Чӣ гуна мешавад, ки баъзе китобҳо ҳеҷ гоҳ дар намоиш дида намешаванд?
Ҳатто бестселлерҳо (!) аз бахши «таълими ҷинсӣ» дар он ҷо пайдо намешаванд, ҳатто дар рафҳои китобфурӯшии боэътимоди мо!
Оё мумкин аст, ки як алгоритми муайян ҳатто китобфурӯшеро, ки ҷустуҷӯ мекунад, аз
пайдо кардани чунин китобҳои таълимӣ боздорад?
Аммо моддаи 5-и Қонуни асосӣ мегӯяд: «Сензура вуҷуд нахоҳад дошт.»
Ё ин тавр аст?
Аз 17 феврали соли 2024 Қонуни нави хизматрасониҳои рақамии Иттиҳоди Аврупо (DSA) пурра ба иҷро даромад.
Ин бо мақсади пешгирӣ аз паҳншавии «мундариҷаи ғайриқонунӣ» ё, дақиқтараш, китобҳое, ки гумон меравад
як нақли мушаххасро таблиғ мекунанд, пешбинӣ шудааст.
Хонум Геса нашркунандаи etica media аст ва бевосита таҷриба мекунад, ки DSA чӣ гуна ба тиҷорат
таъсир мерасонад ва дар ниҳоят ба хонандагони омма.
Бо истифода аз мисоли китоби баҳсбарангез, ӯ оқибатҳои фоҷеабори ин қонунро нишон медиҳад:
Масалан, хизматрасониҳои онлайнӣ намехоҳанд китобҳои муайянро ба фурӯшандагон супоранд, аз тарси ҷаримаҳо.
Аммо ҳоло ба худи хонум Геса гӯш кунед.
Салом, номи ман Геса аст, ман нашркунанда ҳастам ва цензура вуҷуд надорад –
Танҳо баъзе мундариҷа нашр карда намешавад.
Махсусан, мундариҷае, ки аҳолӣ набояд истеъмол кунад, зеро он метавонад онҳоро водор созад, ки ба фикр кардан шурӯъ кунанд.
Ва агар чунин мавод ба ҳар ҳол чоп шавад, пас ҳама чораҳои имконпазир андешида мешаванд, то онро манъ
кунанд ва танҳо чанд нафар дар бораи он огоҳ шаванд.
Ва ҳамин аст он чизе, ки ин китоб, ки чанд рӯз пеш, 26 март, аз ҷониби Дэвид Роджерс Уэбб нашр шудааст – Die große
Enteignung (Зуҳури бузурги мусодира) – ки бо номи The Great Taking низ маъруф аст – дар бораи он аст.
Ин маълумот аз як ошкоркунандаи коррупсия дар соҳаи молиявӣ гирифта шудааст.
Дэвид Вебб дар он ҷо ҳодисаҳои шадидро мушоҳида кард, ки ӯро водор сохтанд мавқеъ гирад ва мардумро ҳушдор диҳад.
Ва ӯ берун омад. Ман ӯро шахсан мешиносам ва ӯро комилан боэътимод ва аслӣ мешуморам.
Ва ман низ бовар дорам, ки он чизе, ки ӯ мехоҳад бигӯяд, комилан муҳим аст: ҳар қадар одамон бештар дар бораи он
маълумот гиранд, ҳамон қадар беҳтар – зеро танҳо дар он сурат шумо воқеан метавонед қарорҳои худро қабул кунед.
Аммо, албатта, ин танҳо дар он сурат кор мекунад, ки шумо ин интихобро дошта бошед – интихоби байни
мундариҷа ва мундариҷа. Аммо сензура вуҷуд надорад.
Ин китоб дар бозори англиззабон бо номи «The Great Taking» маъруф аст ва, хушбахтона, тарҷума шудааст.
Ҳамчунин чанд филми ҳуҷҷатии аъло оид ба ин мавзӯъ вуҷуд доранд, ки худи Дэвид Вебб сохтааст ва аз ҷониби Augen
Auf Medien Analyse ба забони олмонӣ тарҷума шудаанд ва дар DVD-и ҳамроҳ бо ин китоб дохил шудаанд.
Аммо ин китобро дар платформаҳои маъмулӣ, яъне платформаҳои китоб, пайдо кардан мумкин нест.
