איך האָב די כּבֿוד צו רעדן מיט שטפֿאַן מאַגנעט, דעם אָרגאַניזאַטאָר און דורכפֿירער, דעם הויפּט
פֿון דער גאַנצער געשעעניש, דעם באָס פֿון AUF1.
סטעפֿאַן, ווי פילסטו זיך איצט נאָך דעם גלאָריעזן טאָג און אויך נעכטן?
אַ סך איז געשען, מען האָט דיך זייער געזוכט.
עס האָט געפֿאָדערט אַ אומגלויבלעכע סך אָרגאַניזאַציע, ווי איר קענט זען, אפילו אויב איר האָט קיינמאָל נישט געטאָן עפּעס אַזוי.
ווי גייט עס אײַך? צי האָט עס אײַערע דערוואַרטונגען דערפֿילט?
האָסטו געהאַט אַ קאָנפֿערענץ וואָס דו האָסט טאַקע געזען אין דײַן גײַסטיקן אויג?
יאָ, איך בין באַפֿרײַט און איבערגליקליך, און עס איז שפּאַסיק אַז דו זאָגסט דאָס, ווײַל ווען מען זעט עס אין זײַן
גײַסטיקן אויג, קען מען ווידער זען די מאַכט פֿון געדאַנקען.
אַ פּאָר חדשים צוריק, ווען איך האָב פֿאַרשטאַנען אַז איך וויל דאָס טאַקע טאָן, האָב איך זיך פאָרגעשטעלט ווי עס קען אַרבעטן.
און דאָס איז פּונקט וואָס איז געשען.
עס זענען געווען די מענטשן דאָ. דער אָרט דאָ איז ווונדערלעך. די אַטמאָספֿערע און די ענערגיע זענען טאַקע שטאַרק.
און איך בין באַרויִקט אַז עס איז דורכגעגאַנגען אָן קיין פּראָבלעמען.
אויף דער איין זײַט, פּראָבלעמען וואָס קען מען האָבן געפֿירט דורך די אַנדערע זײַט.
דורך אונדזער קאָנספּיראַטאָרישן און זיכערהייט־באַוווּסטזיניקן צוגאַנג, האָבן מיר דאָס
אויסגעשלאָסן און פֿאַרמיידט אַז עס זאָל פּאַסירן.
אָבער פֿאַרשטייט זיך, האָבן מיר דאָ צוזאַמען געבראַכט אַ סך באַרימטע מענטשן, און דאָס מיינט אויך אַ סך עגאָס.
עס איז אויך געווען שפּאַנענדיק פֿאַר מיר: וואָס פֿאַר אַ ווירקונג וועט דאָס האָבן?
וועט עס זײַן אַ טאַקסישע מישונג אָדער אַ האַרמאָנישע?
און עס קען אונדז געבן האָפֿענונג. עס איז געווען זייער האַרמאָניש.
עס איז געווען זייער קאָנסענסוס־אָריענטירט, און דאָס האָט ווידער געוויזן אַז מענטשן זענען יצורים וואָס זענען
אינטערעסירט אין קאָאָפּעראַציע. מיר האָבן דאָס איצט דערלעבט.
איך בין טאַקע צופרידן אַז עס האָט זיך אויסגעאַרבעט.
ווי ווונדערלעך. אויב איך געדענק ריכטיק, האָסטו אויך געזאָגט אין דײַן אָפֿענונג־רעדע הײַנט מאָרגן, אַז די מענטשן,
דאָס הייסט מיר אַלע צוזאַמען, איצט באַשטימען, פֿון וווּ די מאַכט קומט, און אַז זי קומט פֿון די מענטשן.
דאָס מיינט אַז מיר זײַנען ניט מער אָפּהענגיק פֿון דאַוואָס אָדער פֿון עפּעס אַנדערש. אין דעם פאַל שטאַמט די מאַכט איצט
פֿון פּראַג און וועט מער און מער איבערגעגעבן ווערן צו די מענטשן.
