Так, у мяне напісана Роберт Стайн. Дарагі Роберт, дзякуй, што знайшлі час.
Вы тут, на альтэрнатыўным сусветным эканамічным форуме, правялі даволі шмат мерапрыемстваў, і, наколькі я
разумею, толькі што ўзначалілі панэльную дыскусію, прысвечаную СМІ заўтрашняга дня, сярод іншага.
І якія вашы высновы? Ці змаглі вы ўжо зрабіць нейкія высновы, вынесці ўрокі, якія мы можам
засвоіць ці якія могуць быць цікавымі для гледачоў?
Ну, па-першае, тут, відавочна, неверагодна выдатная падзея.
Я, папраўдзе, ніколі раней не сутыкаўся з такім сустрэчамі.
Такім чынам, у нас тут 30-40 чалавек з альтэрнатыўнай медыясферы, з... Так шмат розных медыя-творцаў і
актывістаў, юрыстаў, дактароў — тут прысутнічае ўвесь склад.
Усе тыя, хто ў апошнія гады не баяўся выказацца і сказаць: «Я з гэтым не згодны», — аб'ядналіся тут упершыню.
І, вядома, неверагодна быць там цяпер у якасці ўдзельніка і адчуваць гэтую энергію, калі ўсе
згодныя: цяпер нарэшце нешта павінна адбыцца.
Цяпер мы не можам проста працаваць паасобку, кожны ў сваім падвале і на сваім маленькім YouTube-канале; нам трэба аб'ядноўвацца.
Тое самае па-сапраўднаму бліскучае, што там сканцэнтравана такая энергія.
І яшчэ адна рэч — гэта, вядома, канкрэтныя ідэі ці думкі, якія тут былі выказаны.
Учора мы правялі сімуляцыйную практыкаванне, заснаванае на сцэнарыі, што была абвешчана яшчэ адна
бактэрыяльная эпідэмія, і цяпер быў 25 снежня. Затым рабочым групам трэба было больш-менш вызначыць:
Што мы зрабілі як альтэрнатыўныя СМІ, як актывісты, як медыцынскія работнікі, як юрысты, каб гэтага прадухіліць?
І гэта потым перайшло ў працоўныя групы. І гэта потым стала... прапаноўваліся рэчы, якія можна было б зрабіць, так што, з
улікам досведу апошніх чатырох гадоў, можна было б сказаць:
«Добра, з намі гэта больш не здарыцца». І само па сабе гэта было вельмі, вельмі моцна.
Але пасланне, якое я з гэтага выношу, такое: вельмі шмат людзей нешта робяць, і гэта адправіць сігнал у знешні свет.
Яго ўбачаць сотні тысяч людзей. І мне таксама цікава паглядзець, як іншы бок аформіць гэтую падзею, ці ўвогуле
зробяць на яе згадку. Так што ўсё застаецца захапляльным.
І я асабіста таксама адчуваю вялікую энергію ў пераадоленні рознагалоссяў і сумесным пошуку сінергіі.
Я лічу, што мэта была не ў тым, каб дасягнуць аднагалоснай згоды па кожным пункце, а хутчэй
засяродзіцца на тым, што нас аб'ядноўвае, так?
Здаецца, я гэта адчуваю; гэта ў паветры. Усе жадаюць міру, усе жадаюць праўды, усе жадаюць, каб мы неяк рухаліся наперад разам.
Я таксама гэта тут адчуваю. Вялікі вам за гэта дзякуй.
Канкрэтныя крокі: ці вы ўжо вызначылі, чым будуць займацца СМІ заўтрашняга дня ў наступным
годзе? Ці яшчэ занадта рана пра гэта казаць?
Наколькі я разумею, пакуль што абвяшчаць яшчэ нічога не гатова.
Але я ўпэўнены, што там аб'ядналіся асобныя групы, ці нават што там вядуцца канкрэтныя праекты.
Я ўжо зрабіў, не ведаю колькі, новых сустрэч з іншымі стваральнікамі медыя і ўдзельнікамі.
Вядома, там ужо развіваюцца сінергіі.
Але што з гэтага насамрэч выйдзе, пакажа час.
Магчыма, гэта таксама і стартавая падзея для новай серыі.
Гэта першы раз без гледачоў.
Аўдыторыя – толькі запрошаныя госці і асобы, якія прысутнічалі ў якасці суправаджаючых.
Усяго было, мабыць, каля 100 чалавек, удзельнікаў асобна.
І наступным разам, калі гэта здарыцца, гэта будзе недзе там, дзе можа быць 1000, 2000 ці, хто ведае, колькі людзей.
І гэта, вядома ж, тое, што прыцягне шмат людзей. Я ў гэтым цалкам упэўнены.
Мы таксама ўчора тут правялі некалькі кароткіх інтэрв'ю.
Я размаўляў з Герхардам Віснеўскім. У той момант я сам быў аператарам.
А на фоне стаяў Пол Брандэнбург з Маркусам Хайнтцам. Потым да іх раптам далучыўся прафесар Бхакдзі.
