Ja, op my staan Robert Stein. Liewe Robert, dankie dat jy die tyd geneem het.
Jy is hier by die alternatiewe WEF, jy het nogal baie dinge gemodereer, en sover ek kan sien, het jy pas
die paneel oor môre se media, onder andere, gemodereer.
En wat is jou bevindinge? Het jy al konklusies hieruit kon trek, enige lesse wat ons kan
leer of wat interessant sou wees vir kykers?
Wel, eerstens is dit duidelik 'n ongelooflik wonderlike geleentheid hier.
Ek het nog nooit regtig so 'n vergadering teëgekom nie.
So ons het hier 30, 40 mense van die alternatiewe mediabedryf, van ... So baie verskillende mediamaaksters en -makers
en aktiviste, prokureurs, dokters, die hele paneel is hier.
Al diegene wat in die afgelope jare hul nekke uitgesteek het en gesê het: "Ek gaan nie hiermee
saam nie," is hier vir die eerste keer verenig.
En natuurlik is dit ongelooflik om nou as deelnemer daar te wees en hierdie energie te voel, dat
almal saamstem: iets moet nou uiteindelik gebeur.
Nou kan ons nie net individueel werk nie, elkeen in ons eie kelder en op ons eie klein YouTube-kanaal; ons moet netwerk.
Dit alleen is regtig briljant dat so 'n energie daar gekonsentreer is.
En die ander ding, natuurlik, is die spesifieke idees of gedagtes wat hier uitgedruk is.
Gister het ons 'n simulasie-oefening deurgegaan gebaseer op die scenario dat 'n ander bakteriële epidemie
uitgeroep is en ons was nou in die jaar 25 Desember. Die werkgroepe moes toe meer of minder uitvind:
Wat het ons as alternatiewe media, as aktiviste, as dokters, as prokureurs gedoen om dit te voorkom?
En dit het toe in werkgroepe ingegaan. En dit het toe geword... daar is dinge gepostuleer wat gedoen kon word, sodat
met die ervaring van die afgelope vier jaar, mens kon sê:
"Reg, dit sal nie weer met ons gebeur nie." En dit alleen was regtig, regtig kragtig.
Maar die boodskap wat ek hieruit kry, is: daar is soveel mense wat iets doen, en dit sal 'n sein aan die buitewêreld stuur.
Honderde duisende mense sal dit sien. Ek is ook nuuskierig om te sien hoe die ander kant hierdie gebeurtenis sal
kadreer, en of hulle dit selfs sal oppas. Dit bly dus opwindend.
En ek bespeur persoonlik ook 'n groot mate van energie om verdeeldheid te oorkom en saam sinergieë te vind.
Ek glo die doel was nie om oor elke enkele punt eensgesindheid te bereik nie, maar eerder om te fokus op wat ons verenig, reg?
Ek glo ek kan dit voel; dit is in die lug. Almal verlang na vrede, almal verlang na die waarheid, almal
verlang dat ons op een of ander manier saam vorentoe beweeg.
Dit is ook wat ek hier waarneem. Baie dankie daarvoor.
Konkrete stappe, het jy reeds geïdentifiseer wat môre se media volgende jaar gaan doen? Of is dit nog te vroeg om te sê?
Sover ek kan sien, is niks nog gereed om aangekondig te word nie.
Maar ek is seker dat die individuele groepe wat daar saamgekom het, of dat konkrete projekte daar aan die gang is.
Ek het nou nie weet hoeveel nuwe afsprake met ander mediamaak­ers en deelnemers gemaak.
Natuurlik ontwikkel sinergieë reeds daar.
Maar wat daar eintlik van gaan kom, bly om te sien.
Dit is dalk die bekendstellingsgeleentheid vir 'n nuwe reeks.
Dit is die eerste keer sonder 'n gehoor.
Gehoor – slegs die uitgenooi gaste en die mense wat daar was as deel van die gevolg.
Daar was dalk in totaal ongeveer 100 mense, die individuele deelnemers.
En die volgende keer as dit gebeur, sal dit êrens wees waar daar dalk 1 000, 2 000 of wie weet hoeveel mense is.
En dit is natuurlik iets wat baie mense sal aantrek. Ek is daarvan heeltemal seker.
Ons het gister hier ook 'n paar kort onderhoude gedoen.
Ek het met Gerhard Wisnewski gepraat. Ek het op daardie oomblik self as kameraman opgetree.
En in die agtergrond het Paul Brandenburg saam met Markus Haintz gestaan. Toe het Professor Bhakdi skielik by hulle aangesluit.
