Ναι, ονομάζομαι Ρόμπερτ Στάιν. Αγαπητέ Robert, σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Βρίσκεστε εδώ στο εναλλακτικό WEF, έχετε επίσης συντονίσει μια σειρά εκδηλώσεων, συμπεριλαμβανομένου
του πάνελ Media of Tomorrow, όπως καταλαβαίνω.
Και ποια είναι η διαπίστωσή σας, έχετε ήδη καταφέρει να αντλήσετε κάτι από αυτό, κάποια διδάγματα που
μπορούμε να πάρουμε ή που θα ήταν ενδιαφέρον για τους θεατές;
Πρώτον, φυσικά, πρόκειται για μια απίστευτα σπουδαία εκδήλωση εδώ.
Δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοια συνάντηση, πραγματικά.
Έτσι, έχουμε εδώ 30, 40 άτομα από την εναλλακτική σκηνή των μέσων ενημέρωσης, από... Τόσοι πολλοί διαφορετικοί
δημιουργοί μέσων ενημέρωσης και ακτιβιστές, δικηγόροι, γιατροί, όλη η ομάδα είναι εδώ.
Όλοι όσοι έβαλαν το κεφάλι τους έξω τα τελευταία χρόνια και είπαν ότι δεν πρόκειται να
συμμετάσχουν είναι εδώ μαζί για πρώτη φορά.
Και φυσικά είναι απίστευτο να βρίσκεσαι εκεί μόνος σου ως συμμετέχων και να νιώθεις αυτή την ενέργεια
στην οποία όλοι συμφωνούν: Κάτι πρέπει να γίνει τώρα.
Τώρα πια δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας, ο καθένας στο υπόγειό του και στο δικό του μικρό
κανάλι στο YouTube, αλλά τώρα πρέπει να δικτυωθεί.
Αυτό από μόνο του είναι κάτι πραγματικά λαμπρό, ότι διοχετεύεται τέτοια ενέργεια.
Και το άλλο πράγμα είναι, φυσικά, οι συγκεκριμένες ιδέες ή σκέψεις που έχουν εκφραστεί εδώ.
Χθες, παίξαμε ένα παιχνίδι προσομοίωσης κατά το πρότυπο: μια άλλη βακτηριακή επιδημία κηρύσσεται και βρισκόμαστε
λίγο-πολύ στο επόμενο έτος, τον Δεκέμβριο του 25, και οι ομάδες εργασίας έπρεπε τότε λίγο-πολύ να βρουν την άκρη:
Τι έχουμε κάνει ως εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, ως ακτιβιστές, ως γιατροί, ως δικηγόροι για να το αποτρέψουμε αυτό;
Και αυτό στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ομάδες εργασίας. Και στη συνέχεια, ... διατυπώθηκαν πράγματα που θα
μπορούσαν να γίνουν έτσι ώστε, με την εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων ετών, να μπορούμε να πούμε:
"Αυτό δεν θα μας ξανασυμβεί". Και αυτό από μόνο του ήταν πολύ, πολύ δυνατό.
Αλλά το σήμα που βγαίνει εδώ για μένα είναι: υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που κάνουν κάτι και αυτό
θα έχει ένα σηματοδοτικό αποτέλεσμα στον έξω κόσμο.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα το δουν. Και είμαι επίσης περίεργος να δω πώς η άλλη πλευρά θα πλαισιώσει
αυτό το γεγονός, να το πω έτσι, και αν θα το αναλάβουν καθόλου. Οπότε αυτό παραμένει συναρπαστικό.
Και προσωπικά αντιλαμβάνομαι επίσης πολλή ενέργεια στο να ξεπεράσουμε τις διαιρέσεις και να βρούμε από κοινού συνέργειες.
