Bai, nirean Robert Stein jartzen du. Robert maitea, eskerrik asko denbora hartzeagatik.
Hemen zaude WEF alternatiboan, hainbat gauza moderatu dituzu, eta nire ustez, oraintxe bertan bihar komunikabideei buruzko
mahai-ingurua moderatu duzu, beste hainbat gauzen artean.
Eta zein dira zure aurkikuntzak? Orain arte honetatik ondorio batzuk ateratzea lortu al duzu,
ikusleentzat interesgarriak izan daitezkeen ikasgairik badago?
Ba, batetik, argi dago hemen ekitaldi izugarri bikaina dela.
Egia esan, inoiz ez dut halako bilerarik aurretik topatu.
Beraz, hemen alternatibo hedabideen eszenatik 30 edo 40 pertsona ditugu, … Hainbeste hedabide-egile eta
aktibista, abokatu, mediku; panel osoa hemen dago.
Azken urteotan lepoa arriskuan jarri eta "honekin ez naiz bat egiten" esan duten guztiak hemen lehen aldiz elkartu dira.
Eta, noski, parte-hartzaile gisa bertan egotea eta energia hori sentitzea izugarria da; denek bat
egiten dute: azkenean zerbait gertatu behar dela.
Orain ezin gara bakarka lan egin, bakoitzak bere sotoan eta bere YouTube kanal txikian; sarean konektatu behar dugu.
Hori bakarrik benetan distiratsua da, hainbeste energia bertan kontzentratuta dagoelako.
Eta beste gauza, noski, hemen adierazitako ideia edo pentsamendu zehatzak dira.
Atzo, beste bakterio-epidemia bat deklaratu zela suposatzen zuen eszenarioan oinarritutako simulazio-ariketa bat egin
genuen, eta orain 25 abenduan geunden. Ondoren, lan-taldeek nolabaiteko moduan argitu behar izan zuten:
Zer egin dugu hedabide alternatibo gisa, aktibista gisa, mediku gisa eta abokatu gisa, hau saihesteko?
Eta hori lan-taldeetan sartu zen. Eta hori bihurtu zen... egin daitezkeen gauzak proposatu ziren, azken lau
urteetako esperientziari esker, honela esan zitekeen:
"Ados, hori berriro ez zaigu gertatuko." Eta hori bakarrik benetan, benetan indartsua izan zen.
Baina honetatik jasotzen dudan mezua hauxe da: hainbeste jende ari da zerbait egiten, eta
horrek kanpoko munduari seinale bat bidaliko dio.
Ehunka mila lagunek ikusiko dute. Eta nik ere jakin-mina dut nola aurkeztuko duen beste aldeak ekitaldi hau, ea batere kontuan
hartuko duten. Beraz, zirraragarria izaten jarraitzen du.
Eta nik pertsonalki ere banaketak gainditzeko eta elkarrekin sinergiak aurkitzeko energia handia sumatzen dut.
Uste dut helburua ez zela puntu bakoitzean adostasun unibertsala lortzen saiatzea,
baizik eta batzen gaituena azpimarratzea, ezta?
Sentitzen dudala uste dut; airean dago. Denek bakea nahi dute, denek egia nahi dute, denek
nahi dute nolabait elkarrekin aurrera goazela.
Hemen ere hori da nik sumatzen dudana. Horregatik, eskerrik asko.
Pauso zehatzak: identifikatu al duzu jada datorren urtean biharko hedabideek egingo
dutena? Edo oraindik goizegi al da hori esateko?
Nire ustez, oraindik ez dago ezer iragartzeko prest.
Baina ziur nago han elkartu diren talde desberdinak, baita han martxan dauden proiektu zehatzak ere.
Orain beste hedabide-egile eta parte-hartzaile batzuekin zenbat eta zenbat hitzordu berri egin ditudan ez dakit.
Jakina, sinergiak jada bertan garatzen ari dira.
Baina benetan zer aterako den oraindik ikusi beharko da.
Agian hau da serie berri baten abiarazte-ekitaldia.
Hau da lehen aldia ikuslerik gabe.
Entzuleak – gonbidatutako gonbidatuak soilik eta bertan laguntzaile gisa zeuden pertsonak.
Batez ere ehun lagun inguru zeuden guztira, parte-hartzaile banakoak.
Eta hurrengoan hori gertatzen denean, 1.000, 2.000 edo zenbat jende egon daitekeen leku batean izango da.
Eta hori, noski, jende asko erakarriko duen zerbait da. Horretaz oso ziur nago.
Atzo hemen ere elkarrizketa labur batzuk egin genituen.
Gerhard Wisnewskirekin ari nintzen hitz egiten. Une hartan ni neu kameragile gisa ari nintzen.
Eta atzealdean Paul Brandenburg eta Markus Haintz zeuden. Orduan, bat-batean, Bhakdi irakaslea haiengana batu zen.
Eta atzealdean hori bakarrik egonda, ikusle gisa hori ikusi izan banu – honela:
Non zen hori? Zergatik? Han joan nahi dut. Zer egiten ari ziren han? Zer da hori?
