Hugleiddu þetta ögn: Hvað dettur þér í hug þegar þú ímyndar þér 4 ára barn?
Kannski sérðu þér fyrir hugskotssjónum barn að leik eða barn umfaðmað af móður sinni.
Þú gætir líka séð börn leika sér í hópi eða stór, forvitin augu barns sem fræðist um heiminn.
Það sem þér dettur líklega ekki í hug í sambandi við lítil börn eru eftirfarandi senur.
Þessar senur eru opinberar sýningar dragdrottninga, sérstaklega fyrir mjög ung börn.
Þessar sýningar eru nú á boðstólum í mörgum löndum um allan heim, þar á meðal Þýskalandi.
Undir yfirskini umburðarlyndis og samþykkis á svokölluðum fjölbreytileika á að
undirbúa börnin okkar fyrir „litríka“ framtíð.
Hins vegar er hvergi minnst á hvað þessar sýningar geta gert sál barnanna.
Talsmenn barna og félagsráðgjafar vara eindregið við því að börn geti orðið gríðarlega óörugg og verði
hugsanlega fyrir alvarlegum áföllum vegna þessara sýninga.
Lífs- og félagsfræðingurinn Margreth Tews greinir í viðtali frá reynslu sinni á stofunni.
Þar snýst þetta um afleiðingar þess að komast of snemma í snertingu við þemað kynhneigð.
Með því að halda að þeim efni eins og trans og flæðandi kyngervi yrðu börn „svift náttúrulegum þroska“.
Þetta leiðir til mikils óöryggis og hegðunarvandamála meðal barna.
Þau eru oft meðhöndluð enn frekar af sálfræðingum og meðferðaraðilum.
„Það veldur hverju vandamálinu á fætur öðru,“ sagði Tews.
Upplestur dragdrottninga fyrir leikskólabörn hefur farið fram í mörgum borgum Þýskalands um árabil.
Hann eru sumstaðar rótgróinn í borgarlífi almennings og er framkvæmdur reglulega innan menntastofnana.
Þar standa börnin frammi fyrir dragdrottningum sem eru farðaðar í skrautlegum litum og klæða sig oft á kynferðislegan hátt.
Bækurnar sem þær lesa þar fjalla oft um transfólk.
Á mannamáli er þar fjallað um börn eða dýr sem líður ekki vel í sínu náttúrulega kyni og vilja skipta yfir í hitt kynið.
Á heimasíðu samtakanna „Demo fyrir alla“ er að finna vel rökstuddar
bakgrunnsupplýsingar um þessa svokölluðu „lestrartíma“.
Þar les maður: „Sumir listamannanna eru fyrst og fremst aktívistar og hafa lesið klassísk verk kynjafræðinnar.
Þið skiljið, að þegar kynhneigð og kynvitund gerð ónáttúruleg er ákjósanleg leið „undirróðursherferðar“ .
Dagskrá þeirra er ekkert dulið samsæri heldur fylgir hún „vísindalegri aðferðafræði“, sem lesa má í
greininni eða „Kennslufræði dragsins: iðkun hinsegin ímyndarleikja í námi barna á unga aldri“.
Markmiðið er að festa hinsegin uppeldisfræði djúpt í sessi í menntastofnunum fyrir börn og brjóta þar með
staðalímyndir kennara og yfirhöfuð allar reglur og mörk.“
ér skulum við fara aftur í þá hugarleikfimi sem var í upphafi útsendingarinnar.
Spyrðu sjálfan þig: Hvað dettur þér í hug þegar þú hugsar um mikilvægustu þarfir ungs barns?
Ást, öryggi, umhyggja, pláss til að þróast frjálslega, tími til að leika sér, ... gæti verið það sem þú hugsar um.
Ef þú hins vegar hlustar á hina svokölluðu sérfræðinga frá „Sambandsskrifstofa heilbrigðisfræðslu“, færðu allt annan lista:
Börn á aldri frá núll til fjögurra ára séu kynverur.
Þau eigi að fræðast um „sjálfsfróun snemma í æsku“ og læra hvernig maður finnur fyrir „ánægju og
lönjgunum“ þegar maður „snertir sinn eigin líkama“.
Þau eigi að uppgötva „líkama og kynfæri“ og kynnast „löngunarfullri reynslu líkamlegrar nálægðar“.
Fjögurra ára börn ættu að geta túlkað „kynferðislegar tilfinningar“ eins og nálægð, löngun og spennu.
Þetta er ekki bara kenning heldur er nú þegar verið að innleiða þetta í Þýskalandi og öðrum löndum á vegum SÞ.
Hér á eftir kemur frásögn ungrar konu sem byrjaði á sjálfboðaliðaári (FSJ) í leikskóla.
Hún þurfti hins vegar að hætta fyrr á leikskólanum þar sem hún var ekki sammála
kynfræðsluhugmyndinni sem þar var verið að innleiða.
Við sýnum nú stutt brot úr myndbandi hennar:
„Einn daginn kom síðan kona frá ákveðinni hjálparstofnun sem er vel þekkt - ég nefni ekki nafn hennar.
Þessi hjálparsamtök hafa blátt lógó. Og þetta átti sér stað í Rheinland-Pfalz, á landamærum Baden-Württemberg.
