פֿון 2014 ביז 2021, איז שווייץ געווען אין פֿאַרהאַנדלונגען מיטן אייראָפּעיִשן פֿאַרבאַנד וועגן אַ ראַם־אָפּמאַך,
אויך באַקאַנט ווי דער אינסטיטוציאָנעלער אָפּמאַך (InstA).
דאָס איז מיטן ציל צו פֿאַרשטאַרקן דעם צווייזײַטיקן צוגאַנג.
נאָך דעם ווי די פֿאַרהאַנדלונגען האָבן זיך צעבראָכן אין מײַ 2021, האָבן זיך די געשפּרעכן
מיטן אי״יו ווידער אָנגעהויבן אין מאַרץ 2024.
טאָמאַס קײַזער פֿון "צײַטגעשעענישן אין פֿאָקוס" שרײַבט, אַז די איצטיקע קאָנסטיטוציאָנעלע באַזע – דאָס אַזוי-גערופֿענע
"אַלגעמיינע פֿאַרשטענדעניש" – קען מען שוין מער נישט רופֿן קיין ראַם־אָפּמאַך, ווײַל אַנדערש וואָלט מען עס גלײַך אָפּגעוואָרפֿן.
אַזוי איז עס שנעל אומגערופֿן געוואָרן "צווייזײַטיקע אָפּמאַכן III".
לויט אַ לעצטנס דורכגעפֿירטע אומפֿרעג שטיצט די מערהייט פֿון דער באַפֿעלקערונג דעם צווייזײַטיקן צוגאַנג, אַזוי
זעט עס אויס ווי דער פּלאַן פֿונעם פֿעדעראַלן ראַט אַרבעט.
אָבער דאָס איז נאָר צו וואַרפֿן זאַמד אין די אויגן פֿון דער באַפעלקערונג.
לויט קײַזער, דער פאַקט איז אַז די אייראפעישע פאראייניקונג האָט די זעלבע פארלאנגען אין דער
געמיינזאַמער פארשטענדעניש ווי אין דעם ראַם־אָפּמאַך.
עס פֿאָדערט, אַז אין פאַל פֿון מחלוקתן וועגן דער אויסלייג פֿון צווייזייטיקע אָפּמאַכן, זאָל דער אייראָפּעיִשער
געריכט פֿאַר יוסטיץ באַשליסן ווי דער לעצטער אינסטאַנץ.
קײַזער זאָגט: "אין פּשוטער שפּראַך מיינט דאָס אַז דער געזעץ פֿון דער אייראפעישער פאראייניקונג געלט."
שווייץ מוז דעריבער אויטאָמאַטיש אָננעמען די געזעצן פֿון דער אייראפעישער פאראייניקונג, וואָס ווערט
עופעמיסטיש גערופֿן "דינאַמישע אָננעמונג פֿון געזעצן".
אָבער אין דעם איז גאָרנישט דינאַמיש; שווייץ האָט נישט קיין מאַנעוור־פּלאַץ.
דער אויסערן־מיניסטער איגנאַציאָ קאַסיס האָט גערעדט מיט די מעדיע אין בערן דעם 27סטן נאָוועמבער 2024.
אַ באַגעגעניש מיטן וויצע־פּרעזידענט פֿון דער אייראָפּעיִשער קאָמיסיע, מאַראָס סעפֿקאָוויטש, איז געווען באַלד.
לויט קאַסיס, דער ציל בלײַבט צו דערגרייכן אַ סובסטאַנטיווע מסקנה אין די פֿאַרהאַנדלונגען פֿאַרן סוף פֿון דעם יאָר.
די סומע פֿון דעם קאָהעזיע־בײַטראָג וואָס שווייץ וועט צאָלן צו דער אייראפעישער פאראייניקונג פֿאַר איר
טיילווײַזן צוטריט צום אייראפעישן איינציקן מאַרק, וועט מען נאָר דיסקוטירן ביים לעצטן מאָמענט.
"מיר קענען דיסקוטירן געלט בײַם סוף," האָט געזאָגט קאַסיס.
