Зноў ёсць нагода звярнуць увагу на неадэкватнае асвятленне ў паказаным дакументальным фільме ORF.
На Міжнароднай канферэнцыі па клімаце і энергетыцы 2024 года ў Вене ўдзельнікі даведаліся пра маніпулятыўную
кліматычную журналістыку, якой таксама любіць займацца ORF.
З нагоды гэтай канферэнцыі,
Сёння Kla.TV прадстаўляе ўрыўкі з пазнавальнай лекцыі доктара Бернхарда Штрэля, прадпрымальніка і фізіка,
які спецыялізуецца на атамнай і радыяцыйнай фізіцы.
Яго больш за 50 добра даследаваных лекцый пра змяненне клімату зрабілі яго чырвонай анучай для аўстрыйскіх кліматолагаў.
Падчас каранавіруснага крызісу Штрэль і некалькі сяброў заснавалі асацыяцыю IMMUN, якая
мае падвойную мэту — медыцынскую і юрыдычную.
Дзякуючы шматлікім юрыдычным умяшаннням на ўзроўні адміністрацыйнага суда, Штрэль даведаўся, што
для прадстаўніцтва каго-небудзь у адміністрацыйным судзе Аўстрыі не трэба быць салісітарам.
Паводле яго ўласных сцвярджэнняў, ён ужо бясплатна прадстаўляў інтарэсы многіх людзей і да
сённяшняга дня набыў досвед у больш чым 20 справах.
Штрэль вядомы сваімі яснымі адкрыццямі.
Вось чаму ўся аўстрыйская прэса спрабуе заглушыць яго лозунгамі, такімі як «нацыст» і «правы
экстрэміст». Як працуе кліматычная прапаганда ў асноўных СМІ?
Паглядзіце вельмі інфарматыўную лекцыю доктара Штрэля ў скарочаным выглядзе пад назвай:
«Кліматычная прапаганда ў Аўстрыі. Мы ёй супрацьстаім».
(Бернхард Штрэль:) ... тэрмін «глабальнае пацяпленне» па-сапраўднаму ўвайшоў у ўжытак
толькі пасля заканчэння каранавіруснага крызісу.
Раптам, прынамсі тут, у Аўстрыі, ужыванне тэрміна «глабальнае пацяпленне» стала распаўсюджаным.
Раней гэта заўсёды называлася глабальным пацяпленнем.
Так было з 1980-х гадоў.
Потым яно раптам стала крыху слабейшым.
Раптам усе загаварылі пра змяненне клімату.
Я падазраю, што «Клімагейт» адыграў пэўную ролю ў гэтым. Бо нават масавыя СМІ заўважылі,
што з гэтай кліматычнай навукай нешта не так.
А цяпер, апошнім часам, гэта рэзка пагоршала. Цяпер у нас глабальнае пацяпленне і кліматычны пекла.
І Генеральны сакратар ААН Гутэшэс трапіў у кропку – «глабальнае гатаванне».
Я тут цытую яго фразу:
Эра глабальнага пацяплення скончылася. Пачалася эра глабальнага гатавання.
І ў мяне ёсць арыгінал.
Цяпер я пакажу вам, што ён насамрэч сказаў у той час:
Эра глабальнага пацяплення скончылася.
Настала эра глабальнага кіпення.
Паветра немагчыма дыхаць.
Спёка невыносная.
І ўзровень прыбыткаў ад выкапнёвага паліва і бездзейнасці ў барацьбе са змяненнем клімату непрымальны.
(…) Але ён зараз сказаў некалькі рэчаў.
Паветра немагчыма дыхаць. І спёка невыносная.
Але больш за ўсё мяне здзівіла тое, што ён сказаў гэта перад усёй Генеральнай Асамблеяй ААН у ліпені мінулага года (2023).
І там таксама было шмат прадстаўнікоў СМІ, і гэта проста прымалася.
Ніхто нічога не сказаў.
А цяпер я хацеў бы працытаваць Уіла Гапера: «Чым ён курыў?»
А цяпер пераходзьма далей.
Яшчэ адзін адносна новы тэрмін — кліматычны крызіс.
Цяпер усё проста крызіс.