І проста гэтае самае на фоне, калі б я гэта ўбачыў як гледач – вось так:
Дзе гэта было? Чаму? Я хачу туды паехаць. Што яны там рабілі? Што гэта?
Таму я лічу, што сам эфект сігналу неверагодна важны з пункту гледжання таго, што з гэтага выйдзе.
Так, гэта сапраўды нейкі «Шлях славы» будучыні. Ты тут гуляеш і думаеш: «А, я яго ведаю, я яго ведаю, я яго ведаю». Фантастычна.
Для мяне таксама вялікі гонар мець магчымасць браць інтэрв'ю ў такіх людзей. Фантастычна.
Дзякуй за гэтую падзею і за тое, што вы правялі яе тут.
Пытанне, якое нас цікавіць, і якое мы цяпер задалі ўсім тут:
Якая цяпер сітуацыя, калі, скажам так, цэнзура становіцца паўсюднай, а ўсё гэта вядзецца
арыгінальным WEF – скажам так – да гэтага Вялікага Скідання?
Гэта азначае, што мы сутыкнуліся з рознымі крызісамі і больш не маем магчымасці звяртацца да лічбавых прадуктаў.
Ніякіх больш YouTube, ніякіх больш вэб-сайтаў, нічога. Якую параду вы б далі нашым гледачам?
Ці з'яўляецца незалежная сеткавая сувязь, не залежная ад інтэрнэту — іншымі словамі, адмова ад ананімнасці і пераход на рэгіянальныя
сеткі — ключавым фактарам, важнай тэмай для будучыні?
Так нехта ўчора сказаў на панэлі: «Пускайце ў друк!»
Так, тое, што вы рабілі шмат гадоў, выказваючы сваё меркаванне і выказваючы нязгоду, не можа быць сцёрты.
Ты павінен кінуць гэта ў смеццевы кантэйнер рукамі. Ты павінен гэта ўтылізаваць.
Гэта не проста клік, калі вам гэта не патрэбна, і вы проста выдаляеце яго як электронны ліст, а гэта аналагава.
І гэта, вядома, адзін з варыянтаў, калі вы кажаце: у нас больш няма лічбавых варыянтаў, таму нам
зноў даводзіцца рабіць гэта ў аналагавым рэжыме.
Так, з дапамогай дасылак, з, так бы мовіць, з добрым старым... як яго? – лістом/ланцуговым лістом.
Такім чынам, вы проста аддаяце людзям паперкі.
Налепкі, напрыклад, гэта ўжо іншая справа. Налепкі з клеем, які цяжка зняць.
Ты разумееш, што прыклейваеш туды нешта, што потым давядзецца здымаць лязом?
Крыху анархісцкай інфармацыі. Потым адзін-два лагатыпы.
І, вядома, наладжванне кантактаў у вашым асабістым асяроддзі таксама вельмі важна.
Той яшчэ адважваецца і сваіх блізкіх з гэтым усім тварам да твару паставіць...
Многія ўсё яшчэ ў гэтым загразлі — хтосьці апісаў гэта як «псіхічную турму» — таму што яны атрымліваюць інфармацыю толькі з
сродкаў масавай інфармацыі. І гэта трэба асцярожна разбурыць.
Гэта няпроста, як вы, напэўна, ведаеце.
Многія людзі прывыклі сядзець у гэтым кокане. Там утульна, і вы ведаеце, дзе знаходзіцеся.
І вам не трэба хвалявацца пра якія-небудзь злавесныя сілы, што могуць нешта рабіць у фонавым рэжыме.
Але вам проста трэба павольна даводзіць людзей да таго ўзроўню, на якім яны знаходзяцца.
Я заўсёды так раблю, гэта ўжо стала пастаяннай жартам.
Калі я ўдзельнічаю ў такіх абмеркаваннях, я заўсёды спрабую запусціць некалькі пробных балонаў.
Напрыклад: Будынак 7, Сусветны гандлёвы цэнтр 7.
Для мяне гэта класічны тэст, лакмусавая паперка, дзе я дакладна ведаю: добра, калі я раптам атрымаю вось такі адказ:
«Выбачайце? Будынак 7?» «Так, Сёмы будынак Сусветнага гандлёвага цэнтра – 11 верасня і ўсё такое.» «Не магу сказаць.»
«Тады, магчыма, больш да Лігі чэмпіёнаў...», — я заўсёды кажу.
Ведаеце, тады вы проста разумееце, што, добра, вы не можаце дастукацца да чалавека... вы проста не можаце
яго дасягнуць. І на гэта няма ніякай чароўнай формулы.
Але я ведаю, ці адчуваю і бачу, што з-за неверагодных крызісаў, з-за гэтых вар'яцкіх часоў, калі адна навіна
пра катастрофу ідзе за другой, расце гатоўнасць ці жаданне людзей атрымліваць інфармацыю.
Я толькі сёння пачуў, што ў наступным годзе 38% нямецкіх кампаній скарацяць працоўныя месцы.
У дадатак да таго, што адбывалася ўвесь час.
Таму што: у нас больш няма таннага газу, у нас нестабільныя крыніцы энергіі, у нас нестабільная электрасетка, у нас няма
бяспекі, у нас на пасадах людзі, якія туды зусім не пасуюць.