En net dit alleen in die agtergrond, as ek dit as toeskouer gesien het – soos hierdie:
Waar was dit? Hoekom? Ek wil daarheen gaan. Wat het hulle daar gedoen? Wat is dit?
Ek glo dus dat die sein-effek alleen al ongelooflik belangrik is ten opsigte van wat hieruit voortkom.
Ja, dit is eintlik 'n soort "Walk of Fame" van die toekoms, op een of ander manier. Jy loop hier deur en
dink: "Ah, ek ken hom, ek ken hom, ek ken hom." Fantasties.
Dit is ook 'n groot eer vir my om hier sulke mense te kan ondervra. Fantasties.
Dankie vir hierdie geleentheid, en ook dat julle dit hier saam aangebied het.
'n vraag wat ons interesseer, wat ons nou aan almal hier gevra het:
Wat is nou die situasie, wanneer, sê ons, sensuur wydverspreid raak en die hele saak deur die oorspronklike
WEF – sê ons – gelei word na hierdie Groot Hersetting?
Dit beteken dat ons verskeie krisisse in die gesig staar en nie meer die opsie het om op digitale produkte terug te val nie.
Geen YouTube meer, geen webwerwe meer, niks. Watter raad sou jy ons kykers gee?
Is onafhanklike netwerking wat nie van die internet afhanklik is nie – met ander woorde, om weg te beweeg van
anonimiteit en oor te gaan na streeknetwerke – 'n sleutel faktor, 'n belangrike punt vir die toekoms?
So het iemand dit gister op die paneel gesê: "Skakel die drukpersse aan."
Ja, wat jy al vir baie jare gedoen het, stem en dissenteer, kan nie uitgewis word nie.
Jy moet dit handmatig weggooi. Jy moet daarvan ontslae raak.
Dit is nie net 'n klik as jy dit nie wil hê nie en dit eenvoudig as 'n e-pos verwyder nie, maar dit is analoog.
En dit is natuurlik een van die moontlikhede, so jy sê: ons het nie meer digitale opsies
nie, maar ons moet dit weer in analoogvorm doen.
Ja, met posinskrywings, met, so om te sê, met die goeie ou... hoe noem jy dit? – brief/kettingbrief.
So, jy gee net stukke papier aan mense.
Plakkers, byvoorbeeld, is 'n ander saak. Plakkers met 'n kleefmiddel wat moeilik verwyder kan word.
Besef jy dat jy iets daar vasplak wat jy weer met 'n mes sal moet afhaal?
'n bietjie anargistiese inligting. Dan een of twee logo's.
En, natuurlik, is netwerking in jou persoonlike omgewing ook baie belangrik.
Dat een waag om ook die mense in sy eie omgewing met hierdie dinge te konfronteer...
Baie is nog steeds vasgevang in hierdie "mentale tronk", soos iemand dit gestel het. Omdat hulle hul inligting net
uit die massamedia kry. En dit moet sagkens uiteengesit word.
Dit is nie maklik nie, soos jy waarskynlik weet.
Baie mense is gewoond daaraan om in hierdie kokon te sit. Dit is knus daar, jy weet waar jy is.
En jy hoef nie bekommerd te wees oor enige sinistere kragte wat dalk iets in die agtergrond doen nie.
Maar jy hoef net stadig mense op die vlak te bring waar hulle is.
Ek doen dit altyd so, dit het nou 'n deurlopende grappie geword.
Wanneer ek by sulke besprekings betrokke is, probeer ek altyd 'n paar proefballonne oplos.
Byvoorbeeld: Gebou 7, World Trade Centre 7.
Vir my is dit die klassieke toets, 'n lakmoestoets, waar ek presies weet: Okei, as ek skielik so 'n reaksie kry:
"Jy's jammer? Gebou 7?" "Ja, World Trade Centre 7 – 9/11 en al daardie goed." "Ek kan nie sê nie."
"Dan dalk meer in die rigting van die Champions League...", sê ek altyd.
Jy weet, dan besef jy net: okay, jy kan nie by die persoon aan die ander kant deurkom nie ... jy kan hulle net
nie bereik nie. En daar is geen towerformule daarvoor nie.
Maar ek weet, of ek voel en sien, dat weens die ongelooflike krisisse, weens hierdie mal tye, waar die
een rampverslag die ander volg, mense se bereidwilligheid of begeerte na inligting groei.
Ek het vandag net gehoor dat 38% van Duitse maatskappye volgende jaar werksgeleenthede gaan sny.
Benewens wat al die tyd gebeur het.