І я таксама ўсіх аўстрыйскіх СМІ адмаўляю кліматычны крызіс.
І кожны, хто цяпер кажа: «Пачакайце хвілінку, гэта можа быць крыху інакш», — адразу ж атрымлівае
ярлык адмаўленца, адмаўленца кліматычнага крызісу.
Мы дакладна ведаем, навошта гэта выкарыстоўваецца.
Вядома, гэта выкарыстоўваецца таму, што ёсць адмаўленцы Халакосту, і нас ставяць у адну катэгорыю.
Тут, у краінах нямецкай мовы, ёсць нешта даволі падступнае.
Гэта так званая Сетка кліматычнай журналістыкі.
Там працуюць некалькі соцень журналістаў і медыяспецыялістаў.
У ім пазначана, якія словы трэба выкарыстоўваць.
Людзі ўжо не выкарыстоўваюць тэрмін «змяненне клімату»; ён занадта нявінны.
Тэрмін «кліматычны крызіс» павінен выкарыстоўвацца.
Па сутнасці, гэта дае слоўнік дазволеных фраз, каб гарантаваць максімальную драматычнасць паведамлення.
І я згадваю гэта, таму што тут таксама прысутнічаюць рэдактары з ORF.
І мы тады растлумачым, чаму гэта актуальна. (...)
І потым, вядома, ёсць сацыяльныя сеткі, дзе, асабліва, маладыя людзі практычна прыраслі да сваіх экранаў і
атрымліваюць усю сваю інфармацыю з сацыяльных сетак.
У нас таксама ёсць альтэрнатыўныя СМІ ў Аўстрыі.
(…) У іх вельмі добры асартымент.
Аднак шырокая публіка пазбягае гэтых СМІ, бо яны таксама лічацца правымі экстрэмісцкімі.
І самае горшае ва ўсім у Аўстрыі — гэта школы і ўніверсітэты.
Гэта чыстая прапаганда, індактрынацыя і ідэалогія...
Гэта неверагодна.
Неверагодна, што адбываецца!
Я зусім не разумею, як гэта ўвогуле магчыма. Для мяне гэта ўжо не ўніверсітэты.
Я вучыўся ва ўніверсітэце, у Венеўскім тэхналагічным універсітэце.
Але тое, што адбываецца цяпер, насамрэч з часоў Болоньі, з таго часу, як яны ўвялі гэтую
сістэму, — гэта ўжо не ўніверсітэты для мяне.
Таму што свабода даследаванняў і свабода выкладання больш не існуюць, прынамсі, з часоў пандэміі каранавіруса.
Цяпер я хацеў бы коратка згадаць дзяржаўнага вяшчальніка, бо мы прымаем меры супраць яго.
Тут яна называецца Аўстрыйская тэлерадыёкарпарацыя – ORF.
І ў яго ёсць такія каналы: ORF1, ORF 2 і ORF III.
Тут, вядома, вы ўсё яшчэ можаце вельмі добра лавіць нямецкія дзяржаўныя каналы, а таксама шматлікія прыватныя.
Я проста хачу вам паказаць — гэта сёлетняе апытанне, ахоп гэтых станцый у сакавіку.
Цяпер каля 40.
Калі прыгледзецца да топ-10, так бы мовіць, мы бачым, што:
ORF 2 мае самую шырокую аўдыторыю: 20% аўстрыйцаў глядзяць яго штодня.
Таму што менавіта там ідзе так званае «навінавае» шоу.
Вось дзе, так бы мовіць, працуе рацыянальная прапаганда.
ORF 1 — гэта другі.
І вось што цікава, сапраўды цікава: на трэцім месцы — крытычны вяшчальнік ServusTV, які ідзе плечом да плеча з ZDF.
І калі прыгледзецца ўважлівей, ORF III адсутнічае.
Я размаўляў з гэтымі людзьмі па тэлефоне і пытаўся, чаму. Такім чынам, існуе кампанія, якая
збірае гэтыя даныя. Чаму ORF III не ўключаны?
З разумным апраўданнем, бо гэта вельмі дарагі невялікі канал ад ORF: «Ён такі малады, яго трэба абараніць ад ціску рэйтынгаў».
Але ён працуе ўжо 15 гадоў.
