Saka taun 2014 nganti 2021, Swiss lagi negosiasi karo Uni Éropa babagan perjanjian kerangka, sing uga
dikenal minangka Perjanjian Institusional (InstA).
Iki kanthi tujuan nguwatake pendekatan bilateral.
Sawisé rembugan mandheg ing Mei 2021, rembugan karo EU diterusaké ing Maret 2024.
Thomas Kaiser saka Zeitgeschehen im Fokus nulis manawa dhasar konstitusional saiki – sing diarani pamahaman
bebarengan – ora bisa maneh diarani perjanjian kerangka, amarga yen ora, bakal langsung ditolak.
Mula saka iku, kanthi cepet dijenengi maneh "Perjanjian Bilateral III".
Miturut survé anyar, mayoritas populasi ndhukung pendekatan bilateral, mula katoné rencana Federal Council wis berhasil.
Nanging iki mung nyawurake wedhi ing mripaté masyarakat.
Miturut Kaiser, kasunyatane EU nduwèni panjalukan sing padha ing Pamahaman Umum kaya ing perjanjian kerangka.
Iki nuntut supaya, yen ana perselisihan babagan interpretasi perjanjian bilateral,
Mahkamah Pengadilan Eropa dadi pengadilan pamungkas.
Kaiser kandha: "Ing basa sing prasaja, iki ateges yèn hukum EU ditrapaké."
Mulane Swiss kudu kanthi otomatis nampa hukum Uni Éropa, sing kanthi eufemistik diarani 'adopsi dinamis legislasi'.
Nanging bab iki ora ana sing dinamis; Swiss ora duwe ruang gerak.
Menteri Luar Negeri Ignazio Cassis ngomong karo media ing Bern tanggal 27 November 2024.
Rapat karo Wakil Presiden Komisi Éropa, Maros Sefcovic, wis cedhak.
Miturut Cassis, tujuane tetep kanggo nggayuh kesimpulan substantif saka negosiasi sadurunge pungkasan taun iki.
Jumlah kontribusi kohesi sing bakal dibayar Swiss marang Uni Éropa kanggo akses parsial menyang pasar
tunggal Éropa mung bakal dibahas ing pungkasan banget.
"Kita bisa rembugan bab dhuwit ing pungkasan," ujare Cassis.
Miturut panaliten Swiss Radio and Television (SRF), Swiss kamungkinan bakal mbayar EU 350 yuta franc
Swiss saben taun minangka dana kohesi ing mangsa ngarep.
Iki luwih dhuwur banget tinimbang watara 130 yuta saben taun sing wis dibayar déning Swiss marang
negara-negara sing luwih mlarat ing wétan Uni Éropa.
Ing artikel sing diterbitake ing koran tabloid Swiss BLICK tanggal 1 Desember 2024, ana sumber internal sing dikutip ngomong:
Sanajan ora saben poin saka mandat negosiasi wis kacumponi, bisa diomongake: kita wis nggayuh kesepakatan.
Cetha kanggo loro pihak, Bern lan Brussels, manawa "kita wis rembugan cukup; sing isih ana kudu dirampungake ing jero negeri."
Miturut BLICK, jadwal ing ngisor iki wis direncanakake:
Ing tanggal 13 Desember, Dewan Federal bakal mbahas maneh dossier Uni Éropa.
Yen dhèwèké maringi ijo, bakal ana kilatan lampu kamera sing padhet ing dina Setu sadurungé Natal, tanggal 21 Desember:
Banjur Présidhèn Komisi Éropa, Ursula von der Leyen, bakal teka langsung menyang Bern
kanggo ngukuhaké pungkasan simbolis saka negosiasi.
Miturut artikel sing diterbitake dening SRF tanggal 11 Desember, sentimen iki diungkapake ing Brussels lan Bern.
Miturut BLICK, durung ana sing bisa diarani "perjanjian rampung", nanging ana akèh pratandha yèn
perjanjian karo EU bakal rampung sajrone mangsa Natal.
Ing mangsa Natal?! – Nalika masyarakat lagi sibuk karo prakara liya?! Apa iki supaya
persetujuan karo EU bisa diterusake tanpa akèh ribut?
Nganti saiki, mesthi ana protes gedhe marang perjanjian kerangka karo Uni Éropa. Negosiasi
pungkasan kudu dipungkasi amarga perlawanané kakehan.