לויט פאָרשונג פֿון שווייצער ראַדיאָ און טעלעוויזיע (SRF), וועט שווייץ מסתּמא צאָלן דער אייראפעישער פאראייניקונג בערך 350 מיליאָן
שווייצער פראַנקן פּער יאָר אין קאָהעזיע־פֿאָנדן אין דער צוקונפֿט.
דאָס איז באַטייטיק העכער ווי די בערך 130 מיליאָן פּער יאָר וואָס שווייץ האָט באַצאָלט צו די אָרעמערע
לענדער אין מזרח פֿון דער אייראפעישער פאראייניקונג.
אין אַ אַרטיקל, פֿאַרעפֿנטלעכט אין דער שווייצער טאַבלאָיד־צײַטונג BLICK דעם 1טן דעצעמבער
2024, ווערט אַ אינסיידער ציטירט ווי ער זאָגט:
אפילו אויב נישט יעדער פונקט פֿון דעם פֿאַרהאַנדלונגס־מאַנדאַט איז דערפֿילט געוואָרן, קען מען זאָגן: מיר האָבן אַ אָפּמאַך.
עס איז קלאָר ביידע פֿאַר בערן און בריסל אַז "מיר האָבן גענוג פֿאַרהאַנדלט; די איבעריקע זאכן מוזן ווערן געלייזט אינעווייניק."
לויט בליק איז דער פאלגנדיקער צײַטפּלאַן געווען פּלאַנירט:
דעם 13טן דעצעמבער וועט דער פֿעדעראַלער ראַט ווידער דיסקוטירן דעם אי״יו־דאָסיע.
אויב ער גיט דעם גרינעם ליכט, וועט זײַן אַ שטורעם פֿון קאַמערע־בליצן שבת פֿאַר ניטל, דעם 21סטן דעצעמבער:
דערנאָך וועט די פּרעזידענטין פֿון דער אייראָפּעיִשער קאָמיסיע, אורסולאַ פֿאָן דער לייען, פּערזענלעך קומען קיין בערן,
כּדי צו פֿאַרחתמען דעם סימבאָלישן סוף פֿון די פֿאַרהאַנדלונגען.
לויט אַ אַרטיקל וואָס SRF האָט פּובליצירט דעם 11טן דעצעמבער, ווערט דער געפיל אויסגעדריקט ביידע אין בריסל און אין בערן.
לויט בליק איז נאָך גאָרנישט אַ "געטאָן דיל", אָבער עס זענען פילע סימנים אַז דער דיל מיט דער אייראפעישער
פאראייניקונג וועט ווערן אָפּגעשלאָסן איבער די קריסמס־צײַט.
איבער דער ניטל־צײַט?! – ווען דער ציבור איז פאַרנומען מיט אַנדערע ענינים?! קען דאָס זײַן אַזוי, אַז דער אָפּמאַך מיט
דער אייראפעישער פאראייניקונג קען פאָרגיין אָן צו פיל טומל?
ביז איצט איז שטענדיק געווען אַ גרויסער אויפֿשריי קעגן אַ ראַם־הסכם מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג. די
לעצטע פֿאַרהאַנדלונגען האָבן געמוזט אָפּגעבראָכן ווערן, ווײַל דער ווידערשטאַנד איז געווען צו שטאַרק.
עס וואָלט נישט געווען דער ערשטער מאָל אין דער געשיכטע, אַז וויכטיקע באַשלוסן זענען דורכגעפּרעסט געוואָרן אין
צײַטן, ווען דער ציבור איז פאַרנומען מיט אַנדערע ענינים.
אויף דעם 23סטן דעצעמבער 1913, איין טאָג פֿאַר ניטל־אױװנט, איז דער אַמענדמענט צו גרינדן די פֿעד דורך דעם שטאַרק
אויסגעמאַטערטן קאָנגרעס געשווינט דורכגעפֿירט געוואָרן.
בעת דער "זומער־מעשׂה" פֿון דער 2006 וועלט־קאַפּ, האָט דייטשלאַנד באַשלאָסן צו העכערן די ווערט־צוגעלייגטע שטײַער (VAT)
פֿון 16 אויף 19 פּראָצענט, געלטנדיק פֿון 1טן יאַנואַר 2007.
