vendeve
evropiane, dhe është diçka që rekomandohet vetë nga Komisioni Evropian, përfshirë panelin e ekspertëve.
Megjithatë, këto udhëzime bazohen në metoda ndërtimi që dimë se kanë një marrëdhënie
shkak-pasojë me rrezatimin me frekuencë të lartë.
E vetmja skenarë që ekziston aktualisht në lidhje me energjinë që na rrethon në atë frekuencë, si rrezatimi nga telefonat celularë,
antenat e celularëve dhe telefonat pa tela – me fjalë të tjera, të gjitha pajisjet e ndryshme të komunikimit që përdorim çdo
ditë – është i njëjti me atë që njohim nga furrat me mikrovalë.
Nëse përdorim mjaftueshëm energji dhe e përqendrojmë atë në një zonë mjaft të vogël, atëherë ngrohim indin,
domethënë ngrohim çdo gjë që përmban një sasi të caktuar uji.
Asnjë nga udhëzimet aktuale nuk ka asgjë të bëjë me dëmtimet kronike shëndetësore ose kancerin. Asnjë prej tyre, asnjë.
Të gjitha janë projektuar për të shkaktuar efekte nxehtësie ose efekte të menjëhershme, si mpirje të
lëkurës, dridhje të vetullave ose diçka të ngjashme.
Askush nuk mund të përcaktojë ndonjë dëmtim afatgjatë në shëndet.
Pra, mendoni se nën 40 është i parëndësishëm, i pavlerë...
Nuk ka kuptim. Nuk ka asnjë qëllim për të mbrojtur kundër dëmtimit afatgjatë të shëndetit.
ICNIRP është... mirë, ICNIRP është krejtësisht pa kuptim.
Për shembull: Nëse dëshironi të siguroheni që askush të mos tejkalojë kufirin e shpejtësisë në shkollë,
vendosni kufirin e shpejtësisë në 10,000 kilometra në orë.
Në këtë mënyrë, të gjithë do t'i përmbahen dhe askush nuk do të ngasë shumë shpejt.
Mund të kalosh pranë shkollës me 999 km/h dhe gjithsesi të përmbushësh "kufirin".
Komiteti këshillues aktualisht nuk ka për detyrë shqyrtimin e provave që lidhen me mbrojtjen e publikut.
Pra, ICNIRP ekziston vetëm për të siguruar atë që është 100% fakt, dhe çdo gjë që nuk
është 100% fakt nuk është në interesin e tij.
Është e saktë. Ata do të flasin për këtë, do të përmbledhin se çfarë është në dispozicion, çfarë nuk
është në dispozicion dhe çfarë ende duhet të zbulohet.
Dhe kaq ishte. E lënë me kaq. Asnjë rekomandim – asgjë, sepse nuk e shohin si përgjegjësi të tyre.
Pothuajse çdo vend cakton kufijtë e ekspozimit publik për teknologjinë radio bazuar në udhëzimet e ICNIRP.
Udhëzimet e ICNIRP nuk kanë asgjë të bëjnë me dëmtimet afatgjata shëndetësore të
shkaktuara nga ekspozimi ndaj teknologjisë radio.
Hajde, do të përpiqem të bëj një telefonatë.
Kur përpiqeni të telefononi dikë, është pothuajse e pandërprerë kur transmetimi me
frekuencë të lartë fillon në të dyja drejtimet.
Mirë, le ta provojmë. Oh, wow!
Sapo lidhet; kjo është mënyra e thirrjes, kjo është ajo që bën telefoni celular.
Këto janë valë që shkojnë nga telefoni im celular te stacioni bazë dhe transmetohen prej aty?
Kjo është në thelb ajo që bën telefoni yt celular gjatë gjithë kohës kur ke sinjal dhe e përdor.
Tmerr.
Dhe telefoni yt celular në fakt e transmeton këtë në kokën tënde gjithë kohës kur thërret stacionin bazë dhe përdor telefonin.
Telefonat celularë
Është e vështirë të imagjinosh një pajisje teknologjike që ka hyrë në jetën tonë aq shpejt sa telefoni celular.
Para njëzet e pesë vjetësh, konsiderohej pak më shumë se një truk.
Sot, 4 miliardë prej nesh zotërojnë një.
Mesatarisht, fëmijët marrin telefonin e tyre të parë celular në moshën 8 vjeç.