פֿילסטו אַז דאָ איז שוין אַ אָנהייב געמאכט געוואָרן? אַ ערשטע מיילשטיין, וווּ דו קענסט זאָגן: מיר קענען אויפֿבויען אויף דעם.
זענט איר אָפּטימיסטיש וועגן 2025 אין טערמינען פֿון דעם פֿאָרמאַט?
יאָ, נו, אין די פֿאַרשיידענע פּאַנעלן האָט מען געזאָגט, ווי איר זאָגט, אַז מאַכט שטאַמט
פֿון אונדז, און מאַכט שטאַמט פֿון דעם סאָווערן.
און עמעצער האָט ציטירט אַ באַקאַנטן אויסזאָג: "די סאָווערעניטעט ליגט בײַ די וואָס באַשטימען דעם נויטצושטאַנד," און מיר האָבן
געגעבן זייער קאָנקרעטע באַטראַכטונגען וועגן דעם נויטצושטאַנד.
מיר האָבן באַטראַכט און דיסקוטירט וואָס מיר וואָלטן טאָן אויב נאָך אַ נויטצושטאַנד וואָלט אויפֿטרעטן, ווײַל מיר ווילן ניט
מער זײַן פּאַסיווע קרבנות; מיר ווילן בלײַבן אַ שריט פאָרויס.
און מיר ווילן קוקן פאָרויס צו וואָס קען קומען, נעצווערקן און צוזאַמען אַרבעטן.
און עס זענען שוין געווען עטלעכע פֿרוכפּערדיקע רעזולטאַטן, ווײַל מיר האָבן געזען, אַז כאָטש מיר האָבן שוין
פֿינף יאָר געוווּסט וועגן קאָראָנאַ, האָבן מיר נאָך אַלץ געקענט זיך נאָך מער קאָאָפּערירן.
דאָס האָט אַנטדעקט טעותים וואָס מיר וועלן איצט פאַרריכטן.
און פֿון דער פּערספּעקטיוו, מיין איך, איז עס געווען טאַקע זייער קאַנסטראַקטיוו, אויף דער איין זײַט אין טערמינען פֿון וואָס מע קען
אָפפֿערן אין טערמינען פֿון דעם אינהאַלט וואָס מיר אַלע וועלן בראָדקאַסטן, אָבער אויך אין טערמינען פֿון וואָס מיר נעמען
מיט זיך, וווּ מיר וועלן ווייטער לערנען, און וווּ מיר וועלן ווייטער פאָקוסירן אונדזערע שטרעבונגען אין די קומענדיקע חדשים.
און איך בין אָפּטימיסטיש וועגן 2025.
אויף דער איין זײַט, וועט עס זײַן אַ זייער שווער יאָר.
פֿאַר אונדז ווערן צוגעגרייט אַ סך קריזיסן, פֿון מלחמה ביז עקאָנאָמישן צוזאַמענברוך און
עקספּראָפּריאַציע, אַלץ איז אַרײַנגערעכנט. מעגלעך אפילו אַ נײַע היגיענע־דיקטאַטור. מיר ווייסן נישט.
אָבער וואָס מיר טאַקע וויסן איז אַז מיר ווילן ווייטער אַנטוויקלען, אַז מיר ווילן מער
צוזאַמען אַרבעטן, און דערפֿאַר בין איך פּאָזיטיוו.
מיט יעדן קריזיס פאַרלירט דער סיסטעם אויך מענטשן וואָס גלייבן אין אים, און דאָס האָט זיך הײַנט שוין פיל מאָל איבערגעחזרט.
ווען עמעצער פֿאַרלאָזט דעם סיסטעם, ווײַל ער אויפֿוועקט זיך און דערקענט אַז דאָ אַרבעטן ליגנס, איז ער גרייט זיך צו טוישן.
און העכער אַלץ, וועט ער קיינמאָל ניט צוריקקומען צום סיסטעם, דאָס איז דער קריטישער פּונקט.
