Jes, sur mia estas skribite Robert Stein. Kara Robert, dankon pro via tempo.
Vi estas ĉi tie ĉe la alternativa WEF, vi moderigis sufiĉe multajn aferojn, kaj laŭ mia scio, vi ĵus moderigis
la panelon pri la morgaŭaj amaskomunikiloj, interalie.
Kaj kiajn konkludojn vi faris? Ĉu vi jam povis eltiri iujn konkludojn el tio, iujn lecionojn, kiujn ni
povas lerni aŭ kiuj estus interesaj por spektantoj?
Nu, unue, evidente temas pri nekredeble bonega evento ĉi tie.
Mi vere neniam antaŭe renkontis tian kunvenon.
Do ni havas ĉi tie 30, 40 homojn el la alternativo amaskomunikila scenejo, el … Do tiom da diversaj amaskomunikilfarantoj kaj
aktivuloj, advokatoj, kuracistoj, la tuta panelo estas ĉi tie.
Ĉiuj, kiuj en la lastaj jaroj riskis sian kolon kaj diris "Mi ne konsentas pri tio", ĉi tie unuafoje kuniĝas.
Kaj kompreneble estas nekredeble esti tie nun kiel partoprenanto kaj senti tiun energion, pri
kiu ĉiuj konsentas: nun finfine devas okazi io.
Nun ni ne povas simple labori individue, ĉiu en sia propra kelo kaj sur sia propra
malgranda YouTube-kanalo; ni bezonas interkonektiĝi.
Tio mem estas vere brila, ke tia energio estas tie koncentrita.
Kaj la alia afero estas, kompreneble, la specifaj ideoj aŭ pensoj, kiuj estis esprimitaj ĉi tie.
Hieraŭ ni trapasis simuladan ekzercon bazitan sur la scenaro, ke alia bakteria epidemio estis deklarita kaj ni nun estis en la jaro
25a de decembro. La laborgrupoj tiam devis pli-malpli eltrovi:
Kion ni faris kiel alternativaj amaskomunikiloj, kiel aktivuloj, kiel kuracistoj, kiel advokatoj por malhelpi tion?
Kaj tio poste iris en laborgrupojn. Kaj tio poste fariĝis... oni proponis aferojn, kiujn oni povus fari, tiel
ke, kun la sperto de la lastaj kvar jaroj, oni povus diri:
"Bone, tio ne okazos al ni denove." Kaj tio mem estis vere, vere potenca.
Sed la mesaĝo, kiun mi el tio ricevas, estas: estas tiom da homoj farantaj ion, kaj tio sendos signalon al la ekstera mondo.
Centoj da miloj da homoj vidos ĝin. Kaj mi ankaŭ scivolas, kiel la alia flanko prezentos ĉi tiun
eventon, se ili entute rimarkos ĝin. Do, ĝi restas ekscita.
Kaj mi persone ankaŭ perceptas grandan energion en superi dividojn kaj kune trovi sinergiojn.
Mi kredas, ke la celo ne estis provi atingi unuaniman konsenton pri ĉiu unuopa punkto, sed
prefere koncentriĝi pri tio, kio nin unuigas, ĉu ne?
Mi kredas, ke mi povas senti ĝin; ĝi estas en la aero. Ĉiu deziras pacon, ĉiu deziras la
veron, ĉiu deziras, ke ni iel moviĝu antaŭen kune.
Tion ankaŭ mi perceptas ĉi tie. Multan dankon pro tio.
Konkretaj paŝoj: ĉu vi jam identigis, kion la morgaŭaj amaskomunikiloj faros
venontjare? Aŭ ĉu ankoraŭ estas tro frue por diri?
Laŭ mia scio, ankoraŭ nenio estas preta por esti anoncita.
Sed mi certas, ke tie kunvenis diversaj grupoj, aŭ eĉ ke tie estas konkretigitaj projektoj en progreso.
Mi nun faris, mi ne scias kiom da novaj rendevuoj kun aliaj amaskomunikilfarantoj kaj partoprenantoj.
Kompreneble, sinergioj jam tie disvolviĝas.
Sed kio efektive rezultos el tio, restas vidi.
Ĉi tio eble ankaŭ estas la komenca evento por nova serio.
Ĉi tio estas la unua fojo sen publiko.
Aŭdienco – nur la invititaj gastoj kaj la homoj, kiuj estis tie kiel akompanantoj.
Estis eble entute cent homoj, la individuaj partoprenantoj.
Kaj la venontan fojon kiam tio okazos, ĝi estos ie, kie eble estos 1 000, 2 000 aŭ kiu scias kiom da homoj.
Kaj tio estas, kompreneble, io, kio allogos multajn homojn. Mi estas tute certa pri tio.
Ni ankaŭ hieraŭ ĉi tie faris kelkajn mallongajn intervjuojn.
Mi parolis kun Gerhard Wisnewski. Mi mem tiutempe funkciis kiel kameristo.
Kaj en la fono staris Paul Brandenburg kun Markus Haintz. Tiam profesoro Bhakdi subite aliĝis al ili.