Але я даведаўся падчас размовы з імі, што ORF III мае 2,8%. (...) Я разумею, чаму яны хочуць гэта прыціснуць.
У іх велізарны бюджэт, і гэта зусім не апраўдвае гэты асартымент.
І вось гэта яны хочуць такім чынам прыкрыць. (...)
Дык як працуе прапаганда і чаго яна імкнецца дасягнуць?
Насамрэч яно імкнецца дасягнуць згоды — менавіта на тое, што хочуць тыя, хто пры ўладзе, або ўрад.
Англійскі дэвіз — «Вытворчасць згоды».
Мая адказна на гэта: «Згода ствараецца».
Такім чынам, вы ўплываеце на людзей так, што яны згаджаюцца з тым, з чым яны павінны згадзіцца.
І як гэта працуе?
Гэта пра эмоцыі.
У цябе заўсёды ёсць эмоцыі, бо яны выключаюць крытычнае мысленне, блакуюць яго.
Гэта вельмі небяспечна, таму што мы не можам ад гэтага абараніцца.
Гэта таму, што інфармацыя тады трапляе ў наша падсвядомае.
І свядомасць гэтага не можа адключыць. (...)
Тое, што робіцца, вельмі няправільна, і гэта ідзе рука ў руку з цэнзурай.
Бо як толькі вы, так бы мовіць, загадзя накіроўваеце людзей у пэўным кірунку, вы павінны
перашкодзіць ім пачуць іншую думку або атрымаць іншы погляд.
Ёсць некаторыя вельмі вядомыя эксперыменты, якія паказваюць, што на людзей можна паўплываць, каб яны
дзейнічалі насуперак сваім уласным перакананням, так бы мовіць.
Але калі адзін чалавек у тэставай групе раптам выкажа процілеглае меркаванне, то большасць хутка зменіць сваё рашэнне.
Вось чаму ўсе мы пад цэнзурай.
Ствараецца вельмі вузкі так званы калідор меркаванняў.
Гэта проста эмоцыі. І не важна, якія.
Яны, безумоўна, могуць быць станоўчымі, такімі як энтузіязм, эйфарыя і гэтак далей, што б там ні было.
І што для нас цяпер важна, асабліва ў галіне змены клімату, — гэта гэтае «Я адзін з добрых; я самы руплівы абаронца клімату».
Вось чаму яны ўсе добра гуляюць разам.
- Вядома, ёсць і адмоўныя эмоцыі – нянавісць, вельмі важная.
Самая важная эмоцыя для адключэння мыслення — гэта страх.
І таму страх заўсёды з'яўляецца першым, што ствараецца.
З-за гэтых механізмаў усе астатнія, хто цяпер не згодны са мной, а я ўжо лічу, што маю рацыю, — усе яны дрэнныя.
Такім чынам, я адзін з добрых, а астатнія — дрэнныя.
І гэта атрымалася даволі добра.
Яны практыкуюцца ўжо больш за 100 гадоў.
Гэта, вядома, залежыць ад мэтавых груп.
Таму розныя людзі па-рознаму рэагуюць на паведамленні.
Страх, аднак, — гэта нешта, што ахоплівае ўсё.
Можна выкарыстоўваць страх, калі вы можаце яго выклікаць; гэта выдатна.
Яно адразу ж заглушае крытычнае мысленне.
Самае важнае — цяпер вы павінны ўсё гэта правільна спалучыць.
Тады вы атрымаеце найлепшыя вынікі.
Я той, хто падыходзіць да нашых супернікаў.
Я хаджу на мерапрыемствы, арганізаваныя кліматычнай сектай, кліматычнымі аяталамі, як я іх называю.
Іх лекцыі пабудаваны такім чынам, што спачатку заўсёды выклікаецца страх.
Так жахліва, кліматычны пекла і ўсё, што з ім звязана, і паводкі ўсё мацнеюць.
А потым прыходзіць наступны крок. А потым: гэта наша віна.
Насамрэч гэта азначае, што вінаватыя вы, слухачы. Тады ўсе адчуваюць сябе вінаватымі.
А потым вы кажаце: «Але цяпер прыходзіць збаўца, які скажа вам, што вы павінны рабіць».