Δεν νομίζω ότι ο στόχος ήταν να προσπαθήσουμε να καταλήξουμε σε ένα ομόφωνο συμπέρασμα σε όλα τα σημεία, αλλά
μάλλον να επικεντρωθούμε σε αυτά που μας ενώνουν, σωστά;
Νομίζω ότι μπορώ να το νιώσω, είναι στον αέρα. Όλοι θέλουν την ειρήνη, όλοι θέλουν την
αλήθεια, όλοι κάπου θέλουν να προχωρήσουμε μαζί εδώ.
Αυτό είναι λοιπόν και αυτό που αντιλαμβάνομαι εδώ. Σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτό.
Συγκεκριμένα βήματα, έχετε ήδη αναγνωρίσει τι θα κάνουν τώρα τα μέσα ενημέρωσης του αύριο, ώστε να είστε έτοιμοι για το
επόμενο έτος... Ή μήπως δεν είναι ακόμη έτοιμο για συζήτηση;
Κατά τη γνώμη μου, τίποτα δεν είναι έτοιμο να οριστικοποιηθεί ακόμη.
Αλλά είμαι βέβαιος ότι οι επιμέρους ομάδες που έχουν συγκεντρωθεί ή ότι συγκεκριμένα έργα βρίσκονται σε εξέλιξη.
Έχω κλείσει τώρα, δεν ξέρω πόσα νέα ραντεβού μόνος μου, ήδη με άλλους δημιουργούς μέσων ενημέρωσης και συμμετέχοντες.
Φυσικά, υπάρχουν ήδη συνέργειες που αναπτύσσονται.
Μένει όμως να δούμε τι θα προκύψει από αυτό.
Αυτή είναι ίσως η εναρκτήρια εκδήλωση για μια νέα σειρά.
Αυτή είναι η πρώτη φορά χωρίς κοινό.
Ακροατήριο - μόνο οι προσκεκλημένοι και οι άνθρωποι που ήταν εκεί στο παράρτημα.
Υπήρχαν ίσως 100 άτομα συνολικά, οι μεμονωμένοι συμμετέχοντες.
Και την επόμενη φορά που θα πραγματοποιηθεί, θα είναι κάπου όπου ίσως θα είναι 1.000,
2.000 ή δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι θα είναι εκεί.
Και αυτό είναι φυσικά κάτι που θα προσελκύσει πολύ κόσμο. Είμαι αρκετά σίγουρος γι' αυτό.
Κάναμε επίσης μερικές σύντομες συνεντεύξεις εδώ χθες.
Μιλούσα με τον Gerhard Wisnewski. Εργαζόμουν κι εγώ ως εικονολήπτης εκείνη την εποχή.
Και στο βάθος βρισκόταν ο Paul Brandenburg με τον Markus Haintz. Στη συνέχεια, ο καθηγητής Bhakdi ξαφνικά προστέθηκε σε αυτούς.
Και μόνο αυτό στο παρασκήνιο, αν το είχα δει ως θεατής - έτσι:
"Πού ήταν αυτό; Γιατί; Θέλω να πάω εκεί. Τι έκαναν εκεί; Τι είναι αυτό;"
Έτσι, νομίζω ότι η επίδραση της σηματοδότησης και μόνο είναι απίστευτα σημαντική από αυτό που συμβαίνει εδώ.
Ναι, είναι πραγματικά ένα είδος "Walk of Fame" του μέλλοντος. Περπατάς εδώ και σκέφτεσαι:
"Α, τον ξέρω, τον ξέρω, τον ξέρω". Φανταστικό.
Είναι επίσης τεράστια τιμή για μένα να μπορώ να παίρνω συνεντεύξεις από τέτοιους ανθρώπους εδώ. Φανταστικό.
Σας ευχαριστώ λοιπόν και για την εκδήλωση αυτή και για τη συνδιοργάνωσή της εδώ.