Kaj nur tio sola en la fono, se mi estus vidinta tion kiel spektanto – tiel:
Kie tio estis? Kial? Mi volas iri tien. Kion ili faris tie? Kio tio estas?
Do mi kredas, ke la signalefiko mem estas nekredeble grava rilate al tio, kio rezultos el ĉi tio.
Jes, ĝi estas vere ia "Pasejo de Famo" de la estonteco, iel. Vi promenas ĉi tie kaj pensas: "Aha, mi
konas tiun, mi konas tiun, mi konas tiun." Fantastike.
Estas ankaŭ granda honoro por mi povi intervjui tiajn homojn ĉi tie. Fantastike.
Do, dankon pro ĉi tiu evento, kaj ankaŭ pro ĝia kun-gastigado ĉi tie.
Demando, kiu interesas nin, kiun ni nun jam demandis al ĉiuj ĉi tie:
Kia estas la situacio nun, kiam, ni diru, cenzuro disvastiĝas kaj la tuta afero estas gvidata de la
originala WEF – ni diru – en ĉi tiun Grandan Restartigon?
Tio signifas, ke ni alfrontas diversajn krizojn kaj ne plu havas la eblon resorti al ciferecaj produktoj.
Ne plu YouTube, ne plu retejoj, nenio. Kion vi konsilas al niaj spektantoj?
Ĉu sendependa retkonektado, kiu ne dependas de la interreto – alivorte, forlasante anonimecon kaj transirante al regionaj
retoj – estas ŝlosila faktoro, grava punkto por la estonteco?
Do iu diris tion hieraŭ en la panelo: "Startigu la presmaŝinojn."
Jes, tio, kion vi faris dum multaj jaroj, voĉo kaj kontraŭvoĉo, ne povas esti forviŝita.
Vi devas ĵeti tion en la rubujon per mano. Vi devas forĵeti ĝin.
Ne temas nur pri klako, se vi ne volas ĝin kaj simple forigas ĝin kiel retpoŝton, sed ĝi estas analoga.
Kaj tio estas, kompreneble, unu el la eblecoj, do vi diras: ni ne plu havas iujn ciferecajn
opciojn, sed ni devas denove fari ĝin en analoga formo.
Jes, kun poŝtaj enskribiĝoj, kun, tiel diri, kun la bona malnova... kiel oni nomas ĝin? – Letero/ĉenletero.
Do, vi simple donas al homoj paperajn pecojn.
Glumarkoj, ekzemple, estas alia afero. Glumarkoj kun gluo, kiun estas malfacile forigi.
Ĉu vi konscias, ke vi algluas tie ion, kion vi devos forigi per tranĉilo?
Iom da anarĥisma informo. Poste unu aŭ du logoj.
Kaj, kompreneble, interkonektiĝo en via persona medio ankaŭ estas tre grava.
Tiu kuraĝas ankaŭ alfronti la homojn en sia propra medio per ĉi tiuj aferoj...
Multaj ankoraŭ estas kaptitaj en tio, kion iu priskribis kiel "mentan malliberejon". Ĉar ili ricevas siajn informojn nur
de la amaskomunikiloj. Kaj tion oni devas milde malkonstrui.
Tio ne estas facila, kiel vi verŝajne scias.
Multaj homoj kutimas sidi en ĉi tiu kokono. Estas komforte tie, vi scias, kie vi estas.
Kaj vi ne devas zorgi pri iuj malicaj fortoj, kiuj eble faras ion en la fono.
Sed vi nur devas malrapide alporti homojn al la nivelo, kie ili estas.
Mi ĉiam faras ĝin tiel, ĝi jam fariĝis ripetiĝanta ŝerco.
Kiam mi partoprenas en tiaj diskutoj, mi ĉiam provas lanĉi kelkajn provajn balonojn.
Ekzemple: Konstruaĵo 7, Monda Komerca Centro 7.
Por mi tio estas la klasika testo, la lakmus-testo, kie mi scias precize: Bone, se mi subite ricevos respondon kiel ĉi tiu:
"Pardonu? Konstruaĵo 7?" "Jes, Monda Komerca Centro 7 – la 11-a de septembro kaj ĉio tio." "Mi ne povas diri."
"Do eble pli al la Ĉampiona Ligo...", mi ĉiam diras.
Vi scias, tiam vi simple rimarkas, ke vi ne povas kontakti la personon ĉe la alia flanko de la linio... vi simple ne
povas atingi ilin. Kaj por tio ne ekzistas magia formulo.
Sed mi scias, aŭ mi sentas kaj vidas, ke pro la nekredeblaj krizoj, pro ĉi tiuj frenezaj tempoj, kie unu katastrofa raporto
sekvas alian, la volo aŭ deziro de homoj je informoj kreskas.
Mi ĵus hodiaŭ aŭdis, ke 38% de la germanaj kompanioj venontjare reduktos laborpostenojn.
Krome al tio, kio okazis la tutan tempon.
Ĉar ni ne plu havas malmultekostan benzinon, ni havas volatilajn energifontojn, ni havas malstabilan
elektroreton, ni ne havas sekurecon, ni havas homojn en postenoj, kiuj tute ne apartenas tie.