Iki ora bakal dadi pisanan ing sajarah manawa keputusan penting wis dipaksakaké nalika
masyarakat lagi kesibukan karo prakara liya.
Ing tanggal 23 Desember 1913, sedina sadurunge Malem Natal, amandemen kanggo ngadegake FED disetujoni kanthi
cepet dening Kongres sing wis banget kekurangan anggota.
Sajrone "dongeng musim panas" Piala Dunia 2006, Jerman mutusaké nambah PPN saka 16 dadi
19 persen, sing berlaku wiwit 1 Januari 2007.
Tuladha liyane bisa ditemokake ing program "Apa acara-acara gedhe digunakake kanthi sengaja minangka taktik ngalihake perhatian?"
Akhire, delengen anggota Dewan Nasional Swiss Franz Grüter nerangake ing wawancara karo stasiun
televisi internet mandiri Swiss "HOCH2" kenapa perjanjian kerangka anyar iku banget mbebayani.
Sampeyan bubar nyebut kanthi ringkes persetujuan kerangka sing pengin dirampungake Dewan Federal karo Uni Éropa.
Dadi iki semacam perjanjian super, sing uga dikenal minangka "Bilateral III", nanging iki dudu perjanjian
individu, iki paket lengkap, sing diarani solusi institusional.
Niaté yaiku supaya persetujuan mau bisa dirundingaké sadurungé pungkasan taun. Minangka ahli kabijakan luar
negeri lan, ing kahanan apa waé, minangka anggota Dewan Nasional, sampeyan melu banget ing kabijakan iki.
Apa sing sampeyan krungu? Kepiye status negosiasi iki?
Ya, aku bisa ngomong yèn Dewan Federal kepéngin ngrampungaké rembugan iki sadurungé pungkasan taun.
Penting: istilah "Bilateral III" – EU negesake manawa iki ora maneh persetujuan bilateral, amarga wis ora maneh bilateral.
Bilateral tegese kita duwe persetujuan kanthi syarat sing padha, nanging ing kasus iki hukum Eropa bakal
dipaksakake marang kita, sing tegese ora bakal bilateral maneh.
Kosok baline, iku bakal dadi kontrak pasrah. Ya, Dewan Federal kepengin ngrampungake iku.
Ing wektu sing padha, watara 100 wong lagi makarya ing macem-macem departemen ing Bern kanggo nggawe kabeh
owah-owahan legislatif sing perlu ing kabijakan domestik.
Ana omongan babagan paling ora 30 undang-undang sing isih kudu diowahi.
Lan banjur – yen jadwal iki bisa mlaku – saka sudut pandang Dewan Federal, pesen konsultasi
bakal diterbitake taun ngarep, yaiku ing taun 2025.
Miturut Federal Council, pesen kasebut dawa luwih saka 1.000 kaca, mung kanggo menehi gambaran sepira gedhene.
Lan banjur bakal diajukake marang Parlemen taun ngarep, mbok menawa ing separo kapindho taun, lan aku ngarepake yen
ing sawijining wektu ing taun 2026 bakal ana referendum.
Iki bakal dadi referendum paling penting ing 30 taun kepungkur.
Aku kandha iki ibune kabeh perang.
Dadi iki pancen prakara urip lan pati kanggo Swiss – apa kita bisa terus bebas, mandiri, lan langsung demokratis.
– lan saka sudut pandang kuwi, pemungutan swara gedhe kamungkinan bakal dianakake ing taun 2026.
Ayo padha mbahas poin-poin iki luwih jero.
Sampeyan kanthi ringkes nyebutake apa sing bakal kena pengaruh saka iki. Kata kunci: "demokrasi langsung".
Kenapa sampeyan mikir iki bakal kena risiko karo perjanjian kerangka kaya ngene?
Dadi, kudu diomongake maneh ing kene, yen media arus utama saben dina nglaporake babagan sawetara klausa pangayoman lan
sawetara biaya mahasiswa, sawetara poin saka negosiasi iki.
Nanging saktenane, masalah sing pancen gedhé, ya iku ikatan institusional Swiss karo
Uni Éropa, saiki malah ora dibahas maneh.
Apa sing isih dirembug ing Brussels sejatine mung pertunjukan pinggir.
Lan masalah sing paling penting ing persetujuan iki yaiku, sepisanan, kita kudu sacara otomatis – sing diarani
dinamis – kita kudu sacara otomatis ngetrapake hukum Uni Éropa.