ווײַטערדיקע בײַשפּילן קען מען געפֿינען אין דעם פּראָגראַם "צי ווערן הויפּט־געשעענישן בכיוון גענוצט ווי אַבװעג־טאַקטיקן?"
לעסאָף, זעט דעם שווייצער נאַציאָנאַלן ראַט־מיטגליד פֿראַנץ גרוטער, וואָס דערקלערט אין אַן אינטערוויו מיט דער
אומאָפּהענגיקער שווייצער אינטערנעץ־טעלעוויזיע־סטאַנציע "HOCH2", פֿאַרוואָס דער נײַער ראַם־אָפּמאַך איז זייער געפֿערלעך.
איר האָט נאָר קורץ דערמאָנט דעם ראַמען־אַבקוםען וואָס דער פֿעדעראַלער ראַט וויל שליסן מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג.
אַזוי איז עס אַ מין סופּער־הסכם, באַקאַנט אויך ווי "ביילאַטעראַל III", אָבער דאָס זענען נישט יחיד־הסכּמים, נאָר אַ
גאַנץ פּעקל, אַ אַזוי גערופענע אינסטיטוציאָנעלע לייזונג.
די כוונה איז געווען אַז דער אָפּמאַך זאָל ווערן פֿאַרהאַנדלט ביז צום סוף פֿון יאָר. ווי אַ מומחה פֿאַר
אויסערן־פּאָליטיק און אין יעדן פאַל ווי אַ מיטגליד פֿון דער נאַציאָנאַלער ראַט, ביסטו שטאַרק באַטייליקט אין דער פּאָליטיק.
וואָס הערט איר? וואָס איז דער סטאַטוס פֿון די פֿאַרהאַנדלונגען?
נו, איך קען זאָגן אַז דער פֿעדעראַלער ראַט וואָלט געוואָלט אָפּשליסן די פֿאַרהאַנדלונגען ביז צום סוף יאָר.
וויכטיק: דער טערמין "בינלאטעראַל III" – די אייראפעישע פאראייניקונג באטאנט, אַז דאָס זענען ניט מער
בינלאטעראַלע אָפּמאַכן, ווײַל זיי זענען ניט מער בינלאטעראַל.
ביילאַטעראַל וואָלט געמיינט אַז מיר האָבן הסכמות אויף גלייכע תנאים, אָבער אין דעם פאַל וואָלט אונדז
אויפגעצווינגען ווערן אייראָפּעיִש געזעץ, וואָס מיינט אַז עס וואָלט שוין נישט זײַן ביילאַטעראַל.
אינעם קעגן, וואָלט דאָס געווען אַ קאָנטראַקט פֿון אונטערוואָרפֿונג. נו, דער
פֿעדעראַלער ראַט וואָלט עס געוואָלט שליסן.
אין דער זעלביקער צײַט אַרבעטן בערך הונדערט מענטשן אין פֿאַרשיידענע אָפּטיילונגען אין בערן, כּדי דורכצופֿירן
אַלע נויטיקע געזעץ־ענדערונגען אין דער אינערלעכער פּאָליטיק.
עס רעדט מען וועגן לפּחות דרייסיק געזעצן וואָס נאָך דאַרפֿן צו ווערן געענדערט.
און דאַן – אויב דער צײַטפּלאַן וועט זיך אויסאַרבעטן – פֿון דער פֿעדעראַלער ראַטס זײַט וועט קומענדיק יאָר, דאָס הייסט
אין 2025, אַרויסגעגעבן ווערן אַ באַריכט פֿאַר קאָנסולטאַציע.
לויט דעם פֿעדעראַלן ראַט איז דער אָנזאָג איבער 1,000 זײַטן לאַנג, נאָר צו געבן אײַך אַ געדאַנק ווי ריזיק ער איז.
