Aku krasa bangga bisa ngomong karo Stefan Magnet, panata lan pelaksana, pimpinan sakabèhé acara, bos AUF1.
Stefan, kowe krasa piye saiki sawisé dina sing mulya iki, lan wingi uga?
Akeh sing wis kelakon, kowe akeh sing butuh.
Iku pancen organisasi sing luar biasa, kowe bisa weruh sanajan durung tau nindakake kaya ngene sadurunge.
Kowe piye? Apa kuwi cocog karo pangarepanmu?
Apa sampeyan tau nduwé konferensi sing pancèn sampeyan delok ing bayangan pikiranmu?
Ya, aku lega lan bungah banget, lan lucu kowe ngomong kaya ngono, amarga nalika kowe ndeleng nganggo
mata batin, kowe bisa weruh maneh kakuwatan pikiran.
Sawetara wulan kepungkur, nalika aku nyadari yen aku pancen kepengin nindakake iki, aku mbayangake kepiye carane bisa mlaku.
Lan kuwi pancen sing kelakon.
Wong-wong ing kene. Lokasi ing kene apik banget. Suasana lan energi pancen kuwat banget.
Lan aku lega amarga kabeh lumaku tanpa alangan.
Saka siji sisih, masalah-masalah sing bisa uga disebabake déning pihak liyané.
Liwat pendekatan kita sing rahasia lan nggatekake keamanan, kita wis ngilangi kemungkinan iki lan nyegah supaya ora kelakon.
Nanging mesthi wae, kita wis nglumpukake akèh selebriti ing kéné, lan kuwi uga ateges akèh ego.
Iku uga nyenengake kanggo aku: apa pengaruhe iki?
Apa iki bakal dadi campuran sing mbebayani utawa sing rukun?
Lan iku bisa maringi kita pangarep-arep. Iku banget guyub rukun.
Iku banget ngarah marang konsensus, lan iku maneh nuduhake yen manungsa iku makhluk sing
kasengsem karo kerjasama. Saiki kita wis ngalami kuwi.
Aku pancen seneng banget amarga wis kasil.
Endah tenan. Yen aku ora salah, sampeyan uga ngomong ing pidato pambuka esuk iki manawa rakyat, yaiku kita
kabeh bebarengan, saiki nemtokake saka ngendi kuwasa asalé, lan manawa kuwi asalé saka rakyat.
Iki ateges kita ora gumantung maneh marang Davos utawa apa wae. Ing kéné, kakuwasan saiki metu saka
Praha lan bakal saya akèh dipindhahaké marang rakyat.
Apa sampeyan rumangsa yèn saiki wis ana wiwitan ing kéné? Tujuan pisanan sing bisa
diomongaké, yèn kita bakal mbangun adhedhasar iki.
Apa sampeyan optimis babagan taun 2025 ing format iki?
Ya, ing pirang-pirang panel wis diomongake, kaya sing kowe kandha, yen kakuwatan metu
saka kita, lan kakuwatan metu saka sang raja.
Lan ana wong liya sing nyitir paribasan kondhang: "Kedaulatan ana ing tangan wong-wong sing nemtokake kahanan darurat," lan kita
wis menehi pertimbangan sing cetha banget marang kahanan darurat.
Kita wis nimbang lan mbahas apa sing bakal kita lakoni yen ana kahanan darurat maneh, amarga kita ora pengin
dadi korban pasif maneh; kita pengin tetep luwih maju.
Lan kita pengin ndeleng apa sing bakal teka, mbangun jaringan, lan kerja bareng.
Lan wis ana sawetara asil sing nguntungake, amarga kita wis weruh manawa sanajan kita wis ngerti babagan
Corona suwene limang taun, kita isih bisa luwih kerja sama.
Iki wis nyorot kesalahan sing saiki bakal kita benerake.
Lan saka sudut pandang kuwi, aku mikir iki pancen banget konstruktif, ing siji sisih saka apa sing bisa ditawakake babagan
isi sing bakal kita siarkan kabeh, nanging uga saka apa sing bakal kita bawa bali, ing ngendi kita bakal
terus sinau, lan ing ngendi kita bakal terus ngfokusake upaya kita ing wulan-wulan sing bakal teka.
Lan aku optimis babagan taun 2025.
Ing sisih siji, taun iki bakal dadi taun sing banget angel.
Akeh krisis sing lagi disiapake kanggo kita, saka perang nganti ambruké ekonomi lan panyitaan, kabèh kalebu. Mbok
menawa malah ana diktator higienis anyar. Kita ora ngerti.