Beraz, uste dut seinale-efektuak bakarrik izugarri garrantzitsua dela honetatik aterako denari dagokionez.
Bai, nolabait etorkizuneko "Walk of Fame" baten modukoa da. Hemen zehar ibiltzen zara eta pentsatzen duzu: "Ah, hau ezagutzen
dut, hau ere ezagutzen dut, hau ere ezagutzen dut." Fantastikoa.
Niretzat ere ohore handia da hemen halako pertsonak elkarrizketatzeko aukera izatea. Zoragarria.
Eskerrik asko ekitaldi honengatik, eta hemen elkarlanean antolatzeagatik ere.
Guri interesatzen zaigun galdera bat, eta orain hemen dauden guztiei egin diegun:
Orain egoera nolakoa da, esaterako, zentsura zabaltzen ari denean eta dena jatorrizko WEF-ek –
esaterako – Erreset Handi honetara eramaten duenean?
Honek esan nahi du krisi anitzen aurrean gaudela eta ez dugula jada produktu digitaletara jotzeko aukerarik.
Ez dago gehiago YouTube-rik, ez dago gehiago webguneik, ezer ere ez. Zer aholku emango diezu gure ikusleei?
Interneteren menpe ez dagoen sare autonomoa – beste modu batera esanda, anonimotasunetik urruntzea eta eskualdeko sareetara
jotzea – etorkizunerako gako-faktorea al da, puntu garrantzitsua?
Beraz, atzo esan zuen norbaitek panelan: "Inprimaketa-makinak martxan jarri."
Bai, urte askotan zehar egin duzuna, zure iritzia adierazi eta desadostasuna agertu, ezin da ezabatu.
Hori eskuz bota behar duzu. Hori baztertu behar duzu.
Ez da klik soil bat nahi ez baduzu eta posta elektroniko gisa soilik ezabatzea; analogoa baizik.
Eta hori, noski, aukeretako bat da, beraz, esaten duzu: ez dugu jada inolako aukerarik digitalik,
baina berriro analogiko moduan egin behar dugu.
Bai, postaz bidalitako izen-emateekin, esateko moduan, zahar onarekin... nola deitzen zaio? – gutun kate.
Beraz, jendeari paper-zatiak besterik ez dizkiezu ematen.
Adibidez, pegatinak beste gauza bat dira. Kendu zailak diren itsasgarri duten pegatinak.
Konturatzen al zara han zerbait itsasten ari zarela, eta berriro kentzeko laban bat beharko duzula?
Anarkista informazio apur bat. Ondoren, logo bat edo bi.
Eta, noski, zure ingurune pertsonalean harreman-sarea sortzea ere oso garrantzitsua da.
Hark ausartzen da bere inguruko jendea ere gauza hauekin aurrez aurre jartzera...
Askok oraindik norbaitek 'preso mental' deitu dion batean harrapatuta daude. Informazioa mas-komunikabideetatik
bakarrik jasotzen dutelako. Eta hori leunki apurtu behar da.
Ez da erraza, ziurrenik dakizun bezala.
Jende askok ohitura dute kokun honetan eserita egoteko. Han eroso dago, eta badakizu non zauden.
Eta ez duzu atzean zerbait gaizto egiten ari diren indar susmagarriez kezkatu beharrik.
Baina jendea pixkanaka-pixkanaka euren dauden mailara igotzea besterik ez duzu egin behar.
Beti modu honetan egiten dut, eta orain arte barregarri iraunkor bihurtu da.
Hain bezalako eztabaidetan parte hartzen dudanean, beti saiatu ohi naiz probako globo batzuk hedatzen.
Adibidez: Eraikina 7, World Trade Centre 7.
Niretzat, hori da proba klasikoa, litmus-proba bat, non zehazki dakidan: Ados, bat-batean erantzun hau jasotzen badut:
"Zer? 7. eraikina?" "Bai, World Trade Centre 7 – 9/11 eta horrelakoak." "Ezin dut esan."
"Orduan agian gehiago Txapeldunen Ligara...", beti esaten dut.
Badakizu, orduan konturatzen zara: ondo, ezin duzula pertsonarekin ... harremanetan jarri, ezin duzula
haiek lortu. Eta horretarako ez dago formula magikorik.
Baina badakit, edo sentitzen eta ikusten dut, krisi izugarri hauek eta garai zoro hauek direla-eta, non hondamendi
berri bat beste baten atzetik datorren, jendearen informazioa jasotzeko borondatea edo gogoa handitzen ari dela.
Gaur bertan entzun dut Alemaniako enpresen %38k datorren urtean lanpostuak murriztuko dituztela.
Orain arte gertatzen ari denaren gainera.
Zeren: ez dugu merkea den gasik, energia-iturri aldakorrak ditugu, elektrizitate-sare egonkorra ez dena dugu, ez dugu segurtasunik,
eta karguetan guztiz egokirik ez diren pertsonak ditugu.