Yen populasi Swiss nganakake referendum utawa plebisit lan ora netepi asilé, bakal kena paukuman.
Iki diarani langkah-langkah kompensasi ing basa Jerman modhèren.
Banjur, yen kita ora bisa sarujuk, Mahkamah Pengadilan Eropa nduwé putusan pungkasan babagan apa sing
ditrapaké ing Swiss – kuwi sing kacathet ing dokumen.
Kita bakal dadi koloni Brussels. Lan sing pungkasan nanging ora kalah penting, kita kudu
mbayar dhuwit marang Uni Éropa kanthi rutin.
Iki papat poin paling penting sing sejatine dadi masalah paling gedhé kanggo Swiss.
Lan kabèh poin liyane sing isih dirembug uga bisa penting, nanging kuwi dudu masalah utama.
Ngrungokake sampeyan, aku weruh yèn demokrasi langsung saya ringkih, yèn lagi kaancam, yèn kedaulatan
lagi kaancam, yèn kita ora bener-bener merdéka manèh.
Sampeyan nyebutake biaya iki ing pungkasan. Aku kepengin njelajah luwih jero babagan iki.
Iki sing diarani biaya mlebu pasar, sejatine tiket mlebu menyang pasar iki.
Kenapa iki mung sepihak? Uni Éropa uga nduwé akses menyang pasar Swiss.
Kenapa Swiss ora ngetokake biaya kaya ngono?
Kepiye ketimpangan iki bisa dumadi? Lan kenapa ketimpangan iki dadi banget kenthel?
Saiki kita wis krungu maneh saka macem-macem sumber yèn Uni Éropa katoné péngin sawetara atus yuta saben taun.
Kuwi kanthi cepet nganti ngumpulake pirang-pirang milyar ing wektu sing cendhak. Kepiye kuwi bisa kelakon?
Saka sudut pandang Uni Éropa – aku ana ing Brussels karo delegasi sawisé rembugan kapisan gagal ing November 2021.
– Ing Brussels, Swiss tansah digambarke minangka "cherry picker" gedhe lan entuk manfaat saka Uni Éropa, mulane kita kudu mbayar.
Saiki bayangna yen AS dagang karo Uni Éropa, utawa China dagang karo Uni Éropa – ora bakal ana
siji wae sing mikir mbayar dhuwit kanggo kuwi.
Lan ing babagan hubungan Swiss–Uni Éropa, kita isih tuku watara 20 milyar luwih saben taun tinimbang kosok baline.
Dadi kita iku pelanggan sing apik banget saka Uni Éropa, lan saktenane Uni Éropa sing kudune
mbayar dhuwit marang kita, dudu kosok balene.
Dadi donya iki edan, lan Uni Éropa ngarep-arep iki adhedhasar modhèl Norwegia.
Lan sampeyan bisa ngira-ngira yèn kita bakal kudu mbayar watara sepuluh milyar saben taun marang Uni Éropa.
Dadi iki pancen ora bisa dipahami, lan aku uga ora ngerti kenapa Dewan Federal ora nyakup iki ing rembugan wiwit wiwitan.
Dadi poin-poin iki ora dibahas maneh ing Brussels.
Kepiye kok? Apa pamaréntah nagara wis kesasar? Apa iki ora penting kanggo dheweke?
Apa padha ngregani barang liyane nganti dhuwur banget nganti padha kandha, "Iku ora dadi masalah, luwih becik
mbayar sewu milyar amarga banjur kita entuk akèh manfaate"?
Apa sing dimaksud karo perkara liyane iki? Apa rasionalitas, logika saka Federal Council?
Kita kudu mundur sethithik. Ing tanggal 26 Mei 2021, Dewan Federal mbatalake rembugan ing Brussels.
Wektu kuwi, Presiden Parmelin muncul ing ngarepé media bareng Bu von der Leyen – sing ngadeg kono kanthi pasuryan kaku – lan kandha
marang dhèwèké: "Kita ora bisa nandatangani persetujuan iki."
Lan banjur kedadeyan ing ngisor iki ing Bern: partai-partai liyane campur tangan – kanthi masif – marang Dewan Federal:
Iku ora mungkin; dhèwèké kudu miwiti negosiasi anyar.
Ignazio Cassis, Sekretaris Luar Negeri, ngendika nalika semana: "Kita ora bakal nate nandatangani Framework Agreement 2.0."