Nanging sing kita ngerti yaiku kita pengin terus ngembangake, kita pengin kerja bareng luwih akeh, lan mulane aku positif.
Saben krisis, sistem uga kelangan wong-wong sing pracaya marang sistem kuwi, lan kuwi wis bola-bali kedadeyan dina iki.
Yen ana wong sing wis ninggalake sistem amarga wis tangi lan nyadari yen ing kene ana
goroh sing makarya, dheweke wis siap owah.
Lan sing paling penting, dheweke ora bakal bali menyang sistem, iku intine.
Kita banjur bisa makarya bareng karo wong-wong iki ing mangsa ngarep, lan kita bakal
nindakake kuwi luwih lan luwih saben ana krisis.
Cetha, kita lagi nyedhak marang mripat badai, mripat topan, lan ing kana kita bakal weruh kabeh kanthi cetha.
Nyuwun pangapunten. Vladimir Putin nelpon.
Oh ya, persis. Iku penting, mesthi.
Dhèwèké bakal ana ing kana taun ngarep uga.
Ora pati penting kaya Kla.TV. Kuwi apik tenan, mesthi wae.
Wong-wong wis padha seneng atine. Sampeyan sing mutusake apa kudu mbusak kuwi.
Dadi ya, pancen kaya ngono. Sampeyan bisa weruh yèn wong-wong saiki santai.
Thomas ana ing panggung suwéné 14 jam. Mesthi waé saiki dhèwèké ngalami hipoglikemia lan perlu nindakake bab sing nyenengake.
Kabeh kuwi ora apa-apa, kaya ngono carane kene, kuwi kasunyatan.
Ya, aku mikir kita lagi mlebu jaman sing nyenengake, lan aku ngarep bakal ana sekuel.
Ing kahanan apa wae, kita pancen termotivasi lan kepengin nerusake.
Iki bakal gumantung marang sawetara faktor, kayata para panyokong, apa bisa mlaku, amarga kabèh iki dibiayai saka sumbangan.
Nanging aku yakin yen wong-wong weruh apa sing wis kita capai, padha bakal ndhukung kita.
Kita ngundang akèh banget media gratis.
Uga Kla.TV, Report 24, PI-News, lan sapiturute, amarga kita kasengsem kerja bareng.
Kita duwe proyek dhéwé. Kita kudu nemokake dhéwé carane nyukupi kabutuhan ing wektu sing angel iki.
Nanging kita kudu kerja bareng. Iku ora ateges kita kabeh saiki arep omah-omah.
Aku wis duwe pengalaman sing cukup ing babagan kuwi. Aku duwe bojo, aku duwe anak-anak, aku seneng.
Nanging kita mesthi kudu padha nyawiji ing saben proyek. Iku pancen penting banget.
Yen kita weruh ana proyek sing kudu kita garap bebarengan, mula kita kudu nindakake.
Nalika ana kahanan darurat, kita kudu saling mbantu.
Mangkono kuwi intiné. Lan kuwi tujuwané. Saiki kita ora bakal ketemu saben telung minggu maneh.
Nanging sepisan setaun, kita kudu bisa ngatur.
Apik tenan. Kuwi kesan sing sampeyan entuk nalika mlaku liwat kéné, sanajan pas istirahat, nalika akèh wong padha mili metu.
Ora ana kesan yen ana wong sing mbantah rincian apa wae ing kene; nanging tansah ana kesan yen wong-wong padha nggoleki
titik temu, fokus sing padha marang perkara sing lagi diadhepi, supaya kita saiki bisa bebarengan entuk momentum.
Aku mikir energi sing metu saka iki pancen fantastis. Matur nuwun sanget.
Kita bubar iki wis takon marang para panyatur maneka pitakon liyane.
Saiki rencana-rencana lagi digarap kanthi skala gedhe, ing format gedhe, melu pengacara, ilmuwan, lan media.
Pirsawan biasa, umpama ana ing omah, lungguh ing kana, saiki lagi nonton program kasebut.
Apa sing bisa ditindakake kanthi spesifik? Aku bakal ngomong, ing kahanan iki, yen ana sensor sing tambah ketat lan kita
bisa uga ora bisa maneh nikmati kabeh mau online kaya saiki.
Topik pencegahan krisis, khususé jaringan regional. Apa sampeyan setuju karo kuwi?
Kowe ngomong: Para pamirsa sing kinurmatan, ya, gawe jaringan sacara lokal ing
wilayahmu. Pasthekake supaya padha kenal karo kowe.
Iku kunciné. Dadi Kevin kandha offline iku bio anyar.
Kita uga kudu jejaring offline.
