Ինչպե՞ս է ստացվում, որ որոշ գրքեր երբեք ցուցափեղկում չեն երևում։
Այնտեղ անգամ «սեռական կրթություն» բաժնի բեսթսելլերները (!) չեն գտնվում, անգամ մեր վստահելի գրախանութի դարակներում չեն։
Կարո՞ղ է լինել, որ մի որոշակի ալգորիթմ անգամ որոնող գրախանութչին չի թույլ տալիս գտնել նման ուսումնական գրքեր։
Բայց Հիմնական օրենքի 5-րդ հոդվածը ասում է՝ «Չի լինի սենսորշիպ»։
Կամ այդպե՞ս է։
2024 թվականի փետրվարի 17-ից DSA-ն՝ ԵՄ-ի նոր «Թվային ծառայությունների մասին» օրենքը, ամբողջությամբ ուժի մեջ է։
Այն նախատեսված է կանխելու «օրինականությանը հակասող բովանդակության» տարածումը կամ, ավելի ճիշտ, այն գրքերի տարածումը,
որոնք կասկածվում են որոշակի պատմություն քարոզելու մեջ։
Տիկին Գեզան etica media-ի հրատարակիչն է և անձամբ փորձառում է, թե ինչպես DSA-ն ազդում է
առևտրի վրա և, ի վերջո, ընթերցող հանրության վրա։
Վեճերի առիթ հանդիսացող գրքի օրինակով նա ցույց է տալիս այս օրենքի ավերիչ հետևանքները:
Օրինակ՝ առցանց ծառայությունները չեն ցանկանում «հանձնել որոշ գրքեր մանրածախ վաճառողներին» տուգանքների վախից։
Բայց հիմա լսեք հենց տիկին Գեզային։
Բարև, ես Գեզա եմ, ես հրատարակիչ եմ և չկա սենսուրա –
Միայն որոշ բովանդակություն չի հրապարակվի։
Հատկապես այնպիսի բովանդակություն, որը բնակչությունը չպետք է սպառի, քանի որ այդպես նա կարող է սկսել մտածել։
Եվ եթե այդպիսի բովանդակությունը, այնուամենայնիվ, տպագրվի, ապա ամեն ինչ արվում է այն
արգելափակելու համար, որպեսզի քիչ մարդ իմանա դրա մասին։
Եվ հենց դրա մասին է այս գիրքը, որը մի քանի օր առաջ՝ մարտի 26-ին, հրատարակվել է Դեյվիդ Ռոջերս Վեբի կողմից՝ Die große Enteignung
(Մեծ զրկում), որը հայտնի է նաև որպես The Great Taking։
Այս տեղեկությունը ստացվել է ֆինանսական ոլորտի մի բացահայտողից։
Դեյվիդ Վեբբը այնտեղ նկատեց ծայրահեղ բաներ, որոնք ստիպեցին նրան դիրքորոշում ընդունել և զգուշացնել մարդկանց։
Եվ նա դուրս եկավ։ Ես նրան անձամբ ճանաչում եմ և համարում եմ, որ նա ամբողջությամբ հավաստի և իսկական է։
Ես նաև համարում եմ, որ նրա ասելիքը չափազանց կարևոր է. որքան ավելի շատ մարդիկ իմանան դրա մասին, այնքան լավ է, քանի որ միայն այդ
դեպքում եք իսկապես կարողանում ինքնուրույն որոշումներ կայացնել։
Բայց, իհարկե, դա միայն աշխատում է, եթե դուք ունեք այդ ընտրությունը՝ բովանդակության
և բովանդակության միջև։ Բայց սենզուրա չկա։
Այս գիրքը անգլախոս շուկայում հայտնի է «The Great Taking» վերնագրով և, բարեբախտաբար, թարգմանվել է։
Այս թեմայով կան նաև մի քանի գերազանց փաստագրական ֆիլմեր, որոնք պատրաստել է հենց Դեյվիդ Վեբբը և գերմաներեն թարգմանել է Augen
Auf Medien Analyse-ը, և որոնք ներառված են այս գրքի DVD-ում։
Այնուամենայնիվ, այս գիրքը չի գտնվում սովորական հարթակներում, այսինքն՝ գիրքերի հարթակներում։