Telefonat celularë funksionojnë duke transmetuar dhe duke marrë frekuenca mikrovalë nga stacioni bazë.
Kur mbani një telefon celular pranë veshit, truri juaj pashmangshmërisht ekspozohet ndaj këtyre valëve.
A reagon truri ndaj kësaj ndikimi?
Një studim i ri amerikan tregon se kjo është padyshim rasti.
Dr. Nora Volkow kreu këtë studim.
Dr Volkow dhe ekipi i saj studiuan 47 individë të shëndetshëm për një vit të tërë.
Pjesëmarrësit kishin telefona celularë në veshët e djathtë dhe të majtë.
Njëri prej tyre ishte në funksion, por i heshtur, tjetri ishte fikur.
Dr. Volkow përdori pajisje për imazheri të trurit për të zbuluar sa glukozë do të përdorte truri gjatë ekspozimit.
Është një tregues shumë i ndjeshëm nëse ka ndryshime në aktivitetin e trurit që mund të shkaktohen nga
një stimulator – në këtë rast, një telefon celular.
Kur truri stimulohet, ai konsumon glukozë, ashtu si një makinë konsumon karburant.
Ekspozimi ndaj telefonave celularë për 15 minuta lidhet me një rritje të konsumit të glukozës në tru, duke treguar se truri
është aktivizuar nga frekuencat radio të telefonit celular.
Anës së djathtë të trurit, e cila ishte shumë pranë antenës, iu shfaq rritja më e madhe e aktivitetit
metabolik krahasuar me kur telefoni celular ishte fikur.
Edhe pse frekuencat e radios që emetohen nga teknologjitë aktuale të telefonave celularë janë shumë të dobëta, ato janë në
gjendje të aktivizojnë trurin e njeriut dhe të kenë një efekt.
Kur përdoret një telefon celular në modalitetin e heshtjes, eksperimenti i Dr. Volkow tregoi se truri i njeriut shfaq një
përgjigje metabolike ndaj mikrovalëve të telefonit celular.
Një reaksion metabolik në nivele shumë më poshtë kufirit ligjor.
Diçka që shumëkush pretendon se është e pamundur.
Dhe reagimi i regjistruar nga Dr. Volkow është i dytë në rëndësi përballë një shqetësimi më të madh:
Mënyra në të cilën këto rreze mikrovalë në të vërtetë absorbohen nga truri. Kjo u njoh si vlera SAR.
SAR do të thotë shkalla specifike e thithjes.
Dhe kjo është matja e asaj se sa valë radioje absorbohen nga trupi i njeriut në një periudhë
të caktuar kohe dhe në një vëllim të caktuar.
Është matja e efektit të ngrohjes që një transmetues radio ka mbi trupin e njeriut.
SAR matet në mënyrën e mëposhtme. Përdoret një kokë artificiale.
Është i mbushur me një përzierje glukoze që supozohet të përfaqësojë trurin e njeriut.
Pajisja e testimit mat sasinë e rrezatimit me mikrovalë që depërton në kafkën e modelit.
Vlera SAR pastaj llogaritet bazuar në sasinë e energjisë së absorbuar.
Për BE-në, kufiri është 2 vat për kilogram për një mesatare prej 10 g indi.
Për SHBA-në, është 1.6 W/kg mbi 1 g ind mesatar.
SHBA ka një kufi më të lartë sesa BE-ja, por vende të tjera si Australia dhe Zelanda e Re përdorin kufijtë e BE-së.
Disa nga telefonat celularë më të popullarizuar në treg emetojnë kaq shumë rrezatim mikrovalë, sa që
vlera e tyre SAR është pikërisht në kufirin e sipërm.
Çdo milimetër i kafkës ndihmon në mbrojtjen e trurit nga rrezatimi me mikrovalë dhe
kështu redukton vlerën SAR të telefonit celular.
Fëmijët marrin telefonin e tyre të parë celular në një moshë mesatare prej 8 vjeç.
Kocka e kafkës së një fëmije tetëvjeçar është dukshëm më e hollë se ajo e një të rrituri.
Do të shpresonim që telefonat celularë të testohen me një trashësi kafkë ekuivalente me atë të një fëmije.
Koka SAM është një kafkë njerëzore e madhe me formë mesatare.
Mesatarja e 10,000 matjeve të kokës së marrë nga njerëzit u përdor për të krijuar këtë kokë fantome
SAM, e cila përfaqëson një kafkë mesatare njerëzore...