Aku mikir apa sing kowe lakoni ing Kla.TV karo S&G, yaiku lingkaran distribusi iki,
pancen apik. Wong-wong kudu mbantu awake dhewe.
Aku tanpa sadar nampa iki pirang-pirang taun kepungkur, nanging aku ora bisa mangerteni dimensi
sing luwih ageng ing ngendi kabèh iki kelakon.
Aku mikir apik banget manawa kowe wis ngetrapake proyek-proyek pionir ing kene.
Lan kita kudu jejaring. Kita kudu gabung kekuwatan karo lingkaran pertukaran sing relevan.
Kita kudu mesthekake yen kita entuk pangan saka panyedhiya regional, paling becik saka petani ramah, saka
wong-wong mau kita isih bisa entuk pasokan sanajan ing krisis – sanajan tanpa sertifikat higiene utawa kode QR.
Dadi iki jinis-jinis bab sing kowe kudu jejaring. Pencegahan krisis, apa wae.
Mula saka iku, kita pancen kudu nindakake kabeh sing isih diidini pamarentah kanggo kita saiki, kabeh sing
diijini supaya kita bisa nyiapake awake dhewe kanggo krisis.
Penting banget mung nyedhiyakake pasokan nalika ana apa-apa.
Lan kita wis nemtokake telung perkara ing grup media kita sing saben individu bisa nindakake kanggo
nyiapake lan nguwatake struktur alternatif kita.
Ing sisih siji, kuwi ateges nolak ing endi wae sing bisa.
Iki tegese ora melu-melu nalika kowe ora perlu.
Mula, kabèh sing diatur déning sistem, utamané nalika ana langkah paksa anyar, kudu ditolak.
Nyebarake informasi, pendidikan, kawruh, inspirasi, nanging uga media alternatif.
Lan sing katelu yaiku nyedhiyakake dhukungan. Dhukungan ing pirang-pirang wujud.
Apa padha aktivis sing butuh dhukungan ing lapangan amarga padha nindakake apa-apa.
Apa iki bisa uga para petani sing kadang-kadang butuh pitulungan.
Apa demonstrasi utawa media alternatif, kadhangkala uga butuh dhuwit, amarga 'ora ana apa-apa sing kelakon tanpa dhuwit'.
Dadi cetha banget yèn kowe péngin nggayuh bab-bab gedhé, kowe uga butuh dhuwit.
Kabeh iki. Ana telung bab iki: nolak, nyebarake, lan ndhukung.
Sapa waé bisa nindakake kuwi. Lan pikirna dhéwé: kepiye carané aku njupuk tanggung jawab pribadi lan melu?
Apa sing bisa tak lakoni? Apa aku bisa luwih melu mbantu ing lingkungan?
Apa aku bisa mbentuk klub? Apa aku bisa nerusake kawruh marang wong liya? Pikirna apa sing bisa kowe lakoni.
Ora kabeh wong ekstrover nganti kudu tansah nyelupake irung ing ngarep kamera.
Ora saben wong mesthi kepengin nindakake apa-apa karo media, karo perlawanan, utawa karo demonstrasi. Asring
kuwi ngentekake tenaga. Nanging ana kemungkinan liyane:
Nanging banjur ana kemungkinan liyane. Pikirna: Apa sing bisa tak lakoni? Lan apa sing kudu tak lakoni.
Amarga yen kowe ora nindakake apa-apa, wong liya bakal nindakake. Kuwi sing paling awon.
Kita mesthi ndhukung kabèh iki lan nduwèni pangarep-arep lan harapan sing dhuwur banget.
Lan matur nuwun kanggo tembung pungkasan kuwi.
Muga-muga begja kanggo sisa bengi iki, muga-muga kowe seneng-seneng.
Mbok menawa ketegangan saiki wis rada kendho. Aku bisa mbayangake kowe wis nggawa akèh beban.
Aku pengin ngomong sawetara tembung. Matur nuwun wis ana ing kene.
Aku banget seneng kowe wis nanggapi ajakan kanggo melu ing kene lan nglaporake acara iki. Iki pancen penting banget.
Dadi kerjasama pancen kunci, lan aku pancen seneng bab kuwi. Terusake lan dhukung para pamirsa, kalebu Kla.TV.
Amarga mung kanthi cara kuwi sing bisa mlaku. Matur nuwun.
Apik tenan, matur nuwun, Stefan.
Elsa Mittmannsgruber saka AUF1 ana kene karo aku.
Kaya sing tak krungu, panitia wiwitan utawa malah pangripta gagasan kanggo konferensi taun iki ing Alternative WEF.