Я магу зрабіць свой унёсак у вырашэнне праблемы.
Я магу дапамагчы пераканацца, што гэтага жахлівага не здарыцца.
Я проста павінен зрабіць свой унёсак у ахову клімату.
Я павінен ездзіць на электрамабілі, напрыклад, таму што такім чынам я абараняю клімат.
І я той, хто робіць добрыя справы; я адзін з добрых хлопцаў.
У гэтым і заключаецца сутнасць. Так яно і працуе.
Я чуў гэта ў некалькіх лекцыях.
Гэта сапраўды даволі жорсткае НЛП = нейра-лінгвістычнае праграмаванне.
І людзі адразу ж зацікаўлены.
Потым яны таксама вельмі рады, што зразумелі, наколькі гэта небяспечна.
Вы хочаце зрабіць нешта для наступнага пакалення. (...)
І як я ўжо казаў, існуе эфект салідарнасці сярод людзей, якія былі віртуальна
гіпнатызаваныя, і яны праяўляюць салідарнасць адно з адным:
Мы ўсе — добрыя хлопцы, і мы павінны — паўтараю — мы павінны вельмі жорстка змагацца з іншымі. А цяпер, вельмі важна:
Прапаганду вельмі лёгка распазнаць. Вы адразу ж можаце сказаць, што гэта прапаганда.
Бо ўсё заўсёды зводзіцца да эмоцый. Трэба назіраць за сабой.
Калі я чую паведамленне ці што-небудзь, я павінен назіраць за сабой.
А калі я рэагую эмацыйна, як бы то ні было, то гэта прапаганда.
Гэта робіцца наўмысна, каб я рэагаваў эмацыйна. Бо, як я казаў, гэта блакуе маё мысленне.
Трэба крыху часу, каб прызвычаіцца. Сапраўды трэба пра гэта памятаць.
Вядома, паўтарэнне — вельмі важны момант.
І не проста пастаянна, а адначасова ва ўсіх СМІ.
Прымусіць усіх быць аднадушнымі, каб ніякі іншы пункт гледжання не стаў вядомы. Бо гэта можа прывесці да таго,
што людзі, у глыбіні душы якіх таіцца невялікі сумнеў, неадкладна адмовяцца ад неабходнай думкі.
Гэта азначае, што існуе толькі адна праўда і, як я казаў, крытычныя пытанні задаваць нельга, бо вам
не дазваляецца адхіляцца ад калідора меркаванняў.
(…) Добра, а цяпер да самага casus belli.
Як я казаў, гэта дакументальная праграма пра Малую ледавіковую эпоху.
Яно ішло ў канцы мінулага года (29 снежня 2023 года) тры чвэрці гадзіны.
І гэта даволі цікава.
Цяпер я прайграю першую хвіліну, уступ да гэтай праграмы:
Здаецца, надвор'е аб'ядналася супраць іх.
Як доўга будуць доўжыцца халоднае, вільготнае надвор'е і няўроды?
І ці змогуць яны пракарміць усіх сваіх дзяцей?
Напрыканцы XVI стагоддзя ў адносінах паміж людзьмі і прыродай, здаецца, больш нічога не было ў парадку.
Моцны землятрус скаланаў Вену і нават пашкодзіў кафедральны сабор Святога Стэфана.
Халадныя перыяды і экстрэмальныя пагодныя з'явы робяць Малую ледавіковую эпоху суровым выпрабаваннем для чалавецтва.
Сацыяльныя хваляванні адкрылі шлях да самазнішчэння Еўропы на пачатку XVII стагоддзя.
Такім чынам, бачыце, гэта як адзін з тых фільмаў-катастроф Роланда Эмэрыха — надзвычай эмацыянальна
насычаныя, пагрозлівыя сцэнарыі, якія выклікаюць страх.
І гэта, па сутнасці, праходзячая тэма ўсяго гэтага мастацкага фільма, які называе сябе «дакументальным фільмам».
Цяпер паўтараюцца сцэны з так званымі «навукоўцамі». Цяпер у гэтым фільме прадстаўлены так званыя «навуковыя адкрыцці».
Мужчына (Роланд Вайсман) важны.