Пас, агар шумо ба Thalia ё Hugendubel ё ҳар ҷои дигар назар афканед, шумо ин китобро ё ин муаллифро ё ин шахсро намеёбед.
Ҳарчанд маълумоти асосӣ дар ҳамаи директорияҳои маъмулӣ нигоҳ дошта шуда, хуб нигоҳдорӣ мешавад ва ин маълумот,
албатта, дастрас аст, монеае эҷод шудааст, то ки ин китоб дар шакли чопӣ ба камтарин одамон бирасад.
Эҳтимол аст, ки инро дар китобфурӯшӣ пайдо кардан ғайриимкон аст.
Пас ман фикр кардам, ки азбаски мундариҷа хеле, хеле мувофиқ аст, хуб мебуд, ки онро ҳамчун китоби электронӣ пешниҳод кунам.
Ин ба таври табиӣ ба шумо имкон медиҳад, ки ба одамон дар ҷойҳои гуногун расед.
Ҳамаи ин корро инчунин метавон арзонтар анҷом дод, зеро, масалан, хароҷоти чоп надоред ва
лозим нест, ки чизеро тавассути почта фиристед.
Пас роҳҳои гуногуне ҳастанд, ки ҳам нашркунандагон ва ҳам нашркунандагони мустақил метавонанд китобҳоро нашр кунанд.
Зеро мо ҳама омӯхтем, ки ҳар кас метавонад китоб навишта, нашр кунад, зеро сензура вуҷуд надорад.
Яке аз чунин платформаҳо, масалан, tolino media мебошад.
Ин барои нашркунандагон ва нашркунандагони мустақил барои нашри китобҳо, бахусус китобҳои электронӣ, мувофиқ аст.
Ҳадди ақал, ҳаминро метавон гумон кард.
Ва сипас шумо дар он ҷо танҳо як ҳисоби корбарӣ эҷод мекунед. Шумо матнро бор мекунед, сипас шарҳи кӯтоҳ, унвон,
нарх ва муқова ва маълумоти дигарро илова мекунед ва ғайра.
Сипас барои тасдиқ тугмаи OK-ро пахш кунед.
Пас он ба дастаи Толино меравад.
Ва сипас, дар муддати кӯтоҳтар, ин унвон воқеан дар ҳамаи мағозаҳои Иттиҳоди Толино,
ки теъдодашон хеле зиёд аст, нашр хоҳад шуд.
Инчунин Thalia ва Hugendubel ва ғайраро низ дар бар мегирад.
Шумо инчунин метавонед тасдиқ кунед, ки мехоҳед он ба Amazon ва Apple Books ва ҳар чизе, ки дастрас аст, расонида шавад.
Олиҷаноб!
Пас ман ҳамин корро кардам, то ин китоб ҳадди ақал дар шакли рақамӣ ба одамони бештар расад.
Ман ба мундариҷа дар як лаҳза мерасам.
Сипас аз Tolino – платформаи нашри мустақили китобҳо, агар хоҳед – посух омад, ки дар
он ҳар кас (!) метавонад китобҳо нашр кунад.
Бо унвон: «Барои нашр мувофиқ нест: Бузургтарин тасарруф.»
Ман иқтибос мекунам: «Китоби шумо The Great Expropriation барои нашр мувофиқ нест. Аз ин рӯ, мо
наметавонем китоби шуморо ба фурӯшандагон тақсим кунем.»
Мо барои ҳар гуна ноқулайӣ узр мехоҳем ва аз дарки шумо миннатдорем. Мо ҳамеша омодаем фикру мулоҳизаҳои шуморо
қабул кунем ва ба ҳама саволҳои шумо посух диҳем. Лутфан бо мо тавассути publishing@tolino.media тамос гиред.
Бале –
Сензура вуҷуд надорад.
Ман дорам ё ба ман чунин навишта шуд: «Чаро не?»
Ва ҷавоб хеле зуд омад: «Аз шумо барои паёми электрониатон бисёр ташаккур.»
Мо китобро мувофиқи банди 3.2-и шартҳо ва қоидаҳои худ ҳамчун «намунаи номувофиқ барои нашр» тасниф кардем.
Пас, ин банди 3.2 дақиқан чист?