Այսպիսով, եթե նայեք Thalia-ում, Hugendubel-ում կամ որևէ այլուր, պարզապես չեք գտնի այս գիրքը, այս հեղինակին կամ այս մարդուն։
Չնայած հիմնական տվյալները պահվում են բոլոր ընդհանուր թղթապանակներում և լավ պահպանվում են, և այս տեղեկատվությունը,
իհարկե, հասանելի է, սակայն ստեղծվել է խոչընդոտ՝ ապահովելու համար, որ այս գիրքը տպագիր տարբերակով հասնի հնարավորինս քիչ մարդկանց։
Հավանական չէ, որ սա գրախանութում գտնվի։
Ուստի ես մտածեցի, որ քանի որ բովանդակությունը շատ-շատ համապատասխան է, լավ գաղափար կլիներ այն առաջարկել որպես էլեկտրոնային գիրք։
Սա բնականաբար թույլ է տալիս ձեզ հասնել մարդկանց տարբեր վայրերում։
Ամբողջ գործընթացը կարելի է նաև ավելի էժան իրականացնել, քանի որ, օրինակ, տպագրության ծախսեր չկան
և ոչինչ փոստով ուղարկելու անհրաժեշտություն չկա։
Այսպիսով, գոյություն ունեն տարբեր եղանակներ, որոնցով թե հրատարակիչները, թե
ինքնուրույն հրատարակողները կարող են գրքեր հրատարակել։
Քանի որ մենք բոլորս էլ սովորել ենք, որ ցանկացած մարդ կարող է գրել և հրատարակել գրքեր, քանի որ չկա цензура։
Մեկ նման հարթակ է, օրինակ, Tolino Media-ն։
Դա հարմար է ինչպես հրատարակիչների, այնպես էլ ինքնուրույն հրատարակողների համար գրքեր
հրատարակելու, հատկապես էլեկտրոնային գրքեր։
Գոնե այդպես կարելի է մտածել։
Եվ հետո դուք պարզապես այնտեղ հաշիվ եք բացում։ Տեքստը վերբեռնում եք, ապա ավելացնում կարճ
նկարագրություն, վերնագիր, գին, շապիկ և տվյալներ և այլն։
Այնուհետև սեղմեք OK՝ հաստատելու համար։
Այնուհետև այն ուղարկվում է Tolino թիմին։
Եվ հետո, ավելի կարճ ժամանակում, այս վերնագիրը իսկապես կթողարկվի Tolino դաշինքի բոլոր խանութներում, որոնք համեմատաբար բազմաթիվ են։
Դա նաև ներառում է Thalia-ն և Hugendubel-ը և այլն։
Դուք կարող եք նաև հաստատել, որ ցանկանում եք այն առաքվի Amazon-ին, Apple Books-ին և ցանկացած այլ հասանելի հարթակներում։
Հիանալի!
Այսպիսով, ես հենց դա արեցի, որպեսզի այս գիրքը առնվազն թվային տարբերակով ավելի շատ մարդկանց հասանելի լինի։
Մի պահից կանցնեմ բովանդակությանը։
Այնուհետև ստացվեց արձագանք Tolino-ից՝ ինքնուրույն հրատարակման հարթակից, եթե կարելի է այդպես ասել,
որտեղ ցանկացած մեկը (!) կարող է հրատարակել գրքեր։
վերնագրով՝ «Չհրապարակման համար՝ Մեծ հարկադրական առգրավումը»։
մեջբերում եմ. «Ձեր գիրքը՝ Մեծ հարկադրական սեփականաշնորհումը, հրատարակման համար պիտանի չէ։ Ուստի մենք
չենք կարող ձեր գիրքը բաշխել մանրածախ վաճառողներին։»
Ներողություն ենք խնդրում առաջացած անհարմարության համար և գնահատում ենք ձեր ըմբռնումը։ Մենք միշտ պատրաստ ենք
ստանալ ձեր արձագանքը և պատասխանել ձեր բոլոր հարցերին։ Խնդրում ենք կապվել մեզ հետ՝ publishing@tolino.media հասցեով։
Այո –
Չկա սենզուրա։
Ես ունեմ կամ ինձ պատասխանեցին՝ «Ինչու ոչ?»