Ён пыхлівы хлопец, ён генеральны дырэктар ORF — я згадаю, чаму гэта важна.
Такім чынам, у нас ёсць гэты фільм-катастрофа, і вось навуковыя факты.
І ў гэтым фільме — і гэта галоўны пункт нашай скаргі — ёсць графікі тэмператур.
Затым іх паказваюць у студыйным афармленні, дзе з'яўляецца вядучы – эмацыйны поўнаметражны фільм неаднаразова перарываецца
такімі кароткімі ўрыўкамі – і першая графіка выглядае так:
Гэта тэмпературы за апошнія 2000 гадоў, і яны дакладна адлюстроўваюць перыяды, а менавіта Рымскі цёплы
перыяд, Сярэднявечны цёплы перыяд і Малую ледавіковую эпоху.
- А потым, гэта як хакейная клюшка, толькі разы чатыры, - потым яна рэзка падымаецца, і можна таксама ўбачыць афарбоўку.
- Найперш, уся выява настолькі арыентавана на перспектыву, што сучаснасць намаляваная ў павялічаным выглядзе, з
колерамі, што схіляюцца да кіновару – і, калі прыгледзецца, таўшчыня лініі таксама, так бы мовіць, павялічваецца да канца.
Але што яшчэ горш, дык гэта тое, што калі паказваць апошнія 12 000 гадоў, яно выглядае вось так.
Так, абсалютна вар'яцтва, і, так бы мовіць, становіцца яшчэ лепш.
Ён пра гэта нешта кажа.
Ён кажа: «Апошні вяршынь тут, — мае на ўвазе гэты, цалкам чырвоны, — гэта мы».
Ён не кажа: «Вось мы, насамрэч храналагічны парадак, мы павінны сказаць там», — не, ён гэта кажа.
Па сутнасці, ён прапануе: мы — прычына гэтага, мы і вінаватыя.
Я маю на ўвазе, неверагодна, што там ёсць гэтыя выгібы.
- Калі прыгледзецца крыху бліжэй, смешна, што там пазначана градусы Цэльсія; - вось
так і бачна, наколькі недакладна зроблена.
Калі паглядзець на шкалы, адна +1,4°, а другая +1,5°.
Такім чынам, гэта зусім не адпавядае ніякім навуковым стандартам.
Важна адзначыць гэта, бо ORF таксама абавязана выконваць працу высокай якасці.
Гэта патрабуецца законам.
Вось як гэта выглядае.
І не толькі там – гэта, так бы мовіць, абсалютны пік гэтай дакументальнай праграмы.
Там ёсць яшчэ шмат іншых рэчаў, якія цалкам няправільныя.
І гэта стала прычынай, каб мы сказалі: «Пачакайце хвілінку, гэта ж такая хлусня, гэта прапаганда, мы будзем адстойваць сваё».
А як мы з гэтым змагаемся?
Ёсць тое, што ў Аўстрыі называюць публічнай скаргай.
Такім чынам, кожны, хто лічыць, што ORF не выканаў Закон аб ORF, пра які я пагавару пазней, можа
паскардзіцца ў адпаведны орган — Аўстрыйскі камунікацыйны орган.
Ён мае шэсць тыдняў пасля эфіру, каб падаць гэтую скаргу.
Гэта робіцца крыху складаней, таму што ён павінен атрымаць 120 падтрымліваючых подпісаў на працягу гэтых шасці тыдняў.
І звычайна трэба мець больш, чым гэта, таму што з фармальных прычын ORF потым заяўляе, што 20 працэнтаў з іх несапраўдныя.
Таму мы звычайна збіраем 200 подпісаў. Калі ў нас шмат падтрымкі, гэта не першая скарга ў
ORF, часам у нас нават бывае 1000 подпісаў.
Такім чынам, для нас як для клуба гэта не праблема.
Але спачатку трэба гэта ўпарадкаваць, таму што людзям трэба ўвесці свой нумар унёску ORF.
А калі вы прыходзіце на мерапрыемства са стэндам і кажаце, напрыклад: «Вось наша скарга, калі ласка, падпішыце», то людзі
з радасцю падпісваюцца — але хто ведае свой нумар узносу ORF?