Politikistoj, kiujn oni ne devas nomi laŭ iliaj kromnomoj.
Estas tute nekompetentaj homoj en postenoj, kiuj estas simple tute ideologie elbruligitaj.
Kaj kompreneble ankaŭ homoj, kiuj nur legis kaj spektis Süddeutsche, Spiegel kaj Tagesschau, rimarkas tion.
Do la tempo estas je nia flanko. Mia sola problemo estas, ke vi devas atingi la fundon, ke vi devas iri eĉ pli malalte.
Ni jam estas en tia valo. Mi ne bezonas nun malsupreniri en la plej grandan, plej profundan valon.
Mi prenis diron de Eva Herman kaj Andreas Popp: "Ni nur devas nun trapasi la okulon de la ago!"
Ĝi povus esti pli facila. Se sufiĉe da homoj komencos pensi por si mem. Sed mi pensas, ke tial ni ĉiuj estas ĉi tie.
Sed kiam mi devas travivi tian valon, mi estas dankema fari tion kun tiaj homoj. Kune ankaŭ.
Kaj ke ni ankaŭ kreskas laŭ nombro. Tiam aferoj denove komencos pliboniĝi.
Jes, tio sonas bone, ĉu ne? Post la valo venas la monto. Mi estas plena je "hopiumo" .
Bonege. Tio estas unu el miaj bazaj trajtoj. Nur esti tie... vere gvidi la vojon.
Foje en la vivo vi faras verajn buklojn aŭ ion similan.
Mi estis kun vi la 27-an de novembro 2012 ĉe la AZK. Kaj tio vere estis unu el la plej grandaj momentoj de mia vivo.
Estis tiel, ho, 3 000 homoj, ĉio iris bone. Kaj la reagoj.
Kaj mi pensis: ho mia vivo, kio venos poste? Nu, montru al mi.
Tio estis mallonge antaŭ la 21-a de decembro 2012 kaj tiel plu. Do mi pensis al mi: jes, jen ni komencas.
Baldaŭ poste oni diagnozis al mi kanceron. Vi scias, mi pensis al mi mem: ho kara
universo, tio ne estas tiel, kiel mi imagis ĝin.
Kaj tiam mi flugis sufiĉe ekstremajn buklojn, kiuj bone sukcesis, sed estis sovaĝa veturo.
Tio estis vere ekstrema. Sed eĉ el tio mi povis lerni certajn aferojn, kiuj estis gravaj.
Kaj sen ĉi tiu ekstrema sperto, mi ne estus ekiris sur ĉi tiun vojon.
Do komence ĝi estis vere terura. Kaj ruĝa nebulo de fajro kaj doloro dum longa, longa tempo.
Kaj ankaŭ la necerteco: kio nun okazos? Kiel aferoj fakte progresos? Ĉu ĝi eĉ funkcios?
Kaj retrospektive tio estis granda bonŝanco, eĉ se ĝi sonas kruda.
Vi ĉiam povas vivi sen doloro. Sed tio estis malfacila. Kaj retrospektive – tre, tre danka.
Sed tio ne estas io, kion vi povas regi. Ĝi venas al vi, kaj feliĉe vi ne scias anticipe, kiajn personajn provojn vi elektos
por via enkarniĝa kontrakto, kiel oni tiel bele nomas ĝin.
Sed retrospektive, mi nun estas ĉi tie, mi ankoraŭ rajtas partopreni, kaj mi vere – mi ne
estas iu, kiu ĉiutage rapide preĝas al la ĉielo.
Sed mi ofte vekiĝas kaj dankas la kreopovon, la patrin-patrin-kreantan potencon de ĉio, kio ekzistas.
Mi ne estas tiel religia, ke mi manifestis aŭ personigis tion.
Sed mi estas tre danka pro la forto, kiu sendis min ĉi tien.
Kaj la fakto, ke oni permesas al mi kontribui ĉi tie, precipe en tia pozicio, igas min
senti min nekredeble humila en ĉi tiu momento.
Kaj ankaŭ humilaj en la senco, ke ni povas aktive formi ĉi tiun ekscitan tempon.
Ĉar tio estas la tempo, kiu poste estos memorata en la historiaj libroj.
Kion faris homoj tiam por eviti, ke aferoj tiel malboniĝu?
Mi estas firme konvinkita pri tio. Mi kredas, ke ankaŭ la spektantoj estas.
Mi tre dankas vin pro malfermi vian koron al ni kaj dividi vian rakonton. Vere mirinde.
Kaj ankaŭ pro via laboro, en kiu vi investas tiel multe de vi mem, vi simple sentas tiun energion, vi ĝin radiadas.
Vi havas multajn pozitivajn aferojn, kiuj estas bonegaj, kaj tio devus esti transdonita al ĉiuj spektantoj.
Tial ni estas ĉi tie, ĉu ne? Tial ni vivas tiel.
Dankon tre, Robert. Ni daŭrigu. Dankon, Mathias. Bonege.