מיר קענען דאַן אַרבעטן מיט די מענטשן אין דער צוקונפֿט, און מיר וועלן דאָס טאָן מער און מער מיט יעדן קריזיס.
קלאָר, מיר גייען צו דער אויג פֿון דער שטורעם, דער אויג פֿון דער הוריקאַן, און דאָרט וועלן מיר אַלץ קלאָר זען.
אַנטשולדיקט. וולאַדימיר פּוטין רופט.
אָ יאָ, פּונקט. דאָס איז וויכטיק, פֿאַרשטייט זיך.
ער וועט אויך קומענדיק יאָר דאָרט זײַן.
נישט אַזוי וויכטיק ווי Kla.TV. דאָס איז געווען גרויס, זיכער.
מענטשן זענען שוין אין אַ גוטער שטימונג. דו באַשליסט צי מען זאָל דאָס אַרויסשניידן.
אַזוי, דאָס איז פשוט אַזוי. מע קען זען אַז מענטשן זענען איצט רואיג.
טאָמאַס איז געווען אויף דער בינע פֿאַר 14 שעה. נאַטירלעך, ער איז איצט היפּאָגליקעמיש און דאַרף עפּעס שפּאַסיק טאָן.
אַלץ איז גוט, אַזוי גייט עס דאָ, דאָס איז די רעאַליטעט.
יאָ, איך מיין אַז מיר גייען אַרײַן אין שפּאַנענדיקע צײַטן, און איך האָף אַז עס וועט זײַן אַ המשך.
אין יעדן פאַל זענען מיר גאָר מאָטיווירט און ווילן פאָרזעצן.
עס וועט אָפֿהענגען פֿון אַ פּאָר פֿאַקטאָרן, ווי למשל די שטיצער, צי עס קען אַרבעטן, ווײַל
די גאַנצע זאַך ווערט פינאַנצירט דורך נדבֿות.
אָבער איך גלייב אַז ווען מענטשן וועלן זען וואָס מיר דערגרייכן, וועלן זיי אונדז שטיצן.
מיר האָבן אַזוי פילע פֿרײַע מעדיע־אויסגאַבעס איינגעלאָדן.
אויך Kla.TV, Report 24, PI-News, אאז״וו, ווײַל מיר זענען אינטערעסירט צו אַרבעטן צוזאַמען.
מיר האָבן אונדזערע אייגענע פּרויעקטן. מיר מוזן אַליין אויספֿינען ווי צו פֿאַרדינען גענוג געלט אין די שווערע צײַטן.
אָבער מיר מוזן צוזאַמען אַרבעטן. דאָס מיינט נישט אַז מיר אַלע מוזן איצט חתונה האָבן.
איך האָב גענוג דערפֿאַרונג אין דעם געביט. איך האָב אַ ווייב, איך האָב קינדער, איך בין גליקלעך.
אָבער מיר זאָלן זיכער צוזאַמען אַרבעטן פּראָיעקט פֿאַר פּראָיעקט. דאָס איז גאָר קריטיש.
אויב מיר זעען אַז עס איז אַ פּרויעקט וווּ מיר דאַרפֿן צוזאַמען אַרבעטן, דאַן מוזן מיר דאָס טאָן.
ווען עס איז אַ נויטפֿאַל, מוזן מיר זיך הילפֿן איינער דעם אַנדערן.
דאָס איז וואָס עס גייט אַרום. און דאָס איז דער פּונקט. מיר וועלן נישט מער זיך טרעפֿן יעדע דרײַ וואָכן.
אָבער אַמאָל אַ יאָר זאָלן מיר עס קענען.
זייער שיין. דאָס איז געווען דער אימפּרעשאַן וואָס איר האָט באַקומען ווען איר האָט דאָ דורכגעגאַנגען, אפילו
בײַ די פּויזעס, ווען אַלע מענטשן זענען אַרויסגעשטראָמט.