און דאַן וואָלט עס קומען פֿאַרן פּאַרלאַמענט קומענדיק יאָר, מסתּמא אין דער צווייטער העלפֿט פֿון יאָר, און איך דערוואַרט
אַז אין עפּעס אַ מאָמענט אין 2026 וועט זײַן אַ רעפֿערענדום.
דאָס וועט זײַן דער וויכטיקסטער רעפֿערענדום אין די לעצטע 30 יאָר.
איך האָב געזאָגט אַז דאָס איז די מוטער פֿון אַלע מלחמות.
אַזוי איז דאָס טאַקע אַ ענין פֿון לעבן און טויט פֿאַר שווייץ – צי מיר קענען ווײַטער בלײַבן
פֿרײַ, זעלבסטשטענדיק און דירעקט דעמאָקראַטיש.
– און פֿון דער פּערספּעקטיוו וועט די גרויסע אָפּשטימונג מסתּמא פֿאָרקומען אין 2026.
לאָמיר די פּונקטן אַ ביסל מער דורכגיין.
דו האָסט קורץ דערמאָנט וואָס וואָלט ווערן באַטראָפֿן דערפון. שליסל־וואָרט: "דירעקטע דעמאָקראַטיע".
פֿאַרוואָס מיינסטו אַז דאָס וואָלט זײַן אין סכנה אונטער אַזאַ ראַם־אָפּמאַך?
אַזוי, דאַרף מען דאָ ווידער זאָגן, אַז די הויפּטשטראם־מעדיע באריכטן יעדן טאָג וועגן עפּעס אַ מין שוץ־קלאָזולן, עפּעס אַ מין
סטודענט־געלט און עפּעס אַ מין פּונקטן פֿון די פֿאַרהאַנדלונגען.
אָבער טאַקע, דער אמתער גרויסער ענין, נעמלעך די אינסטיטוציאָנעלע פֿאַרבינדונגען פֿון שווייץ מיטן
אייראָפּעיִשן פֿאַרבאַנד, ווערט שוין בכלל נישט מער דיסקוטירט.
וואָס נאָך דיסקוטירט ווערט אין בריסל איז טאַקע אַ זייַט־שאָו.
און די וויכטיקסטע זאַך אין דעם אָפּמאַך איז, קודם־כּל, אַז מיר וואָלטן געמוזט אויטאָמאַטיש – עס הייסט דינאַמיש
– אָננעמען די געזעצן פֿון דער אייראפעישער פאראייניקונג.
אויב די שווייצער באַפעלקערונג האַלט אַ רעפֿערענדום אָדער אַ פּלעביסקיט און האַלט זיך נישט
צו דעם רעזולטאַט, וועט זי ווערן באַשטראָפֿט.
דאָס ווערט אין מאָדערנעם דײַטש גערופֿן קאָמפּענסאַטאָרישע מיטלען.
דאַן, אויב מיר קענען זיך נישט פֿאַרשטיין, האָט דער אייראָפּעיִשער געריכט פֿאַר יוסטיץ דאָס לעצטע וואָרט וועגן
וואָס דאָ אין שווייץ צולייגט – דאָס שטייט אין די דאָקומענטן.
מיר וואָלטן געווען אַ בריסלער קאָלאָניע. און לעצטנס, אָבער נישט ווייניקער וויכטיק, וואָלטן מיר געמוזט צאָלן
געלט צו דער אייראפעישער פארייניקונג אויף אַ רעגולער באַזע.
דאָס זענען די פֿיר וויכטיקסטע פּונקטן וואָס טאַקע שטעלן די גרעסטע פּראָבלעם פֿאַר שווייץ.
און אַלע אַנדערע פּונקטן וואָס נאָך ווערן פֿאַרהאַנדלט, קענען אויך זײַן וויכטיק, אָבער זיי זענען נישט דער הויפּט־פּראָבלעם.
ווען איך הער אײַך, קען איך זען אַז דירעקטע דעמאָקראַטיע ווערט געשוואַכט, אַז זי איז אונטער סכנה, אַז סאָווערעניטעט
איז אונטער סכנה, אַז מיר זענען ניט מער טאַקע זעלבסטשטענדיק.