Цяпер нам давядзецца сказаць ім даслаць гэта нам па электроннай пошце, і, на жаль, гэта адсейвае дзве траціны людзей.
На жаль, хоць яны і зарэгістраваліся, яны не могуць адправіць свой нумар.
Але мы звычайна ўдаецца пераадолець гэтую фармальную перашкоду.
Мы павінны дакладна ўказаць, якая менавіта частка Закона аб ОРФ, ці нават якая падраздзел, была парушана.
І потым, вядома, нам трэба абгрунтаваць скаргу.
Як я ўжо казаў, мне вельмі пашанцавала быць сябрам некалькіх вельмі добрых адвакатаў, якія дапамагаюць нам з гэтым, каб мы
маглі правільна сфармуляваць гэта з юрыдычнага пункту гледжання, а не толькі ў плане
самой справы і крытыкі, але і з прававой пазіцыі.
Гэтая публічная скарга зараз падаецца.
Прыемна тое, што гэта не нясе ніякіх рэальных выдаткаў.
Такім чынам, вы можаце падаць скаргу без аплаты збораў.
Таксама няма абавязку наймаць адваката.
Таму, калі вы лічыце, што вы дастаткова добрыя, вы можаце проста зрабіць гэта.
Патрабуецца толькі асабісты час, а не грошы.
Затым, як толькі фармальная перашкода пераадолена, KommAustria накіроўвае скаргу ў ORF, і юрысты цяпер рыхтуюць заяву.
- Тады я або адвакат напішам контрзаяву, - і яе абмяняюцца пісьмова некалькі разоў.
Аднак не пазней чым праз шэсць месяцаў гэтае ўпаўнаважанае органа, KommAustria, павінна прыняць рашэнне.
У Аўстрыі гэта называецца «рашэнне».
- Гэта важна з юрыдычнага пункту гледжання, таму што цяпер вы можаце з гэтым змагацца; -
вы можаце вынесці гэта на наступны ўзровень.
Сказаўшы: «Добра, магчыма, гэта і ёсць рашэнне, але заўсёды ёсць працэс абскарджання».
Але перш чым я да гэтага перайду, давайце больш уважліва разгледзім Закон аб ORF.
Які сапраўдны мандат ОРФ?
Вы можаце прачытаць гэта цяпер. Такім чынам, усебаковая інфармацыя для шырокай публікі і г.д.
- А там напісана «пасярэдніцтва і прапаганда навукі» – гэта яе асноўная місія.
Ён абавязаны гэта зрабіць. І шматлікія іншыя рэчы.
Пакуль што пакіну так.
Не важна, што я зараз гэта падрабязна зачытваю.
Я ўсё роўна заўсёды падкрэсліваў важныя словы.
А потым таксама ёсць вельмі дакладныя інструкцыі пра тое, як павінна быць структуравана праграма.
І проста ўверсе ўжо напісана «аб'ектыўны адбор».
Такім чынам, слова «аб'ектыўны» з'яўляецца ўпершыню.
А потым гаворыцца, што павінны быць прадстаўлены і крытычныя меркаванні.
Улічваючы разнастайнасць.
Ён абавязаны гэта зрабіць паводле закона.
Далей ніжэй зноў напісана: Каментарыі, аналізы і г.д. Прынцыпы аб'ектыўнасці.
- Тут мы зноў бачым слова «аб'ектыўнасць».
А потым ёсць далейшыя падпункты пра тое, як ён павінен структураваць змест.
Цяпер там напісана «Якасць».
Вось чаму я згадаў гэта на графіцы. У рэшце рэшт, гэта ж жарт.
Напрыклад, для даных, выкарыстаных на гэтым графіку, не пазначаны ніякі крыніцы.
Ты ж ведаеш, што (...) я не магу проста так туды паставіць любую старую выяву.
- Тады ён павінен быць усебаковым, незалежным, беспартыйным і, яшчэ раз, аб'ектыўным; - ён павінен старанна
правяраць праўдзівасць і таксама паходжанне, і ён павінен прытрымлівацца правераных фактаў.
І – гэта павінна спрыяць асвеце насельніцтва.
Насамрэч, цяпер усё выдатна.