מען האָט נישט באַקומען דעם אײַנדרוק אַז עמעצער האָט זיך דאָ געשטריטן וועגן קיין דעטאַילן; נאָר שטענדיק האָט מען געהאַט דעם
אײַנדרוק אַז מענטשן האָבן געזוכט אַ געמיינזאַמע באָדן, אַ געמיינזאַמע פאָקוס אויף דער זאַך,
כּדי מיר איצט צוזאַמען קענען באַקומען מומענטום.
איך מיין אַז די ענערגיע וואָס קומט פֿון דעם איז גאָר פאַנטאַסטיש. אַ גרויסן דאַנק.
מיר האָבן נאָר געפרעגט פֿאַרשיידענע רעדנער אַ אַנדערע פֿראַגע.
יעצט זענען געמאכט געוואָרן פּלענער אויף אַ גרויסן מאַסשטאַב, אין גרויסע פֿאָרמאַטן, מיט
אַדוואָקאַטן, וויסנשאַפֿטלער און די מעדיע.
דער געוויינטלעכער צוקוקער, לאָמיר זאָגן, אין שטוב, זיצט דאָרט און קוקט איצט די פּראָגראַם.
וואָס קען ער ספּעציפיש טאָן? איך וואָלט געזאָגט, אין דער סיטואַציע, אויב עס איז מער צענזור און מיר וועלן מער נישט קענען
הנאה האָבן פֿון דער גאַנצער זאַך אָנליין ווי מיר טאָן הײַנט.
דער טעמע איז קריזיס־פּרעווענטיאָן, ספּעציפיש רעגיאָנאַלע נעצווערקונג. צי זענט איר אַ שטיצער דערפון?
זאָגט איר: טײַערע צוקוקער, יאָ, נעצװערקט אָרטיק אין אײַער געגנט. זאָרגט אַז זיי זאָלן אײַך באַקענען.
דאָס איז דער שליסל. אַזוי האָט קעווין געזאָגט, אַז אָפֿליין איז די נײַע ביאָ.
מיר מוזן פשוט אויך אָפֿליין נעצווערקן.
איך מיין אַז וואָס איר טוט בײַ Kla.TV מיט S&G, דאָס הייסט די פֿאַרשפּרייטונג־קרײַזן, איז גרויס. מענטשן זאָלן זיך העלפֿן.
איך האָב דאָס אומבאַוווסט באַקומען פֿיל יאָרן צוריק, אָבער איך האָב נישט געקענט פֿאַרשטיין די
גרעסערע דימענסיע, אין וועלכער דאָס אַלעס פּאַסירט.
איך מיין אַז עס איז גרויס אַז איר האָט שוין דאָ פּיאָנירישע פּראָיעקטן דורכגעפֿירט.
און מיר דאַרפֿן נעצווערקן. מיר דאַרפֿן זיך פֿאַרבינדן מיט רעלעוואַנטע אויסטויש־קרײַזן.
מיר מוזן זיכער מאַכן אַז מיר באַקומען אונדזער עסן פֿון רעגיאָנאַלע צושטעלערס, אידעאַלערווייז פֿון פֿרײַנדלעכע פֿאַרמערס,
פֿון וועמען מיר קענען נאָך באַקומען פֿאַרזאָרגונגען אַפֿילו בעת אַ קריזיס – אַפֿילו אָן אַ היגיענע־סערטיפֿיקאַט אָדער QR־קאָד.
אַזוי זענען דאָס די מינים זאַכן, וווּ מען מוז נעצווערקן. קריזיס־פּרעווענטיאָן אין יעדן פאַל.
אַזוי זאָלן מיר זיכער טאָן אַלץ וואָס די רעגירונג לאָזט אונדז נאָך הײַנט טאָן, אַלץ וואָס מיר זענען
דערלויבט צו טאָן כּדי זיך צוגרייטן פֿאַר דער קריזיס.
עס איז זייער וויכטיק פשוט צו האָבן אַ צושטעלונג גרייט ווען עפּעס קומט אויף.