Sigurisht, koka e një të rrituri mesatar është dukshëm më e madhe se ajo e një fëmije tetëvjeçar.
Por kur e pyetëm kompaninë që prodhon kokën fantomë SAM, zbuluam se realiteti është edhe më i keq.
Modeli i testit SAM nuk është thjesht mesatarja e 10,000 njerëzve, por mesatarja e 10,000 ushtarëve në Ushtrinë e SHBA-së.
Personeli i Ushtrisë Amerikane padyshim ka kokë më të mëdha dhe më të trasha se një fëmijë tetëvjeçar mesatar.
Prandaj është mjaft e mundshme të supozojmë se nëse telefonat celularë do të testohej në kafkën e
një fëmije tetëvjeçar, shumica do të dështonin.
Kush vendos udhëzimet?
Këta janë njerëz nga komiteti i quajtur ICNIRP.
Njerëzit që punojnë me telefonat celularë janë bioinxhinierë.
Ata nuk kanë asnjë ide se çfarë ndodh brenda një qelize të gjallë, por flasin për të në terma grandiozë.
Ata supozojnë se e vetmja gjë që mund të ndikojë në mirëqenien e një organizmi të gjallë është pyetja
nëse ai është mjaft i fortë për të ngrohur indet.
Por kjo është si të thuash: "Ne e dimë që kur të ziejmë një vezë, ajo do të bëhet e fortë."
Ajo që ata nuk e dinë është se nëse nuk e ziejnë vezën, ajo do të kthehet në një pulë.
Ata nuk kanë asnjë ide se si ndodh. Por megjithatë flasin sikur e dinë.
Në vitin 2011, Organizata Botërore e Shëndetësisë ndryshoi klasifikimin e rrezikut për telefonat celularë, duke i
riklasifikuar ata si të mundshëm kancerogjenë për njerëzit për shkak të rrezikut të shtuar të zhvillimit të gliomës, llojit të
tumorit të trurit të lidhur me përdorimin e telefonit celular.
Çfarë shkaktoi këtë ndryshim të papritur të statusit?
Janë bërë studime të panumërta mbi efektet e mundshme shëndetësore të telefonave celularë.
Disa tregojnë një efekt. Disa nuk tregojnë asnjë.
Por studimi më përfundimtar erdhi nga Lennart Hardell.
Ai ka udhëhequr projektin më të madh dhe më të thelluar kërkimor që është ndërmarrë ndonjëherë.
Ai kombinoi punën e tij me atë të të tjerëve nga e gjithë bota.
Që nga fillimi i viteve 1990, ata kanë studiuar zakonet telefonike të më shumë se 2,000 njerëzve në mbarë botën.
Njerëzit me tumore si astrocitomat dhe neuromat akustike, tumorët e trurit më të zakonshëm që lidhen me përdorimin e
telefonit celular për shkak të afërsisë së tij me veshin.
Rezultatet janë tronditëse. Ata përfunduan se përdorimi i telefonave celularë me të
vërtetë rrit rrezikun e tumoreve të trurit.
Dhe ata gjithashtu zbuluan pse studimet e mëparshme nuk kishin treguar asnjë efekt.
Mendoj se ka më shumë prova që është kancerogjene sesa thjesht mund të jetë kancerogjene.
Por mendoj se e kuptoj në njëfarë mënyre, sepse shumica e kancereve që do të vijnë ende nuk kanë mbërritur.
Njerëzit nuk kanë përdorur telefonat celularë mjaftueshëm gjatë që efektet e vërteta të bëhen të dukshme.
Ashtu si me karcinogjenët e tjerë, duhen të paktën dhjetë vjet për të parë një efekt nga ekspozimi.
Meqë shpërthimi i telefonisë celulare nisi vetëm në fund të viteve 1990, nuk është befasuese që sapo po
fillojmë të shohim efektet. Dhe kjo po ndodh pikërisht tani.
Pra, çfarë po bën industria e telekomunikacionit për të mbrojtur përdoruesit e saj nga tumorët e trurit?
Një vështrim në manualet e sigurisë sugjeron se ata janë më të shqetësuar për mbrojtjen e tyre.
Ky model pajisjeje pa tela përputhet me kërkesat ligjore në lidhje me ekspozimin ndaj valëve radio. Kur përdoret siç
përshkruhet në këtë seksion, ai përputhet me udhëzimet ligjore.