3 аз ҷониби tolino media нашр ва паҳн карда мешавад.
3.2 Кафолати сифат ва санҷиш.
Ҳоло ҳаяҷон меояд, ва ман иқтибос мекунам:
"Вақте ки нашркунанда кори худро барои нашр ва паҳн кардан ба фурӯшандагон ё чопгарон тасдиқ мекунад, он аз
ҷониби дастаи таъмини сифати медиаи tolino баррасӣ мешавад."
Ин баррасии дастӣ мундариҷа аст ва на алгоритми автоматӣ.
Ғайр аз санҷиши дурустӣ ва пуррагии метамаълумот ва дӯстона будани он барои хонанда, кафолати
сифат корро мувофиқи меъёрҳои зерин санҷиш мекунад:
Мундариҷаи ҷиноятӣ (амалҳои ҷинсӣ бе розигӣ, педофилия ва инцест, зоофилия, идеологияи экстремистии ростгаро, ситоиши хушунат,
назарияҳои ториксозӣ, суханҳои нафратангез, табъиз нисбати гурӯҳҳои муайяни аҳолӣ, нажодпарастӣ, антисемитизм, трансфобия,
гомофобия, ташвиқ ба амалҳои ҷиноятӣ, даъват ба содир кардани ҷиноятҳо монанди фиреби андоз, нақзи
ҳуқуқи муаллифӣ ва ҳуқуқҳои шахсӣ, бадномсозӣ ва ғайра)
Ман метавонам ба шумо итминон диҳам, ки дар ин китоб ҳеҷ мундариҷае нест, ки онро ҷиноятӣ донист.
Бале, ин ҷолиб аст, зеро дар он ҷо сензура вуҷуд надорад.
Ин муаллиф, Дэвид Роджерс Уэбб, ман ӯро шахсан мешиносам ва ӯро пурра аслӣ ва боэътимод мешуморам.
Ва воқеан ӯ бисёр чиз барои гуфтан дорад. Ба назари ман, ин аслан барои ҳамаи мо дахл дорад.
Дар ин китоб низ унсурҳои биографии қавитар вуҷуд доранд, зеро муаллиф аз соҳаи молия меояд.
Ӯ собиқ мудири фонди хеджӣ аст, ки баробар ба Ҷорҷ Сорос мебошад.
Ӯ ҳатто ӯро шахсан мешиносад ва таҷрибаҳои худро, ки дар ин ҷо бо манбаъҳо ва далелҳо барои тасдиқи
даъвоҳояш мубодила мекунад, аз сар гузаронидааст.
Ва ман фикр мекунам, ки хуб мешуд, агар ҳар кас метавонист дар ин масъала назари худро ташаккул диҳад ва
сипас ба хулосаҳои худ бирасад – ҳар чӣ бошанд онҳо.
Ба назари ман, ин мундариҷа нест, ки аҳолиро бояд аз он муҳофизат кард.
Баръакс, мо бояд аҳолиро ҳифз кунем ва бинобар ин ин мундариҷаро ба онҳо нишон диҳем.
Пас чаро ин мундариҷа дар ин ҷо манъ шудааст – «барои нашр мувофиқ нест»? Барои хондани касе мувофиқ нест.
Ҳамааш дар бораи чӣ аст?
Унвони «Тасарруфи бузург» бисёр чизҳоро мегӯяд.
Оилаи Дэвид Роджерс Уэбб, яъне волидон ва бобову бибиҳояш, асосан дар Амрико буҳрони бузурги иқтисодиро аз сар гузарониданд.
Онҳо он вақт ҳама чизро аз даст доданд. Онҳо тиҷоратҳои шукуфон доштанд.
Онҳо воқеан қисми синфи миёна буданд.
Ва дар тӯли чанд ҳафта онҳо ҳамаи молу мулкашонро аз даст доданд.
Кӯдакон дигар наметавонистанд ба мактаб раванд. Кӯдакон маҷбур буданд кор кунанд ва ғайра.
Ва пас аз он чи «идҳои бонкӣ» номида мешуданд, вақте ки ҳамаи бонкҳо баста буданд, на ҳамаи онҳо баъд аз он боз шуданд.