Ég kom á leikskólann eins og venjulega, og á þessum degi kom kona frá þessum hjálparsamtökum og kynnti
framtíðaráætlun fyrir öll dagvistarheimili í Þýskalandi.
Þetta þýðir að það hafði þegar verið ákveðið, staðfest, og það ætti bara eftir að kynna það, ef svo má að orði komast.
Og já, það byrjaði með: „Í framtíðinni viljum við útskýra og bjóða börnum upp á að stunda sjálfsfróun.
Ég var alveg hneyksluð, algjörlega í sjokki!
Ég roðnaði og hitnaði öll í framan, ég hugsaði: Hvað í fjandanum er í gangi hérna? Hvað á þetta að þýða? Algjörlega sjúkt!!
Ég lít til hægri, til vinstri... Og einn kennaranna var meira að segja prestur...
Allir voru fullkomlega sáttir, alveg ánægðir „okkur finnst þetta frábært, vá“…
Ég hugsaði: Ókey, þetta getur ekki verið satt, eða hvað?
Og síðan segir hún ... – Í þessum leikskóla var það þannig að það var íþróttaherbergi þar sem
börnin stunduðu leikfimi sem var frekar stórt.
Og svo sögðu þau, sumsé þessi kona frá hjálparsamtökunum sagði:
„Það sem þið gætuð til dæmis gert er að skipta þessu rými, þessu leikfimiherbergi í
tvennt og keypt tjöld, sett upp svona lítil tjöld.
Og af því að ég sá á netinu að margir tala um þriggja ára og eldri, nei, það var fyrir tveggja til sex ára börn - að tveggja
til sex ára börn hafi tækifæri til að fróa sér í þessum tjöldum og ef þau vita ekki hvað það er, þá er það útskýrt fyrir þeim og
boðið upp á tækifæri til að kanna kynhneigð sína í leikskólanum.
Haldið þið að foreldrarnir frétti af þessu?
Nei, það er rætt um að þetta eigi að vera hversdagslegt og að foreldrar eigi ekki að vita neitt um þetta því það er eðlilegt
að börn viti um kynhneigð. Nei, þetta er ekki eðlilegt!"
SÞ leiða þessahugmynd áfram í grunnskólum.
Svokölluð „kynfræðsla“ barna nær miklu lengra hér.
Í yfirgripsmikilli skýrslu frá netvettvangnum „Stop World Control“ (ISL: Stöðvið heimstjórn) er
greint frá dagskrá SÞ og framkvæmd hennar í skólum.
Auk nákvæmra upplýsinga um munnmök, kynlífshegðun samkynhneigðra sem og endaþarmsmök
o.s.frv., eru leikir sem kynna börn fyrir efninu.
Þó það sé erfitt að trúa því, þá eru til minnisspil sem sýna kynfæri karla í ýmsum stærðum.
Börnin eiga síðan að para saman. Myndirnar megum við ekki og viljum ekki birta.
En hugleiðið eftirfarandi: Börnin okkar eru varnarlaus gagnvart þessum myndum!
Foreldrar sem eiga börn sem hafa komist í snertingu við slík „hugtök“ greina frá eftirfarandi truflandi þáttum:
„Lítil börn þreifa hvert á öðru, setja kynfæri hvers annars í munninn eða horfa undir salernishurðina.
Móðir frá Bandaríkjunum staðfesti þessar frásagnir. Barnið hennar upplifði líka hræðilega hluti í kynfræðslu:
„Önnur stelpa snerti dóttur mína (fróun), hún sagði ljót orð og notaði farsímann sinn til kláms.
Hún leitaði til yfirvalda til að vernda barnið sitt. Þar mætti henni „letjandi harka“. Enginn vildi hjálpa henni...
Það verður ljóst að börnin okkar eru í mikilli hættu!
Jafnvel þau allra yngstu eru gerð kynferðisleg og verða fyrir hlutum sem valda þeim varanlegum skaða.
Þau verða fyrir kerfisbundnum áföllum.
Sérhver blygðunarkennd, öll viðmið er algjörlega fjarlægð frá þeim.
Ef þú tekur burt náttúrulega blygðunarkennd barna geta þau ekki lengur hlustað á náttúrulega eðlishvöt sem
segir þeim greinilega að þau þurfi að vernda líkama sinn.
Þetta gerir þau afar viðkvæm og auðvelda bráð kynferðislegra rándýra.
Kla.TV sýndi bakgrunn þessarar kynlífsendurmenntunarhugmyndar í smáatriðum í þættinum
„WHO og SÞ – Burt með perraputtana frá börnum“.
Kynntu þér þessa mikilvægu útsendingu í ljósi þessarar hrikalegu þróunar!
Kæru foreldrar og ættingjar! Bjargaðu börnum þínum og stattu upp á móti þessum glæpum!
Látið röddina heyrast og tjáið óánægju ykkar hárri röddu þegar þið komist í snertingu við slík ar pælingar.
Segðu „Nei!" við hvers kyns misnotkun á litlu börnunum! Þau þurfa á þér og þinni vernd meira að halda en nokkru sinni fyrr!