Եվ շատ արագ պատասխան ստացվեց՝ «Շատ շնորհակալություն ձեր էլեկտրոնային նամակի համար»։
Մենք դասակարգել ենք գիրքը որպես «հրատարակման համար ոչ պիտանի»՝ մեր պայմանների և դրույթների 3.2-րդ բաժնի համաձայն։
Այսինքն՝ ինչ՞ն է ճշգրիտ այս 3.2 կետը։
3-ը հրատարակվում և տարածվում է tolino media-ի կողմից։
3.2 Որակի ապահովում և փորձարկում
Հիմա ամենը դառնում է հուզիչ, մեջբերում եմ՝
«Երբ հրատարակիչը հաստատում է իրենց աշխատանքը հրատարակման և մանրածախ վաճառողներին բաշխելու կամ տպագրության համար, այն
ենթարկվում է tolino media որակի ապահովման թիմի վերանայմանը։»
Սա ձեռքով բովանդակության վերանայում է, ոչ թե ավտոմատ ալգորիթմ։
Մետատվյալների ճիշտության, ամբողջականության և ընթերցողի համար օգտագործողամետության ստուգումից բացի, որակի
ապահովումը ստուգում է աշխատանքը հետևյալ չափանիշներով՝
Հանցավոր բովանդակություն (ոչ համաձայնեցված սեռական գործողություններ, պեդոֆիլիա և ինցեստ, զոոֆիլիա, աջակողմյան
ծայրահեղական գաղափարախոսություն, բռնության փառաբանում, դավադրության տեսություններ, ատելության խոսք, որոշ բնակչության
խմբերի նկատմամբ խտրականություն, ռասիզմ, հակասեմիտիզմ, տրանսֆոբիա, հոմոֆոբիա, հրահրում, հանցագործություններ կատարելու կոչեր,
ինչպիսիք են հարկերից խուսափումը, հեղինակային իրավունքների և անձնական իրավունքների խախտումը, զրպարտություն և այլն։
Ես կարող եմ ձեզ վստահեցնել, որ այս գիրքը չի պարունակում որևէ նյութ, որը կարելի է համարել հանցավոր։
Այո, դա հիացմունք է, որովհետև չկա սենսուրա։
Այս հեղինակ Դեյվիդ Ռոջերս Վեբբին ես անձամբ ճանաչում եմ և համարում եմ նրան ամբողջությամբ իսկական և վստահելի։
Նա իսկապես շատ բան ունի ասելու։ Իմ կարծիքով, սա, ըստ էության, բոլորիս համար է։
Այս գիրքը նույնպես ունի ավելի ուժեղ կենսագրական տարրեր, քանի որ նա ֆինանսական ոլորտից է։
Նա նախկին хедж-ֆոնդի մենեջեր է, որը համեմատելի է Ջորջ Սորոսի հետ։
Նա նույնիսկ անձամբ ճանաչում է նրան և ապրել է այնպիսի բաներ, որոնք այստեղ ներկայացնում է՝ իր պնդումները
հիմնավորելու համար աղբյուրներ և ապացույցներ ներկայացնելով։
Եվ ես կարծում եմ, որ լավ կլիներ, եթե բոլորը կարողանային այս հարցի շուրջ ձևավորել իրենց սեփական կարծիքը և հետո գալ
իրենց սեփական եզրակացություններին՝ ինչ էլ որ դրանք լինեն։
Իմ կարծիքով, սա այնպիսի բովանդակություն չէ, որի դեմ հանրությունը պետք է պաշտպանված լինի։
Հակառակը, մենք պետք է պաշտպանենք բնակչությանը և, հետևաբար, ցույց տանք նրանց այս բովանդակությունը։
Ուրեմն ինչու՞ է այս բովանդակությունը այստեղ արգելվել՝ «չի համապատասխանում
հրապարակմանը»։ Չի համապատասխանում որևէ մեկի ընթերցմանը։
Այս ամենը ինչի մասին է?
«Մեծ սեփականազրկում» վերնագիրը շատ բան է ասում։
Դեյվիդ Ռոջերս Վեբբի ընտանիքի անդամները՝ նրա ծնողներն ու տատիկ-պապիկները, հիմնականում
Ամերիկայում ապրել են Մեծ դեպրեսիայի տարիներին։
Այ ժամանակ նրանք ամեն ինչ կորցրին։ Նրանք ունեին բարգավաճող բիզնեսներ։
Նրանք իսկապես միջին դասի մի մասն էին։
Եվ ընդամենը մի քանի շաբաթվա ընթացքում նրանք կորցրին իրենց բոլոր ունեցվածքը։
Երեխաները այլևս չէին կարող դպրոց գնալ։ Երեխաները ստիպված էին աշխատել և այլն։
Եվ կոչված «բանկային արձակուրդներից» հետո, երբ բոլոր բանկերը փակ էին, դրանցից ոչ բոլորը հետո վերաբացվեցին։
Միայն նրանք, ովքեր անմիջապես ենթարկվում էին ՖԵԴ-ին՝ Ֆեդերալ պահուստային համակարգին, կամ առնվազն համագործակցում էին
նրանց հետ, այսինքն՝ նրանք, ովքեր ՖԵԴ-ից ստացել էին կանաչ լույս։
Մյուսները մնացին փակ, և արդյունքում մարդիկ ամեն ինչ կորցրին։
Բայց պարտքերը, իհարկե, մնացին։
Եվ այս սեփականաշնորհումը արդեն տեղի է ունեցել։
Եվ նա հետագայում մտավ բիզնեսի աշխարհ։
Նա մտավ ֆինանսական ոլորտ՝ հասկանալու համար այս մեխանիզմները, և հետո ինչ-որ կերպ նայեց դրան
ու հարցրեց. «Ի՞նչն է այժմ կապված ի՞նչի հետ?»