Танҳо онҳое, ки мустақиман ба ФЕД, Якемин Бонки Федералӣ тобеъ буданд ё ҳадди ақал бо онҳо ҳамкорӣ мекарданд – ба
ибораи дигар, онҳое, ки аз ФЕД равзанаи сабз гирифта буданд.
Боқимондаҳо баста монданд ва дар натиҷа мардум ҳама чизро аз даст доданд.
Аммо қарзҳо, албатта, боқӣ монданд.
Ва ин мусодира аллакай сурат гирифтааст.
Ва баъд ӯ ба ҷаҳони тиҷорат қадам гузошт.
Ӯ ба соҳаи молия ворид шуд, то ин механизмҳоро фаҳмад ва сипас ба онҳо нигариста пурсид: Ҳоло чӣ бо чӣ пайваст аст?
Ва ӯ дар ин соҳаҳо ба як коршиноси комил ва дурахшон табдил ёфтааст.
Ва сипас ӯ механизмҳо ва намунаҳои он замонро шинохт, ки то ҳол низ метавон онҳоро пайдо кард.
Ва ӯ бо таъҷилӣ аз ин ҳушдор медиҳад.
Пас ӯ воқеан мебинад, ки як сенарияи фалокатбор ба сӯи мо меояд.
Зеро ин ҷумла, ки шояд ҳанӯз дар зеҳни бисёриҳо чарх мезанад: «Шумо ҳеҷ чизро молик нахоҳед дошт» – Дэвид Роджерс Вебб
дар ин китоб шарҳ медиҳад, ки чӣ гуна бояд инро амалӣ кард.
Ин мусодираи васеи оянда низ бо намунаҳои муайяне алоқаманд аст, ки ҳоло боз пайдо мешаванд.
Қонунҳо тағйир дода шуданд, то ки ҳоло на танҳо ширкатҳо, бонкҳо ё чизҳои монанд ба онҳо, балки
амволи хусусӣ низ метавонанд ба шикаст дучор шаванд.
Ва ман фикр мекунам, ки донистани ин бешубҳа муҳим аст, то шумо дар сурати зарурат худро ҳифз карда тавонед.
Ҳамчунин маслиҳатҳои зиёде ҳастанд, ки шумо дар он ҷо чӣ кор карда метавонед.
Тавре ки ман гуфтам, шумо метавонед ба ҳар хулосае, ки хоҳед, бирасед.
Аммо ҳоло гуфтан, ки «Ин мундариҷа пурра барои амнияти мо пинҳон карда мешавад», ман инро
хеле шадид ва хеле нигаронкунанда мешуморам.
Чуноне ки гуфтам, он манбаъҳои зиёде ва монанди онро дар бар мегирад.
Дар баъзе ҷойҳо ӯ инчунин тафсирҳо медиҳад дар бораи он ки ба назараш чӣ рӯй дода истодааст, чаро
ин рӯй медиҳад ва ба кадом самт ҳаракат мекунад.
Ҳамчунин нишонаҳои ин вуҷуд доранд.
Аммо ҳатто ин ҳам ба маънои tolino дар ин ҷо мувофиқат намекунад.
Аммо муҳим аст, ки донист ва тафсир кунад, назари худро ташаккул диҳад ва ғайра, ва онро ҳамин тавр хонад.
Пас, ба назари ман, хеле таҳдидомез аст, ки чунин мундариҷа пурра муҳофизат шудааст.
Ман мехоҳам ба шумо хотиррасон кунам, ки 3 апрели соли 2024 пахшгари давлатӣ ё кормандони он манифесте
нашр карданд, ки дар он нигарониҳои худро баён карданд.
Мутаассифона, ман бояд бигӯям, ки ин на танҳо ба пахши ҷамъиятӣ таъсир мерасонад, ки дар
бораи он ҳоло ҳар чи хоҳед, фикр карда метавонед.
Аммо ҳоло мушкили дигари он аст, ки Қонуни хизматрасониҳои рақамӣ аз 17 феврали соли 2024 пурра ба иҷро даромадааст.
Ин аллакай дар соли 2022 қарор дода шуда буд. Аммо ҳоло он воқеан ба ҳама таъсир мерасонад, асосан ба
ҳамаи платформаҳо, зеро он хеле зиракона танзим шудааст.