Mbani pajisjen BlackBerry të paktën 2,5 cm larg trupit tuaj, përfshirë barkun e grave shtatzëna
dhe adoleshentëve! Ulni kohëzgjatjen e thirrjeve!
Në pjesën e pasme të pothuajse çdo telefoni celular, ka udhëzime se sa larg trupit duhet ta mbani.
Udhëzime që në shumicën e rasteve janë krejtësisht të papërdorshme.
Dhe çfarë ndodh kur industria e telekomunikacionit financon kërkime mbi dëmet që shkakton?
Dhe ky kërkim përfundon se ekziston një ndikim, që përdorimi i telefonit celular luan një rol në zhvillimin e kancerit.
Megjithatë, ata priren ta mbajnë këtë kërkim për vete.
Thjesht nuk e dimë se çfarë po ruajmë me EMF-të sepse efektet janë kryesisht afatgjata,
dhe, siç thoni, kemi këtë ekspozim të përhapur.
Dhe varësia e gjerë nga këto ekspozime.
Ne thjesht ende nuk e kuptojmë plotësisht se çfarë po bëjmë.
Megjithatë, epidemiologjia tregon qartë se përdorimi i telefonit celular rrit rrezikun e zhvillimit të një tumori në tru.
Ajo që njerëzit e ICNIRP-së duhet të shohin është një shkak dhe efekt i qartë; si ndodh, cili
është mekanizmi dhe si saktësisht shkaktohet kanceri.
Mund të duket e qartë që një qenie kaq e përshtatur me frekuencat e Tokës dhe kaq e ndjeshme ndaj fushës së saj
magnetike do të kishte natyrisht një reagim ndaj valëve mikrovalore të krijuara nga njeriu.
Por për vite me radhë, industria e telekomunikacionit ka mbrojtur veprimet e saj duke bërë të njëjtën pyetje.
Si shkakton kancer një telefon celular?
Siç rezultoi, ata bënë pyetjen e gabuar.
Si e pengon një telefon celular shërimin e trupit të njeriut nga kanceri?
Përgjigjja është: melatonin.
E shihni, melatonina është një hormon, dhe besoni apo jo, ajo prodhohet në tru.
Prodhkohet në gjëndrën pineale të trurit dhe ka veti shumë të forta antioksiduese krahasuar me vitaminat, për shembull:
Melatonina është pesë herë më e fuqishme se vitamina C dhe dy herë më e fuqishme se vitamina E.
Dhe shpërndahet vetëm natën.
Dhe pikërisht natën na nevojitet, sepse atëherë shkojmë të flejmë dhe truri ynë riparon qelizat në trupin tonë.
Dhe atëherë melatonina fillon të veprojë.
Çdo ditë, trupat tanë humbasin rreth gjysmë miliardi qelizash.
Dhe ndodh natën që trupi ynë zëvendëson këto qeliza përmes një procesi të quajtur mitozë qelizore, ndarja e qelizave.
Çfarë bën: Kap ato që njihen si radikalë të lirë.
Këta radikalë të lirë janë në të vërtetë elektronet e tepërta që mbeten nga procesi i prodhimit të
energjisë, të cilat na duhen për t'u rigjeneruar.
Çdo natë, kur trupat tanë rigjenerohen, prodhohen miliona qeliza radikale të lira si produkt anësor i mitozës qelizore.
Këto qeliza radikale të lira sulmojnë qelizat e shëndetshme.
Pranohet përgjithësisht që qelizat me radikale të lira janë shkaku kryesor ose faktori kryesor në shumicën e kancereve.
Mbrojtja më e rëndësishme e trupit tonë kundër këtyre radikaleve të lira është antioksidanti i tij më i fuqishëm: melatonina.
Ai hyn në qarkullimin e gjakut dhe vepron si një antioksidant natyral, një agjent natyral kundër kancerit.
Melatonina është një agjent shumë, shumë i fuqishëm kundër kancerit.
Ai vepron si një agjent i ashtuquajtur onkostatik, i cili ju mbron nga kanceri.
Ai gjithashtu rregullon ciklin tuaj gjumë-vigjilje, duke siguruar që të flini mirë natën
dhe të merrni dozën e duhur të melatoninës.
Është një molekulë kundër plakjes. Me fjalë të tjera, ajo kap radikalet e lira dhe thjesht bën që lëkura juaj të duket më e re.
Melatonina është kurë mrekullibërësja e trupit që kap radikalet e lira që shkaktojnë kancer.