Nanging apa sing wis ditindakake saiki luwih parah tinimbang perjanjian kerangka 2.0.
Amarga nalika semana dana-dana iki durung kalebu ing Uni Éropa.
Lan Swiss banjur mbayar siji milyar franc Swiss marang Uni Éropa kanthi tanpa syarat ing September 2021.
Wong-wong ing Bern kroso salah.
Aku uga kelingan ana politisi sing lunga menyang Brussels lan nyuwun pangapunten atas jenengé Swiss. Bayangna kuwi.
Lan kuwi swasana sing ndadekake Dewan Federal mlebu maneh ing negosiasi karo Uni Éropa.
Wektu iki, sayangé, aku ora pracaya yèn Dewan Federal bakal mandhegake latihan iki kanthi inisiatifé dhéwé.
Dheweke mesthine – meh mesthi – bakal nggawa iki marang Parlemen lan pungkasane marang para pemilih.
Ing kono uga muncul pitakon gedhe: "Apa iki kudu ditindakake kanthi mayoritas negara
bagian utawa mung kanthi mayoritas rakyat?"
Kasunyatan yèn iki ora dadi bab sing lumrah lan mbutuhaké mayoritas kanton mung nuduhaké yèn wong-wong padha
ngerti yèn populasi iki pancèn kritis – malah padha kepéngin ngluwihi mayoritas kanton ing kasus iki.
Saiki ana Inisiatif Compass, sing sejatine kepengin nggayuh bab sing padha, yaiku supaya sakabehe demokrasi – kalebu kanton-kanton
– bisa nduwé swara. Kuwi sing dimaksud karo mayoritas kanton.
Sampeyan uga wirausahawan – kaya sing wis kita kandhakake ing wiwitan – ora mung politikus.
Apa sing dibutuhake supaya bisa maju ing Eropa, ing babagan bisnis, kanggo dagang?
Apa perlu ana perjanjian khusus apa-apa, utawa jinis kerangka politik apa sing dibutuhake – ora persis
perjanjian kerangka – nanging kerangka kaya apa sing perlu?
Apa perdagangan bebas wis cukup? Utawa konsep apa sing saktenane ana ing pikiranmu minangka alternatif kanggo integrasi
institusional sing kuwat sing dikarepake EU, Brussels, lan Bern?
Ya, aku pengin miwiti kanthi ngomong manawa iki uga penting kanggo aku: kita ora pengin perang karo Uni Éropa.
Ngomong-omong, aku uga ora seneng yen Uni Éropa uga ora mlaku kanthi apik.
Dheweke ora apik-apik. Uni Éropa ora ana ing posisi ekonomi sing apik.
Dadi aku pancen ora entuk seneng-seneng saka iki, nanging pungkasane kita kepengin ana hubungan sing apik karo Uni Éropa.
Kita uga bisa nggawe pirang-pirang persetujuan karo Uni Éropa miturut karsa kita.
Nanging sing ora bisa ditampa yaiku kita – lan iki pesen paling penting sing Presiden Federal Parmelin ora diidini
ngucapake atas jenengé Dewan Federal nalika semana – pungkasane kudu ngomong kanthi cetha marang Uni Éropa:
Kita ora bisa lan ora bakal mlebu ing sembarang persetujuan sing mbutuhake kita ngetrapake undang-undangmu.
Lan iki kauntungan ekonomi lan bedane sing bakal nggawe kita bisa unggul ing mangsa ngarep – sanajan kita iku negara upah dhuwur –
yen kita duwe kahanan kerangka sing luwih narik kawigaten, yen kita duwe pajak sing luwih murah, yen kita duwe undang-undang
ketenagakerjaan sing luwih liberal tinimbang ing Uni Eropa.
Lan kabeh kauntungan iki uga mbantu Swiss supaya sukses ing jangka panjang.
Lan yen kita kudu ngganti kabeh kuwi, mula kita bakal bali dadi kelas menengah rata-rata ing Eropa.
Banjur ora bakal ana maneh bedane hukum.
Iki diarani "level playing field" ing basa modhèren.
Dadi kabeh wis selaras karo wesi. Kabeh wong nduwé aturan sing padha. Lan kita ora kepéngin kuwi.
Kita ora pengin tusuk sate sing dawaé padha, kita pengin tusuk sate sing luwih dawa.
Banjur kita bakal terus sukses sacara ekonomi.