Такім чынам, калі б ён гэта зрабіў, у нас у Аўстрыі быў бы сапраўды выдатны сродак масавай інфармацыі.
Але ж ён так не робіць!
Цяпер мы даходзім да сутнасці.
- Існуе так званы перанос справы, г.зн. першая інстанцыя. KommAustria прыме рашэнне не пазней, чым праз шэсць месяцаў.
- А потым мы заўсёды пераходзім да другога інстансу.
Бо калі ORF прайграе, ён звяртаецца да наступнай вышэйшай інстанцыі.
Гэта Федэральны адміністрацыйны суд.
А калі прайграю я ці наш клуб, мы заўсёды неадкладна выносім гэтае пытанне на наступны ўзровень.
І гэта насамрэч даволі добра.
Гэта калегія з трох суддзяў.
Гэта запісана слова ў слова.
Сведкі могуць быць названыя, а судовыя выдаткі зноў неверагодна нізкія — усяго 30 еўра.
Адзіная праблема — гэта звязаныя з гэтым выдаткі.
Нават калі вы выйграеце, вам усё роўна застаюцца ўласныя судовыя выдаткі, калі ў вас ёсць эксперты і падобнае.
На жаль, тут, у Аўстрыі, так ужо ўсё ёсць.
Але тое ж самае мае месца і ў крымінальным праве тут, у Аўстрыі.
Потым ёсць вышэйшая ўлада – гэта найвышэйшая ўлада.
Тут, у Аўстрыі, яго заўсёды называюць Судом справядлівасці.
У гэтым выпадку гэта Адміністрацыйны суд, і паралельна з ім, хоць і фактычна незалежны, існуе Канстытуцыйны суд,
куды можна паскардзіцца, напрыклад, што пэўныя палажэнні Закона аб ORF з'яўляюцца неканстытуцыйнымі.
Такім чынам, вы не атакуеце пытанне наўпрост, а кажаце: «Гэтае фундаментальнае палажэнне не адпавядае канстытуцыі».
Альбо сама працэдура мае памылкі.
Вы ўсё яшчэ можаце гэта прыняць.
Гэта таксама суд.
Гэта, як правіла, найвышэйшы суд – Канстытуцыйны суд, Вярхоўны суд.
Якія ў нас досвед?
Такім чынам, гэта не першая судовая справа, звязаная з кліматам, якую мы распачалі супраць ORF.
У KommAustria вельмі строгія фармальныя крытэрыі, што да гэтых подпісаў і ўсяго астатняга, – і яна відавочна на баку ORF.
Таму ён спрабуе максімальна заблакаваць скаргу.
Ён знаходзіць самыя розныя аргументы на карысць таго, што сітуацыю цяпер варта разглядаць інакш з пункту гледжання паскарднікаў.
Мы мелі вельмі добры досвед з другой інстанцыяй, Федэральным адміністрацыйным судом –
прынамсі з калегіямі суддзяў, з якімі я меў справу.
Там працуе каля 35 суддзяў. Там даволі шмат сенатаў, і яны нейтральныя.
Працэс таксама вядзецца такім чынам, каб не спрабаваць на гэта ўплываць.
Гэта вельмі распаўсюджана ў судах.
Суддзя можа фактычна вызначыць вынік судовага разбору, калі працэс накіроўваецца ў пэўным кірунку.
У нашых адміністрацыйных судах даволі часта адхіляюць доказы або, так бы мовіць, адмаўляюцца ад сведкаў.
Але мой досвед у Федэральным адміністрацыйным судзе вельмі нейтральны.
Але цяпер усё ўскладняецца.
Нашы суды, г.зн. вышэйшыя суды, усе палітычна прызначаны.
І гэта фактычна ліквідуе вяршэнства права ў многіх сферах.
Бо калі найвышэйшыя ўлады, якія прымаюць канчатковае рашэнне, больш не з'яўляюцца сапраўды, ці, скажам так,
калі сумнеўна, ці яны сапраўды аб'ектыўныя і незалежныя, то гэта, вядома ж, вельмі праблематычна.
Асабліва Канстытуцыйны суд. Яго члены відавочна прызначаны палітычна.
І потым ёсць, як я казаў, вялікае пытанне: ці можа ён наогул быць незалежным?