Bu Mittmannsgruber, piye panjenengan ngrembug konferensi iki nganti saiki, ing dina kapindho?
Panjenengan kados pundi? Apa panjenengan wareg?
Ya, aku pancen bungah banget. Ana semangat optimisme sing nyata ing kamar-kamar iki.
Sawetara topik sing pancen nyenengake lan kontroversial diajokake ing meja.
Wong-wong pancen ngomong apa sing ana ing pikirane tanpa nahan-nahan lan uga nyoba golek solusi.
Lan aku optimis manawa kita bisa mbangun saka iki lan isih ana prekara gedhe banget sing bisa berkembang.
Ya, apik tenan. Dadi iki maringi kita pangarep-arep. Kowé bisa weruh energiné, positif, kowé bisa ngrasakaké.
Apa sampeyan pracaya manawa bisa ngatasi pamisahan iki, supaya kabèh media, ilmuwan, lan pengacara bisa kerja bareng kanggo masa
depan sing padha tanpa kudu sarujuk ing kabèh bab saiki? Nanging, kaya sing wis kasebut sadurungé, fokus waé ing siji titik iki?
Aku mikir mesthi angel kanggo kabeh wong obah ing arah sing padha.
Nanging mesthi ana siji sisih sing nggawa bobot luwih abot lan mung nemtokake swasana lan arah.
Sawetara wektu suwé, kuwi sisih globalis, lan aku yakin saiki sisih liyané sing lagi njupuk langkah-langkah
tandha bales lan pancèn bisa nggawé prabédan lan maringi inspirasi marang akèh wong liya.
Pancen wayahe owah. Iku cetha.
Kita isih duwe pitakon pungkasan sing wis kita takon marang kabeh wong. Yaiku: Panjenengan mikir apa babagan jaringan sing ora
gumantung marang internet – yaiku sacara regional ing panggonan?
Apa padha pamirsa AUF1 utawa pamirsa Kla.TV, ora masalah, wong-wong ing lapangan ora mung gumantung
marang media ing internet, nanging uga nyambung jaringan sacara regional nalika ana sensor.
Apa iki masalah penting sing cedhak karo atimu?
Iki poin sing pancen penting banget.
Masalahe mung dicegah.
Dadi angel mbayangake kita ngatur rapat, konferensi, utawa acara gedhe ing Jerman utawa Austria saiki.
Sawisé panggonan diumumaké, kita langsung ngadhepi pembalasan lan panggonan kuwi dibatalaké manèh amarga para
penyelenggara mung wedi banget lan kena tekanan sing kakehan.
Sayange, iku pancen masalah sejatine.
Yen saiki kita ngalih menyang negara liya, kaya sing wis kita lakoni, mula bisa lan mesthi banget penting supaya kita bisa
ketemu langsung, jejaring langsung, lan ngobrol siji lan sijine.
Iki kimia sing pancen beda, suasana uga beda, nalika kowe pancen ndeleng awakmu dhewe.
Dina iki aku uga ketemu akèh wong sing sadurungé mung tak wawancarai liwat Zoom, lan saiki
aku bisa nyawis tangan langsung kaping pisan.
Iku raos sing endah lan uga nggawe kowe rumangsa luwih kuwat.
Ana uga kakuwatan sing luwih gedhé, daya dorong sing luwih gedhé nalika kowe mung
ngrasakaké energi nalika kabèh wong ana ing kono.
Nanging ya, kaya sing wis tak kandhakake, sayangé kuwi rada dadi masalah, nanging mesthi waé kita
lagi nindakake apa sing bisa kanggo ngganti kuwi.
Sampeyan bisa weruh yèn iku gedhé lan ageng.
Nanging saiki para pamirsa ing papan acara padha jejaring, sing logis sacara lokal lan regional, tanpa gumantung marang kita.
Mesthi, ya, mesthi wae.
Mesthi wae, kuwi pancen penting banget, lan adoh saka jagad digital, amarga ing kana
kowe mung mencet tombol banjur kowe ilang.
Ya, persis, dadi pancen kaya ngono – perlawanan saya mundhak.
Yen kowe mbentuk kelompok-kelompok cilik ing saben wilayah, kabeh diwiwiti saka cilik, banjur padha bisa jejaring siji
lan sijine, kabeh saya gedhe lan gedhe, lan kowe pancen weruh pinten akeh sing sejatine ana, pinten akeh kita.
Matur nuwun sanget kanggo wawancarane.
Aku ngerti kowe ing kene akeh sing butuh, lan uga ing dalan ing endi-endi.
Matur nuwun kanggo wektu panjenengan, lan mugi-mugi sukses lan begja ing konferensi.