Τώρα έχουμε θέσει σε όλους εδώ μια ερώτηση που μας ενδιαφέρει:
Πώς είναι τώρα που, ας πούμε, η λογοκρισία εξαπλώνεται και το όλο πράγμα οδηγείται από το
αρχικό WEF - ας πούμε - σε αυτή τη Μεγάλη Επαναφορά;
Αυτό σημαίνει ότι έχουμε διάφορες κρίσεις και δεν έχουμε πλέον τη δυνατότητα να χρησιμοποιούμε ψηφιακά προϊόντα.
Όχι άλλο YouTube, όχι άλλες ιστοσελίδες, όχι άλλο τίποτα. Τι συμβουλές έχετε για τους θεατές μας;
Είναι η ανεξάρτητη, ανεξάρτητη από το Διαδίκτυο δικτύωση - δηλαδή η έξοδος από την ανωνυμία σε περιφερειακά
δίκτυα - ένα βασικό, ένα σημαντικό σημείο για το μέλλον;
Κάποιος το είπε χθες στο πάνελ: "Βάλτε μπρος τις εκτυπωτικές μηχανές".
Ναι, οπότε αυτό που κάνετε εδώ και πολλά χρόνια, φωνή και αντιφωνία, δεν μπορείτε να το διαγράψετε.
Πρέπει να το πετάξετε στον κάδο με το χέρι. Πρέπει να το πετάξετε.
Δεν είναι απλά ένα κλικ αν δεν το θέλετε και απλά διαγράψτε το ως email, είναι αναλογικό.
Και αυτός είναι φυσικά ένας από τους τρόπους να πούμε: δεν έχουμε πλέον ψηφιακές επιλογές, πρέπει να το κάνουμε ξανά αναλογικά.
Ναι, με άμεσο ταχυδρομείο, με οιονεί, με το παλιό καλό ..., πώς το λένε; - Επιστολή/αλυσιτελής επιστολή.
Οπότε απλά δίνεις στους ανθρώπους ένα κομμάτι χαρτί.
Τα αυτοκόλλητα, για παράδειγμα, είναι άλλο ένα από αυτά τα πράγματα. Αυτοκόλλητα με καουτσούκ που αφαιρούνται δύσκολα.
Αντιλαμβάνεστε ότι βάζετε κάτι κάπου εκεί μέσα, που χρειάζεστε μια λεπίδα για να το βγάλετε;
Λίγες άναρχες πληροφορίες. Ένα ή δύο λογότυπα τότε.
Και φυσικά, πολύ σημαντικό, η δικτύωση στο προσωπικό σας περιβάλλον.
Ότι τολμάτε να αντιμετωπίσετε τους ανθρώπους γύρω σας με αυτά τα πράγματα.
Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να είναι εγκλωβισμένοι σε αυτό το "μπουντρούμι της σκέψης", όπως το έθεσε κάποιος. Επειδή
παίρνουν τις πληροφορίες τους μόνο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και αυτό πρέπει να διασπαστεί προσεκτικά.
Δεν είναι εύκολο, το ξέρετε κι εσείς.
Πολλοί άνθρωποι έχουν συνηθίσει να κάθονται σε αυτό το κουκούλι. Είναι άνετο, ξέρεις πού βρίσκεσαι.
Και δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για τυχόν σκοτεινές δυνάμεις που μπορεί να κάνουν κάτι στο παρασκήνιο.
Αλλά πρέπει σιγά-σιγά να παίρνετε τους ανθρώπους από το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται.
Πάντα το κάνω με αυτόν τον τρόπο, είναι επίσης ένα τρέχον αστείο τώρα.
Όταν συμμετέχω σε συζητήσεις όπως αυτή, προσπαθώ πάντα να αφήνω μερικά δοκιμαστικά μπαλόνια να ανεβαίνουν.
Για παράδειγμα: Κτίριο 7, Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 7.
Για μένα, αυτό είναι το κλασικό τεστ, ένα τεστ-λύκμονας, όπου ξέρω ακριβώς: Εντάξει, όταν ξαφνικά παίρνω μια απάντηση σαν αυτή:
"Με συγχωρείτε; Κτίριο 7;" "Ναι, Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 7 - 9/11 και όλα αυτά". "Δεν μπορώ να πω."