דו האָסט דעם אָפּצאָל בײַם סוף דערמאָנט. איך וואָלט געוואָלט דאָס אַ ביסל מער אויספֿאָרשן.
דאָס איז אַ אַזוי גערופענער מאַרק־אַרײַנטרעט־אָפּצאָל, למעשה אַ אַרײַנטרעט־בילעט אין דעם מאַרק.
פארוואס איז עס אזוי איין-זייטיק? די אייראפעישע פאראייניקונג האט אויך צוטריט צום שווייצער מאַרק.
פֿאַר וואָס נעמט שווייץ נישט אַזאַ אָפּצאָל?
ווי איז דער אומבאַלאַנס אַנטשטאַנען? און פֿאַר וואָס איז ער אַזוי אויסגעשפּראָכן?
מיר האָבן איצט ווידער געהערט פֿון פֿאַרשיידענע קוואַלן אַז די אייראָפּעיִשע פאראייניקונג
וויל לכאורה עטלעכע הונדערט מיליאָן יעדן יאָר.
דאָס צוזאַמעןגייט שנעל צו עטלעכע ביליאָנען אין אַ קורצער צײַט. ווי קומט דאָס פאָר?
פֿון דער פּערספּעקטיוו פֿון דער אי״יו – איך בין געווען אין בריסל מיט אַ דעלעגאַציע באַלד נאָך דעם ווי די ערשטע
פֿאַרהאַנדלונגען האָבן זיך צעבראָכן אין נאָוועמבער 2021.
– אין בריסל, איז שווייץ שטענדיק פֿאָרגעשטעלט געוואָרן ווי דער גרויסער "צערעפֿל־קלײַבער" און ווי אַ לאַנד וואָס געניסן פֿון
דער אייראָפּעיִשער פֿאַראייניקונג, און דערפֿאַר מוזן מיר צאָלן.
איצט שטעלט אייך פאָר, אויב די פאראייניקטע שטאַטן האָבן געהאַנדלט מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג, אָדער אויב כינע האָט
געהאַנדלט מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג – קיינער וואָלט קיינמאָל נישט געקומען אויף דעם געדאַנק צו נעמען געלט דערפֿאַר.
און וואָס באַטרעפֿט די באַציִונגען צווישן שווייץ און דער אייראפעישער פאראייניקונג, קויפֿן מיר נאָך אַלץ
בערך 20 ביליאָן מער פּער יאָר ווי פֿון זיי צו אונדז.
מיר זײַנען אַ זייער גוטער קונה פֿון דער אייראָפּעישער פאראייניקונג, און טאַקע זאָל די
אייראָפּעישע פאראייניקונג אונדז געלט צאָלן, נישט אומגעקערט.
אַזוי איז די וועלט משוגע, און די אייראפעישע פאראייניקונג דערוואַרט אַז דאָס זאָל זיין באַזירט אויף דעם נאָרוועגישן מאָדעל.
און איר קענט בערך אויסרעכענען אַז עס וואָלט מסתּמא זײַן ביז אַ ביליאָן פּער יאָר וואָס מיר
וואָלטן געמוזט צאָלן צו דער אייראָפּעישער פאראייניקונג.
עס איז גאָר אומפֿאַרשטענדלעך, און איך פֿאַרשטיי אויך נישט פֿאַר וואָס דער פֿעדעראַלער ראַט האָט דאָס נישט
אַרײַנגענומען אין די פֿאַרהאַנדלונגען פֿון אָנהייב אָן.
אַזוי די פּונקטן ווערן שוין נישט מער דיסקוטירט אין בריסל.
ווי קומט דאָס? האָט די שטאַט־רעגירונג עפּעס פאַרלוירן איר וועג? איז דאָס נישט וויכטיק פֿאַר זיי?
צי שאַצן זיי אַנדערע זאַכן אַזוי הויך, אַז זיי זאָגן: "דאָס איז נישט קיין פּראָבלעם, מיר וואָלטן בעסער באַצאָלן אַ
ביליאָן, ווײַל דעמאָלט קריגן מיר אַזוי פיל אַנדערש צוריק?"