Ne kemi 12,000 studime në laboratorin tonë që i kemi mbledhur gjatë viteve, që janë më shumë studime sesa
janë botuar ndonjëherë për paracetamolin, një ilaç për dhimbje koke që përdoret shpesh.
Ekziston një interes shkencor dukshëm më i madh për melatoninën sesa për paracetamolin.
Cilat janë pasojat e sekretimit të reduktuar të melatoninës?
Po, nëse keni nivele të reduktuara të melatoninës, atëherë sistemi juaj imunitar dobësohet.
Në fillim, zakonisht ke vështirësi me gjumin, domethënë nuk mund të biesh në gjumë ose,
nëse bie, nuk mund të kthehesh përsëri në gjumë.
Mund të keni probleme me zemrën sepse melatonina gjithashtu mbron zemrën tuaj.
Dhe jeni shumë më të ndjeshëm ndaj sëmundjeve sepse sistemi juaj imunitar nuk funksionon në mënyrë optimale.
Këto janë disa nga gjërat që ndodhin kur keni nivele të reduktuara të melatoninës.
Dhe, për shembull, gruaja mesatare me kancer të gjirit ka vetëm një të dhjetën e melatoninës
krahasuar me një grua normale të moshës së saj.
Dhe tek njerëzit me kancer të prostatës, ata kanë më pak se gjysmën e melatoninës që duhet të kenë.
Fëmijët autikë kanë më pak se gjysmën e niveleve të melatoninës që duhet të kenë.
Ulje e melatoninës tek punëtorët e turnit të natës sepse punojnë natën dhe janë të ekspozuar ndaj dritës.
Ato nuk prodhojnë melatoninën gjatë natës, e cila dihet se rrit rrezikun e kancerit të gjirit me 50%.
Dhe Agjencia Ndërkombëtare për Kërkimin e Kancerit (IARC) ka klasifikuar gradualisht punën në turnin e natës si të mundshme
kancerogjene për shkak të këtij reduktimi të melatoninës.
Tani ka shumë studime që tregojnë se njerëzit që punojnë në turnet e natës ose njerëzit që janë të verbër kanë shkallë
të ndryshme të kancerit krahasuar me popullatën mesatare.
Dhe shumica e këtyre studimeve mbështesin idenë se mungesa ose ulja e niveleve të melatoninës ka një ndikim negativ në shëndet.
Meqë trupi rigjenerohet vetëm natën, melatonina prodhohet vetëm kur gjëndra pineale ndjen se nuk ka dritë.
Dhe ajo që ndodh është se gjëndra pineale është e ndjeshme ndaj dritës.
Ndodhet saktësisht aty ku truri juaj merr sinjale nga sytë dhe kryqëzohet në pikën në qendër.
Ai quhet bërthama supraquiasmatike.
Dhe lidhjet nga aty shkojnë drejtpërdrejt te gjëndra pineale për t'i treguar nëse ka dritë apo jo.
Kur është i pranishëm drita, ka ndërhyrje të njëkohshme me sinjalet që truri dëshiron
t'i dërgojë qelizave tona për t'i riparuar.
Prandaj nuk ka kuptim që truri të dërgojë këto sinjale tek qelizat tona për t'u thënë atyre të riparohen vetë,
kur ka kaq shumë ndërhyrje saqë ato nuk do t'i dëgjonin.
Kështu që pret, truri pret derisa të bëhet errët.
Çfarë hulumtimesh kanë treguar se fushat elektrike, fushat magnetike ose valët radio kanë efekt në prodhimin e melatoninës?
Po, mirë, Instituti Battelle në Amerikë ka bërë shumë punë mbi këtë temë që nga fundi i viteve 1970.
Dhe shkencëtarët e tij, Barry Wilson, Dick Stevens dhe këta njerëz filluan të mendojnë për këtë, sepse dimë që
truri ndalon prodhimin e melatoninës kur ndizet drita.
Kështu menduan: ndoshta truri ynë nuk mund të bëjë dallimin midis fushave elektrike që ne vetë i krijojmë artificialisht dhe
dritës natyrale që të gjithë e dimë se është e pranishme gjatë ditës, sepse thjesht nuk prodhojmë melatonin gjatë ditës.
Ka arsye shumë të mira biologjike për këtë.