Եվ նա այս ոլորտներում դարձել է անթերի, փայլուն մասնագետ։
Եվ հետո նա ճանաչեց այն ժամանակվա մեխանիզմներն ու օրինաչափությունները, որոնք մինչ օրս էլ կարելի է գտնել։
Եվ նա հրատապորեն զգուշացնում է դրա դեմ։
Այսպիսով, նա իսկապես տեսնում է, որ մեզ սպասվում է աղետալի սցենար։
Քանի որ այս նախադասությունը, որը դեռ շատերի մտքում պտտվում է՝ «Դու ոչինչ չես ունենա», Դեյվիդ Ռոջերս Վեբը այս
գրքում բացատրում է, թե ինչպես է դա պետք է իրականացվի։
Այս գալիք լայնածավալ ազգայնացումը նույնպես կապված է որոշ օրինաչափությունների հետ, որոնք այժմ կրկին կարելի է գտնել։
Օրենքները փոխվել են այնպես, որ այժմ ոչ միայն ընկերությունները, բանկերը կամ նմանատիպ կազմակերպություններն
են սնանկանում, այլև մասնավոր սեփականությունը։
Եվ ես կարծում եմ, որ սա անշուշտ կարևոր է իմանալ, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում կարողանաք պաշտպանել ինքներդ ձեզ։
Կան նաև բազմաթիվ խորհուրդներ այն մասին, թե ինչ կարող եք այնտեղ անել։
Ինչպես ասացի, կարող ես գալ ցանկացած եզրակացության, որը ուզում ես։
Բայց հիմա ասել՝ «Այս բովանդակությունը մեր անվտանգության համար ամբողջությամբ կպաշտպանվի», ես դա
համարում եմ չափազանց ծայրահեղ և չափազանց մտահոգիչ։
Ինչպես ասացի, այն պարունակում է բազմաթիվ աղբյուրներ և նմանատիպ այլ բաներ։
Որոշ տեղերում նա նաև ներկայացնում է իր մեկնաբանությունները այն մասին, թե ինչ է տեղի ունենում, ինչու է
դա տեղի ունենում կամ որ ուղղությամբ է այն շարժվում։
Այսինքն՝ կան նաև դրա նշաններ։
Բայց անգամ դա չի համապատասխանում այն իմաստին, որը tolino-ն ինչ-որ կերպ այստեղ ունի։
Բայց կարևոր է իմանալ, մեկնաբանել, կարծիք կազմել և այլն, և դա այդպես արտահայտել։
Ուստի, իմ կարծիքով, շատ սպառնալիք է, որ նման բովանդակությունը ամբողջությամբ պաշտպանված է։
Կցանկանայի ձեզ հիշեցնել, որ 2024 թվականի ապրիլի 3-ին հանրային հեռարձակողը կամ հանրային հեռարձակողի աշխատակիցները հրապարակեցին
մանիֆեստ, որում ներկայացրին իրենց մտահոգությունները։
Ցավոք, պետք է ասեմ, որ սա չի վերաբերում միայն հանրային հեռարձակմանը, որի մասին դուք
հիմա, ի վերջո, կարող եք մտածել, ինչ ուզում եք։
Բայց հիմա կա նաև այն խնդիրը, որ Թվային ծառայությունների մասին օրենքը ամբողջությամբ ուժի մեջ է մտել 2024 թվականի փետրվարի 17-ից։
Դա արդեն 2022 թվականին որոշվել էր։ Բայց հիմա դա իսկապես ազդում է բոլորի վրա, հատկապես բոլոր
հարթակների վրա, քանի որ դա շատ խելացիորեն կարգավորվել է։
Մենք, որպես բնակչություն, կրկին պետք է «պաշտպանված» լինենք, քանի որ չկա սենսուրա։
Ուստի մենք պետք է ունենանք որոշ մեխանիզմներ մեր անվտանգության ապահովման համար։ Եվ դա հիմա հիմնականում փոխանցվել է հարթակներին։