וואָס וואָלט דאָס אַנדערע זאַך זײַן? וואָס איז די ראַציאָנאַליטעט, די לאָגיק פֿון דעם פֿעדעראַלן ראַט?
מיר דאַרפֿן נעמען אַ שריט צוריק. דעם 26סטן מײַ 2021 האָט דער פֿעדעראַלער ראַט איבערגעריסן די פֿאַרהאַנדלונגען אין בריסל.
אין יענער צײַט איז פּרעזידענט פּאַרמעלין אַרויסגעטראָטן פֿאַר די מעדיע מיט פֿרוי פֿאָן דער לײַען – וואָס איז דאָרטן
געשטאַנען מיט אַ שטיינערנעם אויסדרוק אויפֿן פּנים – און האָט איר געזאָגט: "מיר קענען נישט אונטערשרײַבן דעם אָפּמאַך."
און דאַן איז אין בערן געשען דאָס פֿאָלגנדיקע: די אַנדערע פּאַרטייען האָבן זיך מאַסיוו אַרײַנגעמישט בײַם פֿעדעראַלן ראַט:
דאָס איז נישט מעגלעך; ער מוז אָנהייבן נײַע פֿאַרהאַנדלונגען.
איגנאַציאָ קאַסיס, דער אויסערן־מיניסטער, האָט דעמאָלט געזאָגט: "מיר וועלן קיינמאָל נישט אונטערשרײַבן אַ ראַם־אַגרימענט 2.0."
אָבער וואָס ער האָט איצט געטאָן איז ערגער ווי אַ פֿריימווערק־אַגרימענט 2.0.
ווײַל אין יענער צײַט זענען די פֿאָנדן נישט אַרײַנגערעכנט געוואָרן אין דער אייראפעישער פאראייניקונג.
און שווייץ האָט דאַן אומבאַדינגט באַצאָלט איין ביליאָן שווייצער פֿראַנק צום אייראָפּעיִשן פאראייניקונג אין סעפּטעמבער 2021.
די מענטשן אין בערן האָבן זיך שולדיק געפֿילט.
איך געדענק אויך אַז עס זענען געווען פּאָליטיקער וואָס זענען געגאנגען קיין בריסל און האָבן זיך
אנטשולדיקט אין נאמען פֿון שווייץ. שטעלט אייך נאָר דאָס פאָר.
און דאָס איז געווען די שטימונג וואָס האָט געפֿירט דעם פֿעדעראַלן ראַט ווידער אַרײַנצוטרעטן אין
פֿאַרהאַנדלונגען מיט דער אייראָפּעישער פאראייניקונג.
דעם מאָל, ליידער, גלייב איך נישט אַז דער פֿעדעראַלער ראַט וועט אויף זײַן אייגענער איניציאַטיוו אָפּשטעלן די עקסערסייז.
ער וועט מסתּמא – כּמעט זיכער – דאָס ברענגען פֿאַרן פּאַרלאַמענט און לעסאָף פֿאַרן וואַלגעבער.
דאָרט אויך שטעלט זיך די גרויסע פֿראַגע: "זאָל דאָס געטאָן ווערן מיט אַ מערהייט פֿון די
שטאַטן אָדער נאָר מיט אַ מערהייט פֿון די מענטשן?"
דער פּשוטער פאַקט אַז דאָס איז נישט אַ זאַך וואָס מען נעמט פֿאַר געגעבן, אַז מען דאַרף אַ מערהייט פֿון די קאַנטאָנען, ווייזט פשוט
אַז מענטשן זענען מודעים אַז די באַפעלקערונג איז זייער קריטיש – און אפילו ווילן
איבערשרײַבן די מערהייט פֿון די קאַנטאָנען אין דעם פאַל.
איצט איז דאָ די קאָמפּאַס־יניציאַטיוו, וואָס טאַקע וויל דערגרייכן דאָס זעלבע, נעמלעך אַז די גאַנצע דעמאָקראַטיע –
אַרײַנגערעכנט די קאַנטאָנען – קען האָבן אַ שטימע. דאָס איז וואָס מען מיינט מיט דער מערהייט פֿון די קאַנטאָנען.