Ezingo dira beren ezizenekin aipatu behar diren politikariak.
Karguetan dauden eta ideologikoki erabat erretuta dauden, guztiz gaitasunik gabeko pertsonak daude.
Eta, noski, Süddeutsche, Spiegel eta Tagesschau soilik irakurri eta ikusi dituztenek ere hori nabaritzen dute.
Beraz, denbora gure alde dago. Nire arazo bakarra da behe-behera iritsi behar duzula, are beherago joan behar duzula.
Jada halako bailara batean gaude. Orain ez dut handiena eta sakonena den bailara horretara jaitsi beharrik.
Eva Herman eta Andreas Popp-ek esaldi bat hartu nuen: "Orain orratzaren begitik pasatu besterik ez zaigu geratzen!"
Errazagoa izan daiteke. Nahikoa jendeek beren kabuz pentsatzen hasten badira. Baina uste dut horregatik gaudela denok hemen.
Baina halako haran bat zeharkatu behar dudanean, eskertuta nago halako jendearekin egiteagatik. Elkarrekin ere bai.
Eta guk ere kopuruan hazten ari gara. Orduan gauzak berriro hobera egingo dute.
Bai, hori ona dirudi, ezta? Harana igarota, mendia dator. "Hopiomez" beteta nago .
Bikaina. Hori nire oinarrizko ezaugarrietako bat da. Han egotea besterik ez... benetan bidea markatuz.
Batzuetan bizitzan benetako bira-bira edo antzeko zerbait egiten duzu.
2012ko azaroaren 27an AZK-n zurekin nengoen. Eta benetan nire bizitzako une handienetako bat izan zen. Hori bai, wow,
3.000 pertsona, dena ondo atera zen. Eta jasotako iritzia.
Eta pentsatu nuen: ai bizitza, zer dator hurrengoan? Atera zaitez, erakutsi iezadazu.
Hori 2012ko abenduaren 21aren inguruan gertatu zen, eta abar. Beraz, pentsatu nuen: bai, hemen goaz.
Denbora gutxira minbizia diagnostikatu zidaten. Badakizu, neure buruari esan nion: "Ai,
unibertsoa, ez da nire irudimenean pentsatu nuen modukoa."
Eta gero nahiko zoroa zen bira bat egin nuen, ondo atera bazen ere, baina bidaia basatia izan zen.
Hori benetan muturrekoa izan zen. Baina horretatik ere gauza garrantzitsu batzuk ikasi ahal izan nituen.
Eta esperientzia muturreko hau gabe, ez nintzateke bide honetan murgilduko.
Beraz, hasieran benetan izugarri txarra izan zen. Eta suaren eta minaren gorrizko lainotxo bat denbora luze-luzean.
Eta baita ziurgabetasuna ere: orain zer gertatuko da? Benetan nola jarriko dira gauzak martxan? Funtzionatuko al du?
Atzera begiratuta, zorte kolpe bat izan zen. Nahiz eta gogorra dirudien.
Mina gabe beti egin dezakezu. Baina hori zaila zen. Eta atzera begiratuta – oso, oso eskertuta nago.
Baina ezin duzu kontrolatu. Zuri heltzen zaizu, eta zorionez ez dakizu aurrez zein proba pertsonal hautatzen dituzun
zure inkarnazio-kontratuarentzat, hala deitzen zaion bezala.
Baina atzera begiratuta, orain hemen nago, oraindik parte hartzeko aukera dut, eta benetan – ez naiz
egunero zerura otoitz labur bat bidaltzen duen pertsona.
Baina askotan esnatzen naiz eta eskerrak ematen dizkiot sorkuntzari, denaren ama-aita-sortzaile botereari.
Ez naiz hain erlijiosoa, ezen hori manifestatu edo pertsonifikatu izan dudan.
Baina hemen ekarri ninduen indarragatik oso eskertuta nago.
Eta hemen ekarpenak egiteko aukera izateak, batez ere halako posizio batean, une honetan izugarri apala sentiarazten nau.
Eta, gainera, apalak gara, zentzuz honetan garaia zirraragarri hau modu aktiboan molda dezakegulako.
Zeren hori izango baita geroago historia-liburuetan gogoratuko den garaia.
Orduan, jendeak zer egiten zuen gauzak hain txarrera ez joateko?
Horretaz irmo konbentzituta nago. Ikusleek ere hala uste dut.
Eskerrik asko bihotza irekitzeagatik eta zure sentimenduak gurekin partekatzeagatik. Benetan bikaina.
Eta zure lanagatik ere, zeure burua hainbeste inbertitzen duzulako, energia hori sentitzen duzu eta besteei islatzen diezu.
Zure alde asko gauza positibo dituzu, eta hori bikaina da; hori ikusle guztiei helarazi beharko zaie.
Horregatik gaude hemen, ezta? Horregatik bizi gara modu honetan.
Eskerrik asko, Robert. Jarrai dezagun. Eskerrik asko, Mathias. Bikaina.