Եթե առկա է նաև հնարավոր բովանդակություն, որը ներառում է ատելության խոսք, խտրականություն, դավադրության տեսություններ և
այլն, ապա հարթակի օպերատորները վտանգում են ստիպված լինել վճարել ծանր տուգանքներ, եթե չեն
լուծում խնդիրը և չեն ջնջում այդ բովանդակությունը։
Եվ սա, ինչպես երևում է նման օրինակներից, ամենայն հավանականությամբ հանգեցնում է կանխարգելիչ ենթարկվածության։
Այսպիսով, հարթակների օպերատորները արդեն ասում են՝
Այս բովանդակությունը մեզ համար չափազանց վիճահարույց է։ Մենք կարող ենք դրա արդյունքում բախվել իրավական հայցերի կամ որևէ այլ
հետևանքների։ Ուստի մենք այս բովանդակությունը չենք հրապարակելու։
Բնականաբար, որոշ բովանդակություն կարող է չհրապարակվել։
Իսկ մյուսները, երևի, պարզապես անհանգստացած են, որ հակառակ դեպքում ստիպված կլինեն վճարել այդ տուգանքները։
Եվ ես չեմ կարծում, որ բոլորը կարող են իրենց թույլ տալ նման դատական գործընթացներ։
Եվ ոչ բոլորն ունեն դրա համար ժամանակ, կարողություն և այլ ռեսուրսներ։
Ուստի ավելի լավ է նախապես ասել՝ դուրս, դուրս, դուրս։
Այնուհետև կան նաև այնպես կոչված փաստերի ստուգողներ, որոնք հենց այս նպատակով են աշխատանքի ընդունված։
Այս դեպքում նրանց կոչում են «վստահելի դրոշակակիրներ», որոնք հետո թույլատրվում է ասել՝
Լավ, սա խտրական բովանդակություն է։ Պետք է հեռացվի, կամ եթե անմիջապես չհեռացնեք, ստիպված կլինեք վճարել մեծ տուգանք։
Հարցը, որը հիմա ինձ մոտ առաջանում է, հետևյալն է՝ ինչպես կարող ենք մենք՝ որպես
այլընտրանքային կամ անկախ լրատվամիջոցներ, դրան հակազդել։
Որոշ առումներով մենք դեռևս գտնվում ենք այնպիսի իրավիճակում, երբ ցանկանում ենք մուտք ունենալ այդպիսի
հարթակներ, առնվազն այն պատճառով, որ ուզում ենք հասնել մարդկանց։
Վերջիվերջո, գրեթե ոչ ոք չի այցելում մեկ կայք։ Ուստի այն պետք է ինչ-որ կերպ տարածվի։
Եվ YouTube-ը հարթակ է՝ լավ, դա Google-ն է, որը լրիվ այլ թեմա է։
Բայց նույնիսկ ինչ-որ Telegram-ի նման բան կամ այժմ tolino, որտեղ յուրաքանչյուրը կարող է ինքնուրույն հրատարակիչ լինել։
Այո, կան այդպիսի ամենատարբեր բաներ։
Եվ երբ այս «Թվային ծառայությունների մասին» օրենքը առաջին անգամ լիովին ուժի մեջ մտնի, նույնիսկ այլընտրանքային լրատվամիջոցների
համար շատ ավելի դժվար կլինի որևէ արձագանք ստանալ։
Եվ կարող են լինել նաև որոշ փաստաբաններ, որոնք նշանակված են նման բաներ որոնելու համար։
Եթե չեք ցանկանում, որ որոշակի բովանդակություն հրապարակվի և տարածվի, կարող եք օրենսդրության
միջոցով գտնել դրա կանխարգելման եղանակներն ու միջոցները։
Ուստի ինքնուրույն մտածելը կարող է դառնալ ավելի ու ավելի դժվար։
Դա նշանակում է:
Մնա զգոն, մնա հետաքրքրասեր, մի վախեցիր։
Մենք կգտնենք ճանապարհ, բայց ստիպված կլինենք ճեղքել մի քանի թփուտներ։
Սա հաշվի առնելով՝ ամենայն բարին ձեզ և շնորհակալություն ձեր ուշադրության համար։