איר זענט אויך אונטערנעמערס – ווי מיר האָבן געזאָגט בײַם אָנהייב – נישט נאָר פּאָליטיקער.
וואָס דאַרף מען טאָן כדי מצליח צו ווערן אין אייראָפּע אין געשעפט־זאַכן און האַנדל?
צי זענען בכלל נייטיקע ספּעציעלע אָפּמאַכן, אָדער וואָס פֿאַר אַ פּאָליטישער ראַם – נישט פּונקט ראַם־אָפּמאַכן – איז נייטיק?
איז פֿרײַער האַנדל גענוג? אָדער וואָס פֿאַר אַ באַגריף האָסטו טאַקע אין זינען ווי אַ אַלטערנאַטיוו צו דער
שטאַרקער אינסטיטוציאָנעלער אינטעגראַציע וואָס די אייראפעישע פאראייניקונג, בריסל און בערן ווילן?
נו, איך וויל אָנהייבן מיט צו זאָגן אַז דאָס איז מיר אויך וויכטיק: מיר ווילן נישט קריג מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג.
אגב, איך בין אויך נישט צופרידן ווען די אייראפעישע פאראייניקונג גייט אויך נישט גוט.
זי גייט נישט גוט. די אייראפעישע פאראייניקונג איז נישט אין אַ גוטער עקאָנאָמישער פּאָזיציע.
איך האָב טאַקע נישט קיין הנאה דערפון, אָבער לעסאָף זענען מיר אינטערעסירט אין אַ גוטן
באַציִונג מיט דער אייראָפּעישער פאראייניקונג.
מיר קענען אויך שליסן אַזוי פילע אָפּמאַכן מיט דער אייראפעישער פאראייניקונג ווי מיר ווילן.
אָבער וואָס איז נישט אָננעמבאַר איז, אַז מיר – און דאָס איז געווען די וויכטיקסטע באָטשאַפֿט וואָס פֿעדעראַל־פּרעזידענט
פּאַרמעלין האָט דעמאָלט נישט געטאָרט זאָגן אין נאָמען פֿונעם פֿעדעראַלן ראַט – מוזן סוף־כּל־סוף קלאָר
און אָפֿנהאַרציק רעדן צום אייראָפּעיִשן פֿאַרבאַנד:
מיר קענען נישט און וועלן נישט אַרײַנטרעטן אין קיין הסכמות וואָס פֿאָדערן פֿון אונדז אָנצונעמען אײַערע געזעצן.
און דאָס זענען די עקאָנאָמישע אַדוואַנטאַזשן און חילוקים וואָס וועלן אונדז דערמעגלעכן זיך אויסצושטיין אין דער צוקונפֿט – כאָטש
מיר זײַנען אַ לאַנד מיט הויך לאָנען – אויב מיר האָבן מער אַטראַקטיווע באַדינגונגען, אויב מיר האָבן נידעריקערע
שטײַערן, אויב מיר האָבן אַרבעט־געזעצן וואָס זענען מער ליבעראַל ווי די אין דער אייראפעישער פארייניקונג.
און אַלע די מעלות העלפֿן אויך שווייץ צו זײַן מצליח אויף לאַנג צײַט.
און אויב מיר מוזן טוישן דאָס אַלץ, וועלן מיר צוריקפאַלן אין די דורכשניטלעכע מיטלשטאָק פֿון אייראָפּע.
דאַן וועלן מער נישט זײַן קיין לעגאַלע חילוקים.
דאָס ווערט אין הײַנטצײַטיקער שפּראַך גערופֿן "גלײַכע באַדינגונגען".
אַזוי איז אַלץ אויסגעגלייכט מיטן אײַזן. אַלע האָבן די זעלבע געזעצן. און מיר ווילן דאָס נישט.
מיר ווילן נישט גלײַכע שפּיזלעך, מיר ווילן לענגערע שפּיזלעך.
דאַן וועלן מיר ווייטער זײַן עקאָנאָמיש מצליח.