Omdat ons nie meer goedkoop gas het nie, het ons vlugtige energiewette, het ons 'n onstabiele
kragnetwerk, het ons geen sekuriteit nie, het ons mense in posisies wat glad nie daar hoort nie.
Politici wat nie by hul byname aangespreek mag word nie.
Daar is heeltemal onbekwame mense in posisies wat bloot ideologies uitgebrand is.
En natuurlik merk mense wat net die Süddeutsche Zeitung en Der Spiegel gelees het en die
Tagesschau-nuusprogram gekyk het, dit ook op.
So is tyd aan ons kant. My enigste probleem is dat jy tot by die laagste punt moet kom, dat jy selfs nóg laer moet gaan.
Ons is reeds in so 'n vallei. Ek hoef nou nie in die grootste, diepste vallei af te daal nie.
Ek het 'n gesegde van Eva Herman en Andreas Popp opgetel: "Ons moet nou net deur die oog van die naald kom!"
Dit kan makliker wees. As genoeg mense begin om vir hulself te dink. Maar ek dink dis hoekom ons almal hier is.
Maar wanneer ek deur so 'n vallei moet gaan, is ek dankbaar om dit saam met sulke mense te doen. Saam ook.
En dat ons ook in getal groei. Dan sal dinge weer begin verbeter.
Ja, dit klink goed, nie waar nie? Na die vallei kom die berg. Ek is vol "hopium" .
Fantasties. Dit is een van my basiese kenmerke. Net daar wees... regtig die pad wys.
Soms in die lewe maak jy regte lussen of iets soos dit.
Ek was op 27 November 2012 by die AZK saam met jou. En dit was regtig een van die grootste oomblikke in my lewe. Dit was soos,
wow, 3 000 mense, alles het goed verloop. En die terugvoer.
En ek het gedink, o my lewe, wat kom volgende? Kom, wys my.
Dit was kort voor 21 Desember 2012 en so aan. So het ek by myself gedink: ja, hier gaan ons.
Kort daarna is by my kanker gediagnoseer. Jy weet, ek het by myself gedink: o, liewe
heelal, dit is nie hoe ek dit voorgestel het nie.
En toe het ek 'n redelik mal lus gevlieg, wat goed afgeloop het, maar dit was 'n wilde rit.
Dit was regtig uiterste. Maar selfs daaruit kon ek sekere dinge leer wat belangrik was.
En sonder hierdie uiterste ervaring sou ek nie op hierdie pad begin het nie.
Aanvanklik was dit regtig verskriklik. En 'n rooi waas van vuur en pyn vir 'n lang, lang tyd.
En ook die onsekerheid: wat gaan nou gebeur? Hoe gaan dinge eintlik verloop? Sal dit selfs werk?
En met die voordeel van agteraf was dit 'n gelukkige toeval. Selfs al klink dit hard.
Jy kan altyd sonder die pyn klaarkom. Maar dit was moeilik. En agteraf gesien – baie, baie dankbaar.
Maar dit is nie iets wat jy kan beheer nie. Dit kom na jou toe, en gelukkig weet jy nie vooraf van die
persoonlike beproewings wat jy vir jou incarnasiekontrak kies nie, soos dit so mooi genoem word.
Maar agteraf gesien, ek is nou hier, ek mag steeds deelneem, en ek is regtig – ek is nie iemand wat
elke dag 'n vinnige gebed na die hemel stuur nie.
Maar ek word dikwels wakker en dank die skepping, die moeder-vader-skeppingskrag van alles wat is.
Ek is nie so godsdienstig dat ek dit gemanifesteer of gepersonifiseer het nie.
Maar ek is baie dankbaar vir die krag wat my hierheen gestuur het.
En die feit dat ek hier mag bydra, veral in so 'n posisie, laat my op die oomblik ongelooflik nederig voel.
En ook nederig in die sin dat ons hierdie opwindende tyd aktief kan vorm.
Want dit is die tyd wat later in die geskiedenisboeke onthou sal word.
Wat het mense destyds gedoen om te keer dat dinge so sleg raak?
Ek is daar stewig van oortuig. Ek glo die kykers ook.
Baie dankie dat jy jou hart oopgemaak en jou gevoelens met ons gedeel het. Fantasties, regtig.
En ook vir jou werk, waarin jy so baie van jouself belê, en jy kan net hierdie energie voel, jy straal dit uit.
Jy het baie positiewe dinge aan jou kant, wat wonderlik is, en dit moet aan alle kykers oorgedra word.
Dis hoekom ons hier is, nie waar nie? Dis hoekom ons so leef.
Baie dankie, Robert. Kom ons gaan voort. Dankie, Mathias. Fantasties.