Kështu menduan se këto fusha elektrike do të shtypnin sintezën e melatoninës, gjë që nga ana tjetër do të çonte në kancer,
veçanërisht kancerin e gjirit tek gratë, sepse ato nuk do të kishin më mbrojtjen imunologjike që zakonisht ekziston.
Pra truri interpreton valët e radios si valë drite?
Po, nuk mund t'i dallojmë nga njëra-tjetra.
Drita e dukshme gjithashtu ka një frekuencë.
Hipoteza se gjëndra pineale nuk mund të dallojë midis frekuencave të dritës dhe frekuencave të krijuara nga njeriu
është vërtetuar përtej çdo dyshimi nga një bollëk hulumtimesh.
Efektet e drejtpërdrejta shtypëse të fushave magnetike të dobëta (50 Hz dhe 16 2/3 Hz) mbi sintezën e melatoninës në
gjëndrën pineale të hampsterëve Dzungarian (Phodopus sungorus)
Rezultatet e studimit të tanishëm tregojnë se fushat magnetike me frekuencë të ulët janë në gjendje të reduktojnë prodhimin
e melatoninës në gjëndrat pineale të izoluara të hamstërve.
... redukto prodhimin e melatoninës ...
… Efektet e fushave elektromagnetike mbi përmbajtjen qarkulluese fotofazike të melatoninës te shpendët harabela amerikanë …
Në përmbledhje, EMF ndikoi në melatoninën e plazmës te shpendët kapës amerikanë mashkull, ...
EMF-të mund të ndikojnë në migrimin e tyre...
… Mungesa e një efekti kronik të ekspozimit ndaj sinjaleve të radios me valë të shkurtra mbi
përqendrimin e melatoninës në pështymën e lopëve qumështore.
Kështu, një efekt akut i vonuar i EMF në përqendrimin e melatoninës është ...
Një fushë magnetike 0.5 G, 60 Hz shtyp prodhimin e melatoninës në pinealoqitet.
… një reduktim mesatar prej 46% të prodhimit të melatoninës të induktuar nga noradrenalina në pinealoçitet. Rezultatet
mbështesin hipotezën se ekspozimi ndaj EM mund të shkaktojë shtypjen e melatoninës në
gjëndrën pineale duke ndikuar në qelizat individuale.
ekspozimi ndaj shtypjes së melatoninës
mund të prodhojë në gjëndrën pineale,
duke ndikuar qelizat individuale.
EMF/EMR redukton melatoninën te kafshët dhe njerëzit Dr Neil Cherry 2 shtator 2002 Shtatëmbëdhjetë studime tregojnë se
ekspozimi ndaj ELF dhe RF/MW redukton melatoninën. Gjashtëmbëdhjetë studime kanë vërejtur një reduktim të
konsiderueshëm të melatoninës te njerëzit, të lidhur me EMR.
A mendoni se ka prova përfundimtare që fushat elektrike, fushat magnetike dhe valët radio ndikojnë në prodhimin e melatoninës?
Ky hulumtim, i cili tregon se nivelet e melatoninës së shoshajave ulen me ekspozimin; se stërkuzat e egra që folezojnë në ndërtesa
pranë mastave të radios kanë më pak të vegjël në krahasim me folezat e stërkuza që janë larg mastave të radios; studime
mbi mizat, bletët dhe lloje të ndryshme zogjsh, si dhe studime mbi gjitarët detarë, të gjitha tregojnë në të njëjtin drejtim.
Por pastaj ka studime laboratorike të qelizave në gjëndrën pineale që me të vërtetë sintetizojnë melatoninën.
Po shqyrtoj efektin e fushave magnetike mbi këto qeliza.
Dhe në çdo fazë të vlerësimit të melatoninës, fushat magnetike janë treguar se ndërhyjnë në prodhimin e melatoninës.
Pra, dëshmitë janë të qarta në të gjitha aspektet e prodhimit të melatoninës dhe në
bllokimin e prodhimit të saj nga fushat magnetike.
Kërkimi me të vërtetë mbulon çdo aspekt të kësaj rruge.
A do të thoni se është mjaft përfundimtar?
Po, do të thoja se kjo është përfundimtare.
Gjëja e mahnitshme për trupat tanë është aftësia e tyre për të kundërvepruar prodhimin e
radikaleve të lira duke prodhuar melatonin.
Ne kemi krijuar brenda vetes një ekuilibër të saktë, një sistem të përsosur mbrojtjeje.
Trupat tanë kanë marrë miliona vjet për të përsosur këtë teknikë.