און מיר האָבן אין אונדזער מעדיע־גרופּע אויסגעאַרבעט דריי זאַכן וואָס יעדער איינצעלער קען טאָן צו
צוגרייטן און שטאַרקן אונדזערע אַלטערנאַטיווע סטרוקטורן.
אויף דער איין זײַט האָט דאָס געמיינט זיך אָפּזאָגן וווּ מעגלעך.
דאָס מיינט נישט מיטצושפּילן ווען דו מוזט נישט.
אַזוי, אַלע זאַכן וואָס דער סיסטעם באַשטימט, באַזונדערס ווען עס זענען נײַע קאָערציאָנעלע מיטלען, זאָל מען זיי אָפּזאָגן.
פֿאַרשפּרייטן אינפֿאָרמאַציע, בילדונג, וויסן, אינספּיראַציע, אָבער אויך אַלטערנאַטיווע מעדיע.
און דער דריטער איז געווען צו צושטעלן שטיצע. שטיצע אין פילע פֿאַרשיידענע פֿאָרמען.
צי זיי זענען אַקטיוויסטן וואָס דאַרפֿן לאָקאַלע שטיצע, ווײַל זיי טוען עפּעס.
צי דאָס זײַנען אפֿשר בױערן וואָס דאַרפֿן אַמאָל הילף.
צי עס זײַנען דעמאָנסטראַציעס אָדער אַלטערנאַטיווע מעדיע, זיי דאַרפֿן אויך מאָל געלט, ווײַל "נישט פּאַסירט אָן געלט".
עס איז גאַנץ קלאָר אַז אויב איר ווילט דערגרייכן גרויסע זאַכן, דאַרפֿט איר אויך געלט.
אַלע די זאַכן. עס זענען די דריי זאַכן: אָפּווייזן, פֿאַרשפּרייטן און שטיצן.
יעדער קען דאָס טאָן. און טראַכט דערפֿון אַליין: ווי קען איך נעמען פּערזענלעכע אחריות און זיך באַטייליקן?
וואָס קען איך טאָן? קען איך זיך מער באַטייליקן אין הילף פֿאַר דער שכנות?
קען איך אפֿשר אָנהייבן אַ קלוב? קען איך איבערגעבן קיין וויסן צו אַנדערע? טראַכט וועגן וואָס דו קענסט טאָן.
נישט אַלעמען איז אַזוי עקסטרעווערטירט, אַז זיי מוזן שטענדיק שטעלן זייער נאָז פאָרויס פֿון דער קאַמערע.
נישט אַלעמען וויל נייטיק טאָן עפּעס מיט די מעדיע, מיט קעגנשטעל אָדער מיט דעמאָנסטראַציעס. דאָס איז אָפֿט
מאַטערנדיק. אָבער דאַן זענען דאָ אַנדערע מעגלעכקייטן:
אָבער דאַן זענען דאָ אַנדערע מעגלעכקייטן. באַטראַכט: וואָס קען איך טאָן? און וואָס זאָל איך טאָן?
ווייל אויב דו טוסט גאָרנישט, וועלן אַנדערע טון. דאָס איז די ערגסטע זאַך.
מיר שטיצן, כמובן, די גאַנצע זאַך און האָבן זייער הויך דערוואַרטונגען און
האָפֿענונגען. און אַ דאַנק פֿאַר די לעצטע ווערטער.
און גוט גליק פֿאַר דעם רעשט פֿון דער אָוונט, איך האָף אַז דו וועסט האָבן אַ גרויסע צײַט.
אולי איז די שפּאַנונג איצט אַ ביסל געלאָזט. איך קען זיך פאָרשטעלן אַז דו האָסט אַ סך געטראָגן.
איך וואָלט געוואָלט זאָגן אַ פּאָר ווערטער. אַ דאַנק אַז איר זענט דאָ.