"Τότε ίσως μάλλον το Champions League...", λέω πάντα.
Ξέρετε, τότε συνειδητοποιείτε ότι, εντάξει, δεν μπορείτε να σηκώσετε το άτομο στο..., απλά δεν μπορείτε να
το σηκώσετε. Και δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα γι' αυτό.
Αλλά ξέρω, ή αισθάνομαι και βλέπω, ότι οι απίστευτες κρίσεις, αυτοί οι τρελοί καιροί, με τη μία αναφορά
καταστροφής μετά την άλλη, αυξάνουν την προθυμία ή την επιθυμία των ανθρώπων για πληροφόρηση.
Μόλις σήμερα άκουσα ότι το 38% των γερμανικών εταιρειών θα μειώσουν τις θέσεις εργασίας το επόμενο έτος.
Εκτός από αυτό που συνέβαινε όλο αυτό το διάστημα.
Επειδή: Δεν έχουμε πλέον φθηνό φυσικό αέριο, έχουμε ασταθείς πηγές ενέργειας, έχουμε ένα ασταθές ηλεκτρικό
δίκτυο, δεν έχουμε καμία ασφάλεια, έχουμε ανθρώπους που κάθονται σε θέσεις που δεν ανήκουν καθόλου εκεί.
Πολιτικοί που δεν επιτρέπεται να αναφέρονται με το ψευδώνυμό τους.
Υπάρχουν εντελώς ανίκανοι άνθρωποι σε θέσεις που απλά είναι εντελώς καμένοι ιδεολογικά.
Και βέβαια το αντιλαμβάνονται αυτό και όσοι έχουν διαβάσει και παρακολουθήσει μόνο τις εφημερίδες
Süddeutsche Zeitung, Der Spiegel και Tagesschau.
Έτσι, ο χρόνος δουλεύει υπέρ μας. Απλά έχω ένα πρόβλημα με το γεγονός ότι πρέπει να περάσετε
από τον πάτο της κοιλάδας, για να το πω έτσι.
Βρισκόμαστε ήδη σε μια τέτοια κοιλάδα. Δεν χρειάζεται να κατέβω στη μεγαλύτερη, βαθύτερη κοιλάδα τώρα.
Πήρα μια ρήση από την Eva Herman και τον Andreas Popp: "Πρέπει απλώς να περάσουμε μέσα από το μάτι της βελόνας τώρα!"
Θα μπορούσε επίσης να είναι ευκολότερο. Αν αρκετοί άνθρωποι αρχίσουν να σκέφτονται μαζί
μας. Αλλά νομίζω ότι γι' αυτό είμαστε όλοι εδώ.
Αλλά όταν πρέπει να περάσω από μια τέτοια κοιλάδα, είμαι ευγνώμων που το κάνω με ανθρώπους σαν κι αυτούς. Επίσης μαζί.
Και ότι γινόμαστε επίσης όλο και περισσότερο. Τότε τα πράγματα θα πάρουν και πάλι την ανηφόρα.
Ναι, αυτό ακούγεται καλό, έτσι δεν είναι; Έτσι, μετά την κοιλάδα έρχεται το βουνό στην κορυφή. Είμαι γεμάτος από "Hopium" .
Super. Αυτό είναι ένα από τα βασικά μου χαρακτηριστικά. Ακριβώς εκεί ... πραγματικά να προχωράω με αυτό.
Μερικές φορές στη ζωή κάνεις πραγματικούς βρόχους ή κάτι τέτοιο.
Ήμουν μαζί σας στο AZK στις 27 Νοεμβρίου 2012. Και αυτή ήταν μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής μου, πραγματικά. Ήταν
σαν, ουάου, 3000 άνθρωποι, όλα πήγαν τόσο καλά. Και τα σχόλια.
Και σκέφτηκα, ω, αγαπητή μου ζωή, τι ακολουθεί; Έλα, δείξε μου.