Палітыкі, якіх нельга называць па мянушках.
Ёсць людзі на пасадах, якія абсалютна некампетэнтныя і проста цалкам ідэалагічна выгарэлыя.
І, вядома, гэта таксама заўважаюць людзі, якія чыталі толькі «Зюддойчэ Цайтунг» і «Дэр Шпігель» і глядзелі навіны «Тагесшау».
Такім чынам, час на нашым баку. Мая адзіная праблема ў тым, што трэба дабрацца да самага дна, што трэба апусціцца яшчэ ніжэй.
Мы ўжо знаходзімся ў такім спадыходзячым трэндзе. Мне цяпер не трэба спускацца ў самую глыбокую, самую цёмную даліну.
Я запазычыў выслоўе ў Эвы Херман і Андрэаса Попа: «Цяпер нам проста трэба прайсці праз вушка іголкі!»
Гэта магло б быць прасцей. Калі б дастатковая колькасць людзей пачала думаць
самастойна. Але я думаю, што менавіта таму мы ўсе тут.
Але калі мне даводзіцца праходзіць праз такую даліну, я ўдзячны, што раблю гэта з такімі людзьмі. І разам.
І тое, што мы таксама павялічваемся ў колькасці. Тады ўсё зноў пачне паляпшацца.
Так, гэта гучыць добра, ці не так? Пасля даліны прыходзіць гара. Я поўны «гапіуму» .
Выдатна. Гэта адна з маіх фундаментальных характарыстык. Проста быць там... і сапраўды весці за сабой.
Часам у жыцці робіш сапраўдныя петлі або нешта ў гэтым родзе.
Я быў з вамі 27 лістапада 2012 года ў AZK. І гэта быў адзін з найвялікшых момантаў у маім жыцці, сапраўды. Гэта
было так, ваў, 3000 чалавек, усё прайшло добра. І водгукі.
І я падумаў: «О, Божа, што ж далей? Ну кай, пакажы».
Гэта было незадоўга да 21 снежня 2012 года і гэтак далей. Таму я падумаў пра сябе: так, вось яно пачынаецца.
Неўзабаве пасля гэтага ў мяне дыягнаставалі рак. Ведаеце, я падумаў: «О, сусвет, гэта не тое, як я сабе ўяўляў».
А потым я зрабіў даволі шалёны круг, які, дарэчы, прайшоў добра, але гэта быў шалёны палёт.
Гэта было сапраўды крайнім выпадкам. Але нават з гэтага я змог даведацца пэўныя важныя рэчы.
І без гэтага экстрэмальнага досведу я б не пачаў гэты шлях.
Так, спачатку было сапраўды жахліва. І доўга-доўга — толькі чырвоная імгла агню і болю.
І таксама нявызначанасць: што будзе далей? Як усё насамрэч будзе развівацца? Ці ўвогуле гэта спрацуе?
З цяперашняга погляду, гэта быў велізарны ўдач. Нават калі гэта гучыць жорстка.
Можна заўсёды абысціся без болю. Але гэта было цяжка. І, азіраючыся назад, — вельмі, вельмі ўдзячны.
Але гэта тое, што не паддаецца вашаму кантролю. Яно прыходзіць да вас, і, на шчасце, вы загадзя не ведаеце, якія
асабістыя выпрабаванні выбіраеце для свайго, як яго так прыгожа называюць, кантракта ўвасаблення.
Але, азіраючыся назад, я ж тут цяпер, мне ўсё яшчэ дазваляюць удзельнічаць, і я сапраўды — я
не той чалавек, які штодня хутка моліцца небу.
Але я часта прачынаюся і дзякую стварэнню, маці-бацьку-творцу ўсёй сутнасці.
Я не настолькі рэлігійны, каб гэта ўвасабляць ці асобна ўвасабляць.
Але я вельмі ўдзячны за сілу, якая прывяла мяне сюды.
І той факт, што мне дазволена рабіць тут свой унёсак, асабліва на такой пасадзе, прымушае мяне
адчуваць сябе неверагодна сціплым у гэты момант.
І таксама сціплыя ў тым сэнсе, што мы можам актыўна фармаваць гэты захапляльны час.
Бо гэта той час, які потым запомніцца ў падручніках па гісторыі.
Што людзі рабілі тады, каб не дапусціць, каб справы так дрэнна пайшлі?
Я цвёрда ў гэтым перакананы. Лічу, што і гледачы таксама.
Вялікі вам дзякуй, што адкрылі нам сваё сэрца і падзяліліся сваёй гісторыяй. Фантастычна, сапраўды.
І таксама за вашу працу, у якую вы ўкладваеце так шмат сябе, і ад вас проста адчуваецца гэтая энергія, вы яе выпраменьваеце.
У вас шмат станоўчага, што выдатна, і гэта павінна быць данесена да ўсіх гледачоў.
Менавіта таму мы тут, ці не так? Менавіта таму мы так жывём.
Вялікі дзякуй, Роберт. Працягваем. Дзякуй, Маціяс. Выдатна.