איך בין זייער צופרידן אַז איר האָט געענטפֿערט אויף דעם רוף צו אָנטיילנעמען דאָ און באַריכטן
וועגן דער געשעעניש. עס איז פשוט זייער וויכטיק.
אַזוי איז קאָאָפּעראַציע טאַקע דער שליסל, און איך בין טאַקע צופרידן דערפֿון. גייט ווייטער און שטיצט די
צוקוקער, אַרײַנגערעכנט Kla.TV. ווײַל דאָס איז דער איינציקער וועג ווי עס קען אַרבעטן. אַ דאַנק.
זייער גוט, אַ דאַנק, סטפֿאַן.
עלזאַ מיטמאַננזגרובער פֿון AUF1 איז דאָ מיט מיר.
ווי איך האָב געהערט, אַ איניציאַטאָר אָדער אפילו דער אָריגינאַטאָר פֿון דער געדאַנק פֿאַר דער
הײַיאָריקער קאָנפֿערענץ דאָ בײַם אַלטערנאַטיוו WEF.
פֿרוי מיטטמאַננסגרובער, וואָס מיינט איר ביז איצט וועגן דער קאָנפֿערענץ, אויף דעם
צווייטן טאָג? ווי גייט עס אײַך? זענט איר צופֿרידן?
יאָ, איך בין גאָר אויפגעהויבן. דאָ אין די צימערן איז אַ אמתער גײַסט פֿון אָפּטימיזם.
עטלעכע ממש שפּאַנענדיקע און קאָנטראָווערסיעלע טעמעס זענען אויפֿן טיש געבראַכט געוואָרן.
מענטשן האָבן טאַקע געזאָגט וואָס זיי טראַכטן אָן זיך צוריקהאַלטן און האָבן אויך פּרובירט געפֿינען לייזונגען.
און איך בין אָפּטימיסטיש אַז מיר קענען בויען אויף דעם און אַז עפּעס ממש גרויס קען נאָך אַנטוויקלען.
יאָ, זייער שיין. דאָס גיט אונדז האָפֿענונג. דו קענסט די ענערגיע זען, זי איז פּאָזיטיוו, דו קענסט זי פילן.
צי גלייבסטו אַז עס איז מעגלעך איבערצוקומען די צעטיילונג, אַז אַלע מידיאַ־אויסגאַבעס, וויסנשאַפֿטלער און אַדוואָקאַטן קענען צוזאַמען
אַרבעטן צו אַ געמיינזאַמער צוקונפֿט, אָן דעם וואָס זיי מוזן איצט אין אַלע זאַכן מסכים זײַן? נאָר, ווי
שוין דערמאָנט, זיך פאָקוסירן אויף דעם איין פּונקט?
איך מיין אַז עס איז שטענדיק שווער פֿאַר אַלעמען זיך צו באַוועגן אין דער זעלביקער ריכטונג.
אָבער עס איז שטענדיק איין זײַט וואָס טראָגט מער וואָג און פשוט באַשטימט דעם טאָן און די ריכטונג.
פֿאַר אַ לאַנגע צײַט איז עס געווען די גלאָבאַליסטישע זײַט, און איך בין זיכער אַז איצט איז עס די אַנדערע זײַט וואָס נעמט קעגנמיטלען
און קען טאַקע מאַכן אַ חילוק און אויך אינספּירירן פילע מענטשן.
זיכער איז עס צײַט פֿאַר אַ ענדערונג. דאָס איז קלאָר.
מיר האָבן נאָך איין לעצטע פֿראַגע, וואָס מיר האָבן געשטעלט צו אַלעמען. נעמלעך: וואָס מיינט איר וועגן אינטערנעץ־אומאָפּהענגיקער
נעצווערקונג – דאָס הייסט רעגיאָנאַל אויפֿן אָרט?