Αυτό ήταν λίγο πριν από τις 21 Δεκεμβρίου 2012 και ούτω καθεξής. Σκέφτηκα, ναι, εδώ είμαστε.
Λίγο αργότερα, διαγνώστηκα με καρκίνο. Ξέρετε, σκέφτηκα στον εαυτό μου, ω, αγαπητό σύμπαν, δεν είναι αυτό που είχα στο μυαλό μου.
Και στη συνέχεια πέταξα έναν αρκετά τρελό βρόχο, ο οποίος τελείωσε καλά, αλλά ήταν ένας κύκλος περιστροφής.
Αυτό ήταν πραγματικά χοντροκομμένο. Αλλά μου δίδαξε επίσης ορισμένα πράγματα που ήταν σημαντικά.
Και χωρίς αυτή την κραυγαλέα εμπειρία, δεν θα είχα φτάσει μέχρι εδώ.
Έτσι ήταν πολύ άσχημα στην αρχή. Και μια κόκκινη ομίχλη φωτιάς και πόνου για πολύ, πολύ καιρό.
Και επίσης η αβεβαιότητα για το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα τώρα; Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Θα λειτουργήσει καθόλου;
Και εκ των υστέρων, αυτό ήταν θέμα τύχης. Ακόμα κι αν ακούγεται χοντροκομμένο.
Μπορείτε πάντα να κάνετε χωρίς τον πόνο. Αλλά αυτό ήταν δύσκολο. Και εκ των υστέρων - πολύ, πολύ ευγνώμων.
Αλλά δεν είναι στα χέρια σας. Έρχεται σε σας και οι προσωπικές δοκιμασίες που επιλέγετε για το συμβόλαιο ενσάρκωσής
σας, όπως λένε, δεν είναι γνωστές εκ των προτέρων, δόξα τω Θεώ.
Αλλά εκ των υστέρων, είμαι εδώ τώρα, μου επιτρέπεται ακόμα να συμμετέχω και είμαι πραγματικά - δεν
απευθύνω τώρα κάθε μέρα μια προσευχή στους ουρανούς.
Αλλά συχνά ξυπνάω και ευχαριστώ τη δημιουργία, τη δύναμη της Μητέρας-Πατέρα-Δημιουργού όλων όσων υπάρχουν.
Δεν είμαι τόσο θρησκευόμενος ώστε να το έχω εκδηλώσει ή προσωποποιήσει αυτό.
Αλλά είμαι πολύ ευγνώμων για τη δύναμη που με έστειλε εδώ.
Και το γεγονός ότι μου επιτρέπεται να συμμετέχω εδώ, ακόμη και σε μια τέτοια θέση, με κάνει απίστευτα ταπεινό αυτή τη στιγμή.
Και επίσης ταπεινοί με την έννοια ότι μπορούμε να διαδραματίσουμε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της συναρπαστικής εποχής.
Γιατί αυτή είναι η εποχή που θα θυμάστε αργότερα στα βιβλία της ιστορίας.
Τι έκαναν οι άνθρωποι τότε για να μην είναι τόσο άσχημα τα πράγματα;
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος γι' αυτό. Νομίζω ότι και οι θεατές είναι το ίδιο.
Σας ευχαριστούμε πολύ που ανοίξατε την καρδιά σας και το μοιραστήκατε μαζί μας. Φανταστικό, πραγματικά.
Και επίσης για τη δουλειά σας, που επενδύετε τόσο πολύ στον εαυτό σας και μπορείτε να
αισθανθείτε αυτή την ενέργεια, την εκπέμπετε.
Έχετε πολλά θετικά πράγματα, αυτό είναι πολύ καλό, που μπορούν να βγουν σε όλους τους θεατές.
Γι' αυτό είμαστε εδώ, έτσι δεν είναι; Γι' αυτό ζούμε έτσι.
Ευχαριστώ πολύ, Robert. Θα συνεχίσουμε. Ευχαριστώ, Mathias. Σούπερ.