Një teknologji e krijuar bazuar në mjedisin në të cilin jemi zhvilluar.
Por a nuk ka ndryshuar mjedisi ynë në mënyrë eksponenciale në dekadat e fundit?
Me sy të lirë, bota duket e njëjtë, por në nivel qelizor është ndryshimi më i madh
mjedisor që jetët tona kanë përjetuar ndonjëherë.
Është e qartë se një ndryshim kaq gjigant do të prishte pashmangshmërisht një ekuilibër kaq delikat.
Dhe pasojat e mos-prodhimit nga trupi ynë të sasisë së duhur të melatoninës mund të jenë fatale.
Shkencëtarët në mbarë botën tani besojnë se radikalet e lira mund të jenë shkaku ose faktori
kontribues në çdo sëmundje të njohur, jo vetëm kancerin.
Në fillim të shekullit të 20-të, leukemia e fëmijërisë ishte një rrallësi mjekësore.
Që atëherë, kemi parë vetëm një rritje të leukemisë tek fëmijët.
Ajo rritet me rreth dy për qind çdo vit.
Dhe kjo vlen edhe për shumë sëmundje të tjera: autizëm, tumore të trurit, kancer.
Normat e kancerit në vitet 1910 ishin ndoshta vetëm gjysma e atyre të sotme.
Shumë sëmundje të tjera lidhen gjithashtu me ekspozimin ndaj fushave elektromagnetike dhe rrezatimit, jo vetëm
nga linjat e energjisë, por edhe nga fushat radio dhe mikrovalë, sipas studimeve dhe kërkimeve shkencore.
Gjatë 50 viteve të fundit, ne kemi qenë të zhytur në një oqean rrezatimi elektromagnetik. Ai na rrethon kudo.
E padukshme, nuk mund ta shohim. Por e dimë që është aty.
Sa herë që përdorni telefonin tuaj celular, e dini që është aty.
Është jashtëzakonisht e vështirë të kthejmë kohën mbrapa. E pamundur.
Por ne duhet të jemi të vetëdijshëm për këto ndikime shëndetësore, në mënyrë që të kemi mundësinë të marrim masa sigurie.
Nëse duam këtë, duhet ta bëjmë.
Ajo që më shqetëson janë gjërat që po ndodhin vërtet tani (shënim: postuar në YouTube në vitin 2013).
Ndoshta nuk i kemi kushtuar mjaft vëmendje.
Një nga gjërat që po ndodhin tani është autizmi, ose le ta quajmë me emrin e tij të saktë: çrregullimi i spektrit autik.
A mendoni se kemi arritur një pikë në shkencë ku pothuajse nuk na ka mbetur asnjë grup kontrolli për të testuar gjëra të tilla,
sepse pothuajse të gjithë kanë telefon celular, pothuajse të gjithë kanë Wi-Fi dhe pothuajse të
gjithë janë të ekspozuar ndaj fushave elektromagnetike?
Po, të gjithë po arrijmë në një pikë ku kaq shumë njerëz janë të ekspozuar ndaj fushave elektromagnetike nga telefonat celularë
dhe Wi-Fi, saqë nuk kemi më një grup kontrolli për të parë ndryshimin midis shëndetit të njerëzve
të ekspozuar dhe atyre që nuk janë të ekspozuar.
Nëse më lejohet të bëj një analogji:
Ne zbuluam se duhanpirja mund të shkaktojë kancer të mushkërive.
Kjo ishte sepse disa njerëz nuk pinë duhan, dhe ata formuan grupin e kontrollit.
Nëse të gjithë do të kishin pirë duhan, kurrë nuk do të kishim zbuluar se pirja e
duhanit mund të shkaktojë kancer të mushkërive.
Dhe të gjithë do të kishin vdekur nga kanceri i mushkërive, dhe do të ishte njohur si një
sëmundje kombëtare pa u lidhur me duhanpirjen.
Ajo që ndodh me ndërhyrjen e telefonave celularë është se ne humbasim të gjitha ato pjesë të
popullsisë që nuk janë të ekspozuara ndaj saj.
Edhe pakicën që nuk kanë telefon celular e rrethon rrezatimi i telefonave celularë; kur
shkojnë për pazar, në tren, kudo që shkojnë!
Nuk është vetëm "kanari në minierën e qymyrit", si unë.