צי זיי זענען AUF1־צוקוקערס אָדער Kla.TV־צוקוקערס, עס מאַכט נישט אויס וואָס; די מענטשן אויף דער ערד פאַרלאָזן זיך
נישט נאָר אויף די אינטערנעץ־מעדיע, נאָר בויען אויך רעגיאָנאַלע נעצווערק אין צײַטן פֿון צענזור.
איז דאָס אַ וויכטיקער ענין וואָס ליגט אײַך נאָענט צום האַרצן?
דאָס איז אַ זייער וויכטיקער פּונקט.
דער פּראָבלעם איז אַז עס ווערט פשוט פֿאַרהאַלטן.
עס איז שווער זיך פֿאָרצושטעלן אַז מיר וואָלטן איצט אָרגאַניזירן אַ באַגעגעניש, אַ קאָנפֿערענץ אָדער
אַ גרויסע געשעעניש אין דײַטשלאַנד אָדער עסטרײַך.
ווי באַלד ווי מען אַנאָונסט דעם אָרט, שטייען מיר פֿאַר ריפּרייזאַלס און דער אָרט ווערט ווידער
אָפּגעזאָגט, ווײַל די אָרגאַניזאַטאָרן זענען פשוט צו מוראדיק און שטייען אונטער צו פיל דרוק.
ליידער, דאָס איז דער אמתער פּראָבלעם.
אויב מיר איצט ווענדן זיך צו אַנדערע לענדער, ווי מיר האָבן שוין געטאָן, איז עס מעגלעך און, כמובן, זייער וויכטיק אַז מיר זיך
פּערזענלעך טרעפֿן, פּערזענלעך נעצווערקן און מיט איינאנדער רעדן.
עס איז אַ גאָר אַנדערע כעמיע, אַ אַנדערע אַטמאָספֿערע, ווען מען זעט זיך טאַקע.
הײַנט האָב איך אויך געטראָפֿן אַ סך מענטשן, וועלכע איך האָב ביז איצט נאָר איבער זום אינטערוויויִרט, און מיט וועמען
איך האָב צום ערשטן מאָל געקענט פּערזענלעך די הענט געגעבן.
עס איז געווען אַ ווונדערלעך געפיל, און עס מאַכט אײַך אויך פיל שטאַרקער.
עס איז אויך פיל מער כּוח, פיל מער טרײַב־קראַפֿט, ווען מען פשוט שפירט די ענערגיע ווען אַלע זענען דאָרט.
אָבער יאָ, ווי איך האָב געזאָגט, ליידער איז דאָס אַ ביסל פּראָבלעמאַטיש, אָבער מיר
טוען זיכער וואָס מיר קענען צו ענדערן דאָס.
איר קענט זען אַז עס איז ריזיק און גרויס.
אָבער איצט נעצװערקט דער אָרטיקער עולם, וואָס מאַכט זינען אָרטיק און רעגיאָנאַל, אומאָפּהענגיק פֿון אונדז.
גאָר יאָ, זיכער.
פֿאַרשטייט זיך, דאָס איז טאַקע וויכטיק, און ווײַט פֿון דער דיגיטאַלער וועלט, ווײַל דאָרט
דריקט מען אַ קנעפּל און מען איז שוין ניטאָ.
יאָ, פּונקט אַזוי, אַזוי איז עס טאַקע דער פאַל – דער ווידערשטאַנד וואַקסט.
אויב איר גרינדט קליינע רעגיאָנאַלע גרופּעס, אַלץ הייבט קליין אָן; זיי קענען דאַן זיך פֿאַרבינדן איינער מיטן
אַנדערן, אַלץ ווערט גרעסער און גרעסער, און דאַן זעט מען טאַקע וויפֿל זיי טאַקע זענען, וויפֿל מיר זענען.
אַ גרויסן דאַנק פֿאַרן אינטערוויו.
איך ווייס אַז דו ביסט דאָ זייער געבעטן, און אויך אַלעס איבער די גאַסן.
אַ דאַנק פֿאַר אײַער צײַט, און אַלץ גוטס און הצלחה מיט דער קאָנפֿערענץ.