І я хацеў бы сказаць некалькі слоў пра Канстытуцыйны суд.
Яна складаецца з 14 суддзяў, вось хто яны.
І гэта цяпер вельмі захапляльна, як я сказаў.
Можна падумаць, што найлепшыя суддзі ў краіне працуюць у Канстытуцыйным судзе. Але гэта зусім не так.
Сярод іх няма ніводнага былога суддзі!
Гэта насамрэч неверагодна.
Але ж такое жыццё.
Яны павінны быць дасведчанымі ў праве.
Я мяркую, што яны таксама павінны былі атрымаць дыплом, дыплом юрыдычнага факультэта.
Сярод іх шмат універсітэцкіх прафесараў, г.зн. людзей, якія недзе ўзначальвалі юрыдычны
інстытут або ўсё яшчэ актыўныя ў гэтай галіне.
І ёсць шмат дзяржаўных служачых, якія працуюць юрыстамі ў адміністрацыі, — ці, што самае горшае, якія таксама працуюць
або працавалі непасрэдна на палітычных пасадах у міністэрствах.
Гэта вельмі цесная блізкасць гэтых дзяржаўных служачых да палітыкі.
І самае горшае тое, што ў гэтым удзельнічаюць юрысты, якія ў некаторых выпадках прадстаўляюць палітыкаў або палітычныя партыі.
Такім чынам, цалкам відавочна, што наш Канстытуцыйны суд мае вельмі моцную палітычную прадузятасць.
І гэта можна аднесці да бакоў, таму што бакі маюць права рабіць прапановы — і ўсё, што яны прапануюць, зацвярджаецца.
Такім чынам, вы можаце проста ўбачыць, як за апошнія 20 гадоў у Аўстрыі размеркавалася ўлада і якія там былі ўрады.
А потым яны ўсе, так бы мовіць, прасоўваюць сваіх кандыдатаў у Канстытуцыйны суд.
Шчыра кажучы, гэта вельмі, вельмі праблематычна, таму што — ці сапраўды яны прымаюць нейтральныя рашэнні?
Напрыклад, нядаўна была завяршана справа, якую мы выйгралі ў першай інстанцыі і ў другой інстанцыі.
Гэта калегія з трох суддзяў. Выдатнае абгрунтаванне, 24 старонкі.
А потым ORF звярнуўся ў Канстытуцыйны суд.
Адвакаты сказалі: «Добра, мы насамрэч прайгралі гэтую справу».
Мы звяртаемся ў Канстытуцыйны суд, які палітычна прызначаны, і яны анулююць рашэнне
Адміністрацыйнага суда з абгрунтаваннем, якое абсурдны.
Таму, калі вы іх чытаеце, вы думаеце пра сябе: «Што яны зноў курылі?» Неверагодна, як закон — мне трэба быць
тут асцярожным — як вяршэнства права больш не функцыянуе.
Я не хачу казаць пра звяртанне справядлівасці, але неверагодна, якія прычыны раптам прыводзяцца.
Але адзін юрыст, з якім я добра працую, цяпер паспрабуе дамагчыся разгляду нашага Аўстрыйскага Канстытуцыйнага
суда ў Еўрапейскім судзе па справах аб справядлівасці.
Бо ў нас яшчэ ёсць гэты сродак.
Сапраўды неверагодна, як часам ... і, на жаль, рашэнне найвышэйшай улады з'яўляецца вырашальным.
Падобным чынам, хто самы магутны чалавек у дзяржаве?
Той, хто абвяшчае надзвычайнае становішча. Такім быў наш міністр аховы здароўя падчас каранавіруснага крызісу.
Ён раптам абвяшчае надзвычайнае становішча, і цяпер усё адменена. Такім чынам, у стане
надзвычайнага становішча канстытуцыя больш не дзейнічае.
Што яшчэ мы робім, я ўжо сказаў...
Паважаныя гледачы, пад праграмай вы знойдзеце спасылку на поўную лекцыю.
Мы хацелі б скарыстацца гэтай магчымасцю, каб падзякаваць дакладчыку, доктару Бернхарду Штрэлю, а
таксама платформам EIKE, Heartland Institute і CFACT.