Мо, ҳамчун аҳолӣ, бояд боз «муҳофизат» шавем, зеро сензура вуҷуд надорад.
Пас мо бояд барои амнияти худ механизмҳои муайянро ҷорӣ кунем. Ва ҳоло ин асосан ба платформаҳо гузаронида шудааст.
Агар инчунин мундариҷаи эҳтимолӣ, ки суханҳои нафрат, табъиз, назарияҳои фитна ва ғайраро дар бар гирад, вуҷуд дошта бошад,
операторони платформа дар хатари пардохти ҷаримаҳои калон қарор мегиранд, агар ин
масъаларо ҳал накарда, ин мундариҷаро нест накунанд.
Ва ин, чунон ки аз чунин мисолҳо дида мешавад, эҳтимолан ба итоати пешакӣ меорад.
Пас операторони платформа аллакай мегӯянд:
Ин мундариҷа барои мо хеле баҳсбарангез аст. Мо метавонем бо чораҳои ҳуқуқӣ ё оқибатҳои дигар рӯ ба рӯ
шавем. Аз ин рӯ, мо ин мундариҷаро нашр намекунем.
Албатта, баъзе мундариҷа метавонад нашр нашавад.
Аммо дигарон, эҳтимол, танҳо аз он нигаронанд, ки дар акси ҳол маҷбур мешаванд ин ҷаримаҳоро пардохт кунанд.
Ва ман фикр намекунам, ки ҳар кас метавонад чунин мурофиаҳои судиро аз ҷиҳати молиявӣ бар дӯш гирад.
Ва на ҳама вақт, иқтидор ва дигар захираҳоро барои ин доранд.
Пас беҳтар аст пешакӣ бигӯед: «берун, берун, берун».
Сипас инчунин он чизе ҳаст, ки онро «санҷишгарони факт» меноманд, ки маҳз барои ҳамин мақсад ба кор гирифта шудаанд.
Дар ин ҳолат онҳоро «байрақкашони боэътимод» меноманд, ки ба онҳо иҷозат дода мешавад бигӯянд:
Хуб, ин мундариҷа табъизӣ аст. Он бояд ҳазф карда шавад, вагарна агар шумо онро фавран ҳазф
накунед, маҷбур мешавед ҷаримаи калон пардохт кунед.
Саволе, ки ҳоло барои ман ба миён меояд, ин аст, ки мо, ҳамчун ВАО-и алтернативӣ ё
мустақил, чӣ гуна метавонем ба ин муқобила кунем?
Дар баъзе ҷиҳатҳо мо ҳанӯз дар ҳолате ҳастем, ки мехоҳем ба чунин платформаҳо дастрасӣ пайдо кунем,
ҳадди ақал аз он сабаб, ки мехоҳем ба мардум расем.
Дар ниҳоят, қариб ҳеҷ кас ба як вебсайт ташриф намеорад. Пас он бояд ба як тарз паҳн карда шавад.
Ва YouTube як платформа аст – хуб, ин Google аст, ки мавзӯи комилан дигар аст.
Аммо ҳатто чизе мисли Telegram ё ҳоло толино, ки ҳар кас метавонад нашркунандаи мустақил бошад.
Бале, ҳамин гуна чизҳои гуногун ҳастанд.
Ва вақте ки ин Қонуни хизматрасониҳои рақамӣ бори аввал пурра ба иҷро медарояд, ҳатто барои ВАО-и алтернативӣ
низ ба даст овардани ягон таъсир хеле душвортар хоҳад шуд.
Ва инчунин метавонад чанд вакил таъин шуда бошанд, ки барои ҷустуҷӯи чунин чизҳо масъуланд.
Ва агар шумо намехоҳед, ки мундариҷаи муайян нашр ва паҳн шавад, пас метавонед тавассути қонунгузорӣ
роҳҳо ва воситаҳоро барои пешгирии ин пайдо кунед.
Пас фикр кардан барои худ метавонад рӯз ба рӯз мушкилтар шавад.
Ин маъно дорад:
Огоҳ бошед, кунҷков бошед, наҳаросед!
Мо роҳеро хоҳем ёфт, аммо шояд лозим ояд, ки аз миёни буттазорҳои ғафс гузарем.
Бо ин дар назар, беҳтаринҳоро орзумандам ва барои диққати шумо ташаккур.