Në fund të fundit, nëse thjesht rrisni fushat elektromagnetike në atmosferë, gjë që po bëjmë në të vërtetë, tani kemi
një milion herë më shumë fusha elektromagnetike dhe mikrovalë në mjedis sesa kishim 30 vjet më parë.
Në një moment, do të fillojë të ndikojë edhe tek ti!
Është shumë e vështirë të thuhet se ku do të jemi pas 15 vjetësh.
Por do të thoja se vetëm në pak vitet e fundit po e kuptojmë sa shumë po i kushtojnë popullatës këto efekte të dëmshme.
Dhe pastaj zgjohim dhe shikojmë shkaqet. Dhe do të na duhet të bëjmë diçka për shkaqet.
Ne jemi një organizëm gjenial, por kompleks.
Mënyra se si funksionojnë trupat tanë nuk është as e rastësishme, as diçka që ka ndodhur brenda natës.
Si çdo krijesë tjetër e gjallë në këtë planet, ne jemi përshtatur me mjedisin ku jetojmë.
Një mjedis që ka shfaqur një ekuilibër delikat të fushave dhe rezonancave që nga agimi i kohës.
Këto fenomene jo vetëm që na rrethojnë, por na bëjnë atë që jemi.
Qelizat në trupat tanë komunikojnë me njëra-tjetrën duke përdorur frekuenca drite, ashtu si ADN-ja jonë
përdor frekuenca elektromagnetike për t'u riprodhuar.
Në thelb të gjithë kësaj janë protonet dhe elektronet, me ngarkesë pozitive dhe negative, që e bëjnë gjithë jetën magnetike.
Si të gjitha qeniet e gjalla, ne jemi të pajisur me qeliza kriptokromi, të cilat na mundësojnë të
perceptojmë këto fusha në mënyra që me vështirësi i kuptojmë.
Ne jemi qenie të frekuencës, elektricitetit, dritës dhe magnetizmit.
Dhe duheshin miliona vjet për t'u bërë kështu; një proces që filloi me qelizën e parë.
Edhe pse kemi përqafuar teknologjinë pa tela dhe e kemi përfshirë në jetën tonë të përditshme,
trupat tanë nuk kanë mbajtur ritmin në nivel qelizor.
Frekuencat që tani na rrethojnë janë po aq të huaja për qelizat tona sa do të ishin për sytë tanë nëse do të mund t'i shikonim.
Fëmijët tanë lindin në një botë që trupat e tyre thjesht nuk mund ta kuptojnë.
Ku do të çojë e gjithë kjo?
Ndërsa po bëhet ky film, teknologjia 4G po zbatohet në mbarë botën. Për ta bërë këtë të mundur, po rriten kufijtë.
Wi-Fi është i disponueshëm në pothuajse çdo shtëpi, shkollë dhe dyqan, dhe na rrethon vazhdimisht.
Teknologjia e telefonit DECT mund të gjendet në pothuajse çdo shtëpi.
Në një kohë kur industria duhet të jetë e përgjegjshme dhe të ushtrojë kujdes, ajo po tregon
neglizhencë të papërgjegjshme ndaj shëndetit tonë afatgjatë.
Paraja sundon botën.
Dhe mundësia që ata të zhvillojnë një ndërgjegje për këtë është po aq e lartë sa ishte për industrinë e duhanit.
Pra, nëse do të ketë një ndryshim, ai nuk do të vijë prej tyre.
Duhet të vijë nga ne!
Ne thjesht duhet të hapim sytë dhe të njohim problemin.
A planifikoni të përdorni MTHR-në për të financuar kërkime mbi efektin e valëve radiofonike në melatonin?
Duke marrë parasysh se ky është mekanizmi që njerëzit dukshëm e përmendin kur thonë se
telefonat celularë ndërhyjnë në prodhimin e melatoninës.
Melatonina është një antioksidant, një fshesë për radikalet e lira, nëse doni.
Kur ne lëshojmë një propozim kërkimor, që është ajo që po bëjmë tani, duke theksuar fusha me interes të veçantë,
ne ftojmë aplikime dhe propozime në të gjithë spektrin.
Megjithatë, këto duhet të prioritizohen së bashku me aplikimet e tjera që marrim. Ne kemi një buxhet të kufizuar.
Por ne aktualisht nuk po planifikojmë asnjë kërkim mbi melatoninën. Aktualisht nuk është një prioritet.
MTHR-ja ende duhet të investojë në kërkime që hetojnë se si telefonat celularë